Кіріспе

Ноэль Корбу (1912 жылдың 27 сәуірі – 1968 жылдың 20 мамыры) – Францияның оңтүстігіндегі Ренн-ле-Шато ауылындағы бұрынғы мейрамхана иесі, ол 1955 және 1962 жылдар аралығында 19 ғасырлық француз дін қызметкері Беренгер Сауньердің Кастилиялық Бланш қазынасын тапқаны туралы әңгімені таратқанмен белгілі. Корбу 1962 жылы Сауньер туралы айтқандарын өзгертті (төменде қараңыз).

Ерте өмір

1912 жылы 27 сәуірде Париждің 7-ші округінде Дезире Виктор Анри Корбу мен Маргарита Мари Корбу (Руссо) дүниеге келді, ол Франсуа де Сальз Нарсис Руссоның (1810-1866) немересі, Ниеврдегі Клемеси қаласындағы адвокат, 1851 жылғы француз төңкерісінен кейін Каенге жер аударылудан қашу үшін Бельгияға көшкіндерге мәжбүр болды. Корбудың он жасқа үлкен ағасы Шарль Пьер Корбу, Société Générale des Transports Aériens компаниясында пилот болып жұмыс істеді, 1927 жылы 10 желтоқсанда Ле Бурже әуежайында жолаушылары жоқ коммерциялық ұшақты сынап ұшырғанда механикпен бірге қаза тапты. Жас Ноэль Корбу әкесі сол жердегі елшілікте атташе болғандықтан, Парижде ғылым докторы дәрежесін алғанға дейін Мароккода тұрды. Перпиньян қаласында тұрғанда, Корбу өзінен он жас үлкен және сол қалада туған болашақ әйелі Генриетт Коллмен танысты, ол сол кезде 16, rue J. Tastu мекенжайында тұрып, құс, жұмыртқа және ірімшек сататын шағын бизнесін жүргізді. Жұбайлар 1935 жылы 21 қаңтарда үйленді. Келесі жылдары Корбу өзінің үлкен қызы Клердің құрметіне «Les pâtes Claire» деп атаған макарон фабрикасын құрды, ол Перпиньян қаласының Elne жолында орналасқан. 1942 жылдың соңында Перпиньян неміс әскерлерімен басылып алынды.

