Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әдеби жанр
Literary genre
Бразилия әдебиеті – бразилиялықтар немесе Бразилияда португал тілінде жазылған әдебиет, соның ішінде 1822 жылы ел тәуелсіздік алғанға дейін жазылған туындылар. Алғашқы жылдары Бразилия әдебиеті Португалияның әдеби бағыттарын ұстанса, 19 және 20 ғасырларда Бразилияның нағыз тақырыптарын іздеу және бразилиялық стильдерді қолдану арқылы ерекше және өзіндік жазу стиліне көшті. Португал тілі – роман тілдерінің бірі және Бразилияның жалғыз ресми тілі. Лирикалық тұрғыдан ақын Олаво Билак оны " ( ) desconhecida e obscura./ Tuba de alto clangor, lira singela,/ Que tens o trom e o silvo da procela,/ E o arrolo da saudade e da ternura! " деп атады, бұл шамамен мынадай мағына береді: "Бейтаныс және құпиялы,/ Биік дауысты, нәзік лираның тубасы,/ Дауылдың шуылы мен сызығын,/ Сағыныш пен мейірімнің әнін сақтайды!". Бразилияның ең маңызды әдеби сыйлығы – Камоэнс сыйлығы, оны португал тілінде сөйлейтін барлық елдермен бөліседі. 2016 жылға қарай Бразилияда осы сыйлықтың 11 иегері бар. Бразилияда сонымен қатар өзінің әдеби академиясы – Бразилияның әдеби академиясы бар, бұл ұлттық тіл мен әдебиетті дамытуға бағытталған коммерциялық емес мәдени ұйым. Бразилия әдебиеті өте өнімді. Перо Ваз де Каминьяның хатынан бастау алған, Бразилияның ашылуын белгілейтін бұл құжат елдің әдебиетінде көптеген маңызды жазушыларды қамтыды. Басты тұлғалары – романдар жазушылары Машаду де Ассис, Гимараес Роза, Хорхе Амаду, Кларис Лиспектор және Грасилиану Рамус; Жоау Кабрал де Мелу Нето, Марио де Андраде, Карлус Драммонд де Андраде, Винисиус де Мораес, Феррейра Гуллар және Мануэл Бандейра сияқты ақындар; Нельсон Родригес және Аугусту Боал сияқты драматургтар, сондай-ақ Антониу Кандиду және Отту Мария Карпео сияқты әдеби сыншылар мен теоретиктер.
Brazilian literature is the literature written in the Portuguese language by Brazilians or in Brazil, including works written prior to the country's independence in 1822. Throughout its early years, literature from Brazil followed the literary trends of Portugal, gradually shifting to a different and authentic writing style in the course of the 19th and 20th centuries, in the search for truly Brazilian themes and use of Brazilian forms. Portuguese is a Romance language and the sole official language of Brazil. Lyrically, the poet Olavo Bilac, named it " ( ) desconhecida e obscura./ Tuba de alto clangor, lira singela,/ Que tens o trom e o silvo da procela,/ E o arrolo da saudade e da ternura! ", which roughly translates as "( ) unknown and obscure,/ Tuba of high blare, delicate lyre,/ That holds the frill and the hiss of the tempest/ And the singing of the saudade and of the tenderness!" Brazil's most significant literary award is the Camões Prize, which it shares with the rest of the Portuguese speaking world. As of 2016, Brazil has eleven recipients of the prize. Brazil also holds its own literary academy, the Brazilian Academy of Letters, a non profit cultural organization pointed in perpetuating the care of the national language and literature. Brazilian literature has been very prolific. Having as birth the letter of Pero Vaz de Caminha, the document that marks the discovery of Brazil, the country's literature has encompassed several significant writers. Major figures include novelists Machado de Assis, Guimarães Rosa, Jorge Amado, Clarice Lispector and Graciliano Ramos; poets such as João Cabral de Melo Neto, Mário de Andrade, Carlos Drummond de Andrade, Vinicius de Moraes, Ferreira Gullar and Manuel Bandeira; dramatists like Nelson Rodrigues and Augusto Boal, and literary critics and theorists as Antonio Candido and Otto Maria Carpeaux, among others.
