Освого фортының шайқасы: Француз-үнді соғысының ерте жеңісі
Battle of Fort Oswego
Осво́го форты шайқасы: 1756 ж. француз-үнді соғысындағы маңызды жеңіс. Монкальмның әскері фортты басып алып, британдықтардың көзін жойды. Тарих, соғыс тактикасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француздар мен үндістер соғысы кезіндегі шайқас
French and Indian War battle
the battle during the French and Indian War
Форт-Освего шайқасы – Жаңа Францияның әскери осалдығына қарамастан, Жеті жылдық соғыстың Солтүстік Америкадағы алғашқы француз жеңістерінің бірі болды. 1756 жылдың 10 тамызы күні генерал Монкальм басқаруындағы регулярлы әскерлер мен канадалық милиция күштері қазіргі Нью-Йорк штатының Освего қаласында орналасқан британдық бекіністерін басып алып, иеленді. 1700 тұтқыннан өзге, Монкальмнің әскері форттың 121 зеңбірегін де тартып алды. Форт-Освегоның құлауы Онтарио көліндегі британдықтардың ықпалын тоқтатты және оны жақын орналасқан француздық Форт-Фронтенакқа қауіп тудырмауға мүмкіндік берді. Бұл шайқас дәстүрлі еуропалық қоршау тактикасының тиімділігін, егер олар дұрыс жағдайларда және жерде қолданылса, Солтүстік Америкада да қолдануға болатынын көрсетті.
The Battle of Fort Oswego was one in a series of early French victories in the North American theatre of the Seven Years' War won in spite of New France's military vulnerability. During the week of August 10, 1756, a force of regulars and Canadian militia under General Montcalm captured and occupied the British fortifications at Fort Oswego, located at the site of present day Oswego, New York. In addition to 1,700 prisoners, Montcalm's force seized the fort's 121 cannons. The fall of Fort Oswego effectively interrupted the British presence on Lake Ontario and removed it as a threat to the nearby French controlled Fort Frontenac. The battle was notable for demonstrating that traditional European siege tactics were viable in North America when applied properly in the right circumstances and terrain.
Өмірбаян
1754 жылы француз және британ отаршылдары арасындағы ашық қақтығыс Джумонвилл Глен шайқасымен басталғаннан кейін, Ұлыбритания мен Франция үкіметтері Солтүстік Америкаға Огайо аймағының даулы территорияларын және басқа да шекаралық аймақтарды, соның ішінде француз Канадасы мен британдық Нью-Йорк провинциясы арасындағы шекараны, қазіргі Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі аймақты одан әрі даулау үшін тұрақты армия әскерлерін жіберді. Бұл аймақ сол кезде негізінен Ирокез тайпаларының бақылауында болды. 1755 жылғы британдық жоспарлардың бір бөлігі Онтарио көлінің батыс жағындағы Ниагара фортын басып алуға арналған экспедицияны қамтыды. Массачусетс шығанағының губернаторы Уильям Ширлидің басшылығымен алғашқы Освего форты нығайтылды, сондай-ақ 1755 жылы Джордж және Онтарио форттары салынды. Логистикалық қиындықтарға байланысты Ниагара фортына жоспарланған экспедиция өткізілмеді, ал Освего маңындағы бекіністер 1755-56 жылдардың қысында күзетілді. 1755 жылы француздардың Онтарио көліндегі жалғыз ірі әскери кемелері болды және олар батыстағы Ниагара форты мен Сент-Лоуренс өзенінің бастауындағы Форт-Фронтенак арасында еркін қозғалды. 1756 жылдың наурыз айында олар Вуд-Криктегі Форт-Буллға қыста шабуыл жасады. Форт-Булл Освего форттарына жабдықтар жеткізілетін маңызды қойма болды, ол Мохок өзенімен жоғары қарай және Освего өзенінің су алабына өтетін су жолы арқылы жүзеге асырылды. Сәтті шабуылда олар Освего гарнизонына арналған көптеген жабдықтарды жойды және 1756 жылы Ниагара фортына қарсы экспедицияны жүзеге асыру жоспарын тиімді түрде тоқтатты. Жаңа Франция губернаторы Пьер Франсуа де Риго, маркиз де Водрейль Кавагнальдің бұйрығымен, 1756 жылдың мамыр айында Луи Кулон де Вильерс басқарған француз және үнді шабуыл тобы Хендерсон шығанағындағы лагерьден (қазіргі Нью-Йорк штатының Сакетс-Харбордың оңтүстігінде) Освего гарнизонына шабуыл жасады. 