Рен-ле-Шато қаласы

Көп ұзамай Корбу екі баласын, қызы Клэр мен кіші інісін, алыс және қолжетімсіз жерге, Бугарач ауылына жіберуге шешім қабылдады. Корбу өзінің детективтік романын, Le Mort cambrioleur ("Бүркіт өлімі") 1943 жылы жариялады. Балаларының мектеп мұғалімі арқылы (бұрын Мари Денерноның жалдамалы тұрғыны болған), Корбу Мари Денерноның Ренн-ле-Шатодағы мүлкін сататынын білді. Екі жыл ойланғаннан кейін, Мари Денерно өз мүлкін Корбуға сатуға келісті. Ол 1946 жылғы 22 шілдедегі Холографиялық өсиетімен Корбу мен оның әйелін жалғыз мұрагерлері етіп тағайындады. Мари Денерно мүлкін күтіп ұстауға шамасы келмеді, оған жөндеу қажет болды және ол үлкен қарыздарға батты (оларды Ноэль Корбу сатып алған кезде төледі). Мүлік Вилла Бетания, Магдала мұнарасы, апельсинхана және Магдала мұнарасын апельсинханамен байланыстыратын Белведерден тұрды. 1950 жылы Корбу Мароккоға қант фабрикасын ашуға үмітпен оралды, бірақ сәттілікке жете алмады. Мари Денерно 1953 жылы қайтыс болғанда, Корбу Беренгер Сауньерге қатысты оның мұрағатын мұра етті. 1955 жылы Пасхада Корбу Вилла Бетанияны қонақ үйге айналдырды (L'hôtel de la Tour деп аталды) және Магдала мұнарасын апельсинханамен байланыстыратын белдерейдің астында орналасқан мейрамхана ашты (Корбу терезелерді орнатты). Кейін 1990 жылдары Вилла Бетания қайтадан қонақ үйге айналды. 1956 жылдың қаңтар айында жергілікті La Dépêche du Midi газеті Корбумен сұхбат жариялады, онда ол әке Сауньер Бланша Кастилияның қазынасын тапқанын мәлімдеді, ол «мұрағаттарға сәйкес» 28 500 000 алтын монетадан тұрды. Бұл француз коронасының қазынасы, оны Бланша Кастилия сарацендерде тұтқында болған Сент-Луи үшін құтқару үшін жинаған. Сауньер оның тек бір бөлігін тапқан, сондықтан тергеуді жалғастыру қажет болды. Корбу сондай-ақ Сауньер 1892 жылы шіркеуін жөндеу кезінде «паршменттерді» тапқанын мәлімдеді, «француз және латын тілдерінің қоспасында жазылған, алғашқы көзқарас бойынша Ізгі хабарлардан үзінділер болуы мүмкін». Дегенмен, сыншылар Сауньер шіркеуін 1892 емес, 1886 жылы жөндеуге кіріскенін және «осы паршменттердің болғанына ешқандай дәлел жоқ» деп атап өтті. Корбу Мари Денерноның өлер алдында оған құпияны айтатынын мәлімдеді: «Уайымдамаңыз, мырза Корбу. Сізде жұмсауға шамаңыз жетпейтіндей көп ақша болады!» Корбу қонақтарына өз әңгімесінің таспаға жазылған нұсқасын ұсынды, оның көшірмесі 1962 жылғы 14 маусымда Морис Тус (Алет-ле-Бен) Ауд архивіне (Каркассон) тапсырылды. Корбудың оқиғасы Роберт Шарроны белсенді қызығушылыққа итерді және 1958 жылы әйелі Иветт және "Қазына іздеушілер клубының" (оның өзі 1951 жылы құрған) басқа мүшелерімен бірге Ренн-ле-Шато ауылын және оның Әулие Мария Магдаленаға арналған шіркеуін металл іздегішпен қазына іздеуге тырысты. Маятникпен жұмыс ілетін және гипнотизер Роланд Домерг, медиум Жермен Гоярдпен бірге 1958 жылы Корбуға қосылып қазына іздеді, осылайша Францияның әр өңірінен келген көптеген адамдардың бұл жерге қажылыққа баруы күшейді, 1965 жылғы 28 шілдеде жергілікті муниципалитет кеңесі ауылдағы қазбаларды тыйым салатын жергілікті ереже енгізуге мәжбүр болды. 1961 жылдың сәуір айында француз телеарнасы RTF Марина Грейдің «La Roue Tourne» («Дөңгелек айналады») атты деректі фильмін түсірді, онда Ноэль Корбу әке Сауньер рөлін сомдады. Содан кейін Корбу 1962 жылы France Inter радио бағдарламасына Роберт Шарроға берген сұхбатында Сауньер туралы әңгімесін өзгертті, Бланша Кастилияға қатысты барлық сілтемелерді алып тастап, Сауньердің болжамды қазына тауып алуы 1928 жылы табылған екі жазуға сүйенгенін мәлімдеді: бірі зираттағы қабір тасында, екіншісі Ренн-ле-Шатоға жақын егістік жерден табылған таста (Корбу екі «артефактіні» де 1946 жылы қайтыс болған зейнеткер әуесқой археолог Эрнест Крос тапқанын мәлімдеді). 1970 жылдары жарық көрген (ағылшын тіліне аударылмаған) Treasures of the World кітабының қайта жаңартылған басылымында Роберт Шарро 1962 жылғы радио сұхбатында берілген материалды қосты, бірақ Бланша Кастилияны атаған Ренн-ле-Шато туралы түпнұсқа тараудың бөліктерін сақтап қалды. Корбудың жазуларына сілтеме жасау екі құжатты пайда етті: L'Ingenieur en chef Ernest Cros; entreprises dans la Haute Vallée de l'Aude, surtout durant les années 1920 à 1943, көбінесе «Крос есебі» деп аталады (олардың бірі Корбудың теріс машинасынан шыққан, екіншісі Рене Чезаға тиесілі).

