Арнольд Шёнбергтің 1942 жылғы фортепиано концерті: құрылымы, бөлімдері, тұңғыш орындалу тарихы. АҚШ-тағы эмиграция кезеңінде жазылған туынды туралы толық ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1942 жылғы Арнольд Шоенбергтің фортепиано концерті
1942 piano concerto by Arnold Schoenberg
Арнольд Шоенбергтің фортепиано концерті, Op. 42 (1942) – АҚШ-тағы эмиграцияда жазылған оның кейінгі туындыларының бірі. Ол төрт байланысты бөлімнен тұрады: Andante (1–175 такт), Molto allegro (176–263 такт), Adagio (264–329 такт) және Giocoso (330–492 такт). Шамамен 20 минуттық концерттің тұңғыш орындалуы 1944 жылғы 6 ақпанда Нью-Йорктегі NBC оркестрінің Radio City Habitat-ында Леопольд Стоковский мен NBC симфониялық оркестрінің орындауында, Эдуард Штуерманның фортепианода сүйемелдеуімен болды. Ұлыбританиядағы тұңғыш орындалуы 1945 жылғы 7 қыркүйекте BBC Proms-те Кила Гринбаум (фортепиано) және Базил Камеронның дирижерлігімен өтті. Алғашқы неміс орындалымы 1948 жылғы 17 шілдеде Дармштадт жазғы мектебінде Петр Штадленнің жеке орындауымен болды.
Arnold Schoenberg's Piano Concerto, Op. 42 (1942) is one of his later works, written during his exile in the United States. It consists of four interconnected movements: Andante (bars 1–175), Molto allegro (bars 176–263), Adagio (bars 264–329), and Giocoso (bars 330–492). Around 20 minutes long, its first performance was given on February 6, 1944, at NBC Orchestra's Radio City Habitat in New York City by Leopold Stokowski and the NBC Symphony Orchestra with Eduard Steuermann at the piano. The first UK performance was on 7 September 1945 at the BBC Proms with Kyla Greenbaum (piano) conducted by Basil Cameron. The first German performance took place at the Darmstadt Summer School on 17 July 1948 with Peter Stadlen as the soloist.
Комиссия
Концерт бастапқыда Оскар Леванттың тапсырысымен туындаған.
The concerto was initially the result of a commission from Oscar Levant.
Он екі түсті техника
Бұл шығармада он екі тондық техниканың тұрақты қолданылуы және тек бір тондық қатар ("тіл өте жүйелі, бұл нағыз он екі дыбысты Шенберг") бар, бірақ Шенберг бұрын талап еткендей қатаң емес (мысалы, серияның тоғызыншы, оныншы және он бірінші тоннары он екінші тон алғаш естілгенге дейін қайталанады). Ашылу мелодиясы отыз тоғыз такттан тұрады және тондық қатардың төрт түрін келесі ретпен ұсынады: негізгі жиын, ретроградтық инверсия, ретроград және инверсия. Екі инверсия да транспозицияланған. Тондық қатарды бөлудің төрт түрі анықталды: сызықтық, диадалар немесе тетракордтар бойынша, еркін және трикордтар бойынша. Сызықтық ұсынылымдар реттелген, толық қатарлардың немесе құрамдас гексахордтардың қатаң ұсынылымдары, және Andante және Giocoso бөлімдерінде басымдыққа ие. Екінші түрі он екі тондық жиынтықты симметриялы түрде алты диадаға немесе үш тетрахордқа бөледі және Molto allegro-да кездеседі. Үшінші түрі қатардың сегменттерінің немесе фрагменттерінің ретсіз ұсынылуынан тұрады және негізінен Adagio бөлімінде қолданылады. Соңғы түрі, трихордалық бөлініс, концерттің бойымен кездеседі және инверсиялық комбинаторлық қатарлар жұптарынан құрылған кешендердің дискретті трихордаларынан жасалған екі өлшемді дизайн болып табылады.
