Рено Дрейфус: Француздық жарыс шеберінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Француз жарыс жүргізушісі (1905–1993)

Рене Альберт Дрейфус (6 мамыр 1905 – 16 тамыз 1993) – 1930-шы және 1940-шы жылдары белсенділік танытқан француз жарыс жүргізушісі.

Ерте өмір

Дрейфус Ницца қаласында еврей отбасында туып өсті. Ол көліктерге ерте қызығушылық танытып, тоғыз жасқа дейін көлік жүргізуді үйренді. Үш баланың арасында ортаншысы болған ол, жастық шағында бизнес серіктесі, ал жарыс кезінде менеджері – оның інісі Морис болды.

Жүргізуші мансабы

Дрейфус барлық уақыттағы ең үздік жүргізушілерге қарсы Maserati, Ferrari, Delahaye және Bugatti машиналарын айдап, Еуропадағы 36 жарыста жеңіске жетті, соның ішінде Монако, Флоренция, Реймс, Бельгия, Корк, Диппе, Пау және Солтүстік Африкадағы Триполиде. Ол Bugatti сатып алып, жас бәсекеге қабілетті автомобиль әуесқойлары үшін Moto Club de Nice мотоклубына қосылды. 1924 жылы ол өзінің класындағы жалғыз қатысушы болып, өзінің класындағы алғашқы әуесқойлық жарыста жеңіп алды және келесі бес жылда үш рет қатарынан Француз Ривьерасының чемпиондығын жеңіп алды. 1929 жылы ол өзінің алғашқы кәсіби жарысына, Монаконың тұңғыш Гран-присіне қатысып, өз сыныбында бірінші және жалпы есепте бесінші орынды иеленді. Келесі жылы ол Bugatti-де жарыста 22 секундқа жеңіске жетті, бұл жоғары бағаланған Bugatti фабрика командасы, оның басшылығымен өткен жылғы жеңімпаз Уильям Гровер Уильямс және Луис Широнды еңсерді. Зауыттың машиналары жеке кәсіпкерлердің машиналарынан жылдам екенін түсінген Дрейфус жеңіске жетудің жалғыз мүмкіндігі – жанармай құю аялдамаларынан аулақ болу деп ойлады, сондықтан ол жарысты аялдамасыз өткізу мақсатымен машинасына қосымша жанармай резервуарларын қосты. Бұл сол кезде кең тараған тәжірибе емес еді, өйткені шаршау оны мүмкін емес етеді деп саналды, бірақ Дрейфустың стратегиясы дұрыс болып шықты. Келесі бірнеше жылда Гран-при жарыстары соғыс метафорасына айналды, өйткені Германияның нацистік үкіметі осы аренаны өзінің табиғи басымдығын дәлелдеу үшін таңдады, Mercedes Benz және Auto Union жарыс командаларын мемлекеттендірді, оларға шексіз ақша берді және оларды әскери науқан сияқты жүргізді. Бұл ерекше бәсекелестік дәуірін бастады. Осы дәуірдің көптеген үздік еуропалық жүргізушілері, мысалы, Широн, неміс командаларына жұмысқа орналасып, қол жетімді ең озық машиналарды жүргізу мүмкіндігіне қуанған кезде, еврей ретінде Дрейфусқа бұл мүмкіндік болмады. Оның орнына ол, неміс командаларына қарсы бәсекеге түсетін басқа аздаған қарсыластар сияқты, өзінің ұлтының мақтанышын ерлік шеберлігі мен нашар машиналардағы батылдығымен қорғауға мәжбүр болды. Франция автомобиль жарыстарының туған жері болғанымен, ол қазір жарыстар иерархиясында үшінші орынға ие болды, ол барлық нәрсені жалмап жатқан неміс шабуылдары мен мәңгілік жеңіске жеткен италиялықтардан кейін болды. Нацистер басып алған Франциядан қашып, Дрейфус 1940 жылы Индианаполис 500-де өзінің француз әріптесі Рене Ле Бегпен бірге бәсекеге түсу үшін АҚШ-қа барды. Американдық/француздық иесі Люси О'Райли Шеллдің Maserati машинасын жүргізуші Ле Бег 31-ші орынға ие болды, бірақ Дрейфусты екінші орынға ауыстырды. Жарыс күні екі жүргізушіге көлікті бөлісіп жүргізуді шешті, әрқайсысы шамамен 50 айналымға (125 миль) екі рет жүрді. Ле Бег жарысты бастады және шамамен 1-50 және 101-150 айналымдарда жүрді. Дрейфус машинаны 51-100 айналымда және 151-ден финишке дейін жүргізді. Екеуі 8 айналымнан кейін 10-шы орынға ие болды. Жаңбыр жауғандықтан, жарыстың алғашқы үш жеңімпазы ғана байрақ көтеріп жеңіске жетті.