Колониялық кезең
Бразилия әдебиетінің бастауы саналатын алғашқы құжаттардың бірі - Перу Ваз де Каминханың хаты (Carta de Pero Vaz de Caminha). Бұл хат Перу Ваз де Каминха Португалияның I Мануэль патшасына жазған болатын, онда 1500 жылы Бразилияның қандай болғаны туралы сипаттама берілген. Келесі екі ғасыр бойы әдеби өндіріске саяхатшылардың күнделіктері мен «Португалиялық Америка» туралы танымдық трактаттар басымдық танытты, оның ішінде Жан де Лери мен Ханс Стаденнің танымал еңбектері бар. Ханс Стаденнің Сан-Паулу жағалауындағы тупи тайпасымен болған кездесуі туралы әңгімесі Еуропалықтардың Жаңа әлем туралы түсінігіне зор әсер етті. Осы кезеңнен әдеби үлгілер де сақталған, мысалы, Базилио да Гаманың португалдардың Гуарани миссияларын бағындыруын жырлайтын эпикалық поэмасы және Сальвадорлық XVII ғасыр заңгері Грегорио де Матостың шығармалары. Матос испан ақындары Луис де Гонгора мен Франсиско де Кеведо сияқты барокко стилінің ықпалында болды. 18-ші ғасырдың ортасында Бразилияда неоклассицизм кеңінен таралды, ол итальян стилімен үйлесім тапты. Әдебиет көбінесе уақытша немесе жартылай тұрақты академиялардың мүшелері арқылы жарық көрді, ал мазмұнының көп бөлігі пасторль жанрында болды. Алтын кендерімен әйгілі, гүлденген Минас-Жерайс аймағы колониялық Бразилиядағы ең маңызды әдеби орталық болды, мұнда прото-ұлтшылдық қозғалыс күш алып, дамыды. Ең маңызды ақындар Клаудио Мануэль да Коста, Томас Антонио Гонзага, Альваренга Пейшото және Мануэль Инасио да Сильва Альваренга болды, олардың барлығы отаршылдық билікке қарсы көтеріліске қатысты. Осының салдарынан Гонзага мен Коста Африкаға жер аударылды.
One of the first extant documents that might be considered Brazilian literature is the Carta de Pero Vaz de Caminha (Pero Vaz de Caminha's letter). It is written by Pero Vaz de Caminha to Manuel I of Portugal, which contains a description of what Brazil looked like in 1500. Journals of voyagers and descriptive treatises on "Portuguese America" dominated the literary production for the next two centuries, including well known accounts by Jean de Léry and Hans Staden, whose story of his encounter with the Tupi Indians on the coast of São Paulo was extraordinarily influential for European conceptions of the New World. A few more explicitly literary examples survive from this period, such as Basílio da Gama's epic poem celebrating the conquest of the Guarany Missions by the Portuguese, and the work of Gregório de Matos, a 17th century lawyer from Salvador who produced a sizable amount of satirical, religious, and secular poetry. Matos drew heavily from Baroque influences such as the Spanish poets Luis de Góngora and Francisco de Quevedo. Neoclassicism was widespread in Brazil during the mid 18th century, following the Italian style. Literature was often produced by members of temporary or semi permanent academies and most of the content was in the pastoral genre. The most important literary centre in colonial Brazil was the prosperous Minas Gerais region, known for its gold mines, where a thriving proto nationalist movement had begun. The most important poets were Cláudio Manuel da Costa, Tomás António Gonzaga, Alvarenga Peixoto and Manuel Inácio da Silva Alvarenga, all them involved in an uprising against the colonial power. Gonzaga and Costa were exiled to Africa as a consequence.
