Дитвершен: Солтүстік теңіз маңындағы жер және тарихы
Dithmarschen
Дитвершен – Германияның Шлезвиг-Гольштейн жеріндегі аудан. Тарихы, географиясы, Солтүк теңізімен шекарасы, еркін шаруа республикасы болған кезеңі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дитмаршен (нем. Dithmarschen, Төменгі саксон тілінде: ; ежелгі ағылшын тілінде: Ditmarsh; Ditmarsken; белгі=Орта ғасырлық латын тілі) – Германиядағы Шлезвиг-Гольштейн жеріндегі аудан. Ол (солтүстіктен бастап, сағат тілі бойынша) Нордфрисланд, Шлезвиг-Фленсбург, Рендсбург-Экернфёрде және Штайнбург аудандарымен, Төменгі Саксония штатымен (Штаде ауданы, одан Эльба өзенімен бөлінеді) және Солтүстік теңізімен шектеседі. 13 ғасырдан 1559 жылға дейін Дитмаршен Киелі Рим империясының құрамындағы тәуелсіз шаруа республикасы және Ганза одағының мүшесі болды.
Dithmarschen (, Low Saxon: ; archaic English: Ditmarsh; Ditmarsken; label=Medieval Latin) is a district in Schleswig Holstein, Germany. It is bounded by (from the north and clockwise) the districts of Nordfriesland, Schleswig Flensburg, Rendsburg Eckernförde, and Steinburg, by the state of Lower Saxony (district of Stade, from which it is separated by the Elbe river), and by the North Sea. From the 13th century up to 1559 Dithmarschen was an independent peasant republic within the Holy Roman Empire and a member of the Hanseatic League.
География
Аудан Солтүстік теңіз жағалауында орналасқан. Оңтүстікте Эльба сағасы, солтүстікте Эйдер сағасы оны қоршап тұрады. Бүгінде ол солтүстікте Эйдер өзенімен, шығыста және оңтүстік-шығыста Киль каналымен қоршалған, жасанды арал тәрізді. Бұл – бір кездері батпақтар мен шұңқырларға толы, жазық дала. Солтүстікке қарай Нордфрисланд және Шлезвиг-Фленсбургпен, шығысқа қарай Рендсбург-Экернфьордемен, ал оңтүстік-шығысқа қарай Штайнбургпен шектеседі. Оның құрлықтағы шекаралары шамамен Шарль Ұлы заманынан бері сақталған. Дегенмен, жерді мелиорациялау арқасында Дитмаршеннің ауданы дерлік екі есеге артты, өйткені теңізден жерлер қайтарылды. Шлезвиг-Гольштейндегі басты автомобиль және теміржол бағыттары солтүстік-оңтүстікке қарай жүргізілген, сондықтан Гамбург осы аймақ үшін ең қолайлы қала болып табылады. Ауданның солтүстік-оңтүстік бағыттағы ең ұзын жері – 54 шақырым, ал шығыс-батыс бағыттағысы – 41 шақырым. Шрум маңындағы ең биік нүкте теңіз деңгейінен бірнеше метр жоғары, ал Бург маңындағы ең төменгі нүкте теңіз деңгейінен төмен жатыр. Дитмаршеннің ландшафтының ерекшелігі Солтүстік теңізге байланысты. Батыстан шығысқа қарай Дитмаршен Вадден теңізі, тұзды дала, батпақ және geestland-тен тұрады. 6500 жыл бұрын Солтүстік теңізінің деңгейі бүгінгіге қарағанда жоғары болған, сондықтан жағалау жолы да geestland бойымен өтіп кеткен. Шамамен 4500 жыл бұрын, geestland құрылымдары құм мен қиыршық тас шөгінділері арқылы біріктіріліп, тілшелерді құрады. Тілшелердің артындағы аймақ су баспағандықтан, батпақтар, көлдер мен шұңқырлар пайда болды. Алғашқы өсімдіктер (шырақ) тамыр жайып, жер тұзды далаға, содан кейін батпаққа айналды. Бұл батпақтар Германияның ең құнарлы топырақтарының қатарына жатады. Дитмаршендегі көкөніс шаруашылығы Шлезвиг-Гольштейндегі ең жоғары өнімділікті қамтамасыз етеді. 8-ші ғасырдан бері Дитмаршен халқы теңізден қорғану үшін сойылған жерлерде (warf) тұрып келеді. 12-ші ғасырда олар жайылымдарын және егістіктерін қорғау үшін бөгеттер салуды бастады. Ал 15-ші ғасырдан бері теңізден жерлерді қайтарып алуда.
The district is located on the North Sea. It is embraced by the Elbe estuary to the south and the Eider estuary to the north. Today it forms a kind of artificial island, surrounded by the Eider river in the north and the Kiel Canal in both the east and southeast. It is a rather flat countryside that was once full of fens and swamps. To the north it borders on Nordfriesland and Schleswig Flensburg, to the east on Rendsburg Eckernförde, and in the southeast on Steinburg. Its landward boundaries have remained basically the same since the times of Charlemagne. Land reclamation, however, has almost doubled the size of Dithmarschen as land has been wrested from the sea. The main roads and rail lines in Schleswig Holstein follow a north–south direction, making Hamburg its most accessible city. The district has a maximum north–south length of 54 kilometers and an east–west length of 41 kilometers. The highest point, near Schrum in the geestland, is meters above sea level and the lowest point, near Burg, is below sea level. Dithmarschen's landscape owes its character to the North Sea. From west to east Dithmarschen consists of the Wadden Sea, marsh, bog, and the geestland. The North Sea had a higher sea level 6,500 years ago than today and the coastline then ran along the geestland. About 4,500 years ago, geestland structures were connected by sand and gravel depositions that formed spits. Bogs, lakes, and swamps emerged as the area behind the spits no longer flooded. After the first plants (glasswort) took root, the land transformed first to salt marshes and finally to marshes. These marshes rank among the most fertile of Germany's soils. Vegetable farming in Dithmarschen produces the highest yields in Schleswig Holstein. Since about the 8th century, the people of Dithmarschen have been living on warfts for protection from the sea. In the 12th century, they began building dikes to protect their pastures and fields. Since about the 15th century, they have been reclaiming land from the sea.