1756 жылдың мамыр айында француз армиясын басқару үшін генерал Луи Жозеф де Монкальм Монреальге келді. Ол губернатор Водрейльмен бірден келіспеді және басқару мәселелері бойынша дауласты. Джордж көлінің оңтүстік жағында британ әскерлерінің жиналуына алаңдаған Монкальм алдымен Шамплейн көліндегі Кариллон фортына барып, оның қорғанысын тексерді. Водрейль, сонымен қатар, Освегоға шабуыл жасауға дайындық үшін Форт-Фронтенакқа әскер жинады. Шабуыл тобынан алынған жағымды хабарлардан кейін Монкальм мен Водрейль бұл әрекетті жасауға шешім қабылдады. Губернатор Ширли 1756 жылдың наурыз айында оның орнын Джон Кэмпбелл, 4-ші граф Лудун алмастыратыны туралы хабар алды. Лудунның оң қолбасшысы генерал Джеймс Аберкромби Олбаниге тек маусым айының соңында келді, ал Ширли осы уақыт аралығында Онтарио көліндегі француз форттарына қарсы экспедицияға дайындық үшін Освегоға жабдықтар жеткізу желісін нығайтты. Маусым айында Уильям Джонсон Онондагадағы Ирокездер штабына барып, Ирокездер, Шоуни және Делавэр тайпаларымен британдық тарапқа қолдау көрсету туралы сәтті келісімге келді, бұл күштерді Ширли де өзінің экспедициясында пайдалануды үміттенеді. Ширли сондай-ақ, кеме жасау және теңізде жүзуде тәжірибелі екі мың қарулы "батуменді" жалдады. Джон Брэдстриттің басшылығымен бұл адамдар шілде айында Освего форттарын сәтті қайта қамтамасыз етті, бірақ кері қайтып келе жатқанда француз шабуыл тобының шабуылына ұшырады, нәтижесінде 60-70 адам қаза тапты. Лудун шілде айының соңында Олбаниге келген кезде Ширлидің Освегоға негізделген экспедиция жоспарын дереу тоқтатты.
Following the beginning of open conflict between French and British colonists in 1754 with the Battle of Jumonville Glen, the governments of Britain and France both sent regular army troops to North America to further contest the disputed territories of the Ohio Country and other border areas, including the frontier between the French province of Canada and the British province of New York, an area in present day Upstate New York that was then largely controlled by the Iroquois nations. Part of the British plans for 1755 included an expedition to take Fort Niagara at the western end of Lake Ontario. Under the direction of William Shirley, the governor of the Province of Massachusetts Bay, the original Fort Oswego was reinforced, and two additional forts, Fort George and Fort Ontario, were built in 1755. The planned expedition to Fort Niagara never took place due to logistical difficulties, and the fortifications around Oswego were manned during the winter of 1755–56. The French in 1755 had the only large naval vessels on Lake Ontario, and moved freely about the lake, between Fort Niagara in the west and Fort Frontenac at the head of the Saint Lawrence River. In March 1756 they launched a winter attack on Fort Bull on Wood Creek. Fort Bull was a key depot on the supply line for the Oswego forts, which was the waterway leading up the Mohawk River and crossing over to the Oswego River watershed. In the successful attack, they destroyed many provisions intended for the Oswego garrison, and effectively ruined Shirley's plan to attempt the expedition against Fort Niagara in 1756. Following orders of the Governor of New France, Pierre François de Rigaud, Marquis de Vaudreuil Cavagnal, in May 1756 French and Indian raiding parties under the command of Louis Coulon de Villiers began harassing the Oswego garrison from a camp on Henderson Bay (south of present day Sackett's Harbor, New York). General Louis Joseph de Montcalm arrived in Montreal in May 1756 to lead the French army troops. He and Governor Vaudreuil took an immediate dislike to one another, and disagreed over issues of command. Concerned over the massing of British troops at the southern end of Lake George, Montcalm first went to Fort Carillon on Lake Champlain to see to its defenses. Vaudreuil meanwhile began massing troops at Fort Frontenac for a potential assault on Oswego. Following favorable reports from the raiding parties, Montcalm and Vaudreuil decided to make the attempt. Governor Shirley received word in March 1756 that he was to be replaced by John Campbell, 4th Earl of Loudoun. Loudoun's second in command, General James Abercrombie, only arrived in Albany in late June, and Shirley spent the intervening time shoring up the supply line to Oswego in anticipation of leading an expedition against the French forts on Lake Ontario. In June William Johnson traveled to the Iroquois headquarters at Onondaga, and successfully negotiated support for the British side with the Iroquois, Shawnee, and Delaware, forces that Shirley also hoped to use for his expedition. Shirley also hired 2,000 armed "battoemen", men experienced in sailing and shipbuilding. Under the command of John Bradstreet, these men successfully resupplied the forts at Oswego in July, although they were attacked by a French raiding party on their way back, suffering 60 to 70 casualties. When Loudoun arrived in Albany in late July, he immediately cancelled Shirley's plans for an Oswego based expedition.
