Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық автор және ядролық қаруға қарсы белсенді (1943–2014)
American author and advocate against nuclear weapons (1943–2014)
Джонатан Эдвард Шелл (21 тамыз 1943 – 25 наурыз 2014) – американдық автор және Йель университетінің арнайы қонағы, оның еңбектері негізінен ядролық қаруға қарсы күреске арналған.
Jonathan Edward Schell (August 21, 1943 – March 25, 2014) was an American author and visiting fellow at Yale University, whose work primarily dealt with campaigning against nuclear weapons.
Жеке
Шелл 1943 жылғы 21 тамызда Нью-Йорк қаласында Орвилл Хиккок Шелл кіші, Human Rights Watch ұйымының төрағасы болған адвокат, және Марджори Берта отбасында дүниеге келді. Ол Нью-Йорктегі Далтон мектебінде оқыды және Вермонт штатындағы Путни мектебін бітірді. 1965 жылы Гарвард университетін Қашық Шығыс тарихы мамандығы бойынша бітірді. Қазіргі кезде ол Нью-Йорктегі Азия қоғамындағы АҚШ-Қытай қатынастары орталығының Артур Росс директоры болып жұмыс істейді. Джонатан Шелл 2014 жылғы 25 наурызда Бруклиндегі үйінде 70 жасында, Agent Orange салдарынан туындаған қан ауруынан пайда болған қатерлі ісіктен көз жұмды. Өмірінің соңғы жылдарын "Адамның көлеңкесі" деп аталатын жарық көрмеген кітабы үшін климаттық өзгерістерді зерттеуге арнады.
Schell was born in New York City on August 21, 1943, to Orville Hickock Schell Jr., a lawyer who chaired Human Rights Watch, and Marjorie Bertha. He studied at Dalton School in New York and graduated from The Putney School in Vermont. In 1965 he graduated from Harvard University with a degree in Far Eastern history. and current Arthur Ross Director of the Center on U. S. China Relations at Asia Society in New York. Jonathan Schell died at age 70, on March 25, 2014, at his home in Brooklyn, with a cancer caused by an underlying blood condition that may have been caused by Agent Orange. His last years were spent in research on climate change for an unwritten book he titled The Human Shadow.
Мансап
Шелл 1966 жылы Токиодан АҚШ-қа қайтып бара жатқанда Вьетнамда тоқтағанда "Бен Сук ауылы" атты кітабын жазды. Кітап "Нью-Йоркер" журналында жарияланған мақалалар сериясы ретінде басталды. 24 жасында ол "Гарвард Кримсон" газетінің тілшілерінің көмегімен Сайгонға баруға мүмкіндік алды. Ол былай деп жазды: "Бастапқы жоспарға сәйкес, әскери-әуе күштерінің ұшақтары қираған үйлердің үстіне бомбаларын тастады, үйлердің күйген негіздерін қайтадан өртеп, үйінділерді екінші рет ұнтақтады – бұл бұльдозерлермен қиратуға келмейтін терең және жақсы жасырылған туннельдерді жою мақсатында жасалды. Біз оны жоюға шешім қабылдағаннан кейін, Бен Сук ауылының болғандығына қатысты кез келген ізді жоюға тырысқандай болдық". Оның келесі кітабы "The Military Half: An Account of Destruction in Quang Ngai and Quang Tin" 1968 жылы жарық көрді. Онда Оңтүстік Вьетнамдағы Quảng Ngãi және Quảng Tín провинцияларында американдық бомбалаудың және жердегі әскери операциялардың қорқынышты салдары туралы суреттелген. Ол Cedar Falls операциясының куәгері болғандықтан, әсіресе Бен Сук ауылының қирауы туралы жазды. Оның еңбектері "The Nation", "The New Yorker" және "TomDispatch" басылымдарында жарияланды. "Жер тағдыры" кітабы Лос-Анджелес Таймс кітап сыйлығының иегері атанды, сонымен қатар Пулитцер сыйлығына, Ұлттық кітап сыйлығына және Ұлттық сыншылар сыйлығына ұсынылды. Оның сөзімен айтқанда: "Ешбір ел өзіне осыншалық аз қауіп тудырып, осыншалық зорлық-зомбылық көрсеткен емес. Бұл үкіметтің өз халқының қолдауысыз соғыс жүргізу жолы, және бұл баршамызды біз енді өлуге дайын емес нәрсе үшін кісі өлтірудің арсыздығына тартады". 