Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үберлинген – Германиядағы Баден-Вюртемберг штатында, Швейцариямен шекараға жақын Боден көлінің солтүстік жағасында орналасқан қала. Фридрихсхафен қаласынан кейін Бодензекрейс (ауданының) екінші ірі қаласы және айналағы елді мекендер үшін маңызды орталық. 1993 жылдың 1 қаңтарынан бастап Үберлингенге ірі аудан қаласы (Große Kreisstadt) мәртебесі берілген.
City in Baden Württemberg, Germany
Überlingen (; Low Alemannic: Iberlinge) is a German city on the northern shore of Lake Constance (Bodensee) in Baden Württemberg near the border with Switzerland. After the city of Friedrichshafen, it is the second largest city in the Bodenseekreis (district), and a central point for the outlying communities. Since 1 January 1993, Überlingen has been categorized as a large district city (Große Kreisstadt).
Тарих
Үберлингеннің тарихы рим дәуіріне дейін барып жетеді, бірақ римдіктердің келуінен бұрын да түрлі елді мекендер болған. Констанц көлінің жағалауында табылған тас дәуіріндегі қоныстар, көлде 50-100 адамнан тұратын бірнеше ондаған гүлденген қауымдар болғанын көрсетеді. Бұл қоныстар Халштадт мәдениетіне жатады, ал олардың тұрмысы, киім-кешектері және тамақтануы археологиялық қазбалар арқылы анықталды, мысалы, 19-ғасырдың ортасы мен соңында Австриядағы Халштадт қаласындағы ірі қазба жұмыстары. Үберлингенге жақын, Хёдингенге жақын, Констанц маңындағы Деттингенге жақын және қазір ашық аспан астындағы археологиялық мұражайы бар Унтерұлдинген ауылының жанында да осыған ұқсас, бірақ кішірек жерлер табылды. Қайтыс болғандарды өртеу немесе дөңгелек немесе тегіс қабірлерге жерлеу болған; әйелдер қоладан немесе алтыннан жасалған әшекейлер, әсіресе сырғалар таққан. Археологиялық қазбаларда табылған құралдар осы қауымдардың аң аулау, балық аулау және егіншілікпен айналысқанын көрсетеді. Штокахтан Үберлингенге, содан кейін көл жағалауымен Ульдингенге және Фридрихсхафенге дейінгі жол, сондай-ақ шығыс-батыс темір жолы көне римдік жолдың бағытын ұстанады. Римдіктердің күшінің әлсіреуі және алемандықтар мен басқа германдық тайпалардың күшінің артуы арасындағы қақтығыстардың іздері бүкіл аймақта кездеседі. Жаңа елді мекендер өртелінген елді мекендердің үстіне салынды, ал ескі ауылдар мен шаруашылықтар алдымен орман мен шалғындарға, содан кейін адамдарға қайтарылды. IV ғасырдың екінші жартысында бірнеше отбасылар римдіктердің шағын шабуылдарына тойтарыс бере алатын, өздерін, туыстарын және олардың тәуелділерін римдіктерден ғана емес, басқа топтардан да қорғай алатын жауынгерлік көшбасшылар ретінде пайда болды. Римдіктер күштерін батыс шекараларына жинақтауға немесе Иберияны жаулап алу мен қорғауға назар аударуға көшкенде, франктар, әсіресе Клодвиг (482–511) және готтар, әсіресе Теодорих (471–527) аймаққа билік ету үшін күресті. Осы кезеңде алемандық герцогтардың негізгі орны Үберлингенде болды. Алемандық Үберлинген алғаш рет 770 жылы Ибуринга деп аталады. Бұрын ол, мүмкін, Гунзобург (641) деп аталған, алемандық немесе швабдық герцог Гунзоның резиденциясы болған. Гунзоның вилласының болжамды орны қаланың солтүстік-батыс бөлігінде, қазіргі ішкі ордың сыртында анықталды.
The history of Überlingen dates back to Roman times, but a variety of settlements antedated Roman occupation. Stone Age settlements, discovered along the shoreline of Lake Constance, document that the lake supported several dozen thriving communities of 50–100 individuals. These settlements fall under the category of the Hallstatt culture, and their habits, dress, and diet have been illuminated through the excavation of archaeological sites, such as a major site in Hallstadt, Austria, excavated in the mid to late 19th century. Similar sites, although smaller, have been found in vicinity of Überlingen a site near Hödingen, another near Dettingen, by Constance, and a major site near the village of Unteruhldingen, where there is now an open air archaeological museum. The dead were either burned, or buried in mounds or flat graves; women wore jewelry made of bronze or gold, especially earrings. Tools uncovered in archeological excavation suggest that these communities engaged in a combination of hunting, fishing, and agriculture. The road from Stockach to Überlingen, and then along the lake's shore to Uhldingen and on to Friedrichshafen, and the east–west train tracks, generally follow the path of the old Roman road. Evidence of conflicts between the Romans, their power waning, and the Alemannic and other Germanic groups, their power rising, appears throughout the region. New settlements appeared on top of burned settlements and old villages and farmsteads were reclaimed first by forests and meadows and then again reclaimed by men. By the latter half of the fourth century, several families emerged as the warrior leaders, capable of fending off minor Roman comebacks, and of protecting themselves, their kin, and their dependents from not only the Romans, but also other groups. As the Romans withdrew more and more of their forces, to concentrate on the western boundaries or to focus on the conquest defense of Iberia, Franks, particularly Clodwig, or Clovis (482–511), and Goths, particularly Theodorich (471–527), contested for control of the region. Throughout this period, Alemannic dukes maintained their primary seat in Überlingen. The Alemannic Überlingen was first mentioned in 770 as Iburinga. Before that, it was probably known as Gunzoburg (641), the seat of the Alemannic or Swabian duke Gunzo. The probable site of Gunzo's villa has been identified in the northwestern quadrant of the city, just outside the present day inner moat.
