Жон Мейнард Кейнс және дамушы елдер саудасының теориясы

Кіріспе

Неміс-британдық экономист (1910–2006)
Джон Мейнард Кейнс
Уильям Темпл

Мансап

1933 жылы Шумпетер Кембридж университетінің Джон Мейнард Кейнсін Сингерді өзінің алғашқы докторанттарының бірі ретінде қабылдауға көндірді, ал Сингер 1936 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Оның алғашқы академиялық лауазымы Манчестерде болды, онда ол 1938 жылдан 1944 жылға дейін жұмыс істеді. Кейнстің жетекшілігімен ол 1937 және 1940 жылдары жұмыссыздықты зерттеуге арналған екі мақала жазды. Кейнс сондай-ақ Сингердің бұрынғы студентінің Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда британ үкіметімен ұсталғаннан кейін оның мерзімінен бұрын босатылуына көмектесті. 1938 жылы Сингер британ азаматтығына өтініш білдірді, ал сілтеме ретінде Кейнс, Уильям Беверидж, Уильям Темпл және Манчестер университетінің вице-канцлерін көрсетті. Оның өтініші 1946 жылы мақұлданды. Сол жерде ол 1949 жылы БҰҰ-ның "Дамып келе жатқан елдердің экспорттық және импорттық тауарларының салыстырмалы бағалары" атты жарияланымын жазды, онда ол бастапқы өнімдерге қатысты сауда шарттары жарты ғасырдан астам уақыттан бері төмендеп келе жатқанын, 1870 жылға дейінгі жақсару тенденциясын кері қайтаратынын атап өтті. Теориялық тұрғыдан алғанда, егер бастапқы өндірістегі өнімділік өнеркәсіпке қарағанда жылдам артса, мұндай жағдай туындауы мүмкін еді, бірақ бұл ықтимал емес еді. Керісінше, бұл "дамып келе жатқан елдер импорттары үшін төлеген бағаларында өнеркәсіптік елдердегі өмір сүру деңгейінің өсуін сақтауға көмектесті, бірақ өз өнімдерінің бағасында өздерінің өмір сүру деңгейіне сәйкес келетін үлес алмады". Рауль Пребиш бұл есепті қолжазба түрінде оқып, деректерді және қорытындыларды Латын Америкасы жөніндегі БҰҰ комиссиясына ұсынған өз есебіне енгізді. Сингердің осы даулы тұжырымдары комиссия тарапынан қабылданбады және осының салдарынан Пребиш БҰҰ авторларының жалпы тағдырынан – анонимділікті сақтаудан аулақ болды, себебі идея БҰҰ-ның объективті, ресми түрде бекітілген ұстанымы емес, жеке авторға тиесілі екенін көрсету болды. Сингер осы көзқарастарды білдіргісі келгенде, ол да өз атынан жариялауға мәжбүр болды, ол 1950 жылы халықаралық сауданың құны туралы мақаласында жасады. Бұл Джейкоб Винер мен Готфрид Хаберлерден сынға ұшырады және оның Рауль Пребишпен бірлесіп Пребиш-Сингер тезисін жасаушы ретінде танылуына әкелді. Ол кезде Сингердің 1949 жылғы БҰҰ-ның салыстырмалы бағалар туралы жарияланымның авторы екені белгілі болғандықтан, авторлық басымдығын көрсету үшін оны Сингер-Пребиш теоремасы деп те атады. Гипотезаның негізгі талабы – шикізат пен ауыл шаруашылығы өнімдері сияқты бастапқы өнімдерге маманданған кедей елдер өз тауарларын бай индустриалды елдердің өнімдерімен айырбастағанда сауда шарттарынан зиян көреді. Теорема және сауда шарттарының төмендеуі көрсеткендей, бастапқы өндірушінің өнімділік артуы өнеркәсіптік тұтынушылар үшін төмен бағаларға әкелді, ал өнеркәсіптік елдердің өнімділік артуы өнеркәсіптік тауарлардың экспорттық бағасының төмендеуіне емес, өндірістің өсуіне әкелді. Бұл айырбаста халықаралық сауданың барлық пайдасы бай индустриалды елдерге тұтынушылар және өндірушілер ретінде тиді. Осының нәтижесінде Сингер дамып келе жатқан елдерге саудадан дамыған елдерге тиген үлесті теңестіру үшін түрлі нысанда шетелдік көмекті ұлғайтуды ынталы түрде қолдады. Ол БҰҰ басқаруымен нарықтық пайыздық мөлшерлемеден төмен пайыздық мөлшерлемемен несие беру үшін "жұмсақ несие" қорын құруға тырысты, бірақ АҚШ пен Ұлыбритания БҰҰ-дан ағып жатқан қаржыны бақылауға ұмтылғандықтан оны жүйелі түрде тоқтатып отырды. Осы себепті Дүниежүзілік банктегі Юджин Р. Блэк және американдық сенатор Юджин Маккарти оны "БҰҰ-ның экстремистерінің бірі" деп санады. Оның идеялары Банктің Халықаралық даму қауымдастығын, Біріккен Ұлттар Ұйымының Даму бағдарламасын және Дүниежүзілік азық-түлік бағдарламасын құруға ықпал етті. Экономист сэр Алек Кернкросс Сингер туралы былай деді: "Ол бармаған дамып келе жатқан елдердің саны аз, оларға кеңес бермегендері одан да аз. Ол тірі немесе қайтыс болған кез келген экономистке қарағанда, әртүрлі тақырыптар бойынша әртүрлі академиялық орталықтарда сөз сөйлеген болуы керек". Сингер Пребиш сияқты, Пауль Баран және Андре Гундер Франк сияқты неомарксистік даму теорияларына ықпал етті, бірақ олар сауда шарттарынан гөрі пайданы пайдалану механизмі ретінде аударуға назар аударды. Алайда, ол әдетте өзін неомарксист деп санамады және өзін солай санамады.

