Saint Paul аралы – Үнді мұхитындағы Францияның оңтүстік және Антарктикалық аймағы. Құстарға көбелек орны, ғылыми зерттеулер жүргізіледі. Жартаралық арал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Пол аралы – Үнді мұхитының оңтүстігінде орналасқан, Француздық Оңтүстік және Антарктикалық Жерлерге (Terres australes et antarctiques françaises, TAAF) кіретін арал. Аралдың ауданы... Үлкен Амстердам аралынан оңтүстіске қарай, Кергелен аралдарынан солтүстік-шығысқа қарай және Реюньоннан оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан. Бұл теңіз құстарының көбеюі үшін маңызды орын. Аралдағы ғылыми зерттеу кабинасы ғылыми немесе экологиялық қысқа мерзімді экспедициялар үшін пайдаланылады, бірақ тұрақты халқы жоқ. Ол Реюньондағы жоғары дәрежелі әкімшінің басқаруында.
Island in the southern Indian Ocean
other places named Saint Paul Island
Île Saint Paul (St. Paul Island) is an island forming part of the French Southern and Antarctic Lands (Terres australes et antarctiques françaises, TAAF) in the Indian Ocean, with an area of The island is located about south of the larger Île Amsterdam , northeast of the Kerguelen Islands, and southeast of Réunion. It is an important breeding site for seabirds. A scientific research cabin on the island is used for scientific or ecological short campaigns, but there is no permanent population. It is under the authority of a senior administrator on Réunion.
География
Сент-Пол аралы – үшбұрышты пішінді жанартау аралы, ең кең жерінен аспайтын. Бұл белсенді жанартаудың шыңы; жанартау соңғы рет 1793 жылы атқылаған (оңтүстік-батыс беткейінен), және шығыс жағында тік жартастармен тасты. Арал вулкандық ыстық нүктесінің пайда болуына байланысты Амстердам-Сент-Пол үстіртінде орналасқан. 1780 жылы кратерді жапқан тас жолағы құлап, теңіздің арна арқылы кіруіне мүмкіндік берді; кіреберіс бірнеше метр ғана тереңдікте, сондықтан кратерге кіре алатыны өте шағын кемелер немесе қайықтар ғана. Ішкі ойыс, кең және терең, биік тік қабырғалармен қоршалған. Белсенді термалдық бұлақтар бар. Арал Колорадо штатының Шайен округінің антоподы болып табылады, ол континенттік Америка Құрама Штаттарында мұхиттық емес антоподы бар сирек жерлердің бірі.
Île Saint Paul is a volcanic island with a triangular shape that measures no more than at its widest point. It is the top of an active volcano; the volcano last erupted in 1793 (from its SW Flank), and is rocky with steep cliffs on the east side. The island is located on the Amsterdam Saint Paul Plateau which is of volcanic hotspot origin. The thin stretch of rock that used to close off the crater collapsed in 1780, admitting the sea through a channel; the entrance is only a few meters deep, thus allowing only very small ships or boats to enter the crater. The interior basin, wide and deep, is surrounded by steep walls up to high. There are active thermal springs. The island is antipodal of Cheyenne County, Colorado, one of the few places in the continental United States with a non oceanic antipode.
Алғашқы байқаулар
Сент-Пол аралын португалдықтар 1559 жылы алғаш рет ашты. Арал картаға түсіріліп, толыққанды сипатталды және «Нау Сау Паулу» кемесінің экипажының мүшелері, олардың ішінде Әке Мануэль Альварес және химик Хенрике Диас суреттерге түсірді. Альварес пен Диас 38° оңтүстік ендігін дұрыс есептеп шығарды. Кемеге Руи Мело да Камара басшылық еткен, ол Хорхе де Соуза басқаратын португалдық Үндістан флотының құрамында болды. «Сан-Паулу» кемесінде әйелдер де болған, ол Еуропадан шығып, Бразилияда тоқтаған. Кейіннен Суматраның оңтүстігінде батып, аман қалғандардың драмалық және қиын оқиғасы осы кемеге байланысты болды. Келесі рет расталған кездесу 1618 жылдың 19 сәуірінде голландтық Харвик Клез де Хиллегом жасады. 17 ғасыр бойы аралды тағы да бірнеше рет көріп өткен. Оның ең толыққанды сипаттамаларының бірі, және мүмкін алғашқы қонуы, 1696 жылдың желтоқсанында Виллем де Вламинг жасады.