Орта ғасырлар
Алемандық герцогтар бүкіл Еуропадағы басқа отбасылармен жақсы байланыста болды; Шарльдің бірінші әйелі Хильдегард Линзгау графтарының отбасынан шыққан, олардың Бюххорндағы (қазіргі Фридрихшафен) резиденциясы көлмен шектесетін еді. 814–840 жылдары тақ отырған Людовик Инабатты және 843–876 жылдары тақ отырған Людовик Неміс екеуі де Алемандық Велфен отбасыларынан шыққан әйелдерге үйленді. 10 ғасырда Линцгау мажарлардың шабуылына ұшырады, ал мажарлармен болған үздіксіз шайқастар аймақтағы отбасыларды күйреуге жақын етірді. Бұл сонымен қатар Үберлингеннің өркендеу кезеңінің басталуы болды. Осы кезеңдегі көптеген құжаттар жоғалып кеткен, мүмкін 1279 жылғы қала өртінен, бірақ көптеген мәліметтерді болжауға болады. Киелі Рим империясының кеңеюімен бірге, империяның ішіндегі елді мекендер инфрақұрылымдық жақсартуларға ие болды – жақсартылған жолдар мен айырбас ережелері сауданы ынталандырды, әсіресе маңызды және орталықта орналасқан Швабияда. Қала нарық құқығын алған нақты дата белгісіз, бірақ бұл шамамен 1180 және 1191 жылдар аралығында болған болуы мүмкін; Стоккахтан Бюххорнға дейінгі сауда жолын көрсететін карталар Үберлинген қаласын шамамен бірдей өлшемде және типте көрсетеді; 1226 жылы Үберлингенде еврей зираты болған, және бұл деректер қалада одан да ұзақ уақыт бойы нарық болған деген қорытындыға жеткізеді, сондықтан император Барбаросса өзінің билігінің соңында нарықты құрған деген болжам бар. Ол аймақта бірнеше рет болды: 1153, 1155, 1162, 1181, 1183 жылдары сот отырыстарын өткізу үшін, ал 1187 жылы көлден өте жатқан Валльхаузенде Салем монастырын құруға қатысты құжаттарға қол қойды. 14 ғасырдың соңында қалаға еркін императорлық қала мәртебесі берілді. 1547 жылы Киелі Рим императоры Карл V қаланың нарық құқықтарын кеңейтіп, қаладан екі неміс шақырымы (шамамен 15 км немесе 10 ағылшын шақырымы) ішінде астық немесе тұз саудасына тыйым салды.
The Allemannic dukes were well connected to other families throughout Europe; the first wife of Charlemagne, Hildegard, came from the family of Linzgau counts, whose seat in Buchhorn (present day Friedrichshafen) bordered the lake. Louis the Pious, 814–840, and Louis the German, 843–876, both married women from the Alemannic Welfen families. In the 10th century, the Linzgau fell to an invasion of the Hungarians, and ongoing battles with the Hungarians nearly brought the families of the region to ruin. This is also the beginning of Überlingen's period of blossoming. Many of the documents from the period have been lost, possibly in the city fire in 1279, but a great deal of information can be extrapolated. Hand in hand with the expansion of the Holy Roman Empire, localities throughout the empire experienced infrastructure improvements improved roads and exchange regulations encouraged trade, particularly in the all important, centrally located Swabia. The exact date in which the city received its market rights is ambiguous, but it was probably between 1180 and 1191; maps showing the trading road from Stockach to Buchhorn show the city of Überlingen in comparable size and type; by 1226 Überlingen had a Jewish cemetery, and these clues lead to the conclusion that the city had a market for a much longer period than this, thus the supposition that Emperor Barbarossa had established the market at the end of his own regime. He had been in the region several times: 1153, 1155, 1162, 1181, 1183, to hold court sessions, and in 1187, he stayed in Wallhausen, across the lake, to sign the documents establishing the Cloister of Salem. At the end of the 14th century, the city was granted status as a free imperial city. In 1547, the Holy Roman Emperor, Charles V, broadened the city's market rights to prohibit any trade in grain or salt within two German miles (about 15 km or 10 English miles) of the city.
Ерте заманауи кезең
Қала 13-16 ғасырларда гүлденді, негізінен Констанс көлінің оңтүстік беткейлерінде жүзім шаруашылығының кеңінен дамуы және оның қолайлы климатының арқасында пайда болған емхана индустриясының өркендеуіне байланысты. Үберлингендегі Киелі Рух емханасы Жоғарғы және Төменгі Линцгау, сондай-ақ Хегау аймақтарында кең аумақтарға иелік етті. Қаланың өркендеуі 15 ғасырдың соңында әсерлі Санкт-Николай соборының, қалалық әкімшілік ғимаратының және емхана дәрігерлерінің отбасылары үшін салтанатты резиденциялардың салынуына ықпал етті. Қаланың салыстырмалы байлығы оның өнері мен сәулетінде, сондай-ақ физикалық құрылысының ауқымдылығы мен мықтылығында, әсіресе оның бекіністерінде көрініс тапты. 1525 жылы Германия шаруалар соғысын басуда маңызды рөл атқарған бекітілген көпірбасты ретінде қаланың маңызы зор болды. Георг Трухсесс фон Вальдбургтің әскерлері соғыс кезінде оған қарсы көтеріліп, Радольфцелді қоршағанда, Үберлингеннің бургомистрі жақын жердегі қаланы азат ету үшін шағын жасақты бастап барды; олар 150 тұтқынмен оралды, олардың барлығы бір күні қаланың атқарушысы тарапынан жазаланды. Осы көмек көрсеткені үшін Үберлингенге қылыш, Габсбургтердің бүркіті және императорлық арыстан бейнеленген қалқанды пайдалану құқығы берілді. Қала 1540 және 1550 жылдардағы Шмалькальдия соғысынан кейін өз гильдия құқықтарын сақтап қалды, бұл оның қатысуы мен көмегінің нәтижесі болды. Отыз жылдық соғыста қала 1632 және 1634 жылдары швед әскерлері мен олардың саксондық одақтастары тарапынан қоршауға алынды; ұзақ және қатал қоршауға қарамастан, қаланың қорғаныс қабырғалары берік тұрды. Тіпті 1634 жылдың мамыр айында қабырғалар бұзылған кезде де, халық көшеде, үйден үйге шайқасып, басып алушылар шегінгенше қарсылық көрсетуге мүкіндік алды. Бұл керемет оқиға Әулие Марияның араласуымен байланыстырылды, сондықтан Үберлинген тұрғындары жыл сайын «Швеция шеруі» атты шара өткізеді. 1643 жылы қалаға жасалған тағы бір шабуыл француздардың 1644 жылы Франц фон Мерсидің Бавария армиясы оны қайта басып алғанға дейін қалаға басып кіруіне әкелді. Ульмдегі бітім шарты Бавария мен одақтастары Швеция және Франция арасындағы жауынгерлік әрекеттерді тоқтатты, нәтижесінде швед әскерлері 1647-1649 жылдары қаланы басып алды.