Романтизм
Неоклассицизм тым ұзаққа созылып, жаңашылдықты басаңдетіп, әдеби шығармашылықты шектеді. Романтизм 1836 жылы ғана бразилиялық поэзияға кеңінен әсер ете бастады, бұл негізінен елден шыққан ақын Гонсалвес де Магалхаестің күш-жігерінің арқасында болды. Одан кейін Казимиро де Абреу сияқты бірқатар жас ақындар жаңа стильмен тәжірибе жасауға кірісті. Осы кезеңде бразилиялық әдебиеттің алғашқы стандартты туындылары жарық көрді. Жаңадан туған елдің әдебиетінің ерекшеліктері – асыра көрсетілген сезімталдық, ұлтшылдық, табиғатты мақтау және қарапайым тілдің қолданылуы. Романтикалық әдебиет тез арада кең танымал болды. Жоаким Мануэль де Македо, Мануэль Антонио де Алмейда және Хосе де Аленкар сияқты романда жазушылар өз шығармаларын газеттерде бөлім-бөліммен жариялап, ұлттық жұлдыздарға айналды. 1850 жылдар шамасында Альварес де Азеведо орталық болған өзгеріс басталды. Азеведоның «Noite na Taverna» атты әңгімелер жинағы және «Lira dos Vinte Anos» жинағында өлгеннен кейін жарияланған өлеңдері үлкен әсер етті. Азеведоға Лорд Байрон мен Альфред де Мюссе поэзиясы зор ықпал етті. Бұл екінші романтикалық буын ауру мен өлім туралы ойларға берілді. Сонымен қатар, құлдықтың қасіреттері туралы жазған Кастро Альвес («Navio Negreiro») сияқты ақындар белгілі бір прогрессивті әлеуметтік мақсаттармен шығармалар жаза бастады. Бұл екі бағыт Романтизм дәуірінің ең маңызды жетістігіне – үнді тегі мен елдің бай табиғатына негізделген бразилиялық ұлттық сананың қалыптасуына ұштасты. Бұл белгілер алғаш рет Гонсалвес Диастың «I Juca Pirama» поэмасында көрінді, бірақ одан кейін кеңінен тарады. Бұл жанрдың (индиандық тақырыпта) қалыптасуы Хосе де Аленкардың екі танымал романында байқалады: «Гуарани» – үндістерді қызметші ретінде алған, бірақ кейіннен жау тайпасынан қаза тапқан португал отаршылдары отбасы туралы, және «Ирасема» – кемесі құлаған португал адамның үндістер арасында өмір сүріп, әдемі үнді қызына үйленуі туралы. «Ирасема» әсіресе лирикалық, ол атау кейіпкерін бейнелейтін бес абзас таза еркін стильдегі прозалық поэзиямен басталады.
Neoclassicism lasted for an unnaturally long time, stifling innovation and restricting literary creation. It was only in 1836 that Romanticism began influencing Brazilian poetry on a large scale, principally through the efforts of the expatriate poet Gonçalves de Magalhães. A number of young poets, such as Casimiro de Abreu, began experimenting with the new style soon afterward. This period produced some of the first standard works of Brazilian literature. The key features of the literature of the newborn country are exaggerated affect, nationalism, celebration of nature and the initial introduction of colloquial language. Romantic literature soon became very popular. Novelists like Joaquim Manuel de Macedo, Manuel Antônio de Almeida and José de Alencar published their works in serial form in the newspapers and became national celebrities. Around 1850, a transition began, centered on Álvares de Azevedo. Azevedo's short story collection Noite na Taverna and his poetry, collected posthumously in Lira dos Vinte Anos , became influential. Azevedo was largely influenced by the poetry of Lord Byron and Alfred de Musset. This second Romantic generation was obsessed with morbidity and death. At the same time, poets such as Castro Alves, who wrote of the horrors of slavery (Navio Negreiro), began writing works with a specific progressive social agenda. The two trends coincided in one of the most important accomplishments of the Romantic era: the establishment of a Brazilian national identity based on Indian ancestry and the rich nature of the country. These traits first appeared in Gonçalves Dias' narrative poem I Juca Pirama, but soon became widespread. The consolidation of this subgenre (Indianism) is found in two famous novels by José de Alencar: The Guarani, about a family of Portuguese colonists who took Indians as servants but were later slain by an enemy tribe, and Iracema, about a Portuguese shipwrecked man who lives among the Indians and marries a beautiful Indian woman. Iracema is especially lyrical, opening with five paragraphs of pure free style prose poetry describing the title character.
Реализм
Романтизмнің құлдырауы, бірқатар әлеуметтік өзгерістермен бірге, 19 ғасырдың ортасында орын алды. Аймақтық авторларда (мысалы, Франклин Тавора және Жоао Симонес Лопес Нето) жергілікті халықты талдау және қоршаған ортаны сипаттауды қамтитын, проза жазудың жаңа түрі пайда болды. Натурализм мен Эмиль Зола сияқты жазушылардың ықпалымен Алуисио Азеведо "О Кортисо" атты туындысын жазды, ондағы кейіпкерлер сол заманғы барлық әлеуметтік топтар мен санаттарын бейнелейді. Бразилиялық реализм алғашқыда аса жаңалыққа толы болмаса да, Машадо де Ассис және Евклид да Куньяның еңбегі арқасында ерекше маңызға ие болды.
