Лисистрата (2002) фильмі – ескі грек комедиясы негізіндегі испандық шақарым. Әйелдер соғысты тоқтату үшін күш қолданып, ерлерге сексті тоқтатуға мәжбүрлейді. 🏛️🇪🇸😂
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Лизистрата – 2002 жылғы испандық комедиялық фильм, режиссері Франсеск Беллмунт. Ол неміс суретшісі Ральф Кёнигтің комиксі негізінде түсірілген, ал ол комикс өз кезегінде Аристофанның «Лизистрата» пьесасымен шартты түрде байланысты.
Lisístrata is a 2002 Spanish comedy film directed by Francesc Bellmunt. It is based on a comic book by the German cartoonist Ralf König, which in turn is loosely based on the play Lysistrata by Aristophanes.
Сюжет
Бұл біздің заманымыздан 411 жыл бұрын, Спарта (сондай-ақ басқаларымен бірге) мен Афина арасындағы Пелопоннес соғысы шамамен 20 жылдан бері тоқтамай келеді. Соғыстың аяқталуын қалайтын әйелдер күйеулерін бағынуға мәжбүрлеу үшін бір хитролыққа жүгінеді: феминист Лисистрата (Марибель Верду) басшылығымен олар Афина қазынасы сақталатын Акропольде бекініп, бейбітшілік орнағанша күйеулерімен қарым-қатынас жасаудан бас тартады. Көп ұзамай ерлердің зор эрекциясы пайда болады, бұл Аристофанның пьесасындағыдай, актерлердің киімдерінен көрінетін үлкен протездермен бейнеленеді. Бұл "көк шаштар" деп аталатын жағдай олардың күресу қабілетіне кедергі келтіреді. Сәтіне орай, спарталықтар да осы мәселеге тап болады. Құтқаруға жергілікті гомосексуалист және трансвестит Гепатитос (Хуан Луис Галиардо) келеді, ол өзін дәрігер ретінде таныстырып, генералдарға әскерлерінің қысымын жеңілдету үшін жағдайға қарай гомосексуализмды қолдануға кеңес береді. Әскерилер бастапқыда қарсылық көрсетеді, бірақ идеяға тез үйіміштеніп, еркектер арасындағы қарым-қатынаста бақытты өмір сүре бастайды. Әйелдер бұған риза болмайды, өйткені олардың жоспары сәтсіз аяқталады. Алайда, әскерлер жаумен шайқасудың орнына, жау әскерлеріне ғашық бола бастағанда, соңында бейбітшілік орнатылады. Әйелдер ереуілді тоқтатады (барлық еркектердің қуанышына емес), сонымен қатар болашақта гомосексуалдық және гетеросексуалдық қарым-қатынастар салыстырмалы түрде алмастырылатын болады деп болжанады. Фильм көбінесе әдепсіз комедия болып табылады (грек пьесасынан да әдепсіз), бірақ онда тарихи фактілер де бар, мысалы, Парфенондағы Фидийдің Паллас Афина мүсінінің өте дәл көшірмесі. Бір әскердің жау әскерін өлтіруге дайындалғанда, бірақ оның сұлулығына қатты әсер етіп, оны аяп, шайқастан кейін жеке кездесу ұйымдастырған көрінесін, Ахилл мен Приамның ұлы Тройл туралы аңызға негізделген деп қарастыруға болады.
It is the year 411 BC and the Peloponnesian War between Sparta (among others) and Athens has been raging for some 20 years. The women who want to see the conflict finally ended use a trick to make their husbands comply: led by the Feminist Lisístrata (Maribel Verdú), they barricade themselves on the Acropolis, where the Athenian treasure is kept, and refuse to have sex with their husbands until peace is restored. The men soon sport gigantic erections, which as in Aristophanes' play are depicted by huge prosthetics that protrude from under the actors' clothes. This unfortunate state of "blue balls" hinders them in their capacity to fight. Luckily, the Spartans have the same problem. To the rescue comes Hepatitos (Juan Luis Galiardo), the local homosexual and transvestite, who disguises himself as a medical doctor and advises the generals to order circumstantial homosexuality as a way to relieve the pressure in their men. At first, the soldiers refuse, but quickly warm up to the idea — and soon everyone lives rather happily in male–male relationships. The women are not amused by this, as their plan has been foiled. However, as the soldiers begin to fall in love with enemy soldiers instead of fighting them, peace is finally established. The women end their strike (not to the delight of all men) and it is hinted that in the future, homosexual and heterosexual relationships will be regarded as relatively exchangeable. While the film is primarily a bawdy comedy (even more so than the Greek play), it also contains interesting tidbits of historic truth, such as a relatively accurate life size replica of the Pallas Athene statue by Phidias in the Parthenon. The scene in which one soldier is about to kill an enemy fighter, but is moved by his beauty so much that he spares him and arranges a tête à tête with him after the battle, can be seen as being based on the legend of Achilles and Troilus, son of Priam.