Île Saint Paul was first discovered in 1559 by the Portuguese. The island was mapped, described in detail and recorded in paintings by members of the crew of the Nau São Paulo, among them the Father Manuel Álvares and the chemist Henrique Dias. Álvares and Dias correctly calculated the latitude as 38° South. The ship was commanded by Rui Melo da Câmara and was part of the Portuguese India Armada commanded by Jorge de Sousa. The São Paulo, which also carried women and had sailed from Europe and stopped in Brazil, would be the subject of a dramatic and moving story of survival after it sank south of Sumatra. The next confirmed sighting was made by Dutchman Harwick Claesz de Hillegom on 19 April 1618. There were further sightings of the island through the 17th century. One of the first detailed descriptions of it, and possibly the first landing, was made in December 1696 by Willem de Vlamingh.
19 ғасыр
Кеме жүзу кезінде капитантар солтүстікке бет бұру алдында аралды навигацияны тексеру үшін пайдаланар еді. 18 және 19 ғасырларда Сент-Полға барлаушылар, балықшылар және мөр аулаушылар келіп тұратын, олардың арасында 1819 жылдың сәуірінде аралға келген американдық мөр аулаушысы генерал Гейтс болды. Американдық мөр аулаушы Джордж Уильям Робинсон мөр аулау үшін аралда қалдырылды және генерал Гейтс 1821 жылдың наурыз айында оны алуға оралғанша 23 ай бойы онда болды. Робинсон 1826 жылы «Хантер» атты жеке кемесімен Хобарттан қайта оралып, мөр терісін жинады. Мөр аулау кезеңі 1789 жылдан 1876 жылға дейін жалғасты. 60 кеме мөр аулау операцияларын жүргізгені тіркелген, олардың төртеуі кеме апаттарына ұшырады. Мөр аулау дәуірінен қалған ескерткіштерге үйлердің қиратылыстары мен жазулар жатады. Франция 1843 жылы Реюньон аралынан келген балықшылар тобымен аралды қайта ашқан кезде оған құқығын жариялады. Сент-Полде балық шаруашылығын құруға қызығушылық танытқан Миеровский Реюньон губернаторынан Сент-Пол мен Амстердам аралдарын иеленуге талап етті. Бұл 1843 жылдың 8 маусымындағы ресми жарлық арқылы іске асырылды, ал 1 шілдеде Мартин Дюперат «L'Olympe» кемесімен Амстердам аралына, содан кейін 3 шілдеде Сент-Полға қонды және үш түсті туды көтерді. Бұл талаптың куәсі ретінде Сент-Полдің кратерлік көлінің жағасында «Пеллефурнье Эмиль Мазарин де Ноярез, Гренобль, Кантон де Сассенаж, Изер департаменті, 1844» деген жазу бар тас табылды. Сент-Пол мен Амстердам аралдарын Миеровскийге беру туралы жарлық Париждегі Теңіз мұрағатында сақталады. Алайда, 1853 жылы француз үкіметі екі аралдан бас тартқаннан кейін балық аулау операциялары тоқтатылды. Аралдың алғашқы толық картасы 1857 жылы жасалды, осы кезде австриялық фрегат «Новара» флораны, фаунаны және геологияны зерттеу үшін команда жіберді. 1865 жылдың 2 қаңтарында Конфедерацияның әскери кемесі CSS Shenandoah Австралияға жол тартқанда Сент-Полде қысқа тоқтады. Кеме аралдың қоршалған портында өскен қалың ламинариядан өтуге қиындық тапты. Бірнеше теңізші аралды зерттеп, пингвин, жұмыртқа және тауықпен оралды. Олар конфедерациялықтарды жылына алты-сегіз ай бойы ешкімді көрмейтіні туралы хабарлаған екі француз балықшысын таң қалдырды. 1871 жылы британдық әскер тасымалы HMS Megaera аралда апатқа ұшырады. Кемедегі 400 адамның көпшілігі құтқарылғанша үш айдан астам уақыт күтуге мәжбүр болды. Кеме апатына ұшыраған экипаж кездескен екі француз тұрғыны туралы қысқаша, импрессионистік сипаттама Джудит Шаланскидің «Алыс аралдар атласы» (2010) кітабында келтірілген. 1874 жылдың қыркүйегінде француз астрономиялық миссиясы «La Dive» желкенді кемесімен жеткізіліп, Венераның транзитін бақылау үшін Сент-Полде үш айдан астам уақыт өткізді; геолог Шарль Велен аралдың маңызды геологиялық зерттеуін жүргізу мүмкіндігін пайдаланды. 1889 жылы Чарльз Лайтолер, кейіннен «Титаник» кемесінің екінші офицері ретінде танымал болды, ол кеме апаттан аман қалды, «Холт Хилл» желкенді баркасы жағаға тіреліп, сегіз күн бойы аралда апатқа ұшырады. Ол кеме апатын және аралды «Титаник және басқа кемелер» атты өмірбаяндық кітабында суреттеді. Лайтолер аралды қарақшылар пайдаланған және олардың қазынасы үңгірлерінде жасырылған болуы мүмкін деп болжады. 1892 жылы француздық «Бурдонна» шлюпінің экипажы, содан кейін 1893 жылы «L'Eure» кемесі француз үкіметі атынан Сент-Пол мен Амстердам аралдарын қайтадан иеленді.