Освегодағы қорғаныс
Освего қорғанысы үш бөлек бекіністен тұрды. Освего өзенінің шығыс жағында 1755 жылы салынған Форт Онтарио орналасқан, ол өзен сағасын бақылайтын биіктікте салынған ағаштан жасалған бекініс болатын. Оның гарнизонында Пепперрелл полкінің 370 адамы болды және ол жақсы күйде болды. Форт Освего өзеннің батыс жағында орналасқан, оның орталық құрылысы тас пен саздан тұрды және оңтүстік және батыс жақтарында жер жұмыстарымен қоршалған, бірақ өзен арғы жағындағы Форт Онтариоға толыққанды ашық еді. Жақында салынған Джордж форты (Ширли полкінің бірі Форт Освегоны басып алғанда "Форт Раскал" деп атады) аяқталмаған ағаш қамалдан тұрды, оның қорғаушылар оқ атуы үшін тіпті ойықтары да болмады, және оны 150 Нью-Джерси милициясы басып алды. Соңғы екі бекіністе гарнизонды қорғауға жеткілікті жайлы жағдай болмады, ал барлық қорғаныс кешенінде санаулы ғана зеңбірек болды. Пепперрелл полкінің полковнигі Джеймс Мерсердің басқаруымен болған екі Массачусетс полкінің маңызды бөлімдері онда қыстады және азық-түлік жетіспеушілігінен қатты зардап шекті, әсіресе тамақтан. Көптеген адамдар қыста скорбут сияқты аурулардан қайтыс болды, сондай-ақ азық-түлік жетіспеуіне байланысты осы позицияны тастау туралы кеңінен талқыланды. Гарнизонның саны номиналды түрде 2000 адамды құраса да, оның ішінде қызметке жарамды 1200-ден аспайтын адам болды.
The complex of defenses at Oswego consisted of three separate forts. On the east side of the Oswego River lay Fort Ontario, a log fortification which was constructed in 1755, was sited on a rise overlooking the mouth of the river. It was garrisoned by 370 men from Pepperrell's Regiment, and was in fairly good repair. Fort Oswego was on the west side of the river, and had a central structure of stone and clay surrounded by earthworks to the south and west, but fully exposed to Fort Ontario, across the river. A recently constructed Fort George (called "Fort Rascal" by one of Shirley's Regiment, which occupied Fort Oswego) consisted of an incomplete wooden palisade fort that lacked even loopholes through which defenders could fire, and was occupied by 150 New Jersey militiamen. The latter two forts did not have very much shelter for the occupying garrison, and there were only a few cannon for the entire complex of defenses. Significant elements of the two Massachusetts regiments, which were under the overall command of Colonel James Mercer of Pepperrell's Regiment, had overwintered there, and suffered significantly due to the shortage of supplies, especially food. Many men died during the winter from diseases such as scurvy, and there had been serious discussion of abandoning the position for want of supplies. While the garrison nominally approached 2,000 men in size, less than 1,200 men were fit for duty.