Driving Maseratis, Ferraris, Delahayes, and Bugattis against some of the greatest drivers of all time, Dreyfus won 36 races across Europe, including Monaco, Florence, Rheims, Belgium, Cork, Dieppe, Pau, and at Tripoli in North Africa, becoming a French national hero. He acquired a Bugatti and joined the Moto Club de Nice for younger competitive automotive enthusiasts. In 1924 he won his class in the first amateur race he entered, being the only entrant in the class, and went on to win three consecutive French Riviera championships in the next five years. In 1929 he entered his first professional race, the inaugural Grand Prix of Monaco, finishing first in his class and fifth overall. The following year he won the race outright in a Bugatti, beating by 22 seconds the highly regarded Bugatti factory team, led by William Grover Williams, winner of the previous year, and Louis Chiron. Realizing that factory cars were always faster than the cars owned by private entrants, Dreyfus reasoned that his only chance of winning lay in avoiding refueling stops, so he had additional fuel tanks added to his car with the intent of running the race without stop. This was not common practice at the time, since it was felt that fatigue would make it impossible, but Dreyfus' strategy proved correct. The next few years saw Grand Prix racing become a metaphor for war, as the Nazi government of Germany chose this arena to prove their inherent superiority, nationalized the Mercedes Benz and Auto Union racing teams, gave them seemingly unlimited money and ran them like a military campaign. This led to a remarkable era of competition. While many of the best European drivers of the era, for instance Chiron, were hired by the German teams and jumped at the chance to drive the most advanced cars available, as a Jew this option was not available to Dreyfus. Instead he, like the few other underdogs competing against the German teams, had to defend his nation's pride by dint of heroic skill and daring in inferior machinery. Although France had been the birthplace of automobile racing, it now was a distant third in the racing hierarchy, behind the all consuming German onslaught and the perennially victorious Italians. Escaping Nazi occupied France, Dreyfus traveled to the United States to compete in the 1940 Indianapolis 500 alongside fellow Frenchman René Le Bègue. Driving a pair of Maseratis for the American/French owner Lucy O'Reilly Schell, Le Bègue qualified 31st, but Dreyfus was bumped and ended up as the second alternate. On race day, it was decided for the two drivers to split time in the car, and each drove two stints of approximately 50 laps (125 miles) apiece. Le Bègue started the race and ran approximately laps 1–50 and laps 101–150. Dreyfus piloted the car for laps 51–100 and from 151 to the finish. The pair brought the car home in 10th place, flagged 8 laps down. A rainstorm prompted officials to flag the race after only the first three finishers received the checkered flag.

Кейінгі өмірі

Дрейфус жарысқа үзір-кесір қатысып, 1952 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысына да қатысты. Оның соңғы жарысы 1955 жылы Себрингтің 12 сағаттық жарысы болды, онда Стэнли "Wacky" Арнольт Дрейфусты Арнольт Бристоль жарыс командасының капитаны болуға шақырды. Дрейфус команданы Себринг командалық кубкасына және сыныпта 1-орын, 2-орын, 3-орынға жеткізді. 1980 жылы ол жеңісінің 50 жылдығын тойлау үшін Монако Гран-приіне шақырылды. 75 жасында ол жеке өзі Еуропаны аралап, жарыс мансабының барлық жерлерін көріп, әр аялдамада халықтың құрметіне бөенді. Жарыстан кейінгі банкетте ол сахнаға көтеріліп, жарты ғасыр бұрын жеңіс одны алған Бугаттисінде қайтадан отырды. Ол сондай-ақ Уоткинс-Глендегі 1980 жылғы АҚШ Гран-приінің бас маршалы болды.