During sailing ship days captains would occasionally use the island as a check on their navigation before heading north. Saint Paul was occasionally visited by explorers, fishermen, and sealers in the 18th and 19th centuries, among which was the American sealer General Gates, which called at the island in April 1819. George William Robinson, an American sealer, was left on the island to hunt seals, and stayed there for 23 months until the General Gates returned for him in March 1821. Robinson subsequently returned to Saint Paul in 1826 to gather sealskin, sailing from Hobart aboard his own vessel, the schooner Hunter. The sealing period lasted from 1789 to 1876. Sealing visits are recorded by 60 vessels, four of which ended in shipwreck. Sealing era relics include the ruins of huts and inscriptions. France's claim to the island dates from 1843, when a Capitain Mieroslawski re discovered the island with a group of fishermen from Réunion; interested in setting up a fishery on Saint Paul, Mieroslawski pressed the Governor of Réunion to take possession of both Saint Paul and Amsterdam Island. This was performed by means of an official decree dated 8 June 1843, and on 1 July, Martin Dupeyrat, commanding the ship L'Olympe, landed on Amsterdam Island and then on Saint Paul on 3 July, and hoisted the tricolor. Surviving evidence of this claim is an inscribed rock situated on the edge of Saint Paul's crater lake, inscribed "Pellefournier Emile Mazarin de Noyarez, Grenoble, Canton de Sassenage, Département de l'Isère, 1844". The decree giving the islands St Paul and Amsterdam in possession of Mieroslawski is located in Archives Maritimes in Paris. All fishery operations were, however, abandoned in 1853, when the French government renounced its possession of the two islands. The first good map of the island was not drawn up until 1857, when the Austrian frigate Novara landed a team which studied the flora, fauna, and geology from November to December. On the 2nd of January 1865, the Confederate warship, the CSS Shenandoah, stopped briefly at Saint Paul on its way to Australia. The ship had difficulty passing through the thick kelp field growing in the island's sheltered interior harbor. Several sailors explored the island and returned with a penguin, some eggs, and a chicken. They also surprised two French fishermen who informed the Confederates that they were used to seeing no one for six to eight months of the year. In 1871, a British troop transport, HMS Megaera, was wrecked on the island. Most of the 400 persons on board had to remain upwards of three months before being taken off. A short, impressionistic account of the two French residents encountered by the shipwrecked crew appears in Judith Schalansky's Atlas of Remote Islands (2010). In September 1874, a French astronomical mission conveyed by the sailing ship La Dive spent just over three months on Saint Paul to observe the transit of Venus; geologist Charles Vélain took the opportunity to make a significant geological survey of the island. In 1889, Charles Lightoller, who was later to become famous as the Second Officer of the RMS Titanic, whose sinking he survived, was shipwrecked here for eight days when the sailing barque Holt Hill ran aground. He describes the shipwreck and the island in his autobiography, Titanic and Other Ships. Lightoller speculated that pirates used the island and their treasure could be buried in its caves. In 1892, the crew of the French sloop Bourdonnais, followed by the ship L'Eure in 1893, again took possession of Saint Paul and Amsterdam Island in the name of the French government.
