Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Роберт де Рос (шамамен 1227 жылы қайтыс болған) – ағыл-нормандық феодал бароны, әскербасы және әкімші. Ол Англия королі Джонның Магна