The decline of Romanticism, along with a series of social transformations, occurred in the middle of the 19th century. A new form of prose writing emerged, including analysis of the indigenous people and description of the environment, in the regionalist authors (such as Franklin Távora and João Simões Lopes Neto). Under the influence of Naturalism and of writers like Émile Zola, Aluísio Azevedo wrote O Cortiço, with characters that represent all social classes and categories of the time. Brazilian Realism was not very original at first, but it took on extraordinary importance because of Machado de Assis and Euclides da Cunha.
Модернизмге дейінгі кезең
1895 және 1922 жылдар аралығын бразилиялық ғалымдар Премодернизм деп атайды, себебі ешбір стиль анық басымдық танытпаса да, Модернизмнің алғашқы белгілері көрінеді. Премодернизм дәуірі ерекше, өйткені француз символизмі қабылдауға аспады, ал реализм авторларының көпшілігі бұрынғы стильдерін және атақтарын сақтап қалды (соның ішінде Машаду де Ассис және ақын Олаву Билак). Осы кезеңнің авторлары Монтейру Лобату, Лима Баррету, Симоэс Лопес Нету және Аугусту дус Анжус болды.
The period between 1895 and 1922 is called Pre Modernism by Brazilian scholars because, though there is no clear predominance of any style, there are some early manifestations of Modernism. The Pre Modern era is curious, as the French school of Symbolism did not catch on and most authors of Realism still maintained their earlier styles and their reputations (including Machado de Assis and poet Olavo Bilac). Some authors of this time were Monteiro Lobato, Lima Barreto, Simões Lopes Neto and Augusto dos Anjos.
Евклид да Кунья
Танымал жазушы, детерминизмнің күшті ықпалында болған Кунья, отбасылық мәселелермен әрқашан қиналатын (оны әйелінің сүйіктісі өлтірді) және өз пікірлері үшін саяси қарсылыққа тап болды. O Estado de S. Paulo газетіне тілші ретінде жұмыс істейтін ол 1895-1897 жылдары Баияда болған Канудос соғысын жариялады – теңдік пен христиан фундаментализмінің белгілі бір ерекшеліктері бар халықтық көтеріліс. Оның очерктері, сондай-ақ Бразилияның Солтүстік-Шығысының халқы мен географиясы туралы жазған бірнеше эсселері "Os Sertões" ("Далалық бүлік") деп аталатын ауқымды жинақта жарық көрді. Еңбегінде Кунья Бразилия мемлекетінің зорлық пен шетелдік элементтерден құралған екендігі туралы революциялық тезисті алға қойды, ол сауатсыз және мүліктен айырылған халықтың көп бөлігі тарапынан қабылданбады (бірақ көбінесе төзімділікпен қабылданды), олардың кейбіреулері мың жыл немесе одан да көп уақыт бойы өзгермеген сенімдер мен мінез-құлықтарды сақтап келді. Мысалы, ол Себастианшылдықтың сол кезде Бразилияның Солтүстік-Шығысында кең таралғанын және ортағасырлық португал өлеңдері, халық ертегілері мен дәстүрлері әлі де "sertões" тұрғындарының арасында сақталғанын анықтады. Бұл халық секуляризмді, республикалық үкіметті, әсіресе әділдік пен бейбітшілікті қабылдамады. Оның "Os Sertões" трилогиясы "Жер", "Адам" және "Күрес" деп аталатын үш бөлімнен тұрады. Кітаптың осылай құрылуы, адамның туған жері, тұрғылықты жерінің әлеуметтік жағдайлары мен мәдениеті оның болашағын анықтайтынын көрсетеді. Бұл принцип детерминизм деп аталады – 19-шы ғасырдың ортасы мен аяғында және 20-шы ғасырдың басында Бразилия әдебиетіне зор әсер еткен ойлау тәсілі.
An acclaimed writer highly influenced by determinism, Cunha was always tormented by his family problems (he was killed by his wife's lover) and had to face political opposition because of his opinions. As a freelance journalist working for O Estado de S. Paulo he covered the Canudos War—a popular revolt with some egalitarian and Christian fundamentalist traits that took place in Bahia in 1895 97. His stories, together with some essays he wrote about the people and the geography of the Brazilian North East, were published in a thick volume called Os Sertões (Rebellion in the Backlands). In his work Cunha put forward the revolutionary thesis that the Brazilian state was a violent and foreign entity, rejected (but often tolerated) by the vast majority of the illiterate and dispossessed population, some of whom preserved beliefs and behaviours that had not changed in a thousand years or more. He discovered, for instance, that Sebastianism was then present in the Brazilian North East and that many medieval Portuguese rhymes, folk tales and traditions were still kept by the coarse people of the "sertões". This population did not accept secularism, the Republican government and, especially, justice or peace. His trilogy Os Sertões is composed of three parts titled "The Land", "The Man" and "The fight". Such organization of the book reinforces the idea that the environment where a man was born, the social aspects of his residence and the man's culture may define what he will become. This principle is known as determinism, a way of thought that deeply influenced Brazilian literature during the mid and late 19th century and the early 20th century.
Қазіргі заман
Модернизм Бразилияда 1922 жылы «Заманауи өнер апталығымен» басталды. 1922 жылғы буын – Марио де Андраде («Паулисея Десваирада», «Макунайма»), Освальд де Андраде («Жоао Мирамардың сезімтал естеліктері»), Мануэль Бандейра, Кассиано Рикардо және тағы басқалар, олардың бәрі ұлттық бейімділіктерді еуропалық модернизмге деген қызығушылықпен үйлестірді. Сюрреализм сияқты жаңа бірнеше ағымдар Еуропада маңызды болды және осы кезеңде Бразилияда нығая бастады.
Modernism began in Brazil with the Week of Modern Art, in 1922. The 1922 Generation was a nickname for the writers Mário de Andrade (Paulicéia Desvairada, Macunaíma), Oswald de Andrade (Memórias Sentimentais de João Miramar), Manuel Bandeira, Cassiano Ricardo and others, all of whom combined nationalist tendencies with an interest in European modernism. Some new movements such as surrealism were already important in Europe, and began to take hold in Brazil during this period.
Марио де Андраде
Марио де Андраде Сан-Паулу қаласында дүниеге келген. Ол профессор болып жұмыс істеді және Қазіргі заманғы өнер апталығын ұйымдастырушылардың бірі болды. Ол бразилиялық фольклор мен халық музыкасын зерттеп, еңбектерінде пайдаланды, еуропалық стильден жаңылды. Оның бразилиялық антигеройы – этникалық және мәдени қосылыстың өні болған Макунайма. Андраденің фольклорға деген қызығушылығы және әдеби тілді қолдануы зор әсер етті.
Mário de Andrade was born in São Paulo. He worked as a professor and was one of the organizers of the Week of Modern Art. He researched Brazilian folklore and folk music and used it in his books, avoiding the European style. His Brazilian anti hero is Macunaíma, a product of ethnical and cultural mixture. Andrade's interest in folklore and his use of colloquial language were extremely influential.
Освальд де Андраде
1922 жылы қазіргі заманғы өнер апталығына қатысқан тағы бір тұлға – Освальд де Андраде Сан-Паулуда журналист болып жұмыс істеді. Бай отбасында туған ол Еуропаға бірнеше рет саяхаттады. 1922 жылғы буынның ішінде Освальд де Андраде модернистік қозғалыстың көтеріңкі рухын ең жақсы бейнелейді. Ол 1927 жылғы «Антропофаго манифесті» (Каннибалдық манифест) авторы, онда Бразилияның каннибал сияқты шетелдік мәдениетті сіңіріп, оны қорыту арқылы өзінің мәдениетін жаратуы қажет екенін айтады.
Oswald de Andrade, another participant in the Week of Modern Art in 1922, worked as a journalist in São Paulo. Born into a wealthy family, he travelled to Europe several times. Of the generation of 1922, Oswald de Andrade best represents the rebellious characteristics of the modernist movement. He is the author of the Manifesto Antropófago (Cannibal Manifesto) (1927), in which he says it is necessary that Brazil, like a cannibal, eat foreign culture and, in digestion, create its own culture.
30-шы жылдар ұрпағы
Модернистік сыннан кейін, «модернистік» идеялар тұрғысынан тәжірибе жасаудан «қайта шегінген» және оның орнына әлеуметтік сынға ден қойған жазушылардың бір буыны пайда болды. Бірақ әдебиеттануда олар көбінесе модернизмнің дамуы ретінде қарастырылады және «Geração de 30» (30-шы жылдар буыны) деген терминологиямен біріктіріледі. Бразилияның танымал жазушыларының бірі Хорхе Амадо өзінің романдарымен шығармаларын пролетариат әдебиетіне жақындатуға тырысты, өзі сол кезде социалистік реализмді қолдаған коммунистік партияның мүшесі болды. Рейчел де Кейроз және Жозе Линс до Рего осы буынның маңызды жазушылары еді.
After the modernist critique there was a generation of writers which actually "regressed" in terms of "modernist" ideas of experimentation, and which instead focused on social criticism. In literary criticism however they are mostly regarded as a development within modernism and grouped within the term "Geração de 30"(30s generation). Jorge Amado, one of best known of modern Brazilian writers, tried with his novels to approximate his works to a proletarian literature, he himself was a member of the communist party which defended Socialist realism at the time. Rachel de Queiroz, and José Lins do Rego were other important writers of this generation.
Постмодернизм
Бразилиялық модернизмді анықтаған екі негізгі ерекшелік болды: тілдік тәжірибелер мен күшейген әлеуметтік сана, немесе Освальд де Андраде мысалындағыдай, екеуінің араласуы – ол қысқа мерзімге коммунистік қозғалысқа тартылған болатын. Модернизмге деген реакция сол кезде оның ең айқын белгісі – формалды әдеби тілдің қолданылуы түрінде көрінді (мысалы, «1945 жылғы буын» деп аталатын, екі ерекшелігі бар топ – біріншіден, Карлос Драммонд де Андраденың поэтикалық модернизміне қарсы тұрған Жоао Кабрал де Мело Нетоның өте сезімтал поэзиясы, екіншіден, Винисиус де Мораестің итальяндық және ағылшындық үлгідегі сонеттері), содан кейін авторға байланысты, субъективизм, саяси консервативизм және белсенді католицизмнің әртүрлі деңгейлері. 1950 жылдан кейін жариялаған сол «мектептің» екі жазушысы Бразилия әдебиетінің канонына енгені сөзсіз: экзистенциалистік романдары мен әңгімелері сана ағыны мен түсініктемелерге толы болған Кларис Лиспектор, және тілімен Бразилия әдебиетінің бейнесін түгелдей өзгерткен Жоао Гимараес Роза. Оның «Гранде Сертао: Вередас» романы Джеймс Джойстің «Улисс» немесе Альфред Дёблиннің «Берлин Александрплац» романдарымен салыстырылды және «Бокклуббен әлемдік кітапханасының» барлық уақыттың 100 үздік романының тізіміне енді. Көптеген адамдар Жауа Гимараес Розаны ең ұлы бразилиялық жазушы деп санайды. Католик романшылар мен жазушы- polemist Октавио де Фария, Лусио Кардосо, Корнелио Пенна және Густаво Корсао бастаған консервативті субъективизмнің ізбасарларынан кейін, Нельсон Родригес драматург және спорт журналисі ретінде мансап жасады. Оның пьесалары мен әңгімелері (соңғылары көбінесе газеттерде жарияланған) 1950-1960 жылдардағы қоғамдық мінез-құлықты суреттеді; ол некеден тыс қарым-қатынастар мен жалпы жыныстық ауруларға ерекше назар аударды. Оның спорт жазбалары футболдың Бразилияның ұлттық құмарлығына айналуын көрсетеді. 1964 жылғы төңкерістен кейін әскери диктатураға қарсы шыққан жас солшылдарды ол қатаң сынады; осы себепті ол оңшыл және консервативті деп танылды. Бір кезде диктатураны жақтаған ол, ұлының жасырын партизандық ұйымға қатысқандығы үшін азапталып, түрмеге қамалудың қайғылы тағдырына ұшырады.
