Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Саяси фракция
Австралияның саяси бағыты. Жұмсақ солшылдар, сондай-ақ ашық солшылдар, ішкі солшылдар және тарихи тұрғыдан Трибуниттік солшылдар деп белгілі, бұл Ұлыбританияның Лейбористік партиясы ішіндегі фракция. "Жұмсақ солшыл" термині бұрынғы лидер Майкл Фут ұсынған бағытты Тони Бенн ұсынған қатал солшылдардан ажырату үшін пайда болды. Жұмсақ солшылдарға жататын адамдар жұмсақ солшылдар немесе Трибуниттер деп аталады.
Political faction
the Australian political tendency
The soft left, also known as the open left, inside left and historically as the Tribunite left, is a faction within the British Labour Party. The term "soft left" was coined to distinguish the mainstream left, represented by former leader Michael Foot, from the hard left, represented by Tony Benn. People belonging to the soft left may be called soft leftists or Tribunites.
Анықтама
Еңбек партиясы аясында "жұмсақ солшыл" термині 1981 жылы Нил Киннок Тони Беннді Еңбек партиясының басшы орынбасарына қолдау көрсетуден бас тартқанда қолданыла бастады. Ол, Еңбек партиясының оңшыл консервативтік және "Бенниттік" солшылдың радикалды бағыттарымен келіспейтін партия ішіндегі бір топты сипаттады. Парламентте бұл топ Трибуна тобының депутаттары арқылы өкілдік етілді және содан бері "Трибуналық солшыл" деп те аталады. Жұмсақ солшылдар Еңбек координациялық комитетімен (ЕКК) де байланыс жасады. Бастапқыда жұмсақ солшылдық, Бенниттік солшылдықпен бірге Еңбек партиясының солшыл фракциясының бірі саналды. Алайда, Бенниттік солшылдықтан айырмашылығы, ол партияның біртігін сақтап, сайлауға түсу мүмкіндігін арттыру үшін кейбір мәселелерде келісімге келуге дайын болды. 1983 жылы Нил Киннок, жұмсақ солшылдардың жетекшісі, Еңбек партиясының төрағасы болды. Ол осы қызметте оңға қарай бұрғанда, жұмсақ солшылдар да оны қолдады. Жұмсақ солшылдар мен партия басшылығы арасындағы одақтардың нәтижесінде ЕКК мен Трибуна тобының идеологиялық ерекшелігі азайды. Оның басшылығы кезінде жұмсақ солшылдар партияның дәстүршіл фракциясына қарсы, Еңбек партиясының оңшылдарымен бірлесіп, жаңа модернизаторлық фракция құрды. 1992 жылғы жалпы сайлауға дейін жұмсақ солшылдық Еңбек партиясының солшыл фракциясы ретінде анықталмай қалды.
In the context of the Labour Party, the term "soft left" was coined in 1981, when Neil Kinnock refused to support Tony Benn for the deputy leadership of the Labour Party It described a faction of the party which disagreed with the conservative tendencies of the Labour right and the radical tendencies of the "Bennite" left, also known as the hard left. In parliament, it was represented by the Tribune Group of MPs and consequently came to be known as the Tribunite left as well. The soft left also aligned itself with the Labour Co ordinating Committee (LCC). The soft left was initially considered another faction in the Labour left along with the Bennite left, though unlike the Bennite left, it was willing to compromise on some issues to keep the party united and electable. Neil Kinnock, a leader of the soft left, became leader of the Labour Party in 1983. When he moved rightwards in this role, the soft left followed him. As alliances were made between the soft left and the party leadership, the ideological distinctiveness of the LCC and the Tribune Group declined. During his leadership, the soft left also formed a new moderniser faction with members of the Labour right against the party's traditionalist faction. The soft left was no longer an identifiable faction on the Labour left by the time of the 1992 general election,
Қазіргі саясатта "жұмсақ солшыл" термині, "Жңа Еңбек" жобасына қарсы болған, бірақ қазіргі Еңбек партиясының солшылдары, яғни "қатты солшылдар" саясатынан аулақ болған Еңбек партиясының бір тобын білдіреді. Идеологиялық тұрғыдан қарағанда, ол орталық-солшыл деп сипатталады және көбінесе партия ішінде Еңбек партиясының сол және оң қанаттары арасындағы орынды иеленеді деп есептеледі. Ол, Еңбек партиясын сайлауға ықтимал ету үшін дәстүрлі социалистік саясаттан кейін басу қажеттігіне сенеді. Бұл – қазіргі Еңбек партиясының төрт негізгі фракциясының бірі. "Жұмсақ солшыл" термині социализмге деген ынтаны азайтатын теріс мағынаға ие болуы мүмкін. Сондықтан "ішкі солшыл" терминін қолдану ұсынылған. New Statesman және Tribune сияқты солшыл бағытталған журналдар да бұл терминді қолданды. Алайда, "қатты солшыл" термині кемсітуші болып есептелетін болса, "жұмсақ солшыл" мүшелері оны "қатты солшылдардан" өзгешелену үшін өзін-өзі сипаттау ретінде пайдаланады. Жұмсақ солшыл депутат Лиза Нэнди фракцияға "жақсырақ атау" беруді жақтады, ол бұл терминнің "бір түрлі медузаға айналғандай" естілетінін айтты. "Ашық Еңбек" – жұмсақ солшылдарды өкілдік ететін негізгі ұйым.
In modern politics, the soft left refers to a faction in the Labour Party which opposed the New Labour project but has avoided the politics of the modern Labour left, also known as the hard left. Ideologically, it is described as centre left and is typically thought to occupy the space in the party between the Labour left and the Labour right. It believes in compromising more traditional socialist policies to make Labour more electable. It is one of the four main factions in the modern Labour Party. The term "soft left" has been said to carry negative connotations which can suggest a less enthusiastic approach to socialism. It has been argued that the term "inside left" should be used instead. The left leaning magazines New Statesman and Tribune have used the term as well. However, unlike the term "hard left", which can be considered pejorative, "soft left" members have used the term as a self descriptor to distance themselves from the "hard left". Soft left MP Lisa Nandy advocates a "better name" for the faction; she has said the term "sounds a bit like you’ve sort of collapsed into a jellyfish". Open Labour, the main organisation representing the soft left,