Оңтүстік Теңіз Көпіршігі: 18 ғасырдағы экономикалық спекуляциялар көпіршігі
South Sea Company
Оңтүстік Теңіз компаниясы: 18 ғасырдағы ағылшын экономикалық көпіршік. Мемлекеттік қарызды консолидациялау, құл саудасы монополиясы, акция құнының күрт өсуі мен құлауы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18 ғасырдағы экономикалық көпіршік
18th century economic speculation bubble
Оңтүстік теңіз компаниясы (ресми түрде: Ұлыбританияның саудагерлерінің губернаторы және компаниясы, Оңтүстік теңіздер мен Американың басқа бөліктерімен сауда жасау және балық шаруашылығын дамыту үшін) 1711 жылдың қаңтарында құрылған британдық акционерлік компания. Ол мемлекеттік қарызды консолидациялау және төмендету мақсатымен құрылған мемлекеттік-жекешелік серіктестік болып табылды. 1713 жылы компанияға кіріс табу үшін "Оңтүстік теңіздер" мен Оңтүстік Америкадағы аралдарға африкалық құлдарды жеткізу монополиясы (Асиенто де Негрос) берілді. Компания құрылған кезде Ұлыбритания Испания мұрагерлік соғысына қатысып жатқан еді, ал Испания мен Португалия Оңтүстік Американың көп бөлігін бақылап отырды. Сондықтан сауда жасауға нақты мүмкіндік болған жоқ, және күтілгендей, компания өзінің монополиясынан айтарлықтай пайда таппады. Дегенмен, компания акциялары мемлекеттік борышпен айналысу операцияларын кеңейткен кезде құны жоғары көтерілді және 1720 жылы ең жоғары деңгейге жетті, содан кейін күрт құлдырап, бастапқы құнынан сәл жоғары деңгейге түсті. Осылай туған, мыңдаған инвесторларды қиратқан экономикалық көпіршік Оңтүстік теңіз көпіршігі деп аталды. 1720 жылғы Көпіршік туралы заң (6 Geo. 1 c. 18), корольдік жарғысыз акционерлік компаниялар құруға тыйым салған, компания құлау алдында осы заңды қолдауға тырысты. Ұлыбританияда көптеген инвесторлар акция бағасының құлдырауынан қиын жағдайға түсті, нәтижесінде ұлттық экономика айтарлықтай төмендеді. Схеманың негізін қалаушылар ішкі саудамен айналысты, ұлттық борышты консолидациялау уақытын білу арқылы борышты алдын ала сатып алып үлкен пайда тапты. Схеманы жүзеге асыру үшін қажетті парламент актілерін қолдау үшін саясаткерлерге үлкен пара берілді. Компанияның ақшасы өз акцияларымен сауда жасауға жұмсалды, ал акцияларды сатып алған белгілі бір адамдарға сол акциялармен қамтамасыз етілген ақшалай несиелер берілді, олар одан әрі акциялар сатып алуға жұмсалды. Оңтүстік Америкамен саудадан күтілетін пайда туралы көп айтылды, бұл жұртшылықты акциялар сатып алуға ынталандырды, бірақ көпіршік бағалары бизнестің нақты табысынан (құл саудасынан) әлдеқайда асып кетті. Көпіршік жарылғаннан кейін оның себептерін анықтау үшін парламенттік тергеу жүргізілді. Көптеген саясаткерлер жаңғырыққа ұшырады, ал компаниядан заңсыз пайда тапқан адамдардың мүлкі олардың табысына пропорционалды түрде тәркіленді (көпшілігі бұрыннан бай болған және солай қалды). Ақырында компания қайта құрылды және Көпіршіктен кейін бір ғасырдан астам уақыт бойы жұмыс істеді. Бас кеңсесі Лондон қаласының қаржылық ауданындағы Треднейдл көшесінде орналасқан. Осы оқиғалар кезінде Англия банкі де мемлекеттік борышпен айналысатын жеке компания болды, ал оның бәсекелесінің құлдырауы британ үкіметінің банкі ретінде оның беделін нығайтты.
The South Sea Company (officially: The Governor and Company of the merchants of Great Britain, trading to the South Seas and other parts of America and for the encouragement of the Fishery) was a British joint stock company founded in January 1711, created as a public private partnership to consolidate and reduce the cost of the national debt. To generate income, in 1713 the company was granted a monopoly (the Asiento de Negros) to supply African slaves to the islands in the "South Seas" and South America. When the company was created, Britain was involved in the War of the Spanish Succession and Spain and Portugal controlled most of South America. There was thus no realistic prospect that trade would take place, and as it turned out, the Company never realised any significant profit from its monopoly. However, Company stock rose greatly in value as it expanded its operations dealing in government debt, and peaked in 1720 before suddenly collapsing to little above its original flotation price. The notorious economic bubble thus created, which ruined thousands of investors, became known as the South Sea Bubble. The Bubble Act 1720 (6 Geo. 1 c. 18), which forbade the creation of joint stock companies without royal charter, was promoted by the South Sea Company itself before its collapse. In Great Britain, many investors were ruined by the share price collapse, and as a result, the national economy diminished substantially. The founders of the scheme engaged in insider trading, by using their advance knowledge of the timings of national debt consolidations to make large profits from purchasing debt in advance. Huge bribes were given to politicians to support the Acts of Parliament necessary for the scheme. Company money was used to deal in its own shares, and selected individuals purchasing shares were given cash loans backed by those same shares to spend on purchasing more shares. The expectation of profits from trade with South America was talked up to encourage the public to purchase shares, but the bubble prices reached far beyond what the actual profits of the business (namely the slave trade) could justify. A parliamentary inquiry was held after the bursting of the bubble to discover its causes. A number of politicians were disgraced, and people found to have profited immorally from the company had personal assets confiscated proportionate to their gains (most had already been rich and remained so). Finally, the Company was restructured and continued to operate for more than a century after the Bubble. The headquarters were in Threadneedle Street, at the centre of the City of London, the financial district of the capital. At the time of these events, the Bank of England was also a private company dealing in national debt, and the crash of its rival confirmed its position as banker to the British government.
Қор
1710 жылдың тамызында Роберт Харли қазынашылық канцлері болып тағайындалғанда, үкімет 16 жыл бұрын құрылған жеке меншік компания – Англия банкіне тәуелді болды, ол үкіметке қарыз беруші ретінде монополияға ие болған еді. Үкімет көрсетіліп жатқан қызметтен қанағаттанбады және Харли ұлттық қаржыны жақсартудың жаңа жолдарын іздестірді. 1710 жылдың қарашасында отырған жаңа Парламент екі бірдей соғыстың қысымынан зардап шеккен ұлттық қаржы мәселесін қарауға шешім қабылдады: 1713 жылы аяқталған Франциямен Испания мұрагерлігі үшін соғыс және 1721 жылға дейін аяқталмайтын Ұлы Солтүстік соғысы. Харли мемлекеттік қарыздың жағдайын егжей-тегжейлі сипаттаған есептермен дайын болды, бұл әдетте әр мемлекеттік департамент қажеттілік туындағанда дербес қарыз алумен байланысты, бөлшектенген келісім болды. Ол ақпаратты тұрақты түрде жариялап, жаңадан түскен қарыз және жосықсыз шығындар туралы есептерді үнемі қосып отырды, нәтижесінде 1711 жылдың қаңтарында Төменгі палата барлық қарызды тексеру үшін комиссия құруға келісті. Комиссия құрамына Харлидің өзі, екі аудитші (олардың міндеті мемлекеттік шығындарды тексеру болды), Эдвард Харли (канцлердің інісі), Пол Фоули (канцлердің құдайы), қазынашылық хатшысы Уильям Лоундес (1696 жылы бүкіл британдық монетаны қайта құюға жауапты болған маңызды тұлға) және Джон Айслэби (Октябрь клубының өкілі, шамамен 200 депутаттан тұратын және бірге дауыс беруге келіскен топ) кірді. Харлидің алғашқы мақсаты – Марлборо герцогының басшылығымен континенттегі британдық армияның келесі тоқсандық жалақысын төлеу үшін 300 000 фунт стерлинг табу болды. Бұл қаржыны тарихшы Джордж Касволлдың атасы Эдвард Гиббон және Хоар банкінен құралған жеке консорциум ұсынды. Англия банкі үкімет атынан лотерея ұйымдастырды, бірақ 1710 жылы ол күтілгеннен аз кіріс әкелді, ал 1711 жылы басталған келесі лотерея да нашар нәтиже көрсетті; Харли билеттерді сату құқығын Hollow Sword Blade Company директоры Джон Блантқа берді, ол аты айтылғанмен, ресми емес банк болып есептелді. Сату 1711 жылдың 3 наурызында басталды және 7-сіне қарай барлық билет сатылып бітті, бұл алғашқы шынымен сәтті ағылшын мемлекеттік лотереясы болды. Осы жетістіктен кейін "Екі миллиондық оқиға" немесе "Классис" деп аталатын тағы бір ірі лотерея ұйымдастырылды, билеттері 100 фунт стерлингтен сатылды, ең жоғары сыйлық 20 000 фунт стерлинг, ал әр билетке кемінде 10 фунт стерлинг жеңіс бұйырды. Сыйлықтар жалпы сомасымен жарнамалғанмен, олар іс жүзінде жылдар бойы белгіленген аннуитеттер түрінде төленді, сондықтан үкімет сыйлық ақшасын жеңімпаздарға толық сома төленгенге дейін қарыз ретінде сақтап тұрды. Лотереяны насихаттаумен Sword Blade синдикатының мүшелері айналысты, Гиббон 200 000 фунт стерлингтік билет сатып, 4 500 фунт комиссия алды, ал Блант 993 000 фунт стерлинг сатты. Чарльз Блант (туысқан) лотереяның төлем жөніндегі уәкілі болып тағайындалды, оның шығындары 5 000 фунт стерлингті құрады.