Флора мен фауна
Гест аймағында орман болғанымен, ағаштар батпақ жерлерде тек үйлер мен ауылдардың төңірегінде желден қорғау үшін кездеседі. Дәстүрлі түрде желден қорғайтын, тығыз жапырақ жамылғысы бар "Кникс" ағаштарынан жасалған ағаш қатарлары бар. Дитмаршенде бірнеше батпақтар орналасқан. Шлезвиг-Гольштейн батпақтарындағы әлі күнге дейін дерлік табиғи күйінде сақталған жалғыз батпақ – "Weißes Moor" (Ақ батпақ) ерекше мәнге ие. Шлезвиг-Гольштейн Вадден теңізі ұлттық паркінің бір бөлігі Дитмаршенде орналасқан. Бұл ауданның ең маңызды ортасы. Мұнда көптеген моллюскалар – екі жақтауы барлар мен жұмсақ денелілер, құрттар мен қабықтылылар кездеседі, олар ірі жануарларға тамақ етеді. Балықтар Вадден теңізін "балабақша" ретінде пайдаланады, онда олар өз балаларын қорғалған ортада өсіре алады. Көптеген құс түрлері Вадден теңізінде тұрақты мекендейтін болса, қалғандары оны қысқы орналасу немесе тоқтау орны ретінде пайдаланады. Дитмаршендегі типтік құстар: дунлин, қызыл түйін, ұзын құйрықты құс, солтүстік лапвинг, сақиналы плувер, еуразиялық остеркацтер, қаз және шағаланың көптеген түрлері, сэндвич терн, пид авоцет, брент қазы және барнакл қазы. Тамыз айында ғана 200 000 қарапайым шелбақ келеді. Шеңгелдер Вадден теңізінде қауырсындарын тастап, шамамен үш апта бойы ұша алмайды. Солтүстік-Батыс Еуропадағы көптеген шелбақтар осы уақытта осы аймаққа келеді. Фридрихсхог жағалауында және Нойфельд шығанағында үлкен тұзды батпақтар бар. Тришен, Тертиус және Блауорт атты үш құм жағасы теңізде орналасқан. Олар Германия жағалауындағы сирек қалған табиғи орталардың бірі және теңіз құстары мен етесіп жүретінлер үшін маңызды мекен. 1930 жылдары оларды адамдарға бейімдеуге жасалған сәтсіз әрекеттерден кейін, қазір олар ұлттық парктің құрамына кіреді және адамдарға кіруге тыйым салынған. Эйдер-Триен аңғарында ылғалды шалғынды жерлерді ұнататын көптеген құстар мекендейді.
While the Geest has some woods, trees are found in marshlands only in form of wind protection around houses or villages. Traditional are the lt=Knicks, tree rows with strong undergrowth to protect agricultural land from the wind. In Dithmarschen lay several bogs. A special position is taken with the "Weißes Moor" (White bog), the only bog still existing in quite natural shape in the Schleswig Holstein marsh land. Part of the Schleswig Holstein Wadden Sea National Park is in Dithmarschen. It is the most important habitat in the district. Many molluscs can be found here, including bivalves and gastropods, worms and crustaceans, which provide food to larger animals. Fish use the Wadden Sea as a "Kindergarten" where they can raise their offspring in a protected environment. Although many species of birds settle permanently in the Wadden Sea, many others use it as a winter habitat or as a resting place. Typical birds in Dithmarschen are dunlin, red knot, bar tailed godwit, northern lapwings, ringed plover, Eurasian oystercatcher, many species of duck and gull, sandwich tern, pied avocet, brent goose and barnacle goose. 200,000 common shelducks alone come in August, The shelducks lose their feathers in the Wadden Sea and therefore are for around three weeks unable to fly. The majority of common shelducks in North Western Europe travel to the area at this time. Big salt marshes are at the Friedrichskoog coast and in the Neufeld Bay. Three sand banks, Trischen, Tertius and Blauort are in the sea. They are some of only a few still natural habitats at the German coast and of importance to sea birds and seals. After futile attempts in the 1930s to make them habitable to humans, they are now part of the national park, forbidden to humans. Many birds preferring wet grasslands live in the Eider Treene Valley.
Орта ғасырдың аяғы
Орта ғасырларда Дитмаршеннің батпақты ауылдары ерекше тәуелсіздікпен өмір сүрді. Көршілес князьдер Дитмаршенді өз билігіне бағындыруға жиі тырысты. 1180 жылдан кейін князь-архиепископ Зигфрид өзінің князьдік архиепископтығы Бременге тиесілі Дитмаршенді ағасы III Бернхардқа, жас Саксония герцогтығының герцогына тапсырды. Саксония герцогы ретіндегі жаңа лауазымында ол Эльба өзенінің оңтүстік жағалауында, Дитмаршенге қарама-қарсы Хадельн жерін басқарды. Асканиялықтармен араздасқан Шоуенбург графы Адольф III, Дитмаршенді де-факто өзіне қаратуға ұмтылды. Бернхардқа осы аумақты қайтарып алу міндеті жүктелді, бірақ ол сәтсіз аяқталды, нәтижесінде Адольф Дитмаршенге билік етуге мәжбүр болды. Князь-архиепископ Хартвиг II Дитмаршенге жорық дайындады. Бұл аймақ діни тұрғыдан Бремен архиепископтығына қарасты болғанымен және Гамбург соборындағы филиалы арқылы өкілдік етілгенімен, Бременнен әкімшілік билікті қабылдаудан бас тартты. Хартвиг III Адольфты Дитмаршенге деген талабынан бас тартуға көндірді, оның орнына Дитмаршенді бағындырғаннан кейін алынатын тұрақты салықтар төленуіне келісім берді. 1187 және 1188 жылдары Хартвиг пен оның одақтасы Ольденбург графы Морис I әскерлерін бастап Дитмаршенге шабуыл жасады. Дитмаршендіктің еркін шаруалары оған салық төлеуге уәде берді, бірақ Хартвиг пен оның әскері кеткен соң оны мазақтап, уәдесінен бас тартты. Дитмаршендіктер Шлезвиг герцогтығының уәкілі және Шлезвиг епископы Вальдемардан қолдау алды. Адольф III-ке және Морис I-ге сарбаздарына жалақы төлеуге міндетті болған Хартвиг қиын жағдайда қалды және екінші соғыс жүргізуге шамасы жетпеді. 1192 жылы Бремендік тарап Вальдемарды жаңа князь-архиепископ етіп сайлады. Вальдемар бұл сайлауды қуана қарсы алды, өйткені оның жаңа лауазымы Шлезвиг герцогы Вальдемармен және оның үлкен ағасы Данияның Канут VI-мен араздасуында көмектеседі деп үміттенеді. Бремен князьдік архиепископтығына кірмес бұрын ол Дитмаршеннің қолдауын алды.
