Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грекия музыка жанры, грек музыкасының жанры. Ребетико (ρεμπέτικο, ), көпше түрі ребетика (ρεμπέτικα), кейде рембетико немесе ребетико деп транслитерацияланады, қазіргі кезде бастапқыда әртүрлі грек қалалық музыкасын белгілеу үшін қолданылатын термин. Бұл музыка 1930 жылдары музыкалық синкретизм процесінен өтіп, ерекше музыка жанрына айналды. Ребетиконы грек халқының, әсіресе кедейлердің 19 ғасырдың соңынан 1950 жылдарға дейінгі қалалық халық әндері деп қысқаша сипаттауға болады және грек халық музыкасының одан әрі дамуына негіз болды. Бұл музыка, бір кезде ұмытылып, 1960 жылдары басталған және 1970 жылдардың басында дамыған «ребетиканың қайта жандануы» кезінде қайта ашылды.
Greek music genre
the Greek music genre
Rebetiko (ρεμπέτικο, ), plural rebetika (ρεμπέτικα ), occasionally transliterated as rembetiko or rebetico, is a term used today to designate originally disparate kinds of urban Greek music which in the 1930s went through a process of musical syncretism and developed into a more distinctive musical genre. Rebetiko briefly can be described as the urban popular song of the Greeks, especially the poorest, from the late 19th century to the 1950s, and served as the basis for further developments in popular Greek music. The music, which was partly forgotten, was rediscoved during the so called rebetika revival, which started in the 1960s and developed further from the early 1970s onwards.
Анықтама және этимология
Ребетико (көпше түрі ребетика) сөзі грек тіліндегі rebetis (ρεμπέτης) сөзінен туындаған сын есім. Ребетис сөзі бүгінде нақты бір субмәдениетке тән мінез-құлық, киім-кешек, әрекет, мораль және этика сипаттамаларын бойына сіңірген адамды білдіреді. Ал ῥεμπιτός сөзі "саяхатшы", "көзі көрмейтін", "жолдан жаңылысқан" және т.б. деп түсіндіріледі.
The word rebetiko (plural rebetika) is an adjectival form derived from the Greek word rebetis (ρεμπέτης, ). The word rebetis is today construed to mean a person who embodies aspects of character, dress, behavior, morals and ethics associated with a particular subculture. where the word ῥεμπιτός is defined as a 'wanderer', 'blind', 'misguided', etc.
Музыкалық негіздер
Қазіргі кезде ребетико бір жанр ретінде қарастырылғанмен, музыкалық тұрғыдан алғанда, ол еуропалық музыка элементтерінің, Грекия материгінің және Грекия аралдарының түрлі аймақтарының музыкасының, грек православие шіркеу ән салуының (көбінесе Византия музыкасы деп аталатын), сондай-ақ Осман өнер музыкасы мен кафе музыкасының модальдық дәстүрлерінің синтезі болып табылады. Ребетико контекстінде белгілі және ән мәтіндерінде жиі айтылса да, бузуки алғаш рет Грецияда емес, 1926 жылы Америкада, Пелопоннес музыканты Констандинос Кокотис (1878 – 1948 жылдан кейін) аккордеоншы Иоаннис Сфондилияспен бірге екі Пелопоннес халық әнін жазғанда коммерциялық жазбаға түскен. Зерттеулер көрсетіп тұрғандай, жазылған ребетико әндерінің 7%-дан азы есірткіге қатысты тақырыптарды қамтиды. "Хасиклидика" (χασικλίδικα) деп аталатын ребетико әндері осы мәселелерді баса назарлайды, бұл Грекияның, әсіресе ірі қалалардың (Афина, Пирей және Салоники) контрмәдениеті болып табылады. "Мангас" – жұмысшы табына жататын, ерекше мақтанғанышпен, жоғарыпарлылықпен мінез-құлық танытатын және жүн тоқыма бас киім (кавураки, καβουράκι), жакет (көбінесе бір жеңін ғана киетін), пышақ қаптамасы ретінде қолданылатын тығыз белбеу, жолақты шалбар және ұшты аяқ киімнен тұратын ерекше киім киетін ерлерге берілген ат. Олардың сыртқы келбетінің тағы бір ерекшелігі – ұзын миыс, дәнге тізілген моншақ (κομπολόγια, жекеше – κομπολόι) және ерекше дене қимылы (κουτσό βάδισμα). Осыған ұқсас әлеуметтік топ – Кутсавакидтер (κουτσαβάκηδες, жекеше – κουτσαβάκης); екі термин де кейде бір-бірін алмастырып қолданылады.
Although nowadays treated as a single genre, rebetiko is, musically speaking, a synthesis of elements of European music, the music of the various areas of the Greek mainland and the Greek islands, Greek Orthodox ecclesiastical chant, often referred to as Byzantine music, and the modal traditions of Ottoman art music and café music. Although known in the rebetiko context, and often referred to in song lyrics, well before it was allowed into the recording studio, the bouzouki was first commercially recorded not in Greece, but in America, in 1926, when the Peloponnesian musician Konstandinos Kokotis (1878 – after 1948) recorded two Peloponnesian folk songs with the accordionist Ioannis Sfondilias. reveals that less than 7% of recorded rebetiko songs have drug related themes.|group="nb" Rebetiko songs emphasizing such matters have come to be called hasiklidika (χασικλίδικα), counterculture of Greece (especially of the great urban centers: Athens, Piraeus, and Thessaloniki). Mangas was a label for men belonging to the working class, behaving in a particularly arrogant/presumptuous way, and dressing with a very typical vesture composed of a woolen hat (kavouraki, καβουράκι), a jacket (they usually wore only one of its sleeves), a tight belt (used as a knife case), stripe pants, and pointy shoes. Other features of their appearance were their long moustache, their bead chaplets (κομπολόγια, sing. κομπολόι), and their idiosyncratic manneristic limp walking (κουτσό βάδισμα). A related social group were the Koutsavakides (κουτσαβάκηδες, sing. κουτσαβάκης); the two terms are occasionally used interchangeably.
Тарих
Бастапқыда төменгі топтармен байланысты болған ребетико музыкасы кейіннен оның ашық субмәдени ерекшеліктерінің өткір шеттері жұмсатылып, тегістелгеннен кейін, көбінесе танылмас деңгейге дейін, кеңінен қабылдана бастады. Ал бастапқы түрі жартылай ұмытылып, оның алғашқы өкілдері қайтыс болған немесе кейбір жағдайларда толық ұмытылған кезде, 1960 жылдардан бастап ол қайта жанданып, әсіресе сол заманғы жастар арасында кең танымал музыкалық формаға айналды.
Initially a music associated with the lower classes, rebetiko later reached greater general acceptance as the rough edges of its overt subcultural character were softened and polished, sometimes to the point of unrecognizability. Then, when the original form was almost forgotten, and its original protagonists either dead, or in some cases almost consigned to oblivion, it became, from the 1960s onwards, a revived musical form of wide popularity, especially among younger people of the time.