1967 жылдан 1987 жылға дейін ол "The New Yorker" журналының штат жазушысы болды, сонымен қатар журналдың "Жазбалар мен пікірлер" бөлімінің бас жазушысы қызметін атқарды. 1990 жылдан 1996 жылға дейін "Newsday" газетінде тілші болды. Ол Принстон, Эмори, Нью-Йорк университеті, Нью-Скул, Веслиан университеті және Йель заң мектебі сияқты көптеген университеттерде сабақ берді. Қайтыс болған кезде ол Йель колледжінде қонақ лекторы болып жұмыс істеді. 1980 жылдардың басында Шелл "The New Yorker" журналында бірнеше мақала жариялады (кейін 1982 жылы "Жер тағдыры" кітабы ретінде жарық көрді), олар ядролық қарулану жарысының қауіптілігі туралы халықтың хабардар болуын арттыруға зор үлес қосты. Ол қарусыздануды және ядролық қарудан бос әлемді ынталы түрде қолдады. 1987 жылы ол Джон Ф. Кеннеди атындағы мемлекеттік басқару мектебінің Саясат институтында, ал 2002 жылы Кеннеди мектебінің баспасөз, саясат және қоғамдық саясат жөніндегі Шоренштейн орталығында стажер болды. 2003 жылы ол Йель заң мектебінде қонақ лекторы, ал 2005 жылы Йельдің жаһандануды зерттеу орталығында ерекше қонақ болды. 1998 жылдан 2014 жылы қайтыс болғанға дейін ол "The Nation" институтының аға ғылыми қызметкері және "The Nation" журналының бейбітшілік және қарусыздандыру тілшісі болды. 2002 және 2003 жылдары Шелл Иракқа басып кіруді қатаң сынады. Кейін ол: "Ирак туралы дұрыс болғандарды табуға және оларды негізгі бұқаралық ақпарат құралдарына орналастыруға асыққан сияқты емес" деді. Ол 1976 жылы Джордж Полк сыйлығын жеңіп алды, сонымен қатар Ричард Никсонның президенттік кезеңі туралы және 1974 жылы президенттің отставкасына әкелген Уотергейт жанжалы туралы эсселер жариялады, бұл оның "Иллюзия уақыты" кітабының негізін құрады.
Schell wrote The Village of Ben Suc when he stopped at Vietnam in 1966, en route back to the United States from Tokyo. The book started as a series of articles in the New Yorker. At just 24, he managed a press pass to Saigon from The Harvard Crimson, whose correspondents helped him to cover the war. He wrote: "Faithful to the initial design, Air Force jets sent their bombs down on the deserted ruins, scorching again the burned foundations of the houses and pulverizing for a second time the heaps of rubble, in the hope of collapsing tunnels too deep and well hidden for the bulldozers to crush—as though, having decided to destroy it, we were now bent on annihilating every possible indication that the village of Ben Suc had ever existed." His next book, The Military Half: An Account of Destruction in Quang Ngai and Quang Tin, published in 1968, also drew a graphic picture of the devastating effects of American bombings and ground operations on Quảng Ngãi Province and Quảng Tín Province in South Vietnam, as he was a witness to Operation Cedar Falls, writing particularly on the destruction of Ben Suc. His work appeared in The Nation, The New Yorker, and TomDispatch. The Fate of the Earth received the Los Angeles Times Book Prize, among other awards, and was nominated for the Pulitzer Prize, the National Book Award, and the National Critics Award. In his words: "Never has a nation unleashed so much violence with so little risk to itself. It is the government's way of waging war without the support of its own people, and involves us all in the dishonor of killing in a cause we are no longer willing to die for." From 1967 until 1987, he was a staff writer at The New Yorker, where he served as the principal writer of the magazine's Notes and Comment section. He was a columnist for Newsday from 1990 until 1996. He taught at