In medieval times the marshland villages of Dithmarschen enjoyed remarkable autonomy. Neighbouring princes often tried to bring Dithmarschen under their control. After 1180 Prince Archbishop Siegfried ceded Dithmarschen, which was supposed to belong to his Prince Archbishopric of Bremen, to his brother Bernhard III, Duke of the younger Duchy of Saxony. In his new position of Duke of Saxony he held the Land of Hadeln, opposite of Dithmarschen on the southern bank of the river Elbe. Adolf III of Schauenburg, Count of Holstein, at enmity with the Ascanians, had de facto taken a loose possession of Dithmarschen. It fell to Bernhard to regain the territory, but he failed, only forcing Adolf to accept his overlordship of Dithmarschen. Prince Archbishop Hartwig II prepared a campaign into Dithmarschen, which, while religiously belonging to the Archdiocese of Bremen, and represented by its subsidiary chapter at Hamburg Concathedral, rejected secular overlordship from Bremen. He persuaded Adolf III to waive his claim to Dithmarschen, in return for being paid regular dues to be levied from the Ditmarsians after subjugation. In 1187 and 1188 Hartwig and his ally Maurice I, Count of Oldenburg, heading their troops, invaded Dithmarschen. The free peasants promised to pay him dues, only to ridicule and renounce Hartwig, once he and his soldiers had left. The Ditmarsians gained support from Valdemar, steward of the Duchy of Schleswig and Bishop of Schleswig. Hartwig, owing dues to Adolf III and the soldiers' pay to Maurice I, was trapped and could not afford to wage a second war. In 1192 the Bremian Chapter elected Valdemar as its new Prince Archbishop. Valdemar welcomed his election, hoping his new position could be helpful in his dispute with Duke Valdemar of Schleswig and his elder brother Canute VI of Denmark. Before entering the Prince Archbishopric of Bremen he won the support of Dithmarschen.
Орта ғасырдың соңы
15 ғасырда дитмарсиандар шаруалар республикасын құрды. Көршілес князьдер бірнеше рет өздерінің рыцарьлары мен жалдамалы әскерлерімен тәуелсіз шаруаларды феодализмге бағындыруға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. 1319 жылы Герхард III Вёрден шайқасында жеңіліске ұшырады. Саксен герцогы Эрик IV Дитмаршенге шабуыл жасағаннан кейін, дитмарсиандар оның күйеу баласы, Холштейн-Рендсбург графы Альберт II-ді осы шабуылға қатысқан деп айыптады. Ол бұл айыптауды 1403 жылы жасаған сәтсіз жаулап алу әрекеті үшін сылтау ретінде пайдаланды және науқан барысында алған жарақатынан қайтыс болды. 1468 жылы Дитмаршен Любекпен одақтасып, саудаға қатысты ортақ мүдделерін қорғады және аймақта феодализмнің таралуын тоқтатуға тырысты. Любекпен жасалған келісімге сәйкес, Ганзалық міндеттемелер мен артықшылықтар негізінде дитмарсиандар 15 ғасырда Ливониямен және көршілес Балтық аймақтарымен сауда жасады. Сол кездегі Хадельн жерінің вице-губернаторы Вурстен жеріндегі еркін фриз шаруаларын бағындыра алмады. Вурстен – Везер сағасындағы Солтүстік теңіздің батпағында орналасқан, Бремен князь-архиепископтығының ықпалындағы дербес аймақ болатын. Бұл еркін шаруалардың аймақтарын бағындыруға жасалған феодалдық әрекеттердің бастамасы болды және дитмарсиандар мен аймақтағы басқа батпақтардағы еркін шаруалар үшін ескерту ретінде қызмет етті. 1499 жылдың сәуір айында Ольденбург графы Иоанн XIV Везер және Солтүстік теңіздің батпақтарындағы Штадланд пен Бутжадингенге шабуыл жасады, себебі Бремен князь-архиепископтығы осы аймақтарға билік ету құқығын талап еткен. 1 тамызда альянс, енді Букстехуде де қосылған, Вурстенді қорғау және/немесе Хадельнге шабуыл жасау үшін 1300 жауынгер мен қару-жарақ жеткізуге міндеттенді. Дитмарсиан әскерлері Эльба өзенінен өтіп, Хадельн жерін жаулап алып, Магнусты жеңді. Қалалар бейбіт өмір сүргісі келсе, басқалардың ықпалынан азат болуды қаласа, дитмарсиандар еркін шаруалардың дербестігін қолдады. Гамбург пен Дитмарсиандар арасында келіспеушіліктер туды. 1499 жылдың 16 қыркүйегінде Гамбург жалдаған жер қызметшісі Бремен министрлігінің мүшесі Кордт фон дер Лийтты өлтіріп, Оттерндорф қақтығысын (Otterndorfer Streit) тудырды. Жер қызметшісі фон дер Лийтты дитмарсианның өлтіргені туралы қаңқу сөз таратты және қашып кетті. Гамбургтің жер қызметшілері кінәсі жоқ дитмарсиандарға шабуыл жасап, Оттерндорфқа жақын әскери лагерде 76 адамды өлтірді. Соңында, Рождество қарсаңында, Везер өзенімен Легеге келген Қара гвардия Вурстенге шабуыл жасауға тырысты. Бірақ, ондағы еркін шаруалар 26 желтоқсанда Веддварденге жақын жерде олардың шабуылын тойтарды. Содан кейін Гвардия солтүстік-шығысқа бет бұрып, Нейенвальде монастырын тонап, Хадельнге кірді. Род пен қалалардың бірлескен күштерін басып алды. Бремен рыцарьлары мен дитмарсиандардан қолдау алмағандықтан, 1500 жылдың басында Магнус үшін оны қайта басып алды. Род Генрих IV-ті өзінің жасағына қосты, Генрих IV және оның әскерлері Қара гвардияны қуалай бастады. Жылдар бойы дау-жанжалдан кейін, Дитмарш шаруалар республикасының сайланған басқару органы – 48-ші кеңес, 1523 жылдың тамызында Галликандық тәуелсіз католик шіркеуін құруға шешім қабылдады. Бұл шіркеу Гамбургтің капитул юрисдикциясын Дитмарштің барлық аймағында мойынламады. Капитул юрисдикцияны қайта ала алмады, соның ішінде Дитмарште алынатын шіркеулік алымдар мен айыппұлдардан үлесін де ала алмады. Реформация жақтаушыларының алғашқы уағыздауын қатаң түрде сынай отырып, 1524 жылдың желтоқсан айында Генрих Зутфенді өлтіргеніне қарамастан, лютерандық дін дитмарсиандардың арасында кеңінен тарала бастады. 1533 жылы 48-ші кеңес Дитмарш католик шіркеуін лютерандық мемлекеттік шіркеуге айналдырды.