The piece features consistent use of the twelve tone technique and only one tone row ("the language is very systematic, it's the true dodecaphonic Schoenberg",) though not as strictly as Schoenberg once required (for example, the ninth, tenth and eleventh tones of the series are repeated before the twelfth tone is first heard). The opening melody is thirty nine bars long and presents all four modes of the tone row in the following order: basic set, inversion of retrograde, retrograde, and inversion. Both of the inversions are transposed. Four different types of row partitioning are evident: linear, by dyads or tetrachords, free, and by trichords. Linear presentations are ordered, strict presentations of either complete rows or component hexachords, and dominate the Andante and Giocoso movements. The second type symmetrically divides the twelve tone aggregate into either six dyads or three tetrachords, and is found in the Molto allegro. The third type consists of irregular presentations of segments or fragments of the row, and is used mainly in the Adagio section. The last type, trichordal partitioning, is found throughout the concerto, and is a two dimensional design created from the discrete trichords of complexes made from pairs of inversionally combinatorial rows.
Бағдарламалық аспектілер
Қолжазбада төрт бөлімнің әрқайсысының басында белгілер бар, бұл шығарманың композитормен, сондай-ақ жалпы неміс босқындарымен өмірбаяндық байланысын көрсетеді. Белгілер: "Өмір оңай болды", "Кенеттен жеккөрушілік пайда болды", "Ауыр жағдай туды" және "Бірақ өмір жалғасады", олардың әрқайсысы музыкада сәйкес келетін өрнекпен ұштастырылған. Бұл белгілер соңғы жарияланған нұсқаға қосылмады, себебі Шенберг осы сияқты нақты музыкалық түсіндіруге қарсы болды: олар шығарманың жазылуына жетекшілік ету үшін болған, тыңдаушыға бағдарламалық мағлұмат беру үшін емес.
The manuscript contains markings at the beginning of each of the four movements, suggesting an autobiographical connection between this work and the composer, as well as German refugees in general. The markings are "Life was so easy", "Suddenly hatred broke out", "A grave situation was created", and "But life goes on", each matched with a suitable expression in the music. These markings were not included in the final published version, as Schoenberg disapproved of this kind of fixed musical interpretation: they were to guide his composition of the work, and not to provide a programmatic reference for the listener.
Бірінші қимыл
Алегант, Брайан және Дональд Маклин. 2001 жыл. "Кеңеюдің мәні туралы". Музыка теориясы журналы 45, № 1 (көктем): 31–71. Мид, Эндрю. 1985 жыл. "Арнольд Шенбергтің он екі тонды музыкасындағы кең ауқымды стратегия". Жаңа музыка перспективалары 24, № 1 (күз-қыс): 120–157. Мид, Эндрю. 1989 жыл. "Он екі тонды ұйымдастыру стратегиялары: талдау үлгілері". Интеграл 3: 93–169.
Alegant, Brian, and Donald McLean. 2001. "On the Nature of Enlargement." Journal of Music Theory 45, no. 1 (Spring): 31–71. Mead, Andrew. 1985. "Large Scale Strategy in Arnold Schoenberg's Twelve Tone Music". Perspectives of New Music 24, no. 1 (Fall–Winter): 120–157. Mead, Andrew. 1989. "Twelve Tone Organizational Strategies: An Analytical Sampler." Intégral 3: 93–169.
Бірінші, үшінші және төртінші қимылдар
Ротштейн, Уильям. 1980 жыл. "Он екі тондық жүйедегі сызықтық құрылым: Дональд Мартиноның "Пианиссиссимо" шығармасын талдау". Музыка теориясы журналы 24: 129–165. Алегант (2001) еңбегінде сілтеме жасалған.
Rothstein, William. 1980. "Linear Structure in the Twelve Tone System: An Analysis of Donald Martino's Pianississimo." Journal of Music Theory 24: 129–165. Cited in Alegant (2001).