What defined Brazilian modernism were two main traits: experiments in language and an enhanced social consciousness, or a mix between the two as was the case with Oswald de Andrade, who was briefly attracted towards the communist movement. The reaction to modernism, then, assumed the form of a mix between its most salient trait, the use of more formal literary language (as was the case of the so called "generation of 1945", whose twin hallmarks were, firstly, the highly physical poetry of João Cabral de Melo Neto, who opposed Carlos Drummond de Andrade's poetic modernism, and secondly the sonnets on both the Italian and English model of the early Vinicius de Moraes), followed by varying doses, according to the author considered, of subjectivism, political conservatism and militant Catholicism. Two writers from that "school" that have published after the 1950s are without a doubt already inside the canon of Brazilian literature: Clarice Lispector, whose existentialist novels and short stories are filled with stream of consciousness and epiphanies, and João Guimarães Rosa, whose experimental language has changed the face of Brazilian literature forever. His novel Grande Sertão: Veredas has been compared to James Joyce's Ulysses or Alfred Döblin's Berlin Alexanderplatz and featured in the Bokklubben World Library list of 100 best novels of all time. João Guimarães Rosa is considered by many to be the greatest Brazilian writer. Following the wake of conservative subjectivism inaugurated by the militantly Catholic novelists cum polemicists Octavio de Faria, Lúcio Cardoso, Cornélio Penna and Gustavo Corção, Nelson Rodrigues made his career as a playwright and sports journalist. His plays and short stories the latter mostly originally published as newspaper feuilletons chronicled the social mores of the 1950s and 1960s; adultery and sexual pathologies in general being a major fixation of his. His sports writing describes the evolution of football into the national passion of Brazil. He was heavily critical of the young leftists who opposed the military dictatorship after the 1964 coup; for that he was penned as right wing and conservative. For a time heavily pro dictatorship, he had to suffer the tragic fate of having one of his sons being tortured and incarcerated for belonging to an underground guerrilla organization.
Қазіргі заманғы
Қазіргі бразилиялық әдебиет, жалпы алғанда, қала өміріне және оның барлық қыр-сырларына: жалғыздыққа, зорлық-зомбылыққа, саяси мәселелерге және бұқаралық ақпарат құралдарының бақылауына ерекше назар бөледі. Рубен Фонсека, Серджио Санта-Анна сияқты жазушылар 1970 жылдары осы тақырыптарда маңызды кітаптар жазып, бразилиялық әдебиетте жаңа бет ашты, осыған дейін ол көбінесе ауылдық өмірді суреттеген. 1980 жылдардан бері жаңа бағыттарға Каио Фернандо Абреу, Жоао Гилберто Нолл, Милтон Хатум, Бернардо Карвалхо, Жоао Альмино, Адриана Лисбоа, Кристовао Тецца және Пауло Коэльо сияқты авторлардың еңбектері енді. Феррейра Гуллар және Маноэль де Баррос сияқты ақындар Бразилиядағы әдеби ортада ең беделді, ал алғашқысы Нобель сыйлығына үміткер болған. Соңғы жылдары "маргиналды әдебиет" кең танылып, Серджио Ваз және Феррес сияқты авторлар мен ақындар Festa Literária Internacional de Paraty, Flipside және Bienal do Livro de São Paulo сияқты маңызды шараларға қатысты. Аделия Прадо, Элиса Лусинда, Луис Александер Рибейро Бранко сияқты басқа да ақындар да қазіргі заманғы ақындардың қатарында.
Contemporary Brazilian literature is, on the whole, very much focused on city life and all its aspects: loneliness, violence, political issues and media control. Writers like Rubem Fonseca, Sérgio Sant'Anna have written important books with these themes in the 1970s, breaking new ground in Brazilian literature, up until then mostly having dealt with rural life. New trends since the 1980s have included works by authors such as Caio Fernando Abreu, João Gilberto Noll, Milton Hatoum, Bernardo Carvalho, João Almino, Adriana Lisboa, Cristovão Tezza and Paulo Coelho. Poets such as Ferreira Gullar and Manoel de Barros are among the most acclaimed within literary circles in Brazil, the former had been nominated for the Nobel Prize. In recent years, "marginal literature" has risen to prominence with authors and poets such as Sérgio Vaz and Ferréz making appearances at important events like Festa Literária Internacional de Paraty, Flipside and Bienal do Livro de São Paulo. Other poets such as Adélia Prado, Elisa Lucinda, Luis Alexandre Ribeiro Branco, are among the contemporary poets.