In the 15th century the Ditmarsians confederated in a peasant republic. Though several times neighbouring princely rulers, accompanied by their knights and mercenaries, attempted to subjugate the independent peasants to feudalism, they were unsuccessful. In 1319 Gerhard III was repelled in the Schlacht von Wöhrden. After Eric IV, Duke of Saxe Lauenburg had raided Dithmarschen, the Ditmarsians blamed his son in law, Albert II, Count of Holstein Rendsburg, for complicity, who then used this as a pretext for his own unsuccessful conquest attempt in 1403, dying during the campaign from inflicted injuries. In 1468 Dithmarschen allied with Lübeck to protect their common interest as to commerce and containing the spreading feudalism in the region. Based on the Hanseatic obligations and privileges from the pact signed with Lübeck, Ditmarsians had established trade with Livonia and neighbouring Baltic destinations in the 15th century. then vicegerent of the Land of Hadeln, failed to subjugate the free Frisian peasants in the Land of Wursten, a de facto autonomous region in a North Sea marsh at the Weser estuary, which was under the loose overlordship of the Prince Archbishopric of Bremen. This foreshadowed a series of feudal attempts to subdue regions of free peasants, an alarming signal for the Ditmarsians and the free peasants in other marshes in the area. In April 1499 Count John XIV of Oldenburg invaded the Weser and North Sea marshes of Stadland and Butjadingen, both of which the Prince Archbishopric of Bremen claimed overlordship over, in order to subject their free peasants. On 1 August the alliance, now also including Buxtehude, committed themselves to supply 1,300 warriors and equipment to defend Wursten and/or invade Hadeln. The allied forces, with the Ditmarsians invading by crossing the Elbe, easily conquered the Land of Hadeln, and defeated Magnus. While the cities desired a peaceful front yard without another's powerful influence, the Ditmarsians instead favoured the favour of autonomy of the free peasants. Hamburg and the Ditmarsians fell out with each other. On 16 September 1499, a landsknecht hired by Hamburg slew Cordt von der Lieth, a member of the Bremian ministerialis, causing the Otterndorf Strife (Otterndorfer Streit). The landsknecht created rumours that it had instead been a Ditmarsian who had slain von der Lieth, and fled after. Hamburg's landsknechts then attacked the uninvolved Ditmarsians and slew 76 men in their military camp near Otterndorf. Finally, on Christmas Eve, arriving down the Weser in Lehe, the Black Guard tried to invade Wursten. However, the free peasants there repelled their attack near Weddewarden on 26 December. So the Guard turned northeastwards, looting Neuenwalde Nunnery underways, into Hadeln, repressing the joint forces of Rode and the cities – lacking support by Bremian knights and the Ditmarsians –, recapturing it for Magnus in early 1500. Rode then converted Henry IV the Elder to his column, with Henry the Elder and his troops then hunting the Black Guard. After years of dispute, the Council of the 48, the elected governing body of the farmers' republic of Ditmarsh, decided to found a Gallicanist kind of independent Catholic Church of Dithmarschen in August 1523, denying Hamburg's capitular jurisdiction in all of Dithmarschen. The chapter could not regain the jurisdiction, including its share in ecclesiastical fees and fines levied in Dithmarschen. After violently repelling the first preaching of proponents of the Reformation, slaying Henry of Zutphen in December 1524, Lutheranism nevertheless started to win over Ditmarsians. In 1533 the Council of the 48 turned the Ditmarsian Catholic Church into a Lutheran state church.
Ортағасырдан кейінгі тарих
Хемингштедт жеңісінен кейін Дитмаршен өзінің өкілдерін Ханзалық мәжілістеріне (Ганза тағайындарына) үнемі жіберіп тұрды. 1554 жылы Ганзалық мәжіліс, еркін Дитмаршен шаруаларының бизнесімен айналысуы, еркін немесе тәуелсіз қалалардың азаматтары болып табылатын саудагерлермен теңестірілмейтінін, бірақ олардың Ганзаның барлық артықшылықтарынан пайдаланатынын растады. Осылайша, Дитмаршен саудагерлері, Тевтон Пруссиясынан келгендермен бірге, Ганза құрамындағы жартылай мүшелікке ие болды, бірақ тәуелсіз немесе еркін қалада азаматтық құқықтары болған жоқ. Тек 1559 жылы Дания королі мен Дитмаршен арасындағы соңғы қақтығыста ғана еркін шаруалар саяси және діни тәуелсіздігінен бас тартуға мәжбүр болды, бұл жеңістің нәтижесінде Штайнбургтан граф Иоган Ранцау басқарды, ол сол заманның ең көрнекті стратегияларының бірі болды. Осыдан бері Дитмаршеннің гербінде Ранцау рыцарын бейнелейтін атты жауынгер бейнеленген. Кейіннен бұл рыцарь Дитмаршеннің қасиетті покровительі саналған әулие Георгиймен теңестірілді. Жеңімпаздар – король Фредерик II, герцог Адольф және герцог Иоанн II Ұлы – Дитмаршенді екі бөлікке бөлді: оңтүстік бөлігі Даниямен жеке одақтағы Холштейннің құрамына кірді, ал солтүстік бөлігі Холштейннің басқа герцогтарының иелігіне өтті. 1773 жылдан бастап Холштейннің барлығы Даниямен жеке одақта болды және 1864 жылға дейін солай болды, содан кейін Екінші Шлезвиг соғысынан кейін Холштейн және Шлезвиг герцогтіктері неміс конфедерациясының оккупациялық аймағына айналды. Екі жылдан кейін, Австрия-Пруссия соғысынан кейін Дитмаршен Пруссия Корольдігінің құрамына кірді, ол Холштейн мен Шлезвигті аннексиялап, оларды кейіннен Шлезвиг-Гольштейн провинциясы етті. Дитмаршендегі орта ғасырлар 19 ғасырға дейін сақталды, осы кезде Киль каналы аяқталды, батпақтар кептіріле бастады және ауыл шаруашылығы реформалары жүргізілді. Шлезвиг-Гольштейн федералды жерінің ішінде аймақ 1970 жылы Дитмаршен ауданы ретінде біріктірілгенге дейін Нордердитмаршен (Солтүстік Дитмарш) және Зюдердитмаршен (Оңтүстік Дитмарш) аудандарына бөлінген.
