Кіріспе
Conte di Cavour класының линкорлары – 1910 жылдары Корольдік Италия Әскери-теңіз күштері (Regia Marina) үшін салынған үш дредноуттың тобы. Кемелер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде құрылып аяқталды, бірақ олардың ешқайсысы соғыс аяқталғанға дейін ұрысқа қатыспады. Италиялық «Леонардо да Винчи» линкоры 1916 жылы оқ-дәрі қоймасындағы жарылыстан батып, 1923 жылы металл тескісіне сатылды. Екі аман қалған кеме – итальяндық «Conte di Cavour» және итальяндық «Giulio Cesare» 1923 жылы Корфу оқиғасы кезіндегі операцияларды қолдады. Олар 1933 және 1937 жылдар аралығында күштірек қарулармен, қосымша бронямен және бұрынғыдан гөрі едәуір жоғары жылдамдықпен кеңейтілген қайта жаңартудан өтті. Екі кеме де 1940 жылдың шілдесінде Калабрия шайқасына қатысты, онда «Giulio Cesare» жеңіл зақымдалды. Олар екеуі де 1940 жылдың қарашасында британдық торпедалық бомбалаушылары флотка шабуыл жасағанда Тарантода және «Conte di Cavour» торпедаға түскенде болды. Кеме корпусының көп бөлігі су астында қалды, ал жөндеу жұмыстары 1943 жылдың қыркүйегінде Италия капитуляциялағаннан кейін аяқталмады. «Conte di Cavour» 1946 жылы сүзіліп жіберілді. «Giulio Cesare» бірнеше конвойларды сүйемелдеді және 1940 жылдың соңында Спартивенто мүйісі шайқасына және 1941 жылдың соңында Сырт шайқасының бірінші кезегіне қатысты. 1942 жылдың басында оқу кемесі ретінде тағайындалды және Италия капитуляциялағаннан кейін Мальтаға қашып кетті. 1949 жылы кеме Кеңес Одағына беріліп, «Новороссийск» деп аталды. Кеңес әскерлері де оны 1955 жылы мина жарылып батқанға дейін оқу үшін пайдаланды. 1957 жылы сүзіліп жіберілді.
The Conte di Cavour–class battleships were a group of three dreadnoughts built for the Royal Italian Navy (Regia Marina) in the 1910s. The ships were completed during World War I, but none saw action before the end of hostilities. Italian battleship Leonardo da Vinci was sunk by a magazine explosion in 1916 and sold for scrap in 1923. The two surviving ships, Italian battleship Conte di Cavour and Italian battleship Giulio Cesare, supported operations during the Corfu Incident in 1923. They were extensively reconstructed between 1933 and 1937 with more powerful guns, additional armor and considerably more speed than before. Both ships participated in the Battle of Calabria in July 1940, when Giulio Cesare was lightly damaged. They were both present when British torpedo bombers attacked the fleet at Taranto in November 1940, and Conte di Cavour was torpedoed. She was grounded with most of her hull underwater and her repairs were not completed before the Italian surrender in September 1943. Conte di Cavour was scrapped in 1946. Giulio Cesare escorted several convoys, and participated in the Battle of Cape Spartivento in late 1940 and the First Battle of Sirte in late 1941. She was designated as a training ship in early 1942, and escaped to Malta after Italy surrendered. The ship was transferred to the Soviet Union in 1949 and renamed Novorossiysk. The Soviets also used her for training until she was sunk when a mine exploded in 1955. She was scrapped in 1957.
Дизайн және сипаттама
Конте ди Кавур класының кемелерін Регия Маринаның бас конструкторы контр-адмирал инженер Эдоардо Масдеа жобалаған. Олар француздық "Курбет" кемелерін салу жоспарларына жауап ретінде тапсырылған. Олар "Курбет" кемелерінен жақсырақ болуы және итальяндық "Данте Алигиери" кемесінің нашар қорғанысы мен қару-жарағының кемшіліктерін жою үшін жасалды. Әдетте, осындай суырудағы әскери кеменің қорғанысын және қарулануын жаңарту жылдамдықтың төмендеуіне әкеледі, сондықтан кемелер өз алдыңғыларындай жылдамдыққа жету үшін жобаланбаған. Дегенмен, олар көптеген шетелдік дредноуттардың стандартты көрсеткіштерінен артықшылыққа ие болды. Шетелдік дредноуттар ірі калибрлі қарулармен жасалып жатқанда, Регия Марина "Конте ди Кавур" кемелерінде Италияның ірі калибрлі қарулар жасау мүмкіндігі болмағандықтан, кіші калибрлі қарулар қолдануға мәжбүр болды. Бұл кемшілікті толықтыру үшін қосымша 13 қару орнатылды. Осы кемелердің салынуы ұзаққа созылғандықтан, басқа елдер, француздарды қоспағанда, қорғанысы мен қару-жарағы жағынан артықшылыққа ие дредноуттарды салуға үлкерді. Олар қалыпты жүктемеде және толық жүктемеде суырылады. "Конте ди Кавур" класы толық қос түппен жабдықталды және олардың корпустары 23 бойлық және көлденең бөлімдермен бөлінді. Кемелерде екі руль болды, екеуі де орта сызықта орналасқан. Олардың экипажында 31 офицер және 969 сарбаз қызмет ететін.
