Виктория Муллова: Советтік кезеңнен қашқан виолоншист өмірі
Viktoria Mullova
Виктория Муллова – әйгілі Ресейлік скрипкашы (1959 ж.т.). Хельсинкидегі және Чайковский атындағы халықаралық конкурстардың жеңімпазы. Биографиясы, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория Юрьевна Муллова (; 27 қараша 1959 жылы туған) – 1959 жылы туған орыс скрипкашысы.
Russian violinist (born 1959)
Viktoria Yurievna Mullova (; born 27 November 1959) is a Russian born British violinist.
Өмірбаяны және ерте мансабы
Муллова Советтік Ресейде, Мәскеуден 45 км қашықтықтағы Жуковскийде дүниеге келді. Төрт жасында әкесі, Орталық аэрогидродинамикалық институтының физигі және инженеры Юрий Муллов оны скрипка оқытуға бастауға ынталандырды. Ол «Zentrale Musikschule Moskau» мен Леонид Коган басшылығымен Мәскеу консерваториясында оқығаннан кейін, 1980 жылы Хельсинкиде өткен Халықаралық Жан Сибелиус скрипка конкурсында бірінші жүлде алды, ал 1982 жылы Халықаралық Чайковский конкурсында алтын медаль жеңіп алды. Ол кеңестік мемлекеттік демеушілікпен музыкалық білім берудің бүкіл тәжірибесін екіжүзділікке толы, тым стрестік жаман түс ретінде еске алды: «Әрине, мен ешқашан коммунизмге сенбедім. Бірақ бәрі ойын болды. Мен кеткім келетінін білдім және өзімді қарапайым қыз ретінде көрсеттім».
Mullova was born in Zhukovsky, 45 km from Moscow, in Soviet Russia. At the age of four, she was encouraged to start her violin training by her father Yuri Mullov, the Central Aerohydrodynamic Institute physicist and engineer. After studying at the Zentrale Musikschule Moskau and at the Moscow Conservatory under Leonid Kogan, she won first prize at the 1980 International Jean Sibelius Violin Competition in Helsinki and the gold medal at the International Tchaikovsky Competition in 1982. She remembered the whole experience of the Soviet quasi religious state sponsored musical education as an overly stressful nightmare full of hypocrisy: "Naturally, I have never believed in communism. But everything was a play. I knew I wanted to leave, and I was pretending to be a naive girl".
Қатысушыдан шығу
1983 жылы Финляндияға гастроль кезінде Муллова мен оның жары Вахтанг Джордания, бірге қашу үшін оны серігі ретінде көрсетіп, Куусамодағы қонақ үйден шықты. Джордания оларды бақылап тұрған КГБ офицеріне Муллованың ішімдіктен қатты ауырып, кешкі іс-шараға қатыса алмайтынын айтты. Совет Одағына тиесілі "Страдивари" скрипкасы қонақ үйдің төсегінде қалып қойды. YLE журналисі Йирки Колумиес пен фотограф Кейж Сундман оларды жалға алынған көлікпен шекара арқылы Хапарандадан Швецияның Лулеа қаласына жеткізді, содан кейін Стокгольмге ұшты. Сол кезде швед полициясы осы жас, қашып жүрген музыканттарды Шығыс блогынан саяси себептермен келген басқа дезертирлермен бірдей қарады: олар осы жұпқа Америка елшілігі ашылғанша қауіпсіз жайда демалуды ұсынды, содан кейін олар көшіп келгеннен кейін саяси баспана сұрай алатын еді. Екі күн бойы олар жасырын үйде, жалған есімдермен отырды, тіпті сыртқа шығуға да батыл болмады, себебі олардың суреттері швед және халықаралық газеттердің бірінші беттерінде жарияланған еді. Екі күннен кейін олар Вашингтон қаласына, қалталарында американдық визаларымен келді.
During a tour of Finland in 1983, Mullova and her lover, Vakhtang Jordania, who posed as her accompanist so they could defect together, left the hotel in Kuusamo, after Jordania told the KGB officer who was watching them that Mullova was too sick from drinking to attend the afterparty. The Stradivari violin owned by the Soviet Union was left behind on the hotel bed. YLE journalist Jyrki Koulumies, accompanied by photographer Caj Sundman, drove them in a rented car across the border via Haparanda to Luleå, Sweden where they flew to Stockholm. At that time, the Swedish police treated the young, on the run musicians just like any other political defectors from the Eastern Bloc: they suggested that the couple stay in a safehouse over the weekend until the American Embassy opened so they could apply for political asylum upon relocation. So for two days they sat under pseudonyms in a safehouse not even daring to go outside, because their photographs were on the front page of every Swedish and international newspaper. Two days later they arrived in Washington, D. C., with American visas in their pockets.