After the victory of Hemmingstedt Dithmarschen regularly sent its delegates to the Hanseatic Diets (Hansetage). In 1554 the Hanseatic Diet confirmed, that free Ditmarsian peasants doing business cannot be considered equal to merchants being burghers of free or autonomous cities, but are, nevertheless, accepted as enjoying all Hanseatic advantages. Thus Ditmarsian merchants, along with those from Teutonic Prussia, were the only beneficiaries of a quasi membership within the Hanse, although lacking the background of citizenship in an autonomous or free city. It was not until 1559 and the Last Feud between the King of Denmark and the Ditmarsians that the free peasants were forced to give up their political and religious autonomy by the successful invasion commanded by Count Johan Rantzau from Steinburg, one of the best strategists of the time Since then the coat of arms of Dithmarschen has shown a warrior on horseback, representing a knight of Rantzau. This knight has later been identified with Saint George, then considered to be the patron of Dithmarschen. The conquerors – King Frederick II, Duke Adolf, and Duke John II the Elder – divided Dithmarschen into two parts: the south became a part of Holstein in personal union with Denmark while the north came into the possession of the other Duke of Holstein. From 1773 all of Holstein was united in personal union with Denmark and remained so until 1864, when, following the Second Schleswig War, the Duchies of Holstein and of Schleswig became an occupied territory of the German Confederation. Two years later, following the Austro Prussian War, Dithmarschen became part of the Kingdom of Prussia, which annexed Holstein and Schleswig making them subsequently the Province of Schleswig Holstein. The Middle Ages in Dithmarschen are held to have continued into the 19th century, when the Kiel Canal was completed, fens began to be drained, and agricultural reforms took place. Within the Bundesland Schleswig Holstein, the area remained divided into the districts of Norderdithmarschen (Northern Ditmarsh) and Süderdithmarschen (Southern Ditmarsh) before they were united in 1970 as the district of Dithmarschen.
Дәстүрлер
Дитмаршен халқы өзінің тарихына зор құрметпен қарады. Соңғы онжылдықтарда көптеген дәстүрлер қайта жандандырылды және дәстүрлі үлгіде жаңа шаралар ұйымдастырылды.
The people of Dithmarschen have displayed great pride in their history. In recent decades many traditions have been revitalized and new events in a traditional fashion have been created.
Тіл
Жоғары неміс тілі қазір басым тілге айналды, бірақ оның Holsteinisch түріндегі төменгі неміс тілі әлі де күнделікті сөйлесуде қолданылады. 1960 жылға дейін төменгі неміс тілі күнделікті қарым-қатынаста кеңінен таралған. Дитмаршенде 1960 жылға дейін туған көптеген адамдар төменгі неміс тілін ана тілі деп санайды. Төменгі неміс тілі қалалық жерлерге қарағанда ауылдық жерлерде жиірек кездеседі және көбінесе егде жастағы дитмарсиандар қолданады. Төменгі неміс тіліндегі "жоғары әдебиеттің" ең белгілі авторы – Хайде қаласынан шыққан Клаус Гротт. Бүгінгі Германияда төменгі неміс тілінде сөйлейтін ең танымал адам, әдетте, бұрынғы танымал жаңалықтар бағдарламасы Tagesschau-дың жүргізушісі болған, қазір төменгі неміс тілінде аудиокітаптар жазатын Вильгельм Вибен. Танымал қылмыстық телесериал Tatort-тың тек екі бөлімі ғана неміс көрермендері үшін субтитрлермен шығарылды. Осы бөлімдердің бірі Дитмаршенде өріледі: диалогтегі төменгі неміс тілінің жалпы неміс тілінде сөйлейтін көрермендерге түсініксіз болуы мүмкін деп есептелді.
High German is by now the dominant language but Low German in its Holsteinisch version still has a place in informal conversation. Until the 1960s Low German was the prevailing language of everyday communication. Most Ditmarsians born before 1960 still consider Low German their mother tongue. Low German is more common in rural regions than in urban regions and more likely to be spoken by older Ditmarsians. The best known author of "high literature" in Low German was Klaus Groth from Heide. The best known Low German speaker in Germany today is probably Wilhelm Wieben, former anchorman of the popular German news Tagesschau, who now produces Low German audiobooks. Only two episodes of the popular crime television show Tatort carried subtitles for its German audience. One of these episodes centered its plot in Dithmarschen: the Low German in the dialogue was thought to be too difficult for a generic German audience to follow.