When in August 1710 Robert Harley was appointed Chancellor of the Exchequer, the government had already become reliant on the Bank of England, a privately owned company chartered 16 years previously, which had obtained a monopoly as the lender to the government. The government had become dissatisfied with the service it was receiving and Harley was actively seeking new ways to improve the national finances. A new Parliament met in November 1710 resolved to attend to national finances, which were suffering from the pressures of two simultaneous wars: the War of the Spanish Succession with France, which ended in 1713, and the Great Northern War, which was not to end until 1721. Harley came prepared, with detailed accounts describing the situation of the national debt, which was customarily a piecemeal arrangement, with each government department borrowing independently as the need arose. He released the information steadily, continually adding new reports of debts incurred and scandalous expenditure, until in January 1711 the House of Commons agreed to appoint a committee to investigate the entire debt. The committee included Harley himself, the two Auditors of the Imprests (whose task was to investigate government spending), Edward Harley (the Chancellor's brother), Paul Foley (the Chancellor's brother in law), the Secretary of the Treasury, William Lowndes (who had had significant responsibility for reminting the entire debased British coinage in 1696) and John Aislabie (who represented the October Club, a group of about 200 MPs who had agreed to vote together). Harley's first concern was to find £300,000 for the next quarter's payroll for the British army operating on the Continent under the Duke of Marlborough. This funding was provided by a private consortium of Edward Gibbon, grandfather of the historian, George Caswall, and Hoare's Bank. The Bank of England had been operating a Lottery on behalf of the government, but in 1710 this had produced less revenue than expected and another begun in 1711 was also performing poorly; Harley granted the authority to sell tickets to John Blunt, a director of the Hollow Sword Blade Company, which despite its name was an unofficial bank. Sales commenced on 3 March 1711 and tickets had completely sold out by the 7th, making it the first truly successful English state lottery. The success was shortly followed by another larger lottery, "The Two Million Adventure" or "The Classis", with tickets costing £100, with a top prize of £20,000 and every ticket winning a prize of at least £10. Although prizes were advertised by their total value, they were in fact paid out by installments in the form of a fixed annuity over a period of years, so that the government effectively held the prize money as borrowings until the whole value had been paid out to the winners. Marketing was handled by members of the Sword Blade syndicate, Gibbon selling £200,000 of tickets and earning £4,500 commission, and Blunt selling £993,000. Charles Blunt (a relative) was made Paymaster of the lottery with expenses of £5,000.
Ұстауыш
Компанияның корольдік жарғысын Англия банкінің үлгісінде Блант жасады. Ол компанияны құрудағы қызметі үшін 3846 фунт стерлинг алды. Директорлар үш жыл сайын сайланатын болса, акционерлер жылына екі рет жиналатын еді. Компанияда кассир, хатшы және бухгалтер қызмет атқарды. Губернатор лауазымы құрметті деп есептелді, кейіннен оны монарх әдетте иеленді. Жарғы директорлар кеңесіне өз атынан кез келген мәселе бойынша әрекет ететін кіші комитет тағайындау құқығын берді. Англия банкі мен Шығыс Үндістан компаниясының директорлары Оңтүстік теңіз компаниясының директорлары бола алмайтын. Компанияға тиесілі 500 тоннадан асатын әрбір кемеде Англия шіркеуінің дін қызметкері болуы керек еді. Мемлекеттік борышты компания акцияларына айырбастау бес кезеңде жүзеге асырылуы тиіс еді. Олардың алғашқы екеуі, шамамен 200 ірі инвестордан түскен 2,75 миллион фунт стерлинг, компанияның жарғысы 1711 жылдың 10 қыркүйегінде жарияланғанға дейін келісілді. Үкімет өзінің түрлі ведомстволарындағы 0,75 миллион фунт стерлингтік борышын тапсырды (сол кезде жеке лауазым иелері мемлекеттік шығындарға қажет болғанға дейін өз бақылауындағы мемлекеттік қаражатты жеке пайдаларына жұмсауға құқылы болды). Харли 8000 фунт стерлингтік борышын тапсырып, жаңа компанияның губернаторы болып тағайындалды. Блант, Касуолл және Соубридж бірге 65 000 фунт стерлинг, Янссен 25 000 фунт стерлинг және шетелдік консорциумнан 250 000 фунт стерлинг, Декер 49 000 фунт стерлинг, сэр Амброз Кроули 36 791 фунт стерлинг тапсырды. Компанияда вице-губернатор Бейтмен, орынбасар губернатор Онгли және 30 директор болды. Барлығы директорлардың тоғызы саясаткер, бесеуі «Sword Blade» консорциумының мүшелері, ал қалған жетісі осы жобаға қызығушылық танытқан қаржылық магнаттар еді. Компания «A Gadibus usque ad Auroram» («Кадистен таңға дейін», Жувенал, «Сатирлер», 10) деген ұраны бар елтаңба жасап, Лондон қаласындағы үлкен үйді кеңсе ретінде жалға алды. Күнделікті жұмыстарды жүргізу үшін жеті кіші комитет құрылды, олардың ең маңыздысы – «компания істері жөніндегі комитет». «Sword Blade» компаниясы компанияның банкі ретінде сақталды және жаңа үкіметтік байланыстарының арқасында Англия банкінің монополиясына қарамастан өз атынан банкноттар шығарды. Компания хатшысы сауда-саттық қызметін бақылаумен айналысты; бухгалтер Григсби акцияларды тіркеу және шығару үшін жауапты болды; кассир Роберт Найт жылына 200 фунт стерлинг жалақымен Бланттың жеке көмекшісі қызметін атқарды.
The royal charter for the company, based on that of the Bank of England, was drawn up by Blunt who was paid £3,846 for his services in setting up the company. Directors would be elected every three years and shareholders would meet twice a year. The company employed a Cashier, Secretary and Accountant. The Governor was intended as an honorary position, and was later customarily held by the monarch. The charter allowed the full court of directors to nominate a smaller committee to act on any matter on its behalf. Directors of the Bank of England and of the East India Company were barred from being directors of the South Sea Company. Any ship of more than 500 tons owned by the company was to have a Church of England clergyman on board. The surrender of government debt for company stock was to occur in five separate lots. The first two of these, totaling £2.75 million from about 200 large investors, had already been arranged before the company's charter was issued on 10 September 1711. The government itself surrendered £0.75 million of its own debt held by different departments (at that time individual office holders were at liberty to invest government funds under their control to their own advantage before it was required for government expenditure). Harley surrendered £8,000 of debt and was appointed Governor of the new company. Blunt, Caswall and Sawbridge together surrendered £65,000, Janssen £25,000 of his own plus £250,000 from a foreign consortium, Decker £49,000, Sir Ambrose Crawley £36,791. The company had a Sub Governor, Bateman; a Deputy Governor, Ongley; and 30 ordinary directors. In total, nine of the directors were politicians, five were members of the Sword Blade consortium, and seven more were financial magnates who had been attracted to the scheme. The company created a coat of arms with the motto A Gadibus usque ad Auroram ("from Cadiz to the dawn", from Juvenal, Satires, 10) and rented a large house in the City of London as its headquarters. Seven sub committees were created to handle its everyday business, the most important being the "committee for the affairs of the company". The Sword Blade company was retained as the company's banker and on the strength of its new government connections issued notes in its own right, notwithstanding the Bank of England's monopoly. The task of the Company Secretary was to oversee trading activities; the Accountant, Grigsby, was responsible for registering and issuing stock; and the Cashier, Robert Knight, acted as Blunt's personal assistant at a salary of £200 per annum.