many universities, including Princeton, Emory, New York University, the New School, Wesleyan University and the Yale Law School. At the time of his death he was a visiting lecturer at Yale College. In the early 1980s, Schell wrote a series of articles in The New Yorker (subsequently published in 1982 as The Fate of the Earth), which were instrumental in raising public awareness about the dangers of the nuclear arms race. He became a persistent advocate for disarmament and a world free of nuclear weapons. In 1987, he was a fellow at the Institute of Politics at the John F. Kennedy School of Government and in 2002, a fellow at the Kennedy School's Shorenstein Center on the Press, Politics, and Public Policy. In 2003, he was a visiting lecturer at Yale Law School, and in 2005, a Distinguished Visiting Fellow at Yale's Center for the Study of Globalization. From 1998 to his death in 2014 he was a Senior Fellow at The Nation Institute and the Peace and Disarmament Correspondent for The Nation magazine. In 2002 and 2003, Schell was a persistent critic of the invasion of Iraq. He later commented, "There doesn't seem to be a rush to find the people who were right about Iraq and install them in the mainstream media." He won George Polk Awards in 1976 and also published essays on the Presidency of Richard Nixon, as well as the aftermath to the Watergate scandal, which led to the president's resignation in 1974, forming the basis to his book, The Time of Illusion.
Санаулар, жауаптар және сын-пікірлер
1967 жылы Джон Меклин «The New York Times» газетінде жазғандай, Джонатан Шеллдің «Бен Сук ауылы» атты тұңғыш кітабы «көптеген тәжірибелі соғыс тілшілері қызғанарлық шеберлікпен жазылған, көркем тілмен сезімтал, сыртқы бейтараптық аурасына орай тым жайлы, сыңарлаулы, өте убедительный» болды. Журналист және тарихшы Джонатан Мирски «Әскери жартысы: Куанг Нгай мен Куанг Тиндегі қирату туралы есеп» кітабына шолу жасай отырып, «The Nation» журналында: «Мен бұдан ашуланып, ұяларлық кітап көрген емеспін» деп жазды. 1982 жылы жарық көрген «Жер тағдыры» кітабын Кай Эриксон «The New York Times» газетінде «ұлы күшті еңбек» және «тарихи маңызы бар оқиға» деп сипаттады. «Ол бізді, және дұрысы мәжбүрлеу – ядролық қауіпке тікелей қарамастан, осы қауіпті сезінуге мәжбүр етеді». Кітап сонымен қатар махаббаттың, саясаттың және өнердің аяқталуы, адамзаттың түр ретінде жойылуы туралы ойлар қамтыды. CBS жаңалықтарынан Уолтер Кронкайт кітапты «соңғы жылдардағы ең маңызды еңбектердің бірі» деп атады, бұл ядролық қарусыздану туралы кітапты коммерциялық сәттілікке жеткізді. «Эйнштейннің жәндіктері» (1987) атты бес әңгімелер жинағына жазған «Автордың сөзінде», яғни атом қаруы туралы, ағылшын-американдық жазушы Мартин Амис Шеллдің жазбалары туралы былай деді: «Мен Джонатан Шеллге идеялары мен образдылығы үшін ризамын. Ол осы тақырып бойынша біздің ең жақсы жазушымыз неге екенін білмеймін. Ол, әлдебір сәнді де, ең білімді де емес. Бірақ ол ең әдепті және, менің ойымша, ең орынды. Оның моральдық тұрғысынан дұрыс көзқарасы бар, ол қате жібермейді». Алайда, Дэвид Гринберг «Foreign Affairs» журналында «Жер тағдыры» кітабын «асыра бағаланған соңғы күн туралы үгіт» деп атады. Екі он жылдан кейін, Slate.com сайтында Майкл Кинсли оны «көрінетін және ақымақтықтың ыстық қосылысы» деп сипаттап, оны «серьезді адамдардың қабылдаған ең ақымақты кітабы» деп атады. «Los Angeles Times» газеті «кейбір рецензенттер Шеллдің кітабын ызалы және асыра бағаланған деп тапты» деп жазды. 