Сәулет
Дитмаршен жерінде шіркеулер ұзақ уақыт бойы басымдық құрды. Шаруалар республикасында сарайлар ешқашан салынбаған. Салынған аз ғана қамалдар ұсақ рольдерді ғана атқарды және көптен бері негіздерге дейін тозды. Керісінше, шіркеулер рухани ғана емес, дүниелік биліктің де символы болды. Ортағасырлық республика шіркеулерге орталықтанған "Kirchspiele" ("шіркеу округтері") ретінде ұйымдасты. Дитмаршен шіркеуі – тек қана қасиетті ғимарат емес, сонымен қатар саяси жиналыстар өткізілетін басты орын болды. Рухани және саяси мәселелерді басқару бірдей адамдар мен бірдей жерде жүзеге асырылды, сондықтан өкілдік ететін тұрмыстық ғимараттарға қажеттілік тумады. Дитмаршендегі саяси және діни өмір 1867 жылы Шлезвиг-Гольштейннің Пруссияға енуіне дейін бөлінбеген күйде сақталды. Дитмаршеннің тегіс батпақты жерінде шіркеу мұнараларын көбінесе 10 шақырымнан астам қашықтықтан көруге болады. Шіркеулер Вессельбурен, Марне және Вёрден сияқты ауылдардың орталығындағы Терпеннің ең биік нүктесінде салынған. Ауыл көшелері орталық шіркеуге қарай бағытталған, бұл ауылдарға ерекше ортағасырлық сипат береді. Бұрынғы үйлер осы шіркеулерге орын ашу үшін бұрын алынып тасталған болуы мүмкін. Гестте ауыл шіркеуі ауылдың ортағасырлық шетінде немесе басқа үйлермен бірге орналасқан; Гест елді мекендері олардың шіркеулері салынбастан бұрын пайда болған және бұл шіркеулерді су тасқынынан қорғаудың ерекше қажеті болмады. Дитмаршеннің ең маңызды шіркеуі – Мелдорфтағы Санкт-Иоханнис шіркеуі (Айя Иоанн Баптист шіркеуі), оның үлкендігіне байланысты Мелдорф соборы деп те аталады. 9-11 ғасырларда ол Дитмаршендегі жалғыз шіркеу және Эльба өзенінің солтүстігіндегі сирек шіркеулердің бірі болды. Орта ғасырларда шіркеу Дитмаршеннің саяси округтерінің өкілдері жиналатын орын болды. Осы шіркеудің маңындағы жер Дитмаршендегі ең маңызды жиын орыны болды, ал Мельдорфтың өзі ерекше қалалық құрылымды дамытқан жалғыз елді мекен болды. Саяси орталық Хайдеге көшкеннен кейін де Мельдорфтағы Айя Иоанн шіркеуі Дитмаршендегі ең маңызды діни орын болып қала берді. Дитмаршендегі Реформация 1524 жылы Дитмаршеннің лютеран дініне өтуімен басталды. Қазіргі шіркеу 14 ғасырда салынған. Сыртқы жағы негізінен 19 ғасырда қайта жаңартылса, ішінде 1250-1300 жылдарға дейінгі готикалық сәулеттің іздерін көруге болады. Бұл суреттер Шлезвиг-Гольштейндегі ең әсем суреттердің бірі болып табылады, бұрынғы шаруалар республикасының байлығын көрсетеді. Хайдедегі Санкт-Юрген шіркеуі 15 ғасырда салынған шағын ғибадатхана ретінде басталып кеткен. Дитмаршендегі қақтығыстардың салдарынан Мельдорф орталық жиын орынының мәртебесінен айырылды. Солтүстік Дитмаршен халқы 1447 жылдан бастап "аф дер Хайдеде" ("айдалада") жинала бастады; кейіннен 48 кеңесі – ең маңызды отбасылардың өкілдері және Дитмаршеннің орталық шешім қабылдау органы Санкт-Юргенде жиналды. Ұзын, бір кемелі шіркеудің ядросы әлі де 15 ғасырлық ғимарат болып табылады. Оның сыртқы түріне 1724 жылы Иоганн Георг Шотт салған үш қабатты мұнара басымдық береді. Вессельбурендегі Санкт-Бартоломей де Иоганн Георг Шоттпен 1737/1738 жылдары салынған. Ол 1736 жылы Вессельбурн өртенгеннен кейін ескі шіркеулердің қалдықтарынан барокко стиліндегі ғимаратты тұрғызды. Оның пияз тәрізді күмбезі Солтүстік Германия үшін ерекше жайт. Сондай-ақ, 12 ғасырлық Теллингштедт шіркеуі және Хемме мен Бусумдағы шіркеулердегі "Гешлехтер" әулеттерінің дәстүрлі гербі де назар аударуға лайық.
The Dithmarschen landscape was long dominated by churches. Palaces were never built in the farmers' republic. The few castles that were constructed played only minor roles and have long since been reduced to groundworks. In contrast, churches were symbols of not only spiritual but also worldly power. The medieval republic organised itself into Parishes ("Kirchspiele") centered on churches. A Dithmarschen church was not just a sacral building; it was also the primary place for political meetings. Administration of spiritual and political matters was done by the same people in the same place, so little need for representative secular buildings arose. Political and religious life in Dithmarschen remained undivided until Schleswig Holstein's integration into Prussia in 1867. In the flat marshland of Dithmarschen, church towers can often be seen from more than 10 kilometers away. Churches are built on the highest point of the Terpen in the center of villages such as Wesselburen, Marne, and Wöhrden. Village streets run toward the central church, giving these villages a distinct medieval character. It is likely that older houses were removed to make room for these churches. In the Geest, the village church stands on the medieval rim of the village or with other houses within it; the settlements of the Geest existed before their churches were built and there was no special need to protect these churches from flooding. The most important church of Dithmarschen was the so called Sankt Johannis Kirche (St. John's the Baptist Church) in Meldorf, due to its size also called Meldorf Cathedral. Between the 9th and 11th century it was the only church in Dithmarschen and one of the few north of the Elbe River. In the Middle Ages the church was the venue of the representatives of the political parishes of Dithmarschen. The place around this church was the most important meeting place in Dithmarschen and Meldorf itself was the only settlement to develop a distinct urban structure. Even after the political center moved to Heide, the St. John's in Meldorf remained the most important religious site in Dithmarschen. The Reformation in Dithmarschen began there in 1524 with Dithmarschen converting to Lutheranism. Today's church was built in the 14th century. While the outside was mainly rebuilt in the 19th century, inside one can still see Gothic architecture from the years 1250 to 1300. The paintings are among the most magnificent in Schleswig Holstein, giving an impression of the former wealth of the farmers' republic. St. Jürgen church in Heide began as a chapel built in the 15th century. Due to conflicts in Dithmarschen, Meldorf lost its role as central meeting point. The people of northern Dithmarschen began to meet in 1447 "auf der Heide" ("on the heath"); later, the Council of the 48—representatives of the most important families and the central decision body of Dithmarschen—met at St. Jürgen. The core of the long, single nave church is still the 15th century building. Its outer appearance is dominated by a late renaissance three story tower added by Johann Georg Schott in 1724. St. Bartholomäus in Wesselburen was also built in 1737/1738 by Johann Georg Schott. He constructed the baroque building from the remains of older churches after Wesselburen burned down in 1736. Its onion dome is highly unusual for Northern Germany. Also notable are the 12th century church in Tellingstedt and the churches in Hemme and Büsum, which display the traditional coat of arms of the "Geschlechter" inside.
Білім
1993 жылы Шлезвиг-Гольштейннің соңғы Фаххохшулесі (политехникалық институтқа ұқсас) Хайде қаласында құрылды. Фаххохшуле Весткустеде экономика, электротехника, ақпараттық технологиялар, халықаралық туризмді басқару және құқық салаларын 800 студент оқып жатыр. Кильдегі Христиан Альбрехт университетінің Бюсумда орналасқан Forschungs und Technologiezentrum Westküste (Батыс жағалау ғылыми-зерттеу және технологиялық орталығы) жағалау геологиясы, жағалау географиясы және жағалауды қорғау салаларын зерттейді. 2004 жылы Дитмаршен округіндегі мектептерде 17 900 оқушы білім алды. Округ бойынша алты гимназия, үш фахгимназия, екі кәсіптік-техникалық училище және 44 бастауыш мектеп бар.