Құл саудасы
1713 жылғы Утрехт келісімінде Англияға 30 жыл бойы Испанияның колонияларын жылына 4800 құлмен қамтамасыз ету үшін Asiento de Negros берілді. Ұлыбританияға Атлантикадағы құл саудасын ұйымдастыру үшін Буэнос-Айресте, Каракаста, Картахенада, Гаванда, Панамада, Портобеллода және Вера-Крузда кеңселер ашуға рұқсат берілді. Жыл сайын 500 тоннадан аспайтын бір кеме (Navío de Permiso) осы жерлердің біріне жалпы сауда тауарларымен жіберілуі мүмкін. Пайданың төрттен бір бөлігі Испания патшасына берілуі тиіс еді. Келісімшарттың басында екі қосымша рейс қарастырылған болатын. Asiento компаниясына Анна патшайымның атынан берілген, содан кейін келісімшарт жасалды. Шілде айына компания Ямайкаға қажетті африкалық құлдарды жеткізу үшін Корольдік Африка компаниясымен келісімшарт жасасты. 16 жастан асқан құл үшін 10 фунт, ал 16 жастан асқан құл үшін 8 фунт төленеді. Олардың үштен екісі еркек, ал 90 пайызы ересек адамдар. Компания алғашқы жылы Ямайкадан Америкаға 1230 құлды жөнелтті, сонымен қатар кеме капитандары өз атынан (қалыпты нұсқауларға қарсы) қосқан болуы мүмкін. Алғашқы жүк келген кезде жергілікті билік Asiento-ны қабылдаудан бас тартты, оны Испания билігі әлі ресми түрде растаған жоқ. Батыстық Үндістанда құлдар ақырындап өте зиянды сатылды. 1714 жылы үкімет табыстың төрттен бір бөлігін Анна патшаға және тағы 7,5% қаржы кеңесшісі Манасс Гиллиганға қалдыратынын жариялады. Кейбір компанияның басқарма мүшелері келісімшартты осы шарттармен қабылдаудан бас тартты, ал үкімет өз шешімін қайтаруға мәжбүр болды. Осы сәтсіздіктерге қарамастан компания жұмысын жалғастырып, операцияларды қаржыландыру үшін 200 000 фунт жинады. 1714 жылы 2680 құл тасымалданып, 1716 жылы 13000 құл тасымалданады, бірақ сауда табысты емес болып қала берді. Әрбір құлға 33 дана сегізден импорттық баж төленді (бұл мақсатта кейбір құлдар сапасына байланысты құлдың бір бөлігі ретінде ғана саналуы мүмкін). 1714 жылы кернеу сауда кемелерінің бірі Картахенаға жүн тауарларын тасымалдауға жіберілді, бірақ олар үшін нарық жоқ екендігі туралы ескертулерге қарамастан, олар екі жыл бойы сатылмаған. Компанияның 34000-нан астам құлды тасымалдағаны, оның бәсекелестеріне ұқсас өлім-жітім шығыны болғаны, құл саудасының компания жұмысының маңызды бөлігі болғанын және ол сол кездегі стандарттарға сәйкес жүргізілгенін көрсетеді. 1718 жылы келесі директорлар сайлауына дейін саясат қайтадан өзгерді, Уигтер арасында Уэльс принсі мен Джеймс Стэнхоуптың корольді қолдаған Уолпол фракциясы арасындағы шиеленістік болды. Аргилл мен Тауншенд директорлар лауазымынан босатылды, сондай-ақ аман қалған торилер сэр Ричард Хоэр мен Джордж Питт, ал король Джордж I губернатор болды. Төрт депутат директорлар, ал алты адам мемлекеттік қаржы кеңселерін басқарды. Sword Blade компаниясы Оңтүстік теңізде банкир болып қала берді және компанияның күмәнді құқықтық жағдайына қарамастан, шынымен де өркендеді. Блант пен Саубридж Оңтүстік теңіз режиссерлері болып қалды, оларға Гиббон мен Чайлд қосылды. Касвоалл Оңтүстік теңіздердегі директорлық қызметінен "Кемсер" бизнесіне көңіл бөлу үшін зейнеткерлікке шыққан болатын. 1718 жылы қарашада вице-губернатор Бэйтмен және вице-губернатор Шепард екеуі де қайтыс болды. Бұл компанияны кенеттен екі жоғары және тәжірибелі директорсыз қалдырды. Олардың орнына Сэр Джон Феллоуз вице-губернатор және Чарльз Джой орынбасар болды.
The Treaty of Utrecht of 1713 granted Britain an Asiento de Negros lasting 30 years to supply the Spanish colonies with 4,800 slaves per year. Britain was permitted to open offices in Buenos Aires, Caracas, Cartagena, Havana, Panama, Portobello and Vera Cruz to arrange the Atlantic slave trade. One ship of no more than 500 tons could be sent to one of these places each year (the Navío de Permiso) with general trade goods. One quarter of the profits were to be reserved for the King of Spain. There was provision for two extra sailings at the start of the contract. The Asiento was granted in the name of Queen Anne and then contracted to the company. By July the company had arranged contracts with the Royal African Company to supply the necessary African slaves to Jamaica. Ten pounds was paid for a slave aged over 16, £8 for one under 16 but over 10. Two thirds were to be male, and 90% adult. The company trans shipped 1,230 slaves from Jamaica to America in the first year, plus any that might have been added (against standing instructions) by the ship's captains on their own behalf. On arrival of the first cargoes, the local authorities refused to accept the Asiento, which had still not been officially confirmed there by the Spanish authorities. The slaves were eventually sold at a loss in the West Indies. In 1714 the government announced that a quarter of profits would be reserved for Queen Anne and a further 7.5% for a financial adviser, Manasseh Gilligan. Some company board members refused to accept the contract on these terms, and the government was obliged to reverse its decision. Despite these setbacks, the company continued, having raised £200,000 to finance the operations. In 1714 2,680 slaves were carried, and for 1716–17, 13,000 more, but the trade continued to be unprofitable. An import duty of 33 pieces of eight was charged on each slave (although for this purpose some slaves might be counted only as a fraction of a slave, depending on quality). One of the extra trade ships was sent to Cartagena in 1714 carrying woollen goods, despite warnings that there was no market for them there, and they remained unsold for two years. It has been estimated that the company transported a little over 34,000 slaves with mortality losses comparable to its competitors, showing that slave trading was a significant part of the company's work, and that it was carried out to the standards of the day. By the time of the next directors' elections in 1718 politics had changed again, with a schism within the Whigs between Walpole's faction supporting the Prince of Wales and James Stanhope's supporting the King. Argyll and Townshend were dismissed as directors, as were surviving Tories Sir Richard Hoare and George Pitt, and King George I became governor. Four MPs remained directors, as did six people holding government financial offices. The Sword Blade Company remained bankers to the South Sea, and indeed had flourished despite the company's dubious legal position. Blunt and Sawbridge remained South Sea directors, and they had been joined by Gibbon and Child. Caswall had retired as a South Sea director to concentrate on the Sword Blade business. In November 1718 Sub Governor Bateman and Deputy Governor Shepheard both died. Leaving aside the honorary position of Governor, this left the company suddenly without its two most senior and experienced directors. They were replaced by Sir John Fellowes as Sub Governor and Charles Joye as Deputy.
Соғыс
1718 жылы Испаниямен төрттік одақ соғысы басталды. Компанияның Оңтүстік Америкадағы мүлкі тәркіленді, компанияның мәлімдемесінше, оның құны 300 000 фунт стерлингке бағаланды. Компания кемелер сатып алып, жаңа жобаларды жоспарлап отырған саудадан күтілген пайданың барлық мүмкіндігі жойылды.
In 1718 war broke out with Spain once again, in the War of the Quadruple Alliance. The company's assets in South America were seized, at a cost claimed by the company to be £300,000. Any prospect of profit from trade, for which the company had purchased ships and had been planning its next ventures, disappeared.
Мемлекеттік борышты қайта қаржыландыру
Франциядағы оқиғалар компанияның болашағына әсер етті. Шотландиялық экономист және қаржыгер Джон Лоу, дуэльде адамды өлтіргеннен кейін елден қуылды, ол Францияға қоныстанғанға дейін Еуропаны аралап шықты. Ол 1718 жылдың желтоқсанында Францияның ұлттық банкі – Banque Royale банкін құрды, ал Лоу өзі Франция экономикасын бақылауға кең өкілеттік алды, ол патшалық жарлықтармен негізделген болатын. Лоудың ерекше табысы Еуропаның қаржы орталықтарында белгілі болды және енді Блант пен оның серіктестері өздерінің ісін дамытуға күш салуға шабыттандырды. 1719 жылдың ақпан айында Креггс Төмендер палатасына 1710 жылғы лотереядан кейін шығарылған аннуитеттерді Оңтүстік теңіз акцияларына айналдыру арқылы ұлттық қарызды жақсартудың жаңа жоспарын түсіндірді. Парламент актісі бойынша компанияға әрбір 100 фунт стерлингтік аннуитет тапсырылған сайын 1,150 фунт стерлингтік жаңа акция шығару құқығы берілді. Үкімет жаңадан құрылған акциялардың жылдық 5% төлемін жасайтын болды, бұл олардың жылдық шығындарын екі есеге азайтатын еді. Егер барлық аннуитеттер айналымға түсірілсе, бұл ерікті түрде 2,5 миллион фунт стерлингтік жаңа акцияларға тең болар еді. Компания үкіметке қосымша 750 000 фунт стерлингке дейін, қайтадан 5% мөлшерінде жаңа қарыз беретін болды. Наурыз айында Шотландияға шағын әскерлерді тасымалдаумен байланысты Ұлыбритания тағына Ескі Претендент Джеймс Эдвард Стюартты қайтаруға жасалған сәтсіз әрекет болды. Олар 10 маусымда Глен Шил шайқасында жеңілді. Оңтүстік теңіз компаниясы 1719 жылдың шілдесінде бұл ұсынысты жұртшылыққа таныстырды. Sword Blade компаниясы Претенденттің ұсталғаны туралы қауесет таратып, жалпы эйфория Оңтүстік теңіз акцияларының бағасын көктемде болған 100 фунттан 114 фунтқа дейін көтерді. Аннуитет иелеріне акциялардың сол ақшалай құны бойынша төлем жасалатын, ал компания акцияларды шығару алдында құнның өсуінен пайда көретін. Қолданыстағы аннуитеттердің шамамен үштен екісі алмастырылды.