2007 жылы «The New York Times» газетінде «Жетінші онжылдық: Ядролық қауіптің жаңа пішіні» кітабына шолу жасай отырып, Мартин Уокер оны «ядролық қаруды толық жою үшін құмарлықпен және нақты дәлелдермен қорғалған аргумент» деп сипаттады. «Шеллдің кітабында жаңа ештеңе жоқ, бірақ оның қолда бар дәлелдерді мұқият жинауы көптеген оқырмандарды қорқытады. Әрі олай болу керек». 2019 жылы философ Акиль Билграми Шеллді «біздің заманымыздың ұлы қоғамдық зиялыларының бірі» деп сипаттап, «Жер тағдыры» кітабын «орынды түрде тойланған классика» деп атады. Шон 1982 жылы осы жоспарды қайта қарады, бірақ қызметкерлердің наразылығына байланысты Шеллдің кандидатурасын қайтадан қараудан шығарды. Ақырында, 1987 жылы журналдың меншігі ауысқаннан кейін, Шон қызметтен алынып, бас редакторлық қызметке Роберт Готтлиб тағайындалды.
In 1967, John Mecklin wrote in The New York Times that The Village of Ben Suc, Jonathan Schell's first book, was "written with a skill that many a veteran war reporter will envy, eloquently sensitive, subtly clothed in an aura of detachment, understated, extraordinarily persuasive." Reviewing The Military Half: An Account of Destruction in Quang Ngai and Quang Tin, journalist and historian Jonathan Mirsky wrote in The Nation: "I know no book which has made me angrier and more ashamed." On its publication in 1982, The Fate of the Earth was described by Kai Erikson in The New York Times as "a work of enormous force" and "an event of profound historical moment [I]n the end, it accomplishes what no other work has managed to do in the 37 years of the nuclear age. It compels us and compel is the right word to confront head on the nuclear peril in which we all find ourselves." The book also reflected on the end of love, politics and art, and annihilation of humans as a species. CBS newsman Walter Cronkite called the book "one of the most important works of recent years", which made this book on nuclear disarmament, a commercial success. In his 'Author's Note' to his collection of five short stories entitled Einstein's Monsters (1987) meaning nuclear weapons, the Anglo American writer Martin Amis said this about Schell's writings: "And throughout I am grateful to Jonathan Schell, for ideas and imagery. I don't know why he is our best writer on this subject. He is not the most stylish, perhaps, nor the most knowledgeable. But he is the most decorous and, I think, the most pertinent. He has moral accuracy; he is unerring." Writing in Foreign Affairs magazine, however, David Greenberg called The Fate of the Earth an "overwrought doomsday polemic." Two decades later, in Slate. com, Michael Kinsley characterized it as "an overheated stew of the obvious and the idiotic" and suggested it was "the silliest book ever taken seriously by serious people." The Los Angeles Times noted that "some reviewers found Schell's book shrill and overstated." Reviewing The Seventh Decade: The New Shape of Nuclear Danger in The New York Times in 2007, Martin Walker characterized it as "a passionate and cogently argued case for the complete abolition of nuclear weapons There is little in Schell's book that is new, but his careful assembly of the available evidence will scare the pants off most readers. And so it should." In 2019, philosopher Akeel Bilgrami described Schell as "one of the great public intellectuals of our time," and described The Fate of the Earth as a "rightly celebrated classic". Shawn revisited the same plan in 1982 but again withdrew Schell's name from consideration in the face of a staff revolt. Ultimately, upon a change of ownership of the magazine in 1987, Shawn was removed and replaced as editor in chief with Robert Gottlieb.