In 1993 Schleswig Holstein's latest Fachhochschule (comparable to a Polytechnics) was established in Heide. There are 800 students studying economics, electrical engineering, information technology, international tourism management, and law at the Fachhochschule Westküste (Fachhochschule West Coast). The Christian Albrechts Universität zu Kiel has an outpost in the Büsum based Forschungs und Technologiezentrum Westküste (Research and Technology Center West Coast), which researches coastal geology, coastal geography, and coastal protection. In 2004, 17,900 students were studying in Dithmarschen schools. In the district there are six Gymnasia, three Fachgymnasia, two vocational schools, and 44 schools for primary education.
Экономика
Дитмаршен экономикасы негізінен туризм, ауыл шаруашылығы және энергетикадан тұрады. Туризм солтүстікте Бюсумда, оңтүстікте Фридрихсхогта шоғырланған. Көптеген туристер Солтүстік теңіз жағажайларын тамашалау үшін отбасыларымен келеді. Велосипедпен саяхаттау үшін келетін туристердің саны да көп. Жыл сайын шамамен екі миллион туристің көбі Германиядан келеді. 2004 жылдың қыркүйек айындағы жұмыссыздық деңгейі 11,6% болды. Харц концепциясы енгізілгеннен кейін және жаңа статистикалық әдістер қабылданғаннан соң, 2005 жылдың қаңтарында жұмыссыздық деңгейі 17,4%-ға дейін өсті. Бұл көрсеткіш Шлезвиг-Гольштейн (12,7%) және Германияның қалған бөлігіндегі орташа көрсеткіштен әлдеқайда жоғары болды. Ауданның ірі жұмыс берушілері: Брунсбюттельдегі Bayer (1000 қызметкер), Sparkasse Westholstein (600 қызметкер), Хемингштедттегі Royal Dutch Shell мұнай өңдеу зауыты (570 қызметкер), Брунсбюттельдегі Sasol химия зауыты (570 қызметкер), Мельдорфтағы Evers баспаханасы (560 қызметкер) және Хайдедегі Beyschlag өндіріс орны. Бундесвер Хайдеде сержанттарды даярлайтын мектепке ие. Соңғы жылдары Дитмаршенде тұрып, Гамбургте және оның айналасында жұмыс істейтін адамдардың саны артып келеді. 2002 жылы 9200 адам ауданнан тыс жерлерде жұмыс істеуге кетті, оның ішінде 1700 адам Гамбургке бағыт алды.
The Dithmarschen economy consists mainly of tourism, agriculture, and energy. Tourism is concentrated in the north in Büsum and in the south in Friedrichskoog. Most tourists come as families to enjoy the North Sea beaches. A significant number of tourists also come for bicycle trekking. Almost all of the approximately two million tourists each year come from Germany. The unemployment rate was 11.6% in September 2004. After the Hartz concept was implemented and new statistical methods were adopted, the unemployment rate rose to 17.4% in January 2005. The unemployment rate was far above the average for Schleswig Holstein (12.7%) and the rest of Germany. The most important employers in the district are Bayer in Brunsbüttel (1,000 employees), the Sparkasse Westholstein (600), the Royal Dutch Shell refinery in Hemmingstedt (570), the Sasol chemistry works in Brunsbüttel (570), the printing company Evers in Meldorf (560), and the Beyschlag manufacturing plant in Heide. The Bundeswehr has a school for non commissioned officers in Heide. In recent years the number of people who live in Dithmarschen but work in Hamburg and its surroundings has steadily risen. In 2002 9,200 people drove to work outside the district, including 1,700 who commuted to Hamburg.
Энергия
Германияда коммерциялық жел шаруашылығы Дитмаршенде басталды. Германияның алғашқы жел паркі 1987 жылы Кайзер Вильгельм Куг қаласында ашылды, 1983 жылдан 1987 жылға дейін тәжірибелік GROWIAN ("Große Windkraftanlage" – үлкен жел турбинасы) сол жерде орналасты. 2008 жылы әлемдегі ең биік жел турбинасы Эмден қаласының жанындағы эксперименталды Enercon E 126 болды. Дитмаршенде шамамен 800 жел турбинасы бар, олардың көбісі батпақты жерлерде орналасқан. Бұл Германиядағы барлық жел турбиналарының 5%-ы оның аумағының 0,15%-ында тұрғанын білдіреді. Бусумда, шағын әуежай олардың құрылысына кедергі келтіргеннен және Спишеркуг табиғат қорығынан басқа, бүкіл жағалау жел турбиналарымен жабылған. 2003 жылы олар шамамен киловатт-сағат энергия өндірді, бұл Дитмаршеннің энергия қажеттілігінің жартысына жуық. E. on Hanse компаниясының мәліметінше, жергілікті энергетикалық компания энергия үшін 59 миллион евро төлеген, ал турбиналар орналасқан фермерлерге 3-тен 5 миллион евроға дейін төленген. Ауданның салық түріндегі кірісі жылына шамамен 4 миллион евроны құрайды. Германияда коммерциялық жел шаруашылығы Дитмаршенде басталғандықтан, көптеген жел турбиналары салыстырмалы түрде ескі және аз электр энергиясын ғана өндіреді. Дегенмен, жел турбиналарына қызығушылық танытқандар үшін бұл қызықты контраст құрайды, себебі әртүрлі жұмыс істейтін жел турбиналарын бір-біріне жақын орналасқан жерде көруге болады. Жағалауға жақын орналасқан Mittelplate мұнай кен орны 2 миллион тонна мұнай өндіреді, бұл Германияның жалпы өндірісінің 54%-ын құрайды. Хемингштедттегі мұнай өңдеу зауыты жылына шамамен 4 миллион тонна мұнай өңдейді, оның бір бөлігі Mittelplate-тен, ал қалғаны Брунсбюттель порты арқылы жеткізіледі. Хайде мен Хемингштедт арасындағы тағы бір мұнай кен орны 1991 жылға дейін активті болды. Брунсбюттельдегі атом электр станциясы Германиядағы ең көне станциялардың бірі. Ол Шлезвиг-Гольштейндегі маңызды алюминий өнеркәсібіне арзан энергиямен қамтамасыз етеді және 2009 жылы жабылуы күтілуде.