The city flourished in the 13th to 16th centuries, mainly due to widespread grapevine cultivation on the south facing slopes of the Lake Constance and its salubrious climate, which gave rise to a profitable spital (hospital) industry. The Holy Ghost Spital in Überlingen held large landholdings in Upper and Lower Linzgau, and in the Hegau. The city's affluence encouraged the construction of an impressive religious building the St Nikolaus Munster in the late 15th century; a City Hall in the late 15th century; and impressive residences for the family of the spital doctors. The relative affluence of the city has been documented in its art and architecture, and the size and solidity of its physical plant, especially its fortifications. As a fortified bridgehead, the city proved vital to the reduction of the German Peasants' War in 1525. When Georg Truchsess von Waldburg's soldiers rose against him during the war, and besieged Radolfzell, the Burgermeister of Überlingen led a small force to free the nearby town; they returned with 150 prisoners, all of whom were executed in a single day by the city's executioner. As a result of this assistance, Überlingen was granted the right to quarter a shield with a drawn sword, the Habsburg hawk, and the imperial eagle. As a result of its participation and assistance, the city retained its guild rights after the Schmalkaldic War of the 1540s and 1550s. In the Thirty Years War, the city was invested and besieged by Swedish soldiers and their Saxon allies in 1632 and 1634; despite lengthy and grueling siege, the city defenses held. Even when the walls were breached in May 1634, the population was able to resist in street to street, and house to house fighting, until the invaders withdrew. This seemingly miraculous occasion was attributed to the intervention of the Virgin Mary, and every year the citizens of Überlingen hold a so called Sweden Procession. Another assault on the city in 1643 resulted in a French occupation until Franz von Mercy's Imperial Bavarian army recaptured it in 1644. As a result of the Truce of Ulm ending hostilities between Bavaria and the allies Sweden and France, Swedish troops occupied the city in 1647–1649.
Баден герцогтігінің қосылуы: 18031918
1803 жылы Рейхсдепутациялық қаулымен Уберлинген еркін императорлық қала мәртебесін, сондай-ақ құқықтық, экономикалық және саяси тәуелсіздігін жоғалтты. Бұл, неміс медиатизация процесінің бір бөлігі болды, оның барысында Рейннің батыс жағалауындағы жерлерін және халқын жоғалтқан неміс әулеттері басқа аумақтармен және халықтармен өтемалдастырылды. Осылайша, Уберлинген Баден герцогтығының, кейіннен Баденнің Ұлы герцогтығының құрамына кірді. Баден герцогтығының әкімшілігі 13 ұйымдастыру жарлығы арқылы бұрынғы еркін аумақтарды жаңа герцогтық құрылымға қайта ұйымдастырды. Уберлинген үшін бұл әкімшілік және басқару аппаратының толық қайта құрылуын білдірді. Ұйымдастыру жарлықтары Уберлингеннің консулдық жүйесін жойды, онда екі адам бір жылға сайланды: біріншісі Рождестводан кейін, ал екіншісі көктемдегі жаңа сайлауға дейін қызмет етті. Бұрынғы еркін императорлық қала аудандық кеңсеге (Bezirksamt) айналды. Әкімшілік биліктің маңыздылығына қарамастан, қала шамамен бір ғасырлық экономикалық құлдырауға ұшырады, ол 1815 жылы Тамбора жанартауының атқылауынан туындаған «Жазсыз жылмен» және герцогтық билігінің алғашқы онжылдығында VEI-7 индексімен күшейді. 1848-1849 жылдардағы революциялық кезеңде Уберлинген де өз қиындықтарын бастан өткерді. Уберлингеннің жергілікті жасағы, көрінеу, 1803 жылдан кейін герцог сарайы мен шарап зауына айналған бұрынғы Салем аббаттығының шарап погребін ерте басып алды, бірақ революциялық қозғалыс әлеуметтік қабаттарға тереңірек енді. 1848 жылдың шілде айының басында пруссиялық және бавариялық әскерлер Боден көлі аймағына басып кірді және әскери үкімшілік орнатты. Бірнеше маңызды тұлғалар, оның ішінде Уберлингеннің дәрігері мен мектеп мұғалімі, революциялық қызметтері үшін ұзақ мерзімге түрмеге жабылды – сәйкесінше тоғыз ай және бір жыл. Бұрынғы аббаттықтардың бірі революциялық қылмыскерлер үшін түрме ретінде пайдаланылды. Пруссиялық әскердің екі ротасы, шамамен 400 сарбаз және офицерлер, 1850 жылдың соңына дейін қаланы басып алды, содан кейін оларды герцогтық әскерлері ауыстырды. Уберлингеннің ұлдары Австриямен болған азаматтық соғыста (Аустро-пруссия соғысы) қатыспағанымен, Баден қақтығыстан шет қалуды жөн көрді, ал Уберлингеннің 72 жас жігіті 1870 жылы Франциямен соғысқа шақырылды. Олардың үшеуі қаза тапты және олардың құрметіне қалалық шіркеуде еске алынды.
With the Reichsdeputationshauptschluss in 1803, Überlingen lost its status as a free imperial city, and its legal, economic, and political autonomy. As part of the German Mediatisation process, through which several of the German dynasties that lost lands and subjects on the west bank of the Rhine were compensated with other territories and populations, Überlingen became a part of the duchy of Baden, later the Grand Duchy of Baden. Through 13 organization edicts, the Duchy of Baden administration reorganized formerly free territories into a new ducal organization. For Überlingen, this meant the restructuring of the entire apparatus of administration and governance. Organization edicts deconstructed Überlingen's consular system of mayors, in which two men were elected to the office for one year, the first serving until immediately after Christmas, and the second from then until the new election in the spring. The once free imperial city became the administrative seat for the district (Bezirksamt). Despite the relative importance of its position of administrative authority, the city entered a nearly century long economic decline, exacerbated in the first decade of ducal authority by the Year without Summer, a consequence of the Tambora volcanic eruption in 1815, which had a VEI–7 index. In the revolutionary period, 1848–1849, Überlingen experienced its share of turmoil. Überlingen's own militia apparently enjoyed an early occupation of the wine cellars at the former Salem Abbey, which after 1803 became a ducal palace and winery, but revolutionary activity extended more deeply into the social fabric. In early July 1848, Prussian and Bavarian troops invaded the Bodensee region, and imposed a form of military rule; several important personages, including Überlingen's physician and one of its schoolteachers, drew lengthy prison sentences for their revolutionary activity, nine months and a year, respectively. One of the former abbeys served as a prison for revolutionary convicts. Two companies of Prussian troops, about 400 men plus their officers, occupied the city until late 1850, when they were replaced by ducal troops. Although no sons of Überlingen fought in the civil war with Austria (Austro Prussian War), Baden preferred to remain outside the conflict, and 72 of Überlingen's young men were called to fight the war with France in 1870; three of them fell in action and are commemorated in the parish church, St. Nikolaus.
