Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық актриса (1908–1990)
British actress (1908–1990)
Джилл Эсмонд Мур (26 қаңтар 1908 – 28 шілде 1990) – ағылшын сахна және кино актрисасы.
Jill Esmond Moore (26 January 1908 – 28 July 1990) was an English stage and screen actress.
Ерте өмір
Эсмонд Лондон қаласында сахна актері Генри В. Эсмонд пен Ева Мурдың қызы ретінде дүниеге келді. Драматург В. С. Гилберт және актриса Максин Эллиотт оның тәрбиешілері болды. Оның анасының әпкелерінің бірі Десима Мур еді. Оның ағасы Джек (актер) және Линетт деген әпкесі болды, ол нәресте шағында қайтыс болды. Әке-шесі театр труппаларымен гастрольдік сапарларда болғанда, Эсмонд балалық шағын интернатта өткізді, бірақ 14 жасында актриса болуға бейімділік танытты. Ол сахнада алғаш рет Глэдис Купердің "Питер Пэн" спектаклінде Венди рөлін ойнады, бірақ оның жетістігі ұзаққа солмады. 1922 жылы әкесі Париж қаласында пневмониядан кенеттен қайтыс болды, сол кезде Эсмонд оқуын жалғастырды және актриса болу арманынан бас тартуды ойлады. Болашағын қайта қарастырып, әкесінің өліміне көнбеген соң, ол Лондонның Корольдік драмалық өнер академиясында оқыды және 1924 жылы Вест-Энд сахнасына қайта оралды. 1925 жылы ол анасымен бірге "Мэри, Мэри Квайт Контрари" атты пьесада ойнады, содан кейін бірнеше сәтті рөлдерден кейін "Аутвард Баунд" спектакліндегі жас өзін-өзі өлтіруге бейім жас қыз рөлі үшін сыншылардан жоғары баға алды.
Esmond was born in London, the daughter of stage actors Henry V. Esmond and Eva Moore. Dramatist W. S. Gilbert and actress Maxine Elliott were her godparents. One of her maternal aunts was Decima Moore. She had a brother Jack (an actor) and a sister, Lynette, who did not survive infancy. While her parents toured with theatre companies, Esmond spent her childhood in boarding schools until she decided at the age of 14 to become an actress. She made her stage debut playing Wendy to Gladys Cooper's Peter Pan, but her success was short lived. When her father died suddenly in 1922, in Paris, due to pneumonia, Esmond returned to school and at the time considered abandoning her ambition to act. After reassessing her future and coming to terms with her father's death, she studied with the Royal Academy of Dramatic Art in London, and returned to the West End stage in 1924. In 1925, she starred with her mother in a play Mary, Mary Quite Contrary, and after a few more successful roles, won critical praise for her part as a young suicide in Outward Bound.
Неке және мансап
1928 жылы Эсмонд (Джилл Эсмонд Мур ретінде таныстырылған) «Қолдағы құс» қойылымында ойнады, сол жерде ол алғаш рет Лоренс Оливьемен кездесті. Үш аптадан кейін ол оған үйлену ұсынысын жасады. Оливье кейіннен өзінің өмірбаяндық еңбегінде Эсмондқа ғашық болғанын, ал оның салқындығы оның құштарлығын одан әрі күшейткенін жазды. «Қолдағы құс» Бродвейде қойылғанда, Эсмонд американдық қойылымға қатысуға шақырылды, бірақ Оливье шақырылмады. Эсмондқа жақын болуға бейілді Оливье Нью-Йоркке сапар шегіп, актерлік жұмыс тапты. Эсмонд өзінің ойынымен зор мақтауға ие болды. Оливье Эсмондты қуалай берді, бірнеше рет ұсыныс жасағаннан кейін ол келісті және жұбайлар 1930 жылдың 25 шілдесінде Лондонның Маргарет көшесіндегі шіркеуде үйленді. Бірнеше апта өткен соң, олар некелеріне өкінді. Олардың Таркин Оливье есімді ұлдары болды. Ұлыбританияға оралған Эсмонд Альфред Хичкоктың «The Skin Game» (1931) фильміндегі басты рөлмен кинодағы дебютін жасады. Келесі бірнеше жылда ол бірнеше британдық және (кодекске дейінгі) Голливуд фильмдерінде ойнады, соның ішінде «Он үш әйел» (1932) фильмі бар. Ол сондай-ақ Бродвейде Оливьемен бірге екі қойылымда ойнады: 1931 жылы Ноэль Ковард пен Гертруда Лоуренс қатысқан «Жеке өмір» және 1933 жылы «Жасыл шығанақ ағашы». Дэвид О. Селзник Эсмондқа «Ажырасу туралы заң жобасы» (1932) фильмінде рөл беруге уәде берген, бірақ жалақысы екі есе кем болды. Оливье Кэтрин Хепбернге әлдеқайда жоғары жалақы ұсынылғанын біліп, Эсмондты рөлден бас тартуға көндірді. Эсмонд пен Оливье Виктор Ханбери режиссерлік еткен «No Funny Business» (1933) британдық комедиялық фильмінде бірге ойнады. 