Events in France now came to influence the future of the company. A Scottish economist and financier, John Law, exiled after killing a man in a duel, had travelled around Europe before settling in France. There he founded a bank, which in December 1718 became the Banque Royale, national bank of France, while Law himself was granted sweeping powers to control the economy of France, which operated largely by royal decree. Law's remarkable success was known in financial circles throughout Europe, and now came to inspire Blunt and his associates to make greater efforts to grow their own concerns. In February 1719 Craggs explained to the House of Commons a new scheme for improving the national debt by converting the annuities issued after the 1710 lottery into South Sea stock. By Act of Parliament, the company was granted the right to issue £1,150 of new stock for every £100 per annum of annuity which was surrendered. The government would pay 5% per annum on the stock created, which would halve their annual bill. The conversion was voluntary, amounting to £2.5 million new stock if all converted. The company was to make an additional new loan to the government pro rata up to £750,000, again at 5%. In March there was an abortive attempt to restore the Old Pretender, James Edward Stuart, to the throne of Britain, with a small landing of troops in Scotland. They were defeated at the Battle of Glen Shiel on 10 June. The South Sea company presented the offer to the public in July 1719. The Sword Blade company spread a rumour that the Pretender had been captured, and the general euphoria induced the South Sea share price to rise from £100, where it had been in the spring, to £114. Annuitants were still paid out at the same money value of shares, the company keeping the profit from the rise in value before issuing. About two thirds of the in force annuities were exchanged.
Қоғамдық хабарландыру
21 қаңтарда жоспар Оңтүстік теңіз компаниясының директорына ұсынылды, ал 22 қаңтарда қазынашылық канцлері Джон Айслаби оны Парламентке ұсынды. Палата таң қалғандықтан үнсіз қалды, бірақ қайтадан жиналған соң Англия банкі жақсы ұсыныс жасауға шақырылуы керек деп ұсынды. Жауап ретінде Оңтүстік теңіз компаниясы ақшалай төлемін 3,5 миллион фунт стерлингке дейін арттырды, ал Банк конверсияны 5,5 миллион фунт төлеп жүзеге асыруды ұсынды, сондай-ақ банк акцияларының 100 фунт номиналды құны үшін 170 фунт стерлингтік тұрақты конверсия бағасын белгіледі. 1 ақпанда Блант басқаратын компания өкілдері ұсынысын 4 миллион фунт стерлингке дейін көтерді, оған қоса қарыздың конверсияланатын бөлігіне байланысты 3,5 миллион фунт стерлинг қосымша төленеді. Олар сондай-ақ пайыздық ставка жеті жыл емес, төрт жылдан кейін төмендейтініне келісті және үкімет атынан 1 миллион фунт стерлингтік казна вексельдерін (бұрын Банкпен айналысқан) сатуға міндеттенді. Палата Оңтүстік теңіз компаниясының ұсынысын қабылдады. Банк акцияларының құны күрт төмендеді. Алғашқы қиындық белгісі, мүмкін, Оңтүстік теңіз компаниясы 1719 жылғы Рождестволық дивидендін 12 айға кейінге шегергенін жариялағанда білінді. Компания енді достарына ризашылық білдіруге кірісті. Таңдалған адамдарға компания акцияларының бір бөлігі ағымдағы бағамен сатылды. Knight осы мәмілелерді делдалдар арқылы тіркеді, бірақ ешқандай төлем түспеді және акциялар да шығарылмады – шын мәнінде компания борышты конверсиялау басталғанға дейін акциялары болмады. Әрбір жеке тұлға акцияларын компанияға кез келген уақытта, нарықтық баға бойынша сату құқығын алды. Акциялар Крэггстерге: Ұлы және Кіші; Лорд Гоуэрге; Лорд Лансдаунға; және тағы төрт депутатқа бұйырды. Лорд Сандерленд акция құнының әр фунтына 500 фунт алатын болды; Георг I-нің әйелі, олардың балалары мен граф Платен фунт сайын 120 фунт алатын болды, Айслаби фунт сайын 200 фунт, Лорд Стэнхоуп фунт сайын 600 фунт алатын болды. Басқалар да ақша салды, соның ішінде Әскери-теңіз флотының қазынашысы Хэмпден өзінің атынан 25 000 фунт стерлингтік үкімет қаражатын салды. Бұл ұсыныс 1720 жылғы сәуірде сәл өзгертілген күйінде қабылданды. Конверсияда өтеуге келмейтін облигациялардың иегерлерінің үлесі маңызды болды, олар жаңа акцияларға жоғары бағамен өздерінің бағалы қағаздарын айырбастауға ынталандырылуы мүмкін еді. (Өтеуге болатын борыштың иегерлерінің басқа таңдауы болмады, жазылудан басқа). Оңтүстік теңіз компаниясы конверсия бағасын белгілей алатын болды, бірақ акцияларының нарықтық бағасынан көп айырмашылық жасамады. Компания ақырында өтеуге болатын облигациялардың 85%-ын және өтеуге келмейтін облигациялардың 80%-ын сатып алды.
On 21 January the plan was presented to the board of the South Sea Company, and on 22 January Chancellor of the Exchequer John Aislabie presented it to Parliament. The House was stunned into silence, but on recovering proposed that the Bank of England should be invited to make a better offer. In response, the South Sea increased its cash payment to £3.5 million, while the Bank proposed to undertake the conversion with a payment of £5.5 million and a fixed conversion price of £170 per £100 face value Bank stock. On 1 February, the company negotiators led by Blunt raised their offer to £4 million plus a proportion of £3.5 million depending on how much of the debt was converted. They also agreed that the interest rate would decrease after four years instead of seven, and agreed to sell on behalf of the government £1 million of Exchequer bills (formerly handled by the Bank). The House accepted the South Sea offer. Bank stock fell sharply. Perhaps the first sign of difficulty came when the South Sea Company announced that its Christmas 1719 dividend would be deferred for 12 months. The company now embarked on a show of gratitude to its friends. Select individuals were sold a parcel of company stock at the current price. The transactions were recorded by Knight in the names of intermediaries, but no payments were received and no stock issued – indeed the company had none to issue until the conversion of debt began. The individual received an option to sell his stock back to the company at any future date at whatever market price might then apply. Shares went to the Craggs: the Elder and the Younger; Lord Gower; Lord Lansdowne; and four other MPs. Lord Sunderland would gain £500 for every pound that stock rose; George I's mistress, their children and Countess Platen £120 per pound rise, Aislabie £200 per pound, Lord Stanhope £600 per pound. Others invested money, including the Treasurer to the Navy, Hampden, who invested £25,000 of government money on his own behalf. The proposal was accepted in a slightly altered form in April 1720. Crucial in this conversion was the proportion of holders of irredeemable annuities who could be tempted to convert their securities at a high price for the new shares. (Holders of redeemable debt had effectively no other choice but to subscribe.) The South Sea Company could set the conversion price but could not diverge much from the market price of its shares. The company ultimately acquired 85% of the redeemables and 80% of the irredeemables.
Акция бағасын көтеру
Содан кейін компания өз акцияларын Жаңа дүниедегі әлеуетті саудасының құны туралы "ең керемет қаңқулармен" жарнамалауға кірісті; одан кейін "көтеріңкі спекуляциялық ахуал" толқыны пайда болды. Акция бағасы жоспар ұсынылған сәттен бастап өсті: 1720 жылдың қаңтарында 128 фунт стерлингтен ақпанда 175-ке, наурызда 330-ға дейін, ал жоспар қабылданғаннан кейін мамыр айының соңында 550 фунт стерлингке дейін көтерілді. Компанияның жоғары коэффициенттеріне (оның P/E көрсеткішіне) 70 миллион фунт стерлингтік несие қоры (базарға мәлім) қолдау көрсеткен болуы мүмкін, ол Парламент пен Корольдің айқын қолдауы арқасында коммерциялық кеңею үшін қолжетімді болды. Компания акцияларын саясаткерлерге ағымдағы нарықтық бағамен "сатып" берді; бірақ акциялар үшін төлем жасаудың орнына, олар акцияларды иеленді, оларды кез келген уақытта компанияға қайта сатуға және нарықтық бағаның өсуінен пайда табуға мүмкіндік алды. Бұл әдіс, үкімет басшыларын, корольдің сүйіктісін және т.б. ықпалға алумен қатар, олардың мүдделерін компанияның мүдделерімен байланыстырудың артықшылығын берді: пайда табу үшін акция бағасының өсуі қажет болды. Сонымен қатар, элиталық акционерлердің есімдерін жариялап, компания өзін заңдылық аурасына орап, басқа сатып алушыларды тартып, ұстап тұруға қол жеткізді.