Сион монастырының аңызы

Ноэль Корбуның ақсақал Сауньердің пергаменттерді тапқандығы туралы айтқаны кейіннен "Антуан Л'Эрмит" есімді авторға жатқызылған "Ренн-ле-Шатодағы Меровинг трезорлары" (1966) құжатында келтірілді, және стильдік ерекшеліктеріне байланысты бұл құжатты Пьер Плантард және/немесе Филипп де Шеризей жазған деген болжам бар. Филипп де Шеризей Герард де Седенің 1967 жылғы "Ренннің алтыны" кітабында пайда болған әйгілі пергаменттерді (сондай-ақ "Крос есебін") өзі жасағандығын "Тас және қағаз" қолжазбасында мойындады. "Антуан Л'Эрмит" деп аталатын құжаттың мәтіні Шарроудың "Дүние трезорлары" кітабындағы айтқанына негізделген, онда ол Ноэль Корбудан кеңінен цитата келтірген.

Мұра, туризм және археология

Ноэль Корбу 1964 жылы Сауньер мүлігін Анри Бутионға (1924–2002) сатты және жақында сатып алған Сент-Феликс Лаурагайс сарайына көшті. 1968 жылдың 20 мамырында Монпельеден Фанжоға жол тартқанда, Корбудың «Рено 16» көлігіне жол бермеген жүк көлігі шағылысты. Көлік жүргізушісі болмаған және қауіпсіздік белбеуін тақпаған Корбу сол жерде қаза тапты, ал жүргізуші жеңіл жарақат алды. Корбу Ренн-ле-Шато зиратында 1966 жылы қайтыс болған әйелімен бірге жерленді. Мүлік 2000 жылдан бері жергілікті муниципалитеттің меншігінде. Ноэль Корбудың қызы Клер Корбу күйеуі Антуан Каптьемен бірге (оның әкесі Беренгер Сауньер Ренн-ле-Шато шіркеуінің карильоншысы болған кезде, ол жергілікті дін қызметкері болған) 1985 жылы «L'Héritage de l’Abbé Saunière» кітабын жариялады, онда Беренгер Сауньерге қатысты архивтердің іріктемесі жарияланды, ал 1989 жылдың мамыр айында Ренн-ле-Шато ауылында Сауньер мұражайын ашты, ол «Terre de Rhedae» қауымдастығының және жергілікті муниципалитеттің бір бөлігі болды. Сауньер мұражайы 2009 жылдың 1 наурызында қайта ашылғанда, Беренгер Сауньердің және Ренн-ле-Шато тарихы төрт тілде ұсынылды. Мұражай 2016 жылы қайта ашылып, жаңартылды және «Le Musée Domaine de l'Abbé Saunière» деп аталды. Жергілікті муниципалитет Ренн-ле-Шато қазынасының аңызын сырттай қабылдаса да, өйткені ол туристерді тартатын және үлкен қаржылық кіріс әкелетін фактор болып табылады (мысалы, аңызды насихатайтын DVD-лерді қолдау арқылы), аңыз француз археологиясы (француз Мәдениет министрлігінің бір бөлігі) тарапынан жеңіл қабылданылмайды. Мысалы, 2003 жылы сол кездегі ауыл әкімі Магдала мұнарасын қазуға рұқсат бергеннен кейін, ол жергілікті «Региональді мәдени істер басқармасы» (DRAC) тарапынан алдын ала ресми рұқсатсыз қазба жұмыстарын жүргізгені үшін және француздық мұра кодексін бұзғаны үшін сотқа берілетіні туралы ескерту алды.

Жарияланған еңбектер

"Ұрлықшының өлімі" (1943), Imprimerie du Midi, 14 rue de la loge, Перпиньян. Факсимильді қайта басылым, Париж: Les Éditions de l'Oeil du Sphinx, 2005.