Оберлинген шипажай ретінде
Қала қабырғасының батыс жағындағы мұнаралардың бірінен шыққан көзден шыққан қаланың минералды суларының емдік қасиеттері 16 ғасырдың басынан бері белгілі болды және қала мен аурухана үшін тұрақты табыс көзіне айналды; Отыз жылдық соғыс кезінде бұлақ жабылып, соғыстан кейін де жабық күйінде қалды, содан кейін ұмытылды. Überlingen қаласының қиын кезеңінде ол сәтімен "қайта ашылды". Санаторий салынды және көрнекті тұлғалар келе бастады: Генрих Цшокке (1771–1848), ақын Людвиг Уланд (1787–1862), Густав Шваб (1792–1850) және неміс тілі маманы Франц Пфайффер (1815–1868) жиі келіп тұратын. Қала қақпасының ең биік нүктесіне дейін созылатын батыс қабырғасы бойындағы жол әлі де Уланд жолы деп аталады, ал сол жерде бұл ақынның сүйікті серуені болғанын көрсететін белгі орнатылған.
The healing properties of the city's mineral waters, which sprang from a source under one of the towers on the western side of the city wall, had been understood since the early 16th century, and produced a regular source of income for the city and the spital; during the Thirty Years' War, the spring had been covered over; it remained covered in the postwar period and then was largely forgotten. It was fortuitously "rediscovered" during Überlingen's difficult times. A spa hotel was constructed and the notables started to arrive: Heinrich Zschokke (1771–1848), Ludwig Uhland, the poet (1787–1862), Gustav Schwab (1792–1850), and Germanist Franz Pfeiffer (1815–1868) were regular visitors. A pathway along the western wall, to the highest point within the city gates, is still called the Uhland walkway, and a marker notes that this was one of the poet's favorite walks.
Веймар Республикасы мен ұлттық социализм кезеңі
1914 жылы соғыс кезінде Үберлингендегі бейбіт өмір бұзылып, 145 ұлы қаза тауып, 20-сы хабарсыз жоғалып кетті. 1918 жылы неміс революциясы мен кайзер Вильгельмнің тақтан басқанымен, Үберлинген Баден Республикасының құрамына кірді. Бірқатар адам үшін "1918 жылғы революция тыныш демалыс әкелді", бірақ 1918 жылдан 1923 жылға дейін қала инфляцияның құрсауына ілігіп, онда тұратын көптеген зейнеткерлер қиын жағдайға түсті. 1944 жылдың қазанынан 1945 жылдың сәуіріне дейін 800 тұтқын Үберлингенде жұмыс істеді, олар әскери қару-жарақ өндіру үшін кең ауқымды жер асты нысаны – Голдбах Столенін құрылысын жүргізді. Табиғи үңгірлер мен туннельдерде орналасқан бұл нысан зауытты одақтастардың бомбалау шабуылдарынан қорғады. 800 жұмысшының ішінде 168 тұтқын үңгірлерді қайта жабдықтау кезінде немесе одақтастардың қате бағытталған бомбалауы салдарынан қаза тапты. Қайтыс болған KZ тұтқындарының есімдері Освальд Бургердің ("Der Stollen") кітабында естелік ретінде тізімделген. 1945 жылдың 22 ақпанында Үберлингендегі жалғыз бомбалау шабуылы орын алды, бұл шабуылға мүмкін Дахаудың филиалының болуы себеп болған болуы мүмкін. "Кларион" операциясының бөлігі ретінде, АҚШ-тың 320-шы әуе экспедициялық қанатының жеті B-26 Martin Marauder бомбалаушысы қаланың теміржол станциясына 56 500 фунттық бомбаны, оның ішінде жеті кешіктірілген қозғалтқышты бомбаны тастады. Бомбалаушылар Францияның шығысындағы Эпиналь әскери базасынан ұшып, сағат 13:45 шамасында бомба тастады. Бомбалау салдарынан алты тұрғын үй толығымен қирады, 17 үйге ауыр зақым келді, ал 38 үйге жеңіл зақым келді. Он бір мәжбүрлі жұмысшы, әскери құрылыс бригадасының төрт мүшесі және Жоғарғы станция көшесіндегі 97-үйдің бес тұрғыны жақын маңдағы Бирнау шіркеуінің зиратына жерленді. Естелік шіркеуден шығысқа қарай орналасқан. 1945 жылдың 25 сәуірінде француз армиясының әскерлері келді және қаладағы барлық қару-жарақ, оқ-дәрі және әскери техниканы 15 ғасырда салынған бұрынғы гильдия үйлерінің бірінде жинады. Сол жылдың 2 мамырына қараған түні өрт ғимаратты және базар алаңының батыс жағын толығымен жойды. Өртті француз сақшысының салғысыздығынан болған деп есептеледі.
The peaceful life in Überlingen was interrupted by the war in 1914, when 145 of its sons died, and 20 were missing in action. In 1918, with the German Revolution and the abdication of Kaiser Wilhelm, Überlingen became part of the Republic of Baden. For some, "the Revolution in the year 1918 came as a peaceful relief," but from 1918 to 1923, inflation overran the city, and many of the pensioners living there fell on hard times. From October 1944 to April 1945, its 800 detainees worked in Überlingen, constructing an extensive underground facility, the Goldbach Stollen, for the manufacture of military armaments. The underground facility, established in natural caves and tunnels, protected the plant from Allied bombing runs. Of the 800 workers, 168 detainees died in either the cave conversion or a misdirected Allied bombing raid. The names of the dead KZ prisoners are listed in the book by Oswald Burger (Der Stollen) as a memorial. On 22 February 1945, Überlingen experienced its only bombing raid, possibly attracted by the presence of the Dachau subcamp. In this raid, part of Operation Clarion, seven medium range B–26 Martin Marauders of the US 320th Air Expeditionary Wing dropped 56 500 pound bombs, seveen of them with delay fuses, on the city's rail yards. The bombers had taken off from the base in eastern France by Épinal and dropped their bombs at about 13:45. The bombs destroyed six residential buildings, and severely damaged 17 others; 38 buildings were slightly damaged. Eleven forced laborers, four members of the military construction crews, and five residents of the Upper Station Road 97 are buried in the cemetery in the nearby pilgrim church Birnau. The memorial lies about east of the church. Troops of the French army arrived on 25 April 1945, and collected all the arms, munitions and weaponry in the city, to be stored in one of the former guild houses built in the 15th century. On the night of 2 May of the year, a fire destroyed the building and the western side of the market square. The fire is thought to have been started by a careless French sentry.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қазіргі уақытқа дейін
1972 жылы Уберлинген Германия Федеративтік Республикасында екінші үй сатып алған тұрғындарға салық салған алғашқы қала болды, бұл «Уберлинген моделі» деп аталды. 1973 жылғы әкімшілік реформа нәтижесінде Уберлинген Уберлинген округінің орталығы мәртебесін жоғалтты. Оның көп бөлігі Теттанг округімен біріктіріліп, Боден көлі округіне (Bodenseekreis) қосылды. 1993 жылдың қаңтар айында Уберлинген Баден-Вюртемберг штатының әкімшілігімен үлкен округтік қала (Große Kreisstadt) мәртебесін алды. 1980 жылдың наурыз айында Зигфрид Вагнердің әйелі Винифред Вагнер Уберлингенде қайтыс болды.