The company then set to talking up its stock with "the most extravagant rumours" of the value of its potential trade in the New World; this was followed by a wave of "speculating frenzy". The share price had risen from the time the scheme was proposed: from £128 in January 1720, to £175 in February, £330 in March and, following the scheme's acceptance, £550 at the end of May. What may have supported the company's high multiples (its P/E ratio) was a fund of credit (known to the market) of £70 million available for commercial expansion which had been made available through substantial support, apparently, by Parliament and the King. Shares in the company were "sold" to politicians at the current market price; however, rather than paying for the shares, these recipients simply held the shares, with the option of selling them back to the company at any time, receiving the increase in market price. This method, as well as winning over the heads of government, the King's mistress, et al., had the advantage of binding their interests to the interests of the company: in order to secure profits, the stock needed to rise. Meanwhile, by publicising the names of their elite stockholders, the company managed to clothe itself in an aura of legitimacy, which attracted and kept other buyers.
Бұзық туралы заң
1720 жылы инвесторлардан қаржы жинауға тырысқан жалғыз компания Оңтүстік теңіз компаниясы емес еді. Көптеген басқа акционерлік қоғамдар құрылды, олар шетелдік немесе басқа да жобалар, немесе ерекше схемалар туралы әсем (кейде алаяқтық) мәлімдемелер жасады. Басқалары сақтандыру компанияларын құру сияқты жаңа, бірақ перспективалы схемаларды ұсынды. Бұлар "Көпіршіктер" деп аталды. Кейбір компаниялардың заңдық негізі болмады, ал басқалары, мысалы, Оңтүстік теңіз компаниясының банкірі ретінде әрекет еткен Hollow Sword Blade компаниясы, қолданыстағы жарғылық компанияларды олардың құрылу мақсатынан мүлдем басқа мақсаттарда пайдаланды. Йорк құрылыс компаниясы Лондонға су жеткізу үшін құрылған, бірақ оны Кейс Биллингсли сатып алып, Шотландиядағы тәркіленген Якобиттердің мүліктерін сатып алу үшін пайдаланды, содан кейін бұл мүліктер сақтандыру компаниясының активтерін құрады. 1720 жылдың 22 ақпанында Джон Хангерфорд Халық палатасында "көпіршік" компаниялар мәселесін көтерді және палатаны тергеу үшін комитет құруға көндірді, оған өзі төрағалық етті. Ол арасында 40 миллион фунт стерлинг капитал жинауға тырысқан бірнеше компанияны анықтады. Комитет компанияларды тексеріп, компаниялар өз жарғыларында көрсетілген мақсаттардан тыс қызмет атқаруы тиіс емес деген принципті орнатып, бекітті. "Қуыс қылыш" компаниясы мәселесі туындағанда Оңтүстік теңіз компаниясы ұятқа қалудан қорғалды. Қиындықтарды болдырмау үшін комитет Оңтүстік теңізді қолдаушы депутаттармен толтырылды және "Қуыс қылышты" зерттеу ұсынысы 75-25 дауыспен қабылданбады. (Осы кезде Халық палатасының комитеттері "ашық" немесе "жасырын" болып бөлінетін. Жасырын комитет – бұл оның жұмысына дауыс бере алатын мүшелерінің белгілі бір тобынан тұратын комитет. Керісінше, кез келген депутат "ашық" комитетке қосылып, оның жұмысына қатыса және дауыс бере алатын еді.) Комитет мүшесі болған Стэнхоуп осы шамада "Қуыс қылыш" компаниясының директоры Саубриджтен "қайта сатуға болатын" Оңтүстік теңіз акцияларының 50 000 фунтын алды. Хангерфорд бұрын пара алғандығы үшін Халық палатасынан қуылған болатын. Заңның қабылдануы Оңтүстік теңіз компаниясына дем берді, оның акциялары маусым айының басында 890 фунтқа дейін өсті. Бұл рекордтық көрсеткіш адамдарды акцияларын сатуға итермеледі; осыған қарсы тұру үшін компания директорлары өз агенттеріне сатып алуға бұйрық берді, нәтижесінде баға шамамен 750 фунт стерлингке дейін ұсталып тұрды.
The South Sea Company was by no means the only company seeking to raise money from investors in 1720. A large number of other joint stock companies had been created making extravagant (sometimes fraudulent) claims about foreign or other ventures or bizarre schemes. Others represented potentially sound, although novel, schemes, such as for founding insurance companies. These were nicknamed "Bubbles". Some of the companies had no legal basis, while others, such as the Hollow Sword Blade company acting as the South Sea's banker, used existing chartered companies for purposes entirely different from their creation. The York Buildings Company was set up to provide water to London, but was purchased by Case Billingsley who used it to purchase confiscated Jacobite estates in Scotland, which then formed the assets of an insurance company. On 22 February 1720 John Hungerford raised the question of bubble companies in the House of Commons, and persuaded the House to set up a committee, which he chaired, to investigate. He identified a number of companies which between them sought to raise £40 million in capital. The committee investigated the companies, establishing a principle that companies should not be operating outside the objects specified in their charters. A potential embarrassment for the South Sea was avoided when the question of the Hollow Sword Blade Company arose. Difficulty was avoided by flooding the committee with MPs who were supporters of the South Sea, and voting down by 75 to 25 the proposal to investigate the Hollow Sword. (At this time, committees of the House were either 'Open' or 'secret'. A secret committee was one with a fixed set of members who could vote on its proceedings. By contrast, any MP could join in with an 'open' committee and vote on its proceedings.) Stanhope, who was a member of the committee, received £50,000 of the 'resaleable' South Sea stock from Sawbridge, a director of the Hollow Sword, at about this time. Hungerford had previously been expelled from the Commons for accepting a bribe. The passing of the Act gave a boost to the South Sea Company, its shares leaping to £890 in early June. This peak encouraged people to start to sell; to counterbalance this the company's directors ordered their agents to buy, which succeeded in propping the price up at around £750.
Ең жоғарғы деңгейге жетті
Бір жыл ішінде акция бағасы шамамен 100 фунт стерлингтен акцияның құнына 1000 фунтқа дейін өсті. Оның сәттілігі бүкіл елде қызу әрекеттерге – үйірмелік мінез-құлыққа алып келді.
The price of the stock went up over the course of a single year from about £100 to almost £1000 per share. Its success caused a country wide frenzy—herd behavior
1720 жылдың тамыз айының басында баға 1000 фунтқа жетті, бірақ сату мөлшері соншалық, баға құлдырап, жыл біткенше акция құны 100 фунтқа дейін түсті. Бұл несиеге акция сатып алғандардың банкроттығына және сатудың артуына, соның ішінде қысқа мерзімді сатуға (яғни, баға төмендесе, оларды пайдамен қайта сатып алу ниетімен қарызға алынған акцияларды сатуға) әкеп соқты. Сондай-ақ, 1720 жылдың тамызында Оңтүстік теңіз акцияларының жаңа шығарылымдарына жасалған бірінші және екінші төлемдердің мерзімі келді. Жыл басында Джон Блант акция бағасын қолдау үшін идея ұсынды: компания акцияларын сатып алу үшін адамдарға ақша қарызға беретін еді. Осының салдарынан көптеген акционерлер акцияларын сату арқылы ғана төлей алды. Бұған қоса, Амстердам мен Парижде де «көпіршіктер» жарылуына байланысты халықаралық деңгейде өтімділік үшін күрес күшейді. Құлдырау Франциядағы Джон Лоудың Миссисипи компаниясының құлдырауымен бірге орын алды. Нәтижесінде Оңтүстік теңіз акцияларының бағасы төмендеді.
The price finally reached £1,000 in early August 1720, and the level of selling was such that the price started to fall, dropping back to £100 per share before the year was out. This triggered bankruptcies amongst those who had bought on credit, and increased sales, including short selling (i. e., selling borrowed shares in the hope of buying them back at a profit if the price fell). Also, in August 1720, the first of the installment payments of the first and second money subscriptions on new issues of South Sea stock were due. Earlier in the year John Blunt had come up with an idea to prop up the share price: the company would lend people money to buy its shares. As a result, many shareholders could not pay for their shares except by selling them. Furthermore, a scramble for liquidity appeared internationally as "bubbles" were also ending in Amsterdam and Paris. The collapse coincided with the fall of the Mississippi Company of John Law in France. As a result, the price of South Sea shares began to decline.