Commercial wind farming in Germany began in Dithmarschen. Germany's first wind park was opened 1987 in Kaiser Wilhelm Koog, the experimental GROWIAN ("Große Windkraftanlage" – big wind turbine) stood there from 1983 to 1987. As of 2008 the tallest wind turbine in the world is the experimental Enercon E 126 near Emden. In Dithmarschen stand around 800 wind turbines, almost all of them in marshland. That means that 5% of all German wind turbines stand on 0.15% of its area. Except for Büsum, where a small airport prevents their erection, and the nature reserve at Speicherkoog, the whole coastline is lined by wind turbines. In 2003 they produced around KWH of energy, which is about half the energy demand of Dithmarschen. According to E. on Hanse, the local energy company, in the same time it paid 59 million Euro for the energy, 3 to 5 million Euro were paid to farmers on whose land the turbines stand. The income through taxes for the district is around 4 million Euro each year. Because commercial wind farming in Germany began in Dithmarschen, many wind turbines are relative old and produce only a small amount of electricity. For people interested in wind turbines this makes an interesting contrast, though, since it is possible to see many working varieties of wind turbines standing close to each other. The offshore oil field Mittelplate close to the coast produces 2 million tons of petroleum, around 54% of German production. The refinery in Hemmingstedt processes around 4 million tons of oil each year, partly from Mittelplate and partly from oil delivered through the Brunsbüttel port. Another oil field between Heide and Hemmingstedt was active until 1991. The nuclear power plant in Brunsbuttel is one of the oldest in Germany. It delivers cheap energy for the important aluminium industry in Schleswig Holstein. It is supposed to close down in 2009.
Туризм
Дитмаршендегі басты туристік тартымдар – Солтүстік теңіз және Вадден теңізі ұлттық паркі. Ауданның шамамен 10 шақырымдай жасыл жағажайлары бар, ал Бюсумда жасанды құмды жағажай да бар. 2003 жылы 205 382 турист Дитмаршенде 1 173 205 түн өткізді, олардың көп бөлігі Бюсумда (756 630 түн), Фридрихсцогта (75 654 түн) және Бюсмер Дайхаузенде (33 811 түн) болды. Соңғы жылдары туризм аздап төмендегенімен, Шлезвиг-Гольштейн Балтық теңізі жағалауындағы туризмдей емес. Бұрынғы Варшава шартының елдері мен олардың Балтық теңізі жағалауларымен болған жаңа бәсекелестік Дитмаршенге олардың жағалау пішіндерінің өзгешелігіне байланысты аз әсер етті. Жағажайларға кіру үшін алым салу ауданда қызу пікірталас тудырып отыр. Бюсум (жыл сайын шамамен 1 000 000 адам жағажайға барады) және Фридрихсцог (300 000 адам) кіру үшін төлем қабылдаса, көптеген кішігірім жақын ауылдар мұндай алым салмайды. Дитмаршендегі туризм индустриясы туристік мүмкіндіктерді кеңейтуге тырысуда. Германияда фитнес пен денсаулыққа қызығушылық артып келеді, сондықтан велосипедтер мен роликтер үшін арналған жолдар салынуда. Солтүстік теңіз велосипед жолының бір бөлігі Дитмаршен арқылы өтеді. Дитмаршеннің шығысында Эдер өзені бойымен каноэ немесе каякпен экологиялық саяхаттар ұйымдастырылуда. Саясаткерлер мен туристік агенттіктер де ауданның мәдени және тарихи тамырларын атап көрсетуде.
The main tourist attractions in Dithmarschen are the North Sea and the Wadden Sea National Park. The district owns about 10 kilometers of green beaches; Büsum also provides an artificial sandy beach. In 2003, 205,382 tourists spent 1,173,205 nights in Dithmarschen, most of them in Büsum (756,630 nights), which is ranked before Friedrichskoog (75,654) and Büsumer Deichhausen (33,811). Tourism has declined slightly over the last few years but not as much as tourism on the Schleswig Holstein Baltic coast. Recent competition with the former Warsaw Pact states and their Baltic coasts has had less impact on Dithmarschen because their coastal formations are quite different. Entrance fees for beaches raise heated controversy in the district. Büsum (around 1,000,000 beach visits each year) and Friedrichskoog (300,000) impose a fee. However, most smaller villages nearby do not. The tourism industry in Dithmarschen is trying to diversify tourist attractions. Fitness and health play an increasing role in German life, so tracks and roads for bicycles and inline skates are being built. Part of the North Sea Cycle Route crosses through Dithmarschen. In the east of Dithmarschen, ecological travel by canoe or kayak along the Eider is promoted. Policy makers and tourism agencies also emphasize the cultural and historical roots of the district.
Елтаңба
Аудандық гербінде Холштейн графының рыцары бейнеленген. Бұл герб Дитмаршенде көп жылдар бойы ұнамады, себебі ол басып алғандардың белгісі болды. Бұл елтаңба әкімдер қолданған, бірақ халық оны қабылдамады. 1930 жылы осы ежелгі антагонизмдердің мәнін жойғаннан кейін, бұл герб Оңтүстік Дитмаршен және Солтүстік Дитмаршен екеуі де сәл өзгеше түрінде қайта қолданысқа енгізілді. 1970 жылы екі аудан біріккенде, Оңтүстік Дитмаршеннің гербі жаңа біріккен ауданның символы болды.
The district coat of arms displays a knight of Holstein. This coat of arms was unpopular for many years in Dithmarschen because it was the sign of conquerors. These arms were used by governors but were not accepted by the people. In 1930, when these ancient hostilities had become irrelevant, this coat of arms was re introduced in slightly different forms by both South Dithmarschen and North Dithmarschen. When both districts were united in 1970, the arms of South Dithmarschen became the symbol of the newly merged district.
Туининг
Дитмаршен қазіргі уақытта Ұлыбританияның Корнуолл графтығындағы Рестормельмен қалалық байланыс орнатып отыр. Басты байланыс Сент-Остл және Ньюквей қалаларымен, сондай-ақ Хайде қаласымен жүзеге асырылады.
Dithmarschen is currently twinned with Restormel, a borough in the British county of Cornwall. The main link is between St Austell and Newquay and Heide.