In 1972, Überlingen became the first city in the German Federal Republic to institute a tax for residents who obtain a second home in the city (vertical align=sup), which became known as the so called Überlingen model. With the administrative reform of 1973, Überlingen lost its status as the seat of the County of Überlingen (vertical align=sup). A major part of it was merged with the County of Tettnang (vertical align=sup) to Lake Constance County (Bodenseekreis). In January 1993, Überlingen became a great district city (Große Kreisstadt) granted by the state administration of Baden Württemberg. In March 1980, Winifred Wagner, the widow of Siegfried Wagner, died at Überlingen.
Überlingen қазіргі курорт
1950 жылдары Үберлинген Бодензе көлінің маңызды туристік орталығына айналды, әсіресе денсаулықты нығайтуға қызығушылар үшін. Үберлинген Баден-Вюртембергтің алғашқы Кнейп шипажайы болды, ол Себастьян Кнейппен жасалған денсаулық принциптеріне негізделген, су терапиясы, диета, хомеопатиялық ем және жаттығулар арқылы жүзеге асырылады. Қаланың жағалау серуені жаңа шипажайда (2003 жылы ашылды), Бодензе Термесінде (сауықтыру орталығы) аяқталады. 2005 жылы қала және оның әріптестері – Deisendorf және Lippertsreute, «Біздің қаламыз гүлдейді» (Unsere Stadt blüht auf) байқауында алтын медаль жеңіп алды. Қалада көптеген жаяу жолдары бар, сонымен қатар ол тарихи ескерткіш және Бодензе аймағы бойынша Kressbronn қаласынан басталып, Überlingen Therme-де аяқталатын ұзақ Jubiläumsweg табиғат жолында орналасқан.
By the 1950s, Überlingen had established itself as a premier tourist destination on Lake Bodensee, particularly for those interested in the health cure. Überlingen was Baden Württemberg's first Kneippheilbad, a homeopathic cure using water therapy, diet, aroma therapy, and exercise, is based on the principles of health developed by Sebastian Kneipp. The city's shore promenade ends at the new health resort (opened 2003), the Bodensee Therme (spa). In 2005, the city and its collaborators, Deisendorf and Lippertsreute, won the gold medal in the competition, Our City Blooms (Unsere Stadt blüht auf). The city also provides numerous walking paths and is located on the long Jubiläumsweg, an historic landmark and nature trail through the Bodensee region beginning at Kressbronn and ending at the Überlingen Therme.
2002 жылғы әуедегі соқтығысу
2002 жылдың 1 шілдесінде қала "Башкирские авиалинии" авиакомпаниясының 2937 рейсі, Туполев Ту 154 және DHL 611 рейсі (екі ұшқышпен басқарылатын Боинг 757 23APF жүк ұшағы) әуеде соқтығысқанда халықаралық деңгейде танымал болды. Оқиғада Испанияға саяхаттап бара жатқан 69 жолаушы, олардың көп бөлігі балалар және бірнеше ересек сүйемелдеушілер 9144.00 метр биіктікте жүк ұшағымен соқтығысты. Ұшақ сынықтары солтүстік Үберлингеннің маңындағы аудандарға шашырап түсті. Апат салдарынан 71 адам қаза тапты, оның ішінде барлық балалар, олардың сүйемелдеушілері, сондай-ақ Боинг жүк ұшағының ұшқышы мен оның көмекшісі болды. Апаттан зардап шеккендердің құрметіне Брахенройте маңындағы алаңда үлкен "інжулер" тізбегі орнатылды. Оқиғадан екі жылға жетпейін, 2004 жылдың 24 ақпанында, апат кезінде кезекте болған әуе қозғалысын басқарушы Питер Нильсен, апатта әйелі мен екі баласын жоғалтқан архитектор Виталий Калоевтың қолынан қаза тапты. Нильсен 36 жаста еді. 2004 жылдың 19 мамырында Германияның әуе апаттарын тергеу жөніндегі федералды бюросы апаттың себебі швейцариялық әуе қозғалысын басқару жүйесінің кемшіліктері және ұшақтағы соқтығысуды болдырмау жүйесі TCAS-ты қолданудағы түсініксіздіктер екенін анықтады.
The city received international attention in July 2002 with the midair collision of Bashkirian Airlines Flight 2937, a Tupolev Tu 154, and DHL Flight 611 (a Boeing 757 23APF cargo jet manned by two pilots) on 1 July 2002. In this incident, the passenger plane carrying 69, mostly children and a few adult chaperones, who were travelling to Spain, collided with a cargo plane in midair, at about 9144.00 m. The debris fell throughout the northern Überlingen suburbs. Seventy one people died in the accident, including all the children, their chaperones, and the pilot and co pilot of the Boeing cargo plane. One of the largest portions of the debris landed in a glade by Brachenreuthe, and the victims of the crash are commemorated there with a string of oversized "pearls". Less than two years later, on 24 February 2004, Peter Nielsen, the air traffic controller on duty at the time of the accident, was stabbed to death by an architect, Vitaly Kaloyev, who had lost his wife and two children in the accident. Nielsen was 36 years old. On 19 May 2004, the German Federal Bureau of Aircraft Accident Investigation published its determination that the accident had been caused by shortcomings in the Swiss air traffic control system supervising the flights at the time of the accident and by ambiguities in the use of TCAS, the on board aircraft collision avoidance system.
География
Überlingen Германияның оңтүстік-батысындағы маңызды су көзі – Констанс көлінің Überlinger бөлігінде орналасқан. Айналасы соңғы мұз дәуірінде қалыптасқан төбелі морена. Қала Цюрихтен, Констанцтан және Мюнхеннен шалғай орналасқан. Überlingen қаласымен шектесетін қалалар мен қауымдастықтар: батыстан сағат тілі бойынша – Бодман-Людвигшафен және Стокках (Констанс округіне қарасты), сондай-ақ Сипплинген, Бодман, Людвигшафен, Оуинген, Фрикинген, Салем және Ульдинген-Мюльхофен. Қала Оуинген және Сипплинген қауымдастықтарына заңдық билік жүргізеді.
Überlingen is located on the so called Überlinger Lake portion of Lake Constance, an important water source for southwestern Germany. The countryside is a hilly moraine, formed in the last ice age. The city is from Zürich, from Constance, and from Munich. The following cities and communities border the city of Überlingen. Clockwise from the west, they are: Bodman Ludwigshafen and Stockach, which belong to the County of Constance, and Sipplingen, Bodman, Ludwigshafen, Owingen, Frickingen, Salem and Uhldingen Mühlhofen. The city exercises legal jurisdiction over the neighboring communities of Owingen and Sipplingen.