Жауаптар
Қыркүйек айының соңына қарай акциялардың құны 150 фунт стерлингке дейін төмендеді. Компаниялардың банкротқа ұшырауы енді банктерге және алтын шеберлерге де тарады, себебі олар акциялар бойынша берілген қарыздарды жинап ала алмады, нәтижесінде мыңдаған адам, оның ішінде британдық элитаның көптеген өкілдері қиын жағдайға түсті. Инвесторлардың наразылығынан Парламент желтоқсан айында кезектен тыс шақырылып, тергеу басталды. 1721 жылы жарияланған тергеу нәтижесінде компания директорлары арасында кең таралған алаяқтық пен Кабинеттегі жемқорлық анықталды. Кінәлілердің арасында Джон Айслаби (Қаржы министрі), Джеймс Креггс үлкен (Пошта басшысы), Джеймс Креггс кіші (Оңтүстік хатшысы), тіпті Лорд Стэнхоп пен Лорд Сандерленд (Министрліктің басшылары) болды. Креггс үлкен мен Креггс кіші ұятпен қайтыс болды, ал қалғандары жемқорлық үшін импичментке тартылды. Палаталар Айслабиді «ең танымал, қауіпті және жағымсыз жемқорлық» жасады деп таныды және ол түрмеге жабылды. Жаңа тағайындалған Қаржы министрі Роберт Уолпол қаржы жүйесіне қоғамның сенімін қайта орнатуға сәттілікпен қол жеткізді. Алайда, ақшасын жоғалтқан көптеген белгілі адамдардың пікірімен қалыптасқан қоғамдық ой-пікір кек алуды талап етті. Уолпол бұл процеске жетекшілік етіп, компанияның барлық 33 директорын қызметтен шеттетуге және олардың мүлкінің орташа есеппен 82% бөлігін алып қоюға қол жеткізді. Ақшалар зардап шеккендерге берілді, ал Оңтүстік теңіз компаниясының акциялары Англия банкі мен Шығыс Индия компаниясы арасында бөлістірілді. Уолпол король Георг пен оның жақындарының қауіпсіздігін қамтамасыз етті және үш дауыс айырмасымен бірнеше маңызды мемлекеттік шенеуніктерді импичменттен сақтап қалды. Осы процесте Уолпол британдық саясаттағы басты тұлға ретінде танылып, қаржы жүйесін құтқарушы ретінде мақтауға ие болды; тарихшылар оны Уиг үкіметін және Ганновер әулетін толық ұяттан құтқарып қалғаны үшін құрметтейді.
By the end of September the stock had fallen to £150. Company failures now extended to banks and goldsmiths, as they could not collect loans made on the stock, and thousands of individuals were ruined, including many members of the British elite. With investors outraged, Parliament was recalled in December and an investigation began. Reporting in 1721, it revealed widespread fraud amongst the company directors and corruption in the Cabinet. Among those implicated were John Aislabie (the Chancellor of the Exchequer), James Craggs the Elder (the Postmaster General), James Craggs the Younger (the Southern Secretary), and even Lord Stanhope and Lord Sunderland (the heads of the Ministry). Craggs the Elder and Craggs the Younger both died in disgrace; the remainder were impeached for their corruption. The Commons found Aislabie guilty of the "most notorious, dangerous and infamous corruption", and he was imprisoned. The newly appointed First Lord of the Treasury, Robert Walpole, successfully restored public confidence in the financial system. However, public opinion, as shaped by the many prominent men who lost money, demanded revenge. Walpole supervised the process, which removed all 33 of the company directors and stripped them of, on average, 82% of their wealth. The money went to the victims and the stock of the South Sea Company was divided between the Bank of England and the East India Company. Walpole made sure that King George and his mistresses were protected, and by a margin of three votes he managed to save several key government officials from impeachment. In the process, Walpole won plaudits as the savior of the financial system while establishing himself as the dominant figure in British politics; historians credit him for rescuing the Whig government, and indeed the Hanoverian dynasty, from total disgrace.
Құлап кетуден туындаған бағалар
Джозеф Спенс Лорд Раднордың оған "Сэр Исаак Ньютоннан Оңтүстік теңіз акцияларының өсуі туралы сұрағанда, ол "адамдардың қыңжылуын есептей алмаймын" деді" деп жазды. Ол сондай-ақ: "Мен жұлдыздардың қозғалысын есептей аламын, бірақ адамдардың ақымақтығын есептей алмаймын" деді. Ньютонның өзі 1722 жылы Оңтүстік теңіз акцияларында шамамен 22 000 фунтқа ие болды, бірақ оның қанша шығынға ұшырағаны белгісіз. Дегенмен, көптеген дереккөздерде оның 20 000 фунтқа дейін шығынға ұшырағаны айтылады (£ ).
Joseph Spence wrote that Lord Radnor reported to him "When Sir Isaac Newton was asked about the continuance of the rising of South Sea stock He answered 'that he could not calculate the madness of people'." He is also quoted as stating, "I can calculate the movement of the stars, but not the madness of men". Newton himself owned nearly £22,000 in South Sea stock in 1722, but it is not known how much he lost, if anything. There are, however, numerous sources stating he lost up to £20,000 (equivalent to £ in ).
Сауда компаниясы
Оңтүстік теңіз компаниясы 1711 жылы мемлекеттік борыштың мөлшерін азайту үшін құрылды, бірақ оған Испанияның мұрагерлік соғысы кезінде Испания тағына кандидат болған Ұлыбритания мен Архиегер Карл қол қойған сауда келісімінің негізінде Испанияның Үндістанға сауда жасаудың айрықша құқықтары берілді. Филипп V Испанияның патшасы болғаннан кейін, Ұлыбритания 1713 жылғы Утрехт келісімінде 30 жыл бойы испандық Индияға (немесе Asiento de Negros) құл саудасына құқық алды. Бұл құқықтар бұрын Compagnie de Guinée et de l'Assiente du Royaume de la France компаниясының иелігінде болған. Оңтүстік теңіз компаниясының басқармасы құл саудасына қарсы болды, ол жарғылық компаниялар қатысқан кезде аз кірістілік көрсетті. Пайдалылықты арттыру үшін Asiento келісім-шартына жылына 500 тонналық кеме жіберуге құқық берілді. Англияның короны мен Испания королі келісімшарттың талаптарына сәйкес пайданың 25% -ына құқылы болды, бұл француздық Asiento келісімшартының көшірмесі болды, бірақ королева Анна көп ұзамай өз үлесінен бас тартты. Испания королі өзіне тиісті төлемдерді қабылдамады, бұл испан тажы мен Оңтүстік теңіз компаниясы арасындағы даудың бір көзі болды. Asiento-ның бұрынғы иелері португалдар мен француздар сияқты, пайда құл саудасында емес, құл кемелері мен жыл сайынғы кемеде контрабандалық заңсыз тауарлар әкелінеді. Бұл тауарлар Испанияның колонияларында сұраныстың жоғары болғаны үшін қымбат бағаға сатылды және салық салынатын тауарлармен адал емес бәсекелестікті құрады, бұл Испанияның сауда кірісін үлкен мөлшерде құртты. Оңтүстік теңіз компаниясы мен Испания үкіметі арасындағы қарым-қатынас әрқашан нашар болды және уақыт өте келе нашарлады. Компания 1718-1723 және 1727-1729 жылдардағы Ұлыбритания мен Испания арасындағы соғыстар кезінде тауарларды іздестіру мен тәркілеуге, табыстың жоқтығына және мүліктерді тәркілеуге шағымданды, бұл кезде компанияның жұмысы тоқтатылды. Испания үкіметі заңсыз саудаға, компанияның келісімшартта көрсетілгендей есеп беруіне және Корольдің пайдадан үлесін төлеуге қарсы болды. Бұл талаптар 1738 жылы екі ел арасындағы қарым-қатынастың нашарлауының басты себебі болды; және премьер-министр Уолпол соғысқа қарсы болса да, оған король, Қоғам палатасы және оның жеке кабинетіндегі фракция қатты қолдау көрсетті. Уолпол 1739 жылдың қаңтарында Пардо конвенциясында Испания королімен келісімге қол жеткізе алды. Онда Испания британдық саудагерлерге тұтқындалған және тәркіленген тауарлар үшін өтемақы ретінде 95 000 фунт төлейді, ал Оңтүстік теңіз компаниясы Испания коронесіне 68 000 фунт төлейді. South Sea Company бұл ақшаны төлеуден бас тартты, ал Испания королі South Sea Company-нің төлемін қамтамасыз еткенге дейін өтемақыны төлеуді тоқтатты. Оңтүстік теңіз компаниясы мен испан үкіметі арасындағы қарым-қатынастың бұзылуы Гера дель Асиентоның прелюдиясы болды, өйткені 1739 жылдың шілдесінде Кариб теңізіне алғашқы Корольдік флоттар 1739 жылдың қазанынан 1748 жылға дейін соғыс жарияланудан бұрын кетті. Бұл соғыс Дженкинс құлағының соғысы деп аталады.