In 1933, Schumpeter convinced John Maynard Keynes of Cambridge University to accept Singer as one of his first PhD candidates, and Singer received his doctorate in 1936. His first academic post was in Manchester where he stayed from 1938 until 1944. Under Keynes, he produced two papers in 1937 and 1940 studying unemployment. Keynes had also helped secure Singer's speedy release after his former student was interned by the British government at the start of the Second World War. In 1938, Singer applied for British citizenship, listing as references Keynes, William Beveridge, William Temple, and the vice chancellor of Manchester University. His request was granted in 1946. There, he authored the 1949 UN publication on Relative prices of exports and imports of under developed countries, where he noted that the terms of trade for primary products had been declining for more than half a century, reversing the improving trend before 1870. Theoretically, this could happen if productivity increased faster in primary production than in industry, but this was hardly plausible. Instead, this meant that "the underdeveloped countries helped to maintain, in the prices which they paid for their imports, a rising standard of living in the industrialized countries, without receiving, in the price of their own products, a corresponding equivalent contribution towards their own standard of living". Raul Prebisch read this report in manuscript form and incorporated both the data and the conclusions into his own report for the UN Commission for Latin America. Singer's controversial conclusions were rejected by the subcommission and was the reason why Prebisch in turn avoided the general fate of UN authors to remain anonymous, the idea being to present the views as belonging to the individual author rather than being the objective, officially sanctioned position of the UN. When Singer henceforth wanted to express these views, he too had to publish under his own name, which he did in a 1950 article on the costs of international trade. This drew criticism from fellow economists Jacob Viner and Gottfried Haberler and led to his fame as co originator with Raul Prebisch for the Prebisch Singer thesis. Since, it was well known at the time that Singer was the author of the 1949 UN publication on relative prices, it was also referred to as the Singer Prebisch theorem, to indicate the primacy of authorship. The fundamental claim of the hypothesis is that poorer nations that specialise in primary products such as raw materials and agricultural products will become the losers from the terms of trade when exchanging their goods for manufactures from rich industrialised nations. The theorem posed, and the falling terms of trade showed, that productivity gains made by the primary producer generated lower prices for industrial consumers, while productivity gains by industrial nations were reflected in greater output but not in lower export prices for industrial goods. In this exchange, all of the benefits of international trade went to the wealthy industrial nations, both as consumers and as producers. As a result, Singer was a passionate advocate for increased foreign aid in a variety of forms to the developing world to offset the disproportionate gain to developed nations of trade. He attempted to create a "soft loan" fund to offer loans at interest rates below market rates to be administered by the United Nations, but it was systematically blocked by the United States and the United Kingdom, which wished to retain control of money flowing out of the UN. He was thus considered "one of the wild men of the UN" by Eugene R. Black Sr. of the World Bank and American Senator Eugene McCarthy. His ideas were influential in the establishment of the bank's International Development Association, the United Nations Development Programme, and the World Food Programme. Fellow economist Sir Alec Cairncross has said of Singer, "There are few of the developing countries that he has not visited and still fewer that he has not advised. He must have addressed a wider variety of academics and a wider variety of places about a wider variety of subjects than any other economist, living or dead." Singer, like Prebisch, was influential on neo Marxist development theorists such as Paul Baran and Andre Gunder Frank, although these focused on transfers of profits as a mechanism of exploitation rather than the terms of trade. However, he was not normally considered a neo Marxist himself and did not consider himself one.

Кейінгі өмірі

1969 жылы ол БҰҰ-дан кетіп, Англиядағы Сассекс университетінің Даму зерттеулері институтына (IDS) қосылды. Ол өзінің атынан шамамен 30 кітап және 300-ге жуық басқа да жарияланымдар жазды. 1977 жылы Халықаралық әлеуметтік зерттеулер институты (ISS) Ханс Сингерге құрметті мүшелік дәрежесін берді. 1994 жылы Елизавета II патшайым Сингерді рыцарь дәрежесіне өкіл етті. 2001 жылы БҰҰ-ның Дүниежүзілік азық-түлік бағдарламасы оған әлемдік аштыққа қарсы күрестегі үлесі үшін «Өмірлік азық-түлік» сыйлығын табыс етті. 2004 жылдың қараша айында Сингерге Даму зерттеулері қауымдастығының алғашқы «Өмір бойы жетістіктері» сыйлығы берілді. Сингер 2006 жылдың 26 ақпанында Брайтон қаласында қайтыс болды.

Мұра

Сэр Ханс Сингерді еске алу және құрмет көрсету мақсатында Неміс даму институты мен Даму зерттеулері институты жыл сайын Бонн мен Брайтон қалаларында кезекпен өткізілетін Г. Сингердің жаһандық даму туралы естелік лекциясын ұйымдастырды. Алғашқы естелік лекцияны 2009 жылдың мамыр айында Боннда Оксфорд университетінің белгілі даму экономисі Пол Коллиер оқыды. Екінші лекция 2010 жылдың қазан айында Брайтон қаласында БҰҰ Африка экономикалық комиссиясының (UNECA) Бас хатшысының орынбасары Джомо Кваме Сундараммен өтті. Үшінші естелік лекцияны 2011 жылдың қараша айында Лондон университетінің Шығыс және Африка зерттеулер мектебінің профессоры Стивен Чан Бонндағы Неміс даму институтында оқыды.