Батыс өмір
Муллова көптеген жазбалар жасады, оның ішінде Чайковский мен Жан Сибелиус скрипкалық концерттерінің тұңғыш рет жарық көргені Grand Prix du Disque сыйлығымен марапатталды. Ол 1990 жылдардың ортасында Муллова камералық ансамблін құрды. Ансамбль Италия, Германия және Нидерландыда гастрольдік сапарлар жасады және Бахтың скрипкалық концерттерін Philips Classics лейблінде жаздырды. 1995 жылы Бахтың партиталарын жазғаны үшін ол «Грэмми» сыйлығына ұсынылып, ал 1995 жылы Брамстың скрипкалық концертін жазғаны үшін «Echo Klassik» сыйлығын, Жапондық Ұлттық дискілер академиясының сыйлығын және «Deutsche Schallplattenkritik» сыйлығын жеңіп алды. Оның Брамстың B мажорлық триосы (No. 1) және Андре Превин мен Генрих Шифпен бірге орындалған Бетховеннің «Архгерцог» триосының жазбасы 1995 жылы шықты және тағы да «Diapason d'Or» сыйлығын иеленді. Муллованың халықаралық аренадағы солистік мансабында Корольдік Концертгебу оркестрі, Филармония, Берлин филармониясы, Вена симфониялық оркестрі, Монреаль симфониялық оркестрі, Сан-Франциско симфониялық оркестрі және Бавария радиосының симфониялық оркестрімен бірге өнер көрсетулері болды. Ол сонымен қатар Ағарту дәуірі оркестрімен солист және дирижер ретінде де өнер көрсетті. Муллова 1723 жылғы Жюль Фальк жасаған Страдивариус скрипкасында және 1750 жылы Джованни Баттиста Гуадагнини жасаған скрипкада ойнайды. Оның садақтарының ішінде қазіргі заманғы садақтардың ең үздік шеберлерінің бірі Уолтер Барбиероның барокко стиліндегі садағы, сондай-ақ Додд және Войрин садақтары бар.
Mullova has made many recordings including her debut release of the Tchaikovsky and Jean Sibelius violin concertos which was awarded the Grand Prix du Disque. She formed the Mullova Chamber Ensemble in the mid 1990s. The ensemble has toured Italy, Germany, and the Netherlands and has recorded the Bach violin concertos on Philips Classics. She was nominated for a 1995 Grammy Award for her recording of the Bach Partitas, and she won a 1995 Echo Klassik award, a Japanese Record Academy Award and a Deutsche Schallplattenkritik prize for her recording of the Brahms violin concerto. Her recording of the Brahms B major Trio (no. 1) and Beethoven's Archduke Trio with André Previn and Heinrich Schiff was released in 1995, receiving a further Diapason d'Or. Mullova's international career as a soloist has included performances with the Royal Concertgebouw Orchestra, the Philharmonia, the Berlin Philharmonic, the Vienna Symphony, the Montreal Symphony Orchestra, the San Francisco Symphony and the Bavarian Radio Symphony Orchestra. She has also performed as soloist and director with the Orchestra of the Age of Enlightenment. Mullova plays the Jules Falk Stradivarius from 1723 and a violin made in 1750 by Giovanni Battista Guadagnini. Her bows include a Baroque style bow by a Walter Barbiero, one of the finest makers of modern bows, a Dodd and a Voirin.
Жеке өмір
Муллова қазіргі уақытта Голландия паркі, Лондон, Англияда күйеуі, виолончельші Мэтью Барлимен және үш баласымен бірге тұрады: джаз бассысы Миша Муллов Аббадо, дирижер және пианист Клаудио Аббадомен болған қарым-қатынасынан; Катя, скрипкашы Алан Бриндпен болған қарым-қатынасынан; және Надя, ол Корольдік балетте биші, Барлимен некелескеннен туған.
Mullova currently lives in Holland Park, London, England, with her husband, cellist Matthew Barley, and three children: the jazz bassist Misha Mullov Abbado, from her relationship with conductor and pianist Claudio Abbado; Katia, from her relationship with violinist Alan Brind; and Nadia, who is a dancer in the Royal Ballet, from her marriage to Barley.