The South Sea Company was created in 1711 to reduce the size of public debts, but was granted the commercial privilege of exclusive rights of trade to the Spanish Indies, based on the treaty of commerce signed by Britain and the Archduke Charles, candidate to the Spanish throne during the War of the Spanish Succession. After Philip V became the King of Spain, Britain obtained at the 1713 Treaty of Utrecht the rights to the slave trade to the Spanish Indies (or Asiento de Negros) for 30 years. Those rights were previously held by the Compagnie de Guinée et de l'Assiente du Royaume de la France. The South Sea Company board opposed taking on the slave trade, which had showed little profitability when chartered companies had engaged in it. To increase the profitability, the Asiento contract included the right to send one yearly 500 ton ship to the fairs at Portobello and Veracruz loaded with duty free merchandises, called the Navío de Permiso. The Crown of England and the King of Spain were each entitled to 25% of the profits, according to the terms of the contract, that was a copy of the French Asiento contract, but Queen Anne soon renounced her share. The King of Spain did not receive any payments due to him, and this was one of the sources of contention between the Spanish Crown and the South Sea Company. As was the case for previous holders of the Asiento, the Portuguese and the French, the profit was not in the slave trade but in the illegal contraband goods smuggled in the slave ships and in the annual ship. Those goods were sold at the Spanish colonies at a handsome price as they were in high demand and constituted unfair competition with taxed goods, proving a large drain on the Spanish Crown trade income. The relationship between the South Sea Company and the Government of Spain was always bad, and worsened with time. The company complained of searches and seizures of goods, lack of profitability, and confiscation of properties during the wars between Britain and Spain of 1718–1723 and 1727–1729, during which the operations of the company were suspended. The Government of Spain complained of the illegal trade, failure of the company to present its accounts as stipulated by the contract, and non payment of the King's share of the profits. These claims were a major cause of deteriorating relations between the two countries in 1738; and although the Prime Minister Walpole opposed war, there was strong support for it from the King, the House of Commons, and a faction in his own Cabinet. Walpole was able to negotiate a treaty with the King of Spain at the Convention of Pardo in January 1739 that stipulated that Spain would pay British merchants £95,000 in compensation for captures and seized goods, while the South Sea Company would pay the Spanish Crown £68,000 in due proceeds from the Asiento. The South Sea Company refused to pay those proceeds and the King of Spain retained payment of the compensation until payment from the South Sea Company could be secured. The breakup of relations between the South Sea Company and the Spanish Government was a prelude to the Guerra del Asiento, as the first Royal Navy fleets departed in July 1739 for the Caribbean, prior to the declaration of war, which lasted from October 1739 until 1748. This war is known as the War of Jenkins' Ear.
Асиентоның құл саудасы
Тордесильяс шарты бойынша, Испания Африкада құлдар сатып алу үшін фабрикалар құруға рұқсат етілмеген жалғыз еуропалық держава болды. Испан Америкасына құлдарды олардың саудасына эксклюзивті құқық берілген компаниялар жеткізді. Бұл монополиялық шарт құл саудасының Асиентосы деп аталды. 1701 және 1713 жылдар аралығында Асиенто шарты Францияға берілді. 1711 жылы Ұлыбритания қарызды төмендету және Испан Америкасымен сауда жасау үшін Оңтүстік теңіз компаниясын құрды, бірақ бұл сауда Испаниядан рұқсатсыз заңсыз болды, ал жалғыз рұқсат құл саудасына арналған Асиенто болды. Сондықтан 1713 жылғы Утрехт шартында Ұлыбритания Асиенто шартын француздықтардан британдықтарға келесі 30 жылға берді. Директорлар кеңесі компанияның мақсаты емес және жарғылық компаниялар орындағанда аз пайда әкелген құл саудасын бастауға құлшынбады, бірақ олар 1714 жылдың 26 наурызында ақыры келісті. Асиенто жылына 4800 құл сату квотасын белгіледі. Ересек ер адам құл бір бірлік ретінде есептелді, ал әйелдер мен балалар бірліктің үлесі ретінде есептелді. Бастапқыда құлдарды Корольдік Африка компаниясы қамтамасыз етті. Оңтүстік теңіз компаниясы Картахена (Колумбия), Веракрус (Мексика), Панама, Портобелло, Ла-Гуайра, Буэнос-Айрес, Гавана және Сантьяго-де-Кубада құл қабылдау фабрикаларын, ал Ямайка мен Барбадос аралында құл қоймаларын құрды. Спекуляциямен байланысты мәселелерге қарамастан, Оңтүстік теңіз компаниясы құл саудасында және квотасын орындауда салыстырмалы түрде сәтті болды (басқа, ұқсас жарғылық компаниялардың өз квоталарын орындауы сирек кездесетін еді). Дэвид Элтис және басқалар жинаған деректерге сәйкес, 25 жыл ішінде 96 сапар барысында Оңтүстік теңіз компаниясы 34 000 құл сатып алды, олардың 30 000-ы Атлант мұхитынан өткенде аман қалды. (Осылайша құлдардың шамамен 11%-ы сапарда қайтыс болды: Орта жол үшін салыстырмалы түрде төмен өлім-жітім көрсеткіші.) Компания Испаниямен екі соғыс және 1720 жылғы коммерциялық көпіршік кезеңінде де құл саудасын жалғастырды. Компанияның құл саудасы 1725 жылы, көпіршік жарылғаннан кейін бес жыл өткен соң, ең жоғары деңгейге жетті.
Under the Treaty of Tordesillas, Spain was the only European power that could not establish factories in Africa to purchase slaves. The slaves for the Spanish America were provided by companies that were granted exclusive rights to their trade. This monopoly contract was called the slave Asiento. Between 1701 and 1713 the Asiento contract was granted to France. In 1711 Britain had created the South Sea Company to reduce debt and to trade with the Spanish America, but that commerce was illegal without a permit from Spain, and the only existing permit was the Asiento for the slave trade, so at the Treaty of Utrecht in 1713 Britain obtained the transfer of the Asiento contract from French to British hands for the next 30 years. The board of directors was reluctant to take on the slave trade, which was not an object of the company and had shown little profitability when carried out by chartered companies, but they finally agreed on 26 March 1714. The Asiento set a sale quota of 4,800 units of slaves per year. An adult male slave counted as one unit; females and children counted as fractions of a unit. Initially the slaves were provided by the Royal African Company. The South Sea Company established slave reception factories at Cartagena, Colombia, Veracruz, Mexico, Panama, Portobello, La Guaira, Buenos Aires, La Havana and Santiago de Cuba, and slave deposits at Jamaica and Barbados. Despite problems with speculation, the South Sea Company was relatively successful at slave trading and meeting its quota (it was unusual for other, similarly chartered companies to fulfill their quotas). According to records compiled by David Eltis and others, during the course of 96 voyages in 25 years, the South Sea Company purchased 34,000 slaves, of whom 30,000 survived the voyage across the Atlantic. (Thus about 11% of the slaves died on the voyage: a relatively low mortality rate for the Middle Passage.) The company persisted with the slave trade through two wars with Spain and the calamitous 1720 commercial bubble. The company's slave trading peaked during 1725, five years after the bubble burst.
Жылдық кеме
1713 жылғы Asiento құл келісім-шарты жылына 500 тонналық бір кемеге, Жаңа Испания, Картахена және Портобелло жәрмеңкелерінде сатуға арналған бажсыз тауармен жүктелген рұқсат берді. Бұл бұрын-соңды болмаған жеңілдік болды, ол екі ғасыр бойы шетелдік саудагерлерді Испания империясынан қатаң шығарып тастауды бұзды, бірақ пайданың төрттен бірі испан тәжіне төленуі керек еді. Америкаға баруға жоспарланған алғашқы кеме, Royal Prince, 1714 жылға белгіленген, бірақ 1716 жылдың тамызына дейін кейінге жылдырылды. Asiento келісім-шарты күшіне енгеннен бері үш жылдық кеменің қалып қоюын ескере отырып, келесі он кеменің рұқсат етілген тоннажы 650-ге дейін арттырылды. Asiento кезеңінде жылына барлығы жеті кеме жүзіп өтті, соңғысы 1732 жылы Royal Caroline кемесі болды. Компанияның бірінші кемеден басқа жылдық барлық кемелер бойынша есептерді ұсынбауы және жылдық кемелердің барлығынан түскен пайданы Испания коронына төлемеуі 1732–1734 жылдардағы Royal Caroline сапарынан кейін рұқсаттардың берілмеуіне әкелді. «Заңды» құл саудасынан өзгеше, жылдық кемелердің тұрақты саудасы мол табыс әкелді, кейбір жағдайларда пайда 100% -дан асып түсті. Royal Prince кемесінің саяхаты бойынша есептер испан шенеуніктерінің үнемі талап етуінен кейін ғана 1733 жылы ұсынылды. Олар 43 607 фунт стерлинг пайда тапқандарын хабарлады. Испания королі пайданың 25% -ына құқылы болғандықтан, қарызға алынған соманың пайызын ескере отырып, ол 8678 фунт стерлинг талап етті. Оңтүстік теңіз компаниясы Испания короліне бірінші жылдық кеме үшін тиіс соманы ешқашан төлемеді, сондай-ақ қалған алты сапар үшін де ешқандай төлем жасаған жоқ.