Қозғалтқыш
Барлық үш кемедегі бастапқы машиналар үш машина бөлмесіне орналастырылған үш Парсонс бу турбинасы жиынтығынан тұрады. Ортаңғы машина бөлмесінде екі ішкі винтті қозғалтатын бір турбина жиынтығы орналасқан. Оның екі жағында да бір-бір турбина жиынтығы бар бөлмелер орналасқан, олар сыртқы винттерді қозғалтатын. Турбиналарға бу Conte di Cavour және Leonardo da Vinci кемелеріндегі 20 Blechynden су түтік қазандығы арқылы берілді, олардың сегізі мұнаймен, ал он екісі мұнай мен көмірді бірге жақты. Giulio Cesare кемесінде онша мұнаймен және аралас отынмен жұмыс істейтін Babcock & Wilcox қазандықтары қолданылды. Ең жоғары жылдамдыққа жету үшін жобаланған, бірақ кемелердің ешқайсысы теңіз сынақтарында осы мақсатқа жете алмады, тіпті турбиналарының номиналды қуатын асып түсті. Олар тек кемелердің жылдамдығына қол жеткізді, соның ішінде көмірдің және отын майының максималды қоры , бұл оларға жылдамдықпен және жылдамдықпен қашықтыққа жүзуге мүмкіндік берді.
Қару-жарақ
Кемелердің негізгі қару-жарағы он үш 46 калибрлі 305 мм-лік зеңбіректерден тұратын болды. Зеңбіректер бес зеңбірек мұнарасында орналасқан. Мұнаралардың барлығы орта сызықта орналасқан, алдыңғы және артқы бөліктерде екі зеңбірек мұнарасы үш зеңбірек мұнарасының үстіне орналасқан, ал үшінші үш зеңбірек мұнарасы кеме ортасында орналасқан, мұнаралар қабырғадан бастап кормаға қарай "А", "Б", "Q", "Х" және "Y" деп белгіленген. Бұл Бразилияның "Рио-де-Жанейро" кемесінен бір зеңбірек азырақ болды, ол сол кезде әлемдегі ең ауыр қаруланған шайқас кемесі еді; "Рио-де-Жанейро" кемесіндегі зеңбіректер жеті екі зеңбірек мұнарасына орнатылған. Мұнаралардың көтерілу бұрышы -5°-тан +20°-қа дейін, ал кемелер әр зеңбірекке 100 оқ алып жүре алатын, бірақ қалыпты жүктеме 70 оқтан тұрды. Бұл зеңбіректердің өнімділігі туралы мәліметтер келіспейді, бірақ теңіз тарихшысы Джорджио Джорджерини олардың бронебойғыш (АП) снарядтарын минутына бір рет атып, тұмсықтан шығу жылдамдығына ие екенін, бұл оларға ең жоғары ұшу қашықтығын бергенін мәлімдеді. Бірінші екі кеменің қосалқы қару-жарағы Армстронг Уитворт және Викерс компаниялары жобалаған, кеме корпусының екі жағындағы казематтарға орнатылған он сегіз 50 калибрлі зеңбіректерден тұрды. Бұл зеңбіректер -10 градусқа дейін төмендеп, +15 градусқа дейін көтеріле алатын, олардың ату жылдамдығы минутына алты оқ болды. Олар ұшы жылдамдығы бар жоғары жарылғыш снарядтарды атып, ең жоғары қашықтықта 3600 метрге жете алатын. Торпедалық катерлерге қарсы қорғану үшін кемелерде он төрт 50 калибрлі зеңбірек болды; олардың он үшін мұнаралардың үстіне орнатылуы мүмкін, бірақ оларды 30 түрлі орынға орнатуға болады, соның ішінде кейбіреулері бастион мен жоғарғы палубада. Бұл зеңбіректердің көтерілу бұрышы қосалқы қарулармен бірдей болды, ал олардың ату жылдамдығы минутына 10 оққа дейін жоғары болды. Олар ұшы жылдамдығы бар АП снарядтарын атып, ең жоғары қашықтықта 3600 метрге жете алатын. Кемелер сондай-ақ әрбір бортында және кормада орналасқан үш су астындағы торпедалық түтікшелермен жабдықталған.
