Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Secretum (De secreto conflictu curarum mearum, “Сыр” немесе “Сырлы кітабым” деп аударылады) – Петрарканың 1342-1353 жылдары жазған, өзінің сенімі туралы әулие Августинмен бірге және “Ақиқат ханымның қатысуымен” зерттеген, латын тіліндегі диалогтар трилогиясы. Secretum Петрарканың өлімінен кейін біраз уақытқа дейін жарияланбады және, басылымға шығарып, басқалар оқысын деген еңбекке қарағанда, “оның орта жастағы дағдарысы” кезінде өзін-өзі тексеру құралы ретінде көрінуі мүмкін. Диалог Августинның Петрарканы өзінің өлшеусіздігіне және өмірден кейінгі тағдырына немқұрайлы қарағаны үшін, Құдайға толық бойұсынбағаны үшін айыптауымен басталады. Петрарка осы дінсіздіктің өзінің бақытсыздығының себебі екенін мойындайды, бірақ оны жеңе алмайтынын мәлімдейді. Содан кейін әңгіме Петрарканың еркін еркі жоқ сияқты көрінетін мәселеге бұрылады, ал Августин оның уақытша нәрселерге (әсіресе Лаураға) деген құштарлығының және поэзия арқылы даңққа ұмтылуының оның еркін “адамант тізбектерімен байлайтынын” түсіндіреді. Петрарканың кейінгі өмірінде дінге қайта оралуына Августинның “Өзінің мойындаулары” кітабы ықпал етті, ал Петрарка Secretum-да Августинның өзін-өзі тексеру және қатал сынға алу стилін ұстанды. Диалогтардағы идеялар негізінен Августиннен алынған, әсіресе сенімге жетуде еркін еріктің маңыздылығы. Басқа да маңызды ықпалдарға Цицерон және христиандық емес ойшылдар жатады. Secretum-ды Петрарканың өзінің Ренессанс гуманизмін және классикалық әлемге деген құрметін христиандық сенімімен келістіру әрекеті ретінде қарастыруға болады. Оның уақытша нәрселерге деген сүйіспеншілігінен бас тартуы күнә болғандықтан емес, мәңгілік нәрсені тануға кедергі келтіргендіктен, әсіресе маңызды, бұл ұстаным қазіргі христиан теологиясынан гөрі классикалық философияға жақын. Классикалық жазушылар да христиандықты қолдайтын авторитет көзі ретінде қарастырылады, ал Secretum оларды Киелі кітаптан гөрі жиі сілтейді.
Secretum (De secreto conflictu curarum mearum, translated as The Secret or My Secret Book) is a trilogy of dialogues in Latin written by Petrarch sometime from 1342 to 1353, in which he examines his faith with the help of Saint Augustine, and "in the presence of The Lady Truth". Secretum was not circulated until some time after Petrarch's death, and was probably meant to be a means of self examination during "the crisis of his middle years" more than a work to be published and read by others. The dialogue opens with Augustine chastising Petrarch for ignoring his own mortality and his fate in the afterlife by not devoting himself fully to God. Petrarch concedes that this lack of piety is the source of his unhappiness, but he insists that he cannot overcome it. The dialogue then turns to the question of Petrarch's seeming lack of free will, and Augustine explains that it is his love for temporal things (specifically Laura), and his pursuit of fame through poetry that "bind his will in adamantine chains". Petrarch's turn towards religion in his later life was inspired in part by Augustine's Confessions, and Petrarch imitates Augustine's style of self examination and harsh self criticism in Secretum. The ideas expressed in the dialogues are taken mostly from Augustine, particularly the importance of free will in achieving faith. Other notable influences include Cicero and other Pre Christian thinkers. Secretum can be seen as an attempt by Petrarch to reconcile his Renaissance humanism and admiration of the classical world with his Christian faith. Especially important are his rejection of love for temporal things not because it is a sin, but because it prevents him from knowing the eternal, a position that resembles classical philosophy far more than the contemporary Christian theology. Classical writers are also regarded as sources of authority supporting Christianity, and Secretum quotes them more frequently than scripture.