Мемлекеттік қызмет

1937 жылы француз үкіметі «Миллиондық сыйлық» жарысын жариялады. Сыйлық қоры – 1 миллион франк. Жарыс жүргізушілердің өзгелерден озу шеберлігін ғана емес, әр машинаның мүмкіндіктерін толық сынап көруді қамтамасыз ету үшін, қауіпті Монтлери автодромында сағатқа қарсы өткізілді. Осы трассада Антонио Аскари қаза тапқан еді. Люси О’Райли Шеллдің «Écurie Bleue» командасы үшін Delahaye 145 машинасымен сынақтан өткен және жарысқа қатысқан Дрейфус, тіпті Dunlop шиналарын тоздырып, өлімге қауіп төндіргенімен, Bugatti командасынан басқа барлық қарсыластарын оңай жеңіп шықты. Жарыстың соңғы күні ол тағы да Bugatti-ге қарсы шығып, тамаша жылдамдық көрсетті, Bugatti-ді бұзылуға дейін жеткізіп, Delahaye үшін сыйлықты жеңіп алды. 1938 жылы Дрейфус Пау қаласындағы Delahaye машинасымен, ауыл көшелерімен өтетін қиын трассада, аңызға айналған Рудольф Караччола мен оның Mercedes Benz Silver Arrow машинасын жеңіп, Францияның ұлттық батыры атанды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Дрейфус француз армиясына қосылып, жүк көлігінің жүргізушісі болды. Бірақ 1940 жылы француз үкіметі оны АҚШ-қа жіберіп, Францияны Maserati машинасымен Indianapolis 500 жарысында өкілдік етуге тапсырды. Бұрынғы жылы жарысты американдық Уилбур Шоу жүргізген Maserati жеңіп алғанмен, Дрейфус пен оның командаласы Рене Ле Бег Indianapolis жарысының механикалық талаптарымен және ережелерімен таныс болмады. Бұл мәселені екеуінің де ағылшын тілін білмеуі және американдық жарыс қауымдастығының «Ұлы американдық жарыста» еуропалықтың жеңіске жеткенін көруге құштар болмауы күрделендірді. Ережелердің егжей-тегжейін түсінбегендіктен, екі машинасын біліктілікке алуға тырысқаннан бастап, көптеген сәтсіздіктер мен айыппұлдарға ұшыраған Дрейфус пен Ле Бег біліктілік алған бір машинаны жарысқа қатыстырып, соңғы орындардан көтеріліп, он бірінші орынға жетті. Шоу тағы да Maserati машинасымен жарысты жеңіп алды. Осы уақытта немістер Парижді басып алды, ал неміс жарыстарын ұятқа қалдырған еврей Дрейфусқа француз үкіметі Францияға қайтпауға кеңес берді. Оның орнына ол Нью-Йорк қаласына қоныстанды және «Le Gourmet» атты француз мейрамханасын ашты. 1942 жылы АҚШ соғысқа қатысқанда Дрейфус АҚШ армиясына қосылып, Италия кампаниясында Еуропада тергеуші болып қызмет етті. Соғыстан кейін, 1945 жылы ол американдық азаматтыққа өтіп, ағасы Мористі Нью-Йоркке алып келді, онда олар «Le Chanteclair» атты тағы бір француз мейрамханасын ашты. Бұл мейрамхана жақын арада әлемдік автожарыс қауымдастығының ресми кездесу орнына айналды, өткендегі бәсекелестіктер бауырластық рухымен жеңілді. Бүгінде ол 1957 жылдың наурыз айында ресми түрде құрылған және Нью-Йорктегі Сардиде ай сайын кездесетін Мэдисон-авеню спорттық автокөлік жүргізу және деликатес қоғамы ретінде жұмыс істеп келеді.

In an effort to induce manufacturers to develop new cars which would be competitive with the Germans, in 1937 the French government announced the 'Prix du Million', or the Million Franc Race. The prize money was a million francs, and in order to ensure that the competition tested each car's ultimate limits rather than just the driver's skill in passing other drivers, the race was a time trial against the clock at the treacherous Autodrome de Montlhéry track, which had taken the life of the great Antonio Ascari. Driving a Delahaye 145 for the Écurie Bleue team of Lucy O'Reilly Schell in testing and in the competition itself, Dreyfus risked death with a literally blistering pace, wearing the special Dunlop tires down to the fabric but handily overwhelming all competitors except the Bugatti team. On the last day of the competition he again went out on the track versus the Bugatti and again set an incredible pace, until he forced the Bugatti to the breaking point, winning the prize for Delahaye. In 1938 Dreyfus drove a Delahaye at Pau, a tight circuit running through village streets, beating the legendary Rudolf Caracciola and his Mercedes Benz Silver Arrow, and becoming a national hero in France. When World War II broke out, Dreyfus joined the French Army, where he served as a truck driver. In 1940, however, he was abruptly sent by the French government to the United States to represent France by driving a Maserati in the Indianapolis 500. Although the previous year's race had been won by a Maserati driven by American Wilbur Shaw, neither Dreyfus nor his team partner René Le Bègue was familiar with the mechanical requirements and the very different rules of racing at Indianapolis; this problem was exacerbated by both drivers not knowing English, and by the American racing community's reluctance to see a European win the "Great American Race." Despite suffering numerous substantial setbacks and penalties for not understanding the details of the rules, beginning with their attempts to qualify their two cars, Dreyfus and Le Bègue succeeded in co driving the one car which they did qualify from the back of the grid to tenth place. Shaw again won the race in another Maserati. In the meantime, the Germans had overrun Paris, and as a Jew who had famously humiliated the German racing effort, Dreyfus was advised by the French government not to return to occupied France. Instead he settled in New York City, where he opened a French restaurant, "Le Gourmet." Upon the United States entering the war, in 1942 Dreyfus enlisted in the United States Army and served in Europe as an interrogator in the Italian Campaign. After the war, in 1945 he became an American citizen and brought his brother Maurice back to New York, where they opened another French restaurant, "Le Chanteclair." This soon became the semi official New York meeting spot for the world's automobile racing community, the rivalries of the past having been overcome by the spirit of fraternity. It continues today as the Madison Avenue Sports Car Driving and Chowder Society, officially founded in March 1957 and which meets monthly at Sardi's in NYC.

Ле-Манның 24 сағаттық жарысының нәтижелері

Жыл Командасы Пилоттар Автомобиль Сыныбы Айналым 1937 Экури Блю Анри Стоффель Делахае 135CS 5.0 231 3-орын 3-орын 1938 Экури Блю Луи Широн Делахае 145 5.0 21 Сайыстан шықты Сайыстан шықты 1952 Луиджи Чинетти Пьер Луи Дрейфус Феррари 340 Америка Спайдер S5.0 Сайыстан шықты Сайыстан шықты