Қару-жарақ
Conte di Cavour класының кемелері су сызығының жоғары тұсында толық броньдық белдеуге ие болды. Оның су астындағы бөлігі болды, ал су үстіндегі бөлігі . Ең максималды қалыңдығы кеме ортасында болды, кормаға қарай дейін, ал бауға қарай дейін азайды. Бұл белдеудің төменгі жиегі біркелкі қалыңдыққа ие болды. Бас белдеудің үстінде қалыңдықтағы броньдық қабат орналасқан, ол төменгі негізгі палубаның жиегіне дейін созылды. Бұл қабаттың үстінде 130 миллиметрлік, жұқарақ қабат орналасқан, ол баудан бастап 'X' мұнарасына дейін созылды. Жоғарғы броньдық қабат казематтарды қорғады және қалыңдыққа ие болды. Кемелерде екі брондалған палуба болды: негізгі палуба жазық бөлігінде екі қабаттан қалыңдыққа ие болды, ал бас белдеумен байланысатын көлбеу бөлігінде дейін артты. Екінші палуба да екі қабаттан тұратын, қалыңдығы болды. Алдыңғы және артқы көлденең бөлімдер брондалған белдеуді палубалармен байланыстырды. Оқ мұнараларының алдыңғы бронясы қалыңдыққа ие болды, бүйірлері қалыңдықпен, ал төбесі мен артқы бөлігі болды. Палуба корма мен жоғарғы палубалар арасында дейін, ал жоғарғы палубадан төмен 130 миллиметрге дейін азайды. Алдыңғы басқару мұнарасының қабырғалары 280 миллиметр, артқы басқару мұнарасының қабырғалары 180 миллиметр қалыңдыққа ие болды. Қорғаныш бронясының жалпы салмағы болды.
Өзгерістер мен қайта құру
Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай 50 калибрлі 76 мм-лік зеңбіректердің саны 13-ке дейін азайтылды, барлығы мұнаралардың үстіне орнатылды, ал артқы түтікке алты жаңа 40 калибрлі 76 мм-лік әуе шабуылына қарсы (АА) зеңбірек орнатылды. Сонымен қатар, екі лицензиялық 2 фунттық АА зеңбірегі 'B' мұнарасының қапталындағы қақпақ палубасына орнатылды. 1925–1926 жылдары алдыңғы мачта төрттабанды мачтамен ауыстырылды, ол түтікшелердің алдына жылжытылды, арақашықтық өлшегіштері жаңартылды және кемелер орталық мұнараға орнатылған Macchi M.18 гидроұшағын басқаруға жабдықталды. Сол кезде кемелердің бірінде немесе екеуінде де алдыңғы қақпаның сол жағында бекітілген ұшақ катапульті орнатылды. 1933 жылдың қазан айында вице-адмирал (Generale del Genio navale) Франческо Ротунди басшылығымен әпкелер кең ауқымды қайта құру бағдарламасын бастады. Қайта құру аяқталғаннан кейін кеме құрылысының 40% ғана қалды. Екі пропеллерлік білік алынып тасталды және қолданыстағы турбиналар екі Беллуццо тісті бу турбинасымен ауыстырылды. Қызметте олардың максималды жылдамдығы шамамен болды. Кемелер енді май отынының көлемін тасыды, бұл оларға жылдамдықпен қамтамасыз етті. Орталық мұнара және торпедалық түтіктер алынып тасталды және барлық қолданыстағы қосалқы қару-жарақ және АА зеңбіректер алты екі зеңбіректік мұнарада он екі 120 мм зеңбірекпен ауыстырылды. 320 мм бронебойғыш снарядтары салмағы және максималды қашықтығы бар, оның бастапқы жылдамдығы болды. 1940 жылы 13,2 мм пулеметтер 65 калибрлі АА зеңбіректермен ауыстырылды. 1941 жылы Джулио Чезаре тағы екі екі зеңбіректік орналым және екі мұнара арасындағы алдыңғы қақпақта тағы төрт қосымша 37 мм зеңбірек алды. Басқару мұнарасының үстінде екі арақашықтық өлшегішпен жабдықталған директор орнатылды, оның базасының ұзындығы болды.
The center turret and the torpedo tubes were removed and all of the existing secondary armament and AA guns were replaced by a dozen 120 millimeter guns in six twin gun turrets The guns were bored out to and their turrets were modified to use electric power, a fixed loading angle of +12 degrees, and the guns could now elevate to +27 degrees. The 320 mm AP shells weighed and had a maximum range of with a muzzle velocity of In 1940 the 13.2 mm machine guns were replaced by 65 caliber AA guns in twin mounts. Giulio Cesare received two more twin mounts as well as four additional 37 mm guns in twin mounts on the forecastle between the two turrets in 1941. Atop the conning tower there was a director fitted with two rangefinders, with a base length of .