1937 жылы Эсмонд пен Оливье Лондонның Олд Вик театрында Шекспирдің «Он екінші түн» пьесасында бірге ойнады. Осы кезеңде олардың некесі бұзыла бастады, себебі Оливье Вивьен Лимен қарым-қатынас бастады. Оның қатысқан фильмдерінің арасында 1942 жылғы «Маргарет үшін саяхат», «Күлкіш» және «Рандом Харвест», 1944 жылғы «Менің досым қасқыр», «Довердің ақ жартастары» және 1946 жылғы «Шервуд орманындағы қарақшы» фильмдері бар. 1946 жылы ол Ұлыбританияға оралып, актерлік қызметін жалғастырды; оның соңғы сахналық өнері 1950 жылы, ал соңғы фильмі 1955 жылы болды. Эсмонд Оливьемен байланыста болды және ұлы Таркинге жазған хатында: «Осы уақыттан кейін оны осылай жақсы көруім қызық» деді. Денесі нашарлап, коляскада отырған күйі ол 1989 жылдың қазанында Вестминстер аббаттығында Оливьеге арналған естелік шарасына қатысты.
In 1928, Esmond (billed as Jill Esmond Moore) appeared in the production of Bird in the Hand, where she met fellow cast member Laurence Olivier for the first time. Three weeks later, he proposed to her. In his autobiography Olivier later wrote that he was smitten with Esmond, and that her cool indifference to him did nothing but further his ardour. When Bird in the Hand was being staged on Broadway, Esmond was chosen to join the American production – but Olivier was not. Determined to be near Esmond, Olivier travelled to New York City where he found work as an actor. Esmond won rave reviews for her performance. Olivier continued to follow Esmond, and after proposing to her several times, she agreed and the couple were married on 25 July 1930 at All Saints', Margaret Street, London. Within weeks, the couple regretted their marriage. They had one son, Tarquin Olivier. Returning to the United Kingdom, Esmond made her film debut with a starring role in an early Alfred Hitchcock film The Skin Game (1931), and over the next few years appeared in several British and (pre Code) Hollywood films, including Thirteen Women (1932). She also appeared in two Broadway productions with Olivier, Private Lives in 1931 with Noël Coward and Gertrude Lawrence and The Green Bay Tree in 1933. Esmond had been promised a role by David O. Selznick in A Bill of Divorcement (1932) but at only half salary. Olivier had discovered that Katharine Hepburn had been offered a much greater salary, and persuaded Esmond to turn down the role. Esmond and Olivier starred together in one film, No Funny Business (1933), a British comedy film directed by Victor Hanbury. In 1937, Esmond and Olivier appeared together in Shakespeare's "Twelfth Night" at London's Old Vic theatre. During this period, their marriage was disintegrating, as Olivier had started a relationship with Vivien Leigh. Among the films she appeared in are Journey for Margaret, The Pied Piper and Random Harvest, all in 1942, My Pal Wolf (1944), The White Cliffs of Dover (1944) and The Bandit of Sherwood Forest (1946). In 1946, she returned to the UK where she resumed her acting; her last stage appearance was in 1950, and her last film in 1955. Esmond kept in touch with Olivier, and in a letter to their son Tarquin, said "It's funny after all that time how I can still love him so much." Frail and in a wheelchair, she attended Olivier's memorial service in October 1989 at Westminster Abbey.
Өлім
Эсмонд 1990 жылғы 28 шілдеде Лондондағы Уандсворт ауданында 82 жасында қайтыс болды.
Esmond was 82 years old when she died on 28 July 1990 in Wandsworth, London.