Сәулет
Мюнстердің Санкт-Николай шіркеуі – аймақтағы ең ірі кеш готикалық құрылыс және қаланың танымал нысаны, сондай-ақ Уберлингеннің символы. Шіркеуде Йорг Цюрн жасаған кеш Ренессанс дәуірінде ойылған үлкен ағаш алтарь бар. Ішкі алтарьдың тірегінде таяғы мен жұбысы бар Якобтың мүсіні орналасқан. Ал кеңірек тіректе 1634 жылы швед әскерлері мен одақтастарының қамалға шабуыл жасаған кезде түскен зеңбірек досы бар. Онда мынандай жазу бар (шамамен аударғанда): «Швед фельдмаршалы HOX Уберлингенді бағындыруды қалаған, [оның әскерлері] үш рет қалаға шабуыл жасап, сәтсіздікке ұшырады, содан кейін ол мойынсұнуға мәжбүр болды. Мария (Қасиетті Мария), осы – сенің жеңісіңнің белгісі». Зеңбірек досы қалаға оқталған және Хосанна қоңырау мұнарасының негізгі қабырғасына кірген. Гольдбах ауданындағы Сильвестр капелласы – Констанц көлі аймағындағы ең көне шіркеу ғимараты, онда тоғызыншы ғасырға жататын Рейхенау мектебінің фрескалары сақталған. Қала әкімшілігі Ренессанс дәуірінде салынған. Қалалық кеңес залы шебер Якоб Русс жасаған липадан ойылған мүсіндермен безендірілген. Мүсіндер князьдерден шаруаларға дейінгі империялық иеліктердің иерархиясын көрсетеді және төрт топқа бөлінген – «Императорлық квартернион» деп аталады. Декоративтік жоба оның орнатылған уақытындағы (1490–1494) билік құрылымы туралы түсінік береді. Астық қоймасы бір кезде Уберлингеннің ірі астық саудасының орталығы болды және 1998 жылы толықтай қайта жаңартылғаннан бері қаланың ең әдемі мәдени ескерткіштерінің біріне айналды. Көл жағасында орналасқан сауда және астық үйінің классикалық архитектурасын Майнаудан көруге болады. 1998 жылы жаңартылғаннан бері ол қаланың маңызды мәдени ескерткіші болып табылады. Астық туралы жарлықтағы құжаттар ғимараттың алғаш 1421 жылы салынғанын көрсетеді. Құрылыс зерттеушілері тіреу тіректерінің 1382 жылы салынғанын анықтады. Негіздің қалдықтары осыған ұқсас үлкен ғимараттың бұрын болғанын көрсетеді. Қазіргі астық қоймасы 1788 жылы Франц Антон Багнатомен бароккодан классицизмге өту кезеңінің стилінде салынған. 1936/37 жылдан бері Баден мемлекеттік құрылыс ережелерімен қорғалады. Францискан шіркеуі 1348 жылы роман стилінде салынған, ал 18 ғасырдың басында барокко стилінде қайта жаңартылған. 1990 жылдары қайта жөнделді. Қала сыртындағы Әуфкирхтегі Святого Михаила капелласы 1000 жылы салынған және қаланың алғашқы приход шіркеуі болды. Ол және ауыл 1634 жылғы қамалға шабуыл кезінде қирады.
The Münster St. Nikolaus is the largest late Gothic building in the region and a city landmark, as well as an emblem of Überlingen. The church has a large wooden altar carved by Jörg Zürn in the late Renaissance. On a pier in the inner altar is a figure of Jakob with his staff and scallop shell. On a wider pier is a cannonball from the 1634 siege by Swedish troops and their allies; it carries the inscription (loosely translated): "Swedish Field Marshal HOX would subdue Überlingen, [his Swedish troops] attempted and lost three stormings [of the city], and afterward he must yield. Maria (Holy Maria) this is your Victory sign". The cannonball was fired into the city and lodged in the main beam of the Hosanna bell tower. The Sylvester Chapel in the city quarter of Goldbach is the oldest church building in the Lake Constance region, and contains frescoes of the Reichenauer School from the ninth century. The City Hall was erected during the Renaissance period. The City Council hall is decorated with a cycle of limewood figures carved by master Jakob Ruß. The figures illustrate the hierarchy of the imperial estates, from princes to peasants, arranged into groups of four – the so called "Imperial quaternions". The decorative programme offers an impression of the power structure in the time of its installation (1490–1494). The Granary served as the center of Überlingen's once great grain trade and, since its complete renovation in 1998, is one of the most visually appealing cultural monuments of the city. Between the landing place and the market place, directly on the shore of the lake, the classic structure of the merchant and grain house can be seen from Mainau. Since its renovation in 1998, it is a notable cultural monument of the city. Documentary evidence through the proclamation of the so called Grain Ordinance dates the original building to 1421. Construction researchers date the load bearing oak piers to the year 1382. Foundation remnants suggest it was the site of an older building of similar size. The present day Granary was constructed in 1788 by Franz Anton Bagnato, in the style of the transitional period from Baroque to Classic. Since 1936/37, it has been protected under the Baden State Building ordinance. The Franciscan church was built in 1348 in the Romanesque style, and in the early 18th century, converted to a Baroque style. It was renovated in the 1990s. The Chapel of St Michael (Aufkirch), outside of the city, was built in 1000, and was the city's first parish church. It and the village were severely damaged in the 1634 siege.
Геологиялық аномалиялар
Үберлингеннің Швейцарияның шығыс үстіртісіндегі орналасуы оны екінші мұз дәуірінің мұздық моренасының соңына жақын қылып қояды. Соңғы мұз дәуірінің мұздықтары да осы аймақты кесіп өтіп, морена мен мұздық ойыстардың қоспасын құрады, олардың ең тереңі Ходингендегі ескі орманнан көлге дейін созылады. Мұздықтардың ойып жасауы, морена және эрозияның нәтижесінде бірнеше ерекше геологиялық құрылымдар пайда болды.
Überlingen's location on the eastern Swiss plateau places it at the end of glacial moraine of the second ice age. The glaciers of the last ice age cut through the region as well, creating a mixture of moraine and glacial cuts, the deepest of which runs through the old forests at Hödingen to the lake. The combination of glacial carving, moraine, and erosion have created several unique geologic formations.