20 ғасыр
1928 жылы Compagnie Générale des Îles Kerguelen Рене Боссиерді және бірнеше бретондықтар мен мадагаскарлықтарды Сент-Полда "La Langouste Française" тікенді лобстер консервілеу зауытын құруға шақырды. 1930 жылдың наурыз айында екінші маусым аяқталған соң, қызметкерлердің көп бөлігі кетіп қалды, бірақ жеті адам қондырғыларды күзету үшін аралда қалды, бұл шамамен бірнеше айға созылатын еді. Күтілген көмек кешікті. 1930 жылдың желтоқсан айында кеме келген кезде бес адам қайтыс болды, олардың көпшілігі азық-түлік жетіспеуінен және цингадан зардап шекті: Пауле Бруну (аралда туған және дүниеге келгеннен екі ай кейін қайтыс болған бала), Эммануэль Пулоч, Франсуа Рамамонзи, Виктор Бруну және Пьер Куилливик. Тек үш адам құтқарылды. Осы оқиға кейін "Сент-Полдағы ұмытылғандар" (Les Oubliés de Saint Paul) деп аталды. Бірнеше жыл өткен соң, 1938 жылы француз балықшы қайығының экипажы аралда қиын жағдайға түсті. Экипаж қысқа толқынды радио арқылы жіберген сигналдар 11 000 шақырым қашықтықтағы АҚШ-та қабылданды. Хабарлама Әскери-теңіз күштеріне және Сан-Францискодағы француз консулына жеткізілді, ал Калифорниядағы 12 жасар әуесқой радиооператор Нил Тейлор аралдағы экипажбен байланысып, көмек жолда екеніне сендірді.
In 1928, the Compagnie Générale des Îles Kerguelen recruited René Bossière and several Bretons and Madagascans to establish a spiny lobster cannery on Saint Paul, "La Langouste Française". In March 1930, at the end of the second season, most of the employees left, but seven of them stayed on the island to guard the installations, supposedly for just a few months. The promised relief arrived much too late. When the ship finally came, in December 1930, five people had died, mostly from lack of food and scurvy: Paule Brunou (a child born on the island who died two months after her birth), Emmanuel Puloc'h, François Ramamonzi, Victor Brunou, and Pierre Quillivic. Only three survivors were rescued. This event has since come to be known as Les Oubliés de Saint Paul ("the forgotten ones of St. Paul"). A few years later in 1938, the crew of a French fishing boat was stranded on the island. Distress calls sent by the crew over short wave radio were fortuitously received 11,000 miles away in the United States. The message was relayed to the Navy and the French consul in San Francisco, while 12 year old Neil Taylor, an amateur radio operator in California, made contact with the stranded crew and assured them that help was on the way.
Қоршаған орта
Аралдың мұхиттық климаты салқын, ал жанартаудың беткейлері шөппен жабылған. Бұл субантарктикалық теңіз түлкілері, оңтүстік теңіз пілдері және тасқалқан пингвиндерінің көбейетін орны. 19-шы ғасырда немесе одан бұрын қара егеуқұйрықтар, үй егеуқұйрықтары, еуропалық қояндар, шошқалар мен ешкілер сияқты жат жорғалаушылар мен шөп жеушілер келгенге дейін, бұл жерде эндемикалық қанатсыз үйрек және бірнеше түрлі құлқалар да көбейетін. Шошқалар мен ешкілер кейін жоғалып кетті немесе жойылды. 1997 жылдың қаңтар айында аралға 13,5 тонна бродифакум антикоагулянты бар у қосылғаннан кейін қара егеуқұйрықтар жойылды.
The island has a cool oceanic climate and the slopes of the volcano are covered in grass. It is a breeding site for subantarctic fur seals, southern elephant seals and rockhopper penguins. It was also the breeding site for an endemic flightless duck & several kinds of petrel before the introduction of exotic predators and herbivores, including black rats, house mice, European rabbits, pigs and goats during the 19th century or earlier. The pigs and goats have since disappeared or been eradicated. Black rats were eradicated in January 1997 following an aerial drop of 13.5 tonnes of brodifacoum anticoagulant poison baits over the island.
Құстардың маңызды аймағы
Арал, оған іргелес Квилл Рок аралы, BirdLife International ұйымы тарапынан маңызды құс аймағы (IBA) ретінде белгіленді, себебі ол көптеген көбейетін теңіз құстарын қамтиды. Аралдың субтропиктік орналасуы оған субантарктикалық аралдардан өзгеше құс фаунасын сыйлайды және аймақта сирек кездесетін бірнеше көбелек түрлерін қамтиды. Сент-Пол аралының теңіз құстары негізінен Квилл Рок аралында ұя салған, бірақ егеуқұйрықтарды жою арқасында Макгилливрэй приондары және үлкен қанатты петрелдер сияқты бірнеше түр негізгі аралға қайта қоныстанды.
The island, with the adjacent islet of Quille Rock, has been identified as an Important Bird Area (IBA) by BirdLife International because it supports several breeding seabirds. The island's subtropical location gives it an avifauna distinct from that of subantarctic islands and contains several breeding species which are rare in the region. Saint Paul's seabirds nested mainly on Quille Rock until rat eradication allowed some species, notably MacGillivray's prions and great winged petrels, to recolonise the main island.