Француздық тәсіл
Монкальм 16 шілдеде Кариллоннан Шевалье де Левистің басшылығымен Монреальге үш күннен кейін жетті. Екі күннен кейін ол француз әскерлерінің және көптеген үндістердің жиналатын орны болған Форт-Фронтенакқа аттанды. Француз күштеріне Ла-Сар, Гвиенна және Беарн батальондары, "де-ла-марин" әскерлері және отарлық милиция кірді, ал 250-ге жуық үнділер Жаңа Францияның барлық аймақтарынан келді. Күштің жалпы саны 3000-ға жуық деп есептелді. Губернатордың інісі Франсуа Пьер де Риго 700 адамдық алдын-ала күшпен Сакет портында Вильер күштерімен кездесіп, негізгі күш 4 тамызда жолға шықты. Түнде қазір Вольф аралы деп аталатын жерге өтіп, негізгі күштің алғы шебі сол жерде күнді өткізді. 8 тамызға қарай барлық күш жиналып, келесі күні Освегоға бет алды. 9 тамызда Риго мен Вильер басқаратын әскерлер Освегоға қарай құрлықпен жүріп кетті, ал Монкальм мен қалған күш 10 тамызда Форт-Онтариодан шамамен 3 шақырым шығысқа қарай жағалау бойымен батеада жылжып, жағаға түсті. Олардың жасырын қимылы сәтті аяқталды, британдықтар оларды келесі күні таңертең ғана кішкентай күзет қайығы арқылы байқады. Британдықтар жіберген үлкен қайықтар француздың далалық артиллериясымен кері қайтарылды.
Montcalm left Carillon on July 16 under the command of the Chevalier de Levis, reaching Montreal three days later. Two days later he left for Fort Frontenac, where French troops were gathering along with a large company of Indians. French forces included the battalions of La Sarre, Guyenne, and Béarn, troupes de la marine, and colonial militia, while Indians, numbering about 250, came from all over the territories of New France. The total size of the force was reckoned to be 3,000 men. The governor's brother, François Pierre de Rigaud, led an advance force of 700 to meet with Villiers' force at Sackett Harbor before the main force set out on August 4. Crossing at night to what is now called Wolfe Island, the vanguard of the main body spent the day there before crossing at night to Sackett's Harbor. By August 8 the entire force was assembled there, and set out the next day for Oswego. On August 9, troops under Rigaud and Villiers marched overland toward Oswego, while Montcalm and the remaining force moved close to the shore in bateaux, landing about 2 mile (3 km) east of Fort Ontario early on August 10. Their stealth in movement was successful, and the British did not discover them until a small patrol boat spotted them the next morning. Larger boats sent by the British were driven away by the French field artillery.
Шайқас
Монкальмның инженеры басқа офицерлер мен одақтас тайпа өкілдерімен бірге британдық қорғанысты зерделеуге барды. Монкальм Пьер Пушодан британдық бекіністерін қамалу жолын анықтау жұмысын жалғастыруды сұрады. 11-12 тамыз түнде француз әскері қамау траншеяларын ашып, Форт-Онтариоға қарай ілеріледі. Форттың қорғаушылары француз отаршылары мен үндістермен 13 тамызға дейін артиллериялық және мылтықпен атысты. Мерсердің бұйрығымен, олар қамау траншеяларының мақсатына жетпей тұрып фортты тастап кетті. Бұл мүмкіндікті пайдаланған Монкальм фортты басып алып, Форт-Освегоның ашық шығыс жағына қарай артиллериялық батареялар салуды бастады. Француздар 14 тамыз таңына дейін тоғыз жұмысқа жарамды зеңбірек орнатты. Олар Форт-Освегоның ашық тас қабырғаларына оқ атқанда, қабырғалар қирады. Гарнизонның барлық зеңбіректері өзеннен қарама-қарсы бағытталғандықтан (сол жақтан шабуыл күтілмеген), олар зеңбіректерді бұрып, француз оқтарына тиімді жауап берді. Бірақ Монкальм Ригоға фортификациядан өзен арқылы, бекіністерден жоғарырақ жерден әскерді өткізуді бұйырды. Олар қиын жағдайда қарсылықсыз өтіп, полковник Мерсер француз снарядынан зардап шегіп, қаза тапқан сәтте Форт-Освегоның сыртындағы ашық алаңда пайда болды. Ықшам кеңестен кейін, Мерсерден қолбасшылықты алған подполковник Джон Литтлхейлс ақ ту көтерді. Монкальм жеңілген әскерге соғыс құрметін көрсетуден бас тартты, себебі Литтлхейлс одан да қарсылық көрсетуге тырыспағанын айтты. Форт канадтық милиция мен үндістерге ашылғанда, олар фортты тонап, ром шараптарын ашып, ішіп мас болды. Дүрбелеңнің арасында британдықтардың кейбіреуі қашуға тырысты, бірақ олар мас француздықтар мен үндістердің қолынан қаза тапты. Полковник Литтлхейлс Абенаки тайпасының өкілдерімен ұсталды және "қорқақ және жаман мінез-құлық танытқандықтан" қатты сабалды. Генерал Монкальм осы әрекеттен қорқып, одан әрі өлтірулерді тоқтатуға тырысты, бірақ бұл "патшаға сегіз немесе он мың ливр сыйлық ретінде кетеді" деді. Ол француздар алмайтын барлық жабдықтарды, сондай-ақ салынып жатқан кемелерді жоюға бұйырды, содан кейін тұтқындарды қоса алғанда, барлық отряд Монреальге аттанды. 12 тамызда Лудун 44-ші жаяу әскер полкінен және Брэдстриттің батальондарынан күштерді Освегоға жіберді. Бұл әскерлер Oneida Carry-ге жеткенде, Освегоның түскенін білді. Олар ондағы бекіністерді жойғаннан кейін, неміс Flatts-қа шегінді, онда Лудун оларға француздардың одан әрі ілгерілеуіне жол бермеу үшін қалуға бұйырды. Лудун келесі айларда Уильям Ширлиді жеңіліске кінәлауға көп күш жұмсады. Освего 1758 жылға дейін, британдықтар аймақты қайта басып алғанға дейін тасталды, және Брэдстрит Форт Фронтенакты басып алып, жойған экспедицияны жетекшілік етті. 1759 жылы ол Форт Ниагараға қарсы сәтті шабуыл үшін, ал 1760 жылы Джеффри Амхерст армиясы Монреальге қарай жылжығанда қайтадан қолданылды.
Montcalm's engineer went to survey the British defenses, accompanied by other officers and party of Native Allies. Montcalm asked Pierre Pouchot to continue with the work of determining how to besiege the British positions. On the night of August 11–12 the French opened siege trenches and began working toward Fort Ontario. The fort's defenders exchanged cannon and gunfire with the French colonists and Indians until late in the day on August 13, at which point, under orders from Mercer, they abandoned the fort even before the siege trenches had reached their goal. Immediately capitalizing on this, Montcalm occupied the fort and began the construction of batteries on the western edge of the height, where they could reach Fort Oswego's exposed east side. Moving with all speed, the French had nine working cannon established by the morning of August 14. When these opened fire on the exposed stonework of Fort Oswego, the walls crumbled under the onslaught. The garrison, whose cannon were all pointed away from the river (not expecting enemy fire to come from that direction), eventually turned their guns around, and the French fire was returned to some effect. However, Montcalm had ordered Rigaud to lead some men across the river upstream from the fortifications, and these men, who made an unopposed crossing under somewhat difficult conditions, appeared on the edge of the clearing outside Fort Oswego about the same time that Colonel Mercer was struck and killed by a French shell. After a short council Lieutenant Colonel John Littlehales, who took over command from Mercer, raised the white flag. Montcalm refused to grant the defeated army the honours of war, as he felt that Littlehales had failed to earn them by not putting up more of a fight. When the fort was opened to the Canadian militia and Indians, they rushed in and began plundering the fort, opening the barrels of rum and getting drunk on the contents. Amid the confusion some of the British tried to escape, and were tomahawked and killed by drunken French or Indians. Colonel Littlehales was seized by a group of Abenakis and badly beaten because "he was a coward and had behaved ill." General Montcalm, shocked by the behavior, was eventually able to prevent further killings, although he claimed it would "cost the King eight or ten thousand livres in presents." He then ordered the destruction of all the supplies the French did not take, as well as the boats under construction, after which the entire company, including the prisoners, traveled to Montreal. On August 12, Loudoun finally dispatched reinforcements from the 44th Regiment of Foot and Bradstreet's battoemen toward Oswego. When these troops reached the Oneida Carry they learned that Oswego had fallen; after destroying the fortifications there, they retreated to German Flatts, where Loudoun ordered them to stay to prevent further French advances. Loudoun spent significant effort over the following months to pin the blame for the loss on William Shirley. Oswego was effectively abandoned until 1758, when the British reoccupied the area, and Bradstreet led an expedition that captured and destroyed Fort Frontenac. It was used again in 1759 as a departure point for a successful expedition against Fort Niagara, and in 1760 by Jeffery Amherst's army as it moved toward Montreal.