The slave Asiento contract of 1713 granted a permit to send one vessel of 500 tons per year, loaded with duty free merchandise to be sold at the fairs of New Spain, Cartagena and Portobello. This was an unprecedented concession that broke two centuries of strict exclusion of foreign merchants from the Spanish Empire, although a quarter of the profit was to be paid to the Spanish crown. The first ship to head for the Americas, the Royal Prince, was scheduled for 1714 but was delayed until August 1716. In consideration of the three annual ships missed since the date of the Asiento, the permitted tonnage of the next ten ships was raised to 650. Only seven annual ships sailed during the Asiento, the last one being the Royal Caroline in 1732. The company's failure to produce accounts for all the annual ships but the first one, and lack of payment of the proceeds to the Spanish Crown from the profits for all the annual ships, resulted in no permits being granted after the Royal Caroline trip of 1732–1734. In contrast to the "legitimate" trade in slaves, the regular trade of the annual ships generated healthy returns, in some case profits were over 100%. Accounts for the voyage of the Royal Prince were not presented until 1733, following continuous demands by Spanish officials. They reported profits of £43,607. Since the King of Spain was entitled to 25% of the profits, after deducting interest on a loan he claimed £8,678. The South Sea Company never paid the amount due for the first annual ship to the Spanish Crown, nor did it pay any amount for any of the other six trips.
Арктикалық кит аулау
Гренландия компаниясы 1693 жылы Арктикада кит аулау мақсатымен Парламент актісі арқылы құрылған. Олардың "кит аулау" өнімдері кедендік және басқа да салықтардан босатылды. Франциямен соғыстардың салдарынан туындаған теңіз жолдарындағы бұзылуларға байланысты Гренландия компаниясы бірнеше жыл ішінде қаржылық тұрғыдан құлдырады. 1722 жылы Генри Элкинг Оңтүстік теңіз компаниясының басшыларына "Гренландия саудасын" қайта жандандыру және Арктикада кит аулауға кемелер жіберу туралы ұсыныс жасады. Ол кемелердің экипажы мен жабдықтарына қатысты өте егжей-тегжейлі ұсыныстар берді. Британ Парламенті британдық Арктикалық "кит аулау" кедендік салықтардан босатылуын жалғастыратынын растады, ал 1724 жылы Оңтүстік теңіз компаниясы кит аулауды бастауға шешім қабылдады. Олар Темза өзенінде 12 кит аулау кемесі салдырды, және олар 1725 жылы Гренландия теңіздеріне аттанды. Кейінгі жылдары тағы да кемелер салынды, бірақ бұл жоба сәтті болмады. Ұлыбританияда тәжірибелі кит аулаушылардың саны азайып, компания кемелердегі маңызды лауазымдарға голландиялық және даниялық кит аулаушыларды жұмысқа алуға мәжбүр болды: мысалы, барлық басқарушы офицерлер мен гарпунерлер Солтүстік Фризияның Фёр аралынан шақырылды. Басқа шығындар тиімді басқарылмады және компания кейбір жылдары Дэвис бұғазы мен Гренландия теңіздеріне 25-ке дейін кеме жіберсе де, ауланған киттердің саны көңіл көншітпейтіндей аз болды. 1732 жылы компания сегіз жылдық Арктикалық кит аулаудан 177 782 фунт стерлингтің таза зиянын алды. Оңтүстік теңіз компаниясының директорлары британ үкіметінен қосымша қолдау сұрады. Парламент 1732 жылы салықсыз жеңілдіктерді тағы тоғыз жылға ұзартатын заң қабылдады. 1733 жылы британдық Арктикалық кит аулаушыларға мемлекеттік субсидия беру туралы заң қабылданды, бұл 18-ғасыр бойы кит аулауға берілетін субсидияларды жалғастырған және өзгертетін осындай заңдардың алғашқысы болды. Бұл және одан кейінгі заңдар кит аулаушылардан кит аулау кемелерінің экипажы мен жабдықталуына қатысты талаптарды орындауды талап етті, бұл талаптар 1722 жылы Элкинг ұсынған талаптарға ұқсас болды. Оңтүстік теңіз компаниясының дирекциясы мен соты Арктикалық кит аулаудан пайда табу мүмкін емес екенін шешті. Олар 1732 жылғы зиянды нәтижелерден кейін тағы да кит аулау кемелерін жібермеді.
The Greenland Company had been established by Act of Parliament in 1693 with the object of catching whales in the Arctic. The products of their "whale fishery" were to be free of customs and other duties. Partly due to maritime disruption caused by wars with France, the Greenland Company failed financially within a few years. In 1722 Henry Elking published a proposal, directed at the governors of the South Sea Company, that they should resume the "Greenland Trade" and send ships to catch whales in the Arctic. He made very detailed suggestions about how the ships should be crewed and equipped. The British Parliament confirmed that a British Arctic "whale fishery" would continue to benefit from freedom from customs duties, and in 1724 the South Sea Company decided to commence whaling. They had 12 whale ships built on the River Thames and these went to the Greenland seas in 1725. Further ships were built in later years, but the venture was not successful. There were hardly any experienced whalemen remaining in Britain, and the company had to engage Dutch and Danish whalemen for the key posts aboard their ships: for instance all commanding officers and harpooners were hired from the North Frisian island of Föhr. Other costs were badly controlled and the catches remained disappointingly few, even though the company was sending up to 25 ships to Davis Strait and the Greenland seas in some years. By 1732 the company had accumulated a net loss of £177,782 from their eight years of Arctic whaling. The South Sea Company directors appealed to the British government for further support. Parliament had passed an Act in 1732 that extended the duty free concessions for a further nine years. In 1733 an Act was passed that also granted a government subsidy to British Arctic whalers, the first in a long series of such Acts that continued and modified the whaling subsidies throughout the 18th century. This, and the subsequent Acts, required the whalers to meet conditions regarding the crewing and equipping of the whale ships that closely resembled the conditions suggested by Elking in 1722. In spite of the extended duty free concessions, and the prospect of real subsidies as well, the Court and Directors of the South Sea Company decided that they could not expect to make profits from Arctic whaling. They sent out no more whale ships after the loss making 1732 season.
Жеті жылдық соғыстан кейінгі мемлекеттік қарыз
Компания Жеті жылдық соғыс аяқталғанға дейін (1756–1763) саудасын жалғастырды (соғыс бұрмаламаған жағдайда). Дегенмен, оның басты міндеті испан колонияларымен сауда жасау емес, мемлекеттік қарызды басқару болды. Оңтүстік теңіз компаниясы мемлекеттік қарыздың бір бөлігін басқаруды 1853 жылы таратылғанға дейін жалғастырды, одан кейін қарыз қайта консолидацияланды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін қарыз толығымен өтелмеді, сол кезде ол қайта консолидацияланды, бұл үкіметке негізгі соманы қайтарудан қашуға мүмкіндік берді.
The company continued its trade (when not interrupted by war) until the end of the Seven Years' War (1756–1763). However, its main function was always managing government debt, rather than trading with the Spanish colonies. The South Sea Company continued its management of the part of the national debt until it was disestablished in 1853, at which point the debt was reconsolidated. The debt was not paid off by World War I, at which point it was consolidated again, under terms that allowed the government to avoid repaying the principal.
Армеографиялық
Оңтүстік теңіз компаниясының гербі, 1711 жылдың 31 қазанындағы қару-жарақ грамотасына сәйкес, былай сипатталды: Көк түс, онда Магеллан бұғазы мен Хорн мүйісі бейнеленген жер шары, бәрі өз түсінде, сол жақ жоғарғы бұрышта күміс тәж киген екі шабақ балық диагональ бойынша орналасқан, ал сол жақ бұрышта Ұлыбританияның біріктірілген гербі. Топшасы: толық желкенмен үш мастты кеме. Қолдаушылар, оң жақта: қалқан, сүңгі және т.б. бар Британияның символдық бейнесі, бәрі өз түсінде; сол жақта: бас киім, етік, балық аулау торы және т.б. киген, қолында балық тізбегі бар балықшы, бәрі өз түсінде.
The armorials of the South Sea Company, according to a grant of arms dated 31 October 1711, were: Azure, a globe whereon are represented the Straits of Magellan and Cape Horn all proper and in sinister chief point two herrings haurient in saltire argent crowned or, in a canton the united arms of Great Britain. Crest: A ship of three masts in full sail. Supporters, dexter: The emblematic figure of Britannia, with the shield, lance etc all proper; sinister: A fisherman completely clothed, with cap boots fishing net etc and in his hand a string of fish, all proper.