Спецгарт
Үберлингеннің батысындағы аймақ, біріктірілген мұнара тәрізді құрылымдарынан аталған "Спецгарт" деп белгілі. Атауы, аймақтың күрделі алеман тілінің дәстүрлерін көрсетеді: "Спец" (немесе "шпиц", "ұш" деген мағынаны білдіреді) және "Гарт" (немесе "Гартен", "бақ" деген мағынаны білдіреді). "Спец" – швейцариялық үстірттің шығыс бөліктерін қалыптастырған геологиялық процестердің мысалы. Бұл жерде Юра және Бор дәуірлерінде пайда болған геологиялық молассаны да көруге болады. Бұл аймақ қорғалатын табиғи аймақ (төменде қараңыз).
The area immediately to the west of Überlingen is known as the Spetzgart, due to its jointed tower formations. The name reflects the region's complex Alemannic language traditions: Spetz (or spitz, meaning point) and Gart (or Garten, meaning garden). The Spetz are an example of the geologic processes that shaped the eastern regions of the Swiss plateau. One can also see the geologic molasse created in the Jurassic and Cretaceous periods. This area is a protected Natural area (see below).
Климат
Океаннан қашықтығына қарамастан, Überlingen, анықтамасына байланысты, төрт айқын маусыммен мұхиттық климатқа (Köppen Cfb) ие. Климат әдетте мезотермалық болып келеді және маусымдық ауытқулармен сипатталады. Көппен климаттық жіктеу жүйесі бойынша, Überlingen – Cfb климаты: C әрпимі ең жылы айларда (Солтүстік жартышарда сәуірден қыркүйекке дейін) және ең суық айларда орташа айлық температурасы жоғары болатын климаттарды көрсетеді. f әрпимі жыл бойындағы жауын-шашынның айтарлықтай үлгісін білдіреді, онда жылы және суық айлардағы жауын-шашын мөлшері арасында айырмашылық жоқ немесе өте аз. Климат үшін шешуші фактор – желдер батыс бағытынан, көбінесе жауын-шашын әкелетін, және шығыс бағытынан, әдетте жоғары қысым жүйелерімен және орташадан төмен температурамен ауысады. Фөн – жылы жел, Солтүстік Альпілік аңғарларда маңызды рөл атқарады және Констанц көлінің маңындағы қалаларға да әсер етеді. Бизе, яғни шығыс немесе солтүстік-шығыс желі, әсіресе қыс айларында жиі соғады. Ауа райының ең қиын жағдайлары көбінесе маусымдар алмасып тұрғанда болады, осы кезде екі түрлі желдің әкелген ауа фронттары соқтығысады.
Despite its distance from an ocean, Überlingen has, depending on the definition used, an oceanic climate (Köppen Cfb), with four distinct seasons. The climate is generally mesothermal with seasonal variations. According to the Köppen climate classification system, Überlingen is a Cfb climate: the C designates climates with average monthly temperatures above in their warmest months (April to September in northern hemisphere) and above in their coldest months. The f indicates a significant year round precipitation pattern with little or no difference between the amount of precipitation in the warmer months and the colder months. Decisively for the climate, winds can flow alternately from westerly directions, which often result in precipitation, and easterly, which usually includes high pressure systems and cooler weather than average. The Föhn, a warm wind, plays an important role in the northern alpine valleys and has also some impact on the cities around Lake Constance. The Bise, or east or north east wind, is especially typical in winter. The most severe weather often occurs during the change of season, when both kinds of winds bring weather fronts that collide.
Демография
Жыл Халық саны 1496 3.250 1676 2.338 1789 3.117 1802 2.645 1834 2.505 1861 3.280 1 желтоқсан 1871 ¹ 3.372 1 желтоқсан 1880 ¹ 3.999 1 желтоқсан 1900 ¹ 4.286 1 желтоқсан 1910 ¹ 4.550 16 маусым 1925 ¹ 5.207 16 маусым 1933 ¹ 5.613
YearPopulation 1496 3.250 1676 2.338 1789 3.117 1802 2.645 1834 2.505 1861 3.280 1. December 1871 ¹ 3.372 1. December 1880 ¹ 3.999 1. December 1900 ¹ 4.286 1. December 1910 ¹ 4.550 16. June 1925 ¹ 5.207 16 June 1933 ¹ 5.613
Жыл Халық саны 17 мамыр 1939 ¹ 6.512 13 қыркүйек 1950 ¹ 8.348 6 маусым 1961 ¹ 10.501 27 мамыр 1970 ¹ 12.794 31 желтоқсан 1975 17.735 31 желтоқсан 1980 18.734 27 мамыр 1987 ¹ 18.729 31 желтоқсан 1990 20.102 31 желтоқсан 1995 20.494 31 желтоқсан 2000 20.791 31 желтоқсан 2005 21.417 31 желтоқсан 2010 21.818
YearPopulation 17 May 1939 ¹ 6.512 13 September 1950 ¹ 8.348 6 June 1961 ¹ 10.501 27 May 1970 ¹ 12.794 31. December 1975 17.735 31. December 1980 18.734 27. May 1987 ¹ 18.729 31. December 1990 20.102 31. December 1995 20.494 31. December 2000 20.791 31. December 2005 21.417 31. December 2010 21.818
Медиа
Suedkurier – Үберлинген қаласындағы басты күнделікті газет. Онда Үберлинген қаласына арналған жергілікті бөлім бар және Үберлингендегі жергілікті редакциясы бар.
The Suedkurier is the main daily newspaper in Überlingen. It has a local section for the city of Überlingen and is represented by a local editing office in Überlingen.
Ауа
Ең жақын әуежайлар – Фридрихшафен әуежайы (32 км), көбінесе ішкі рейстерді ұсынады, және Цюрих әуежайы (100 км), халықаралық рейстерді ұсынады.
The nearest airports are the Friedrichshafen Airport (32 km) with mostly domestic destinations and the Zurich Airport (100 km) with international destinations.
Жол
Bundesstraße 31 (Германияның федералды тас жолы) шығыстан батысқа қарай Үберлинген қаласынан өтеді. А 81 (Германияның федералды автобанының) соңынан Үберлингенге дейінгі бөлігі соңғы онжылдықтарда B31n-ге дейін жаңартылды, мұндағы "n" әрпі "жаңа" дегенді білдіреді.
Bundesstraße 31 (German Federal Freeway) runs from east to west through Überlingen. The section from the end of A 81 (German Federal Highway) to Überlingen has been upgraded in recent decades to B31n, where "n" stands for new.
Темір жол
Старинген-Фридрихшафен темір жолы Үберлинген қаласынан өтеді, тарихи қаланың орталығының астындағы екі бөлімнен тұратын туннель арқылы. Үберлингенге шығыстан батысқа қарай үш станция қызмет көрсетеді: Үберлинген Нусдорф, Үберлинген және Үберлинген Терме. Үберлинген – Базель (Германия) станциясынан Ульм орталық станциясына дейін қатынайтын аймақтық экспресс (IRE) пойыздарымен және Фридрихсхафеннен Синген-Хоентвильге дейін қатынайтын аймақтық пойыздармен (RB) қызмет көрсететін бас станция, ал Үберлинген Терме және Үберлинген Нусдорф станцияларына тек аймақтық пойыздар тоқтайды.
The Stahringen–Friedrichshafen railway runs through Überlingen, through a two section tunnel under the historical city core. Überlingen is served by three stations which are from east to west Überlingen Nussdorf, Überlingen, and Überlingen Therme. Überlingen is the main station which is served by inter regional express (IRE) trains from Basel German station to Ulm main station and regional trains (RB) from Friedrichshafen to Singen Hohentwiel, while Überlingen Therme and Überlingen Nussdorf are only served by the regional trains.
Су
Überlingen паром арқылы Констанц қаласының маңындағы Уоллхаузенмен байланысты, ал одан автобуспен Констанц қаласының орталығына баруға болады. Көктемнің соңынан күздің басына дейін, тұрақты су көлігі Überlingen-ді Констанц, Мерсбург және Майнау аралымен байланыстырады.
Überlingen is linked to Wallhausen, a suburb of Constance by ferry, from which the city center of Constance can be reached by bus. In late spring through early fall, regular water transportation links Überlingen with Constance, Meersburg, and the island of Mainau.
Ауылдар мен елді мекендер
Андельшофен алғаш рет 1239 жылы Андельсове деп аталып, жазылған. Бұл жер Киелі Жохан рыцарьларының (Мальта орденінің) меншігі болған. 1552 және 1634 жылдары толығымен өртеніп, кейін қайта салынған. Ауылдың сот билігі Уберлингенге қарасты. 1805 жылы Баден Андельшофенді өзіне қосып алды, ол Уберлинген әкімшілік округінің құрамына енді. 1927 жылы коммуна таратылып, Андельшофен Уберлинген коммунасына қосылды. Оның шағын елді мекендері басқа кіші қалалардың әкімшілік билігіне бағынды: Хагенвейлер – Липпертсвейлерге, Шонбух – Бамберген коммунасына. Ауфкирх алғаш рет 1242 жылы Уфкильхе деп аталып, жазылған. Бұл жер Уберлингендегі Святого Михаила шіркеуінің алғашқы орналасқан жері болды. 1311 жылы шіркеу және оны қоршаған жерлер Энгельберг аббаттығына, ал 1343 жылы Майнау аралындағы Тевтон орденіне берілді. Олар 1557 жылы Уберлингенге келді. Содан бері шіркеу Уберлингендегі Мюнстер шіркеуінің филиалы болды, ал ауылдық жерлер Уберлингенге елді мекен мәртебесімен қосылды. Бамберген алғаш рет 1268 жылы аталып, жазылған. 13-14 ғасырларда Регентсвейл иелігінің орталығы болды, ал 1352 жылы оның меншігі Уберлингендегі госпитальға өтті. Уберлингеннің еркін императорлық қаласы Бамбергенге және Реутхемюле сияқты жақын маңдағы бірнеше шағын елді мекендерге төменгі және жоғары сот билігін жүзеге асырды. Осыған сәйкес, Бамберген Уберлинген госпиталіне қарасты бірнеше ауылдар мен шағын елді мекендердің орталығы болды. 1803 жылы Баден аумақты аннексиялап, оны Уберлинген юрисдикциясына қайта ұйымдастырды. Бондорф алғаш рет 800 жылы Пондорф деп аталып, жазылған. 12 ғасырда Хогенфельс иелігінің құрамына кірді. 1423 және 1479 жылдар аралығында госпитальге сатылып, қала билігіне қарады. 1803 жылы Баден аумақты аннексиялап, оны Уберлинген әкімшілік округінің қауымдастығымен біріктірді. Нессельванген 1094 жылы Нессельванк деп аталып, жазылған. Кейін бұл жер Шаффхаузендегі Барлық Әулиелер монастырына тиесілі болды. Кейін Хогенфельс иелігінің бөлігі болды, содан кейін Уберлинген госпиталінің меншігіне өтті. 1803 жылы Баден герцогтығына қосылып, Уберлинген юрисдикциясына енді. Вальпертсвейлер алғаш рет 1160 жылы Вальтпрехтесвейлер деп аталып, Салемдегі цистерциан монастырына тиесілі болған. 1415 жылы Уберлинген госпиталінің меншігіне өтті және Баденмен қосылғаннан бері (1803) Бонндорф қауымдастығының құрамында.
Andelshofen was first mentioned in 1239 as Andelsowe. The site was the property of the Knights of St. John (Order of Malta). In 1552 and again in 1634, the site was burned to the ground, and later rebuilt. Judicial authority over the village lay with Überlingen. In 1805 Baden annexed Andelshofen, and it was reorganized into a part of the Überlingen administrative district. In 1927, the commune was dissolved and Andelshofen was incorporated into the commune of Überlingen. Its various hamlets came under the administrative jurisdiction of other small towns: Hagenweiler to Lippertsweiler, Schonbuch to the commune of Bambergen. Aufkirch was first mentioned in 1242 as Ufkilche. The site was the location of the original Parish Church of Überlingen, St. Michael. The church with its surrounding territory was transferred in 1311 to the Engelberg Abbey, and in 1343 to the Teutonic Order on the Island of Mainau. These came to Überlingen in 1557. From then, the church became a filial parish of the Munster in Überlingen, and village territory went to Überlingen with the status of hamlet. Bambergen was first mentioned in 1268. In the 13th and 14th centuries the seat of Regentsweil estate, its property came to the Spital in Überlingen in 1352. The free imperial city of Überlingen exercised both low and high justice over Bambergen and a few smaller nearby hamlets, including Reuthemühle. Accordingly, Bambergen was the seat of several villages and hamlets belonging to the Überlingen Spital. In 1803 Baden annexed the territory and it was reorganized into the jurisdiction of Überlingen. Bonndorf was first mentioned in 800 as Pondorf. In the 12th century, became part of the Hohenfels estate. Between 1423 and 1479 it was sold to the Spital, and thus came under the authority of the city. In 1803, Baden annexed the territory and merged it with the community in the administrative district of Überlingen. Nesselwangen was mentioned in 1094 as Nezzelwanc. Later, the site came into the possession of the Monastery of All Saints, in Schaffhausen. Later it was part of the lordship of Hohenfels, and from them it came into the possession of the Überlingen spital. In 1803, it was annexed by the Duchy of Baden and incorporated into the jurisdiction of Überlingen. Walpertsweiler was originally known as Waltprechtesweiler in 1160, when it belonged to the Cirstercian Monastery in Salem. In 1415 it came into the possession of the Überlingen spital and since the annexation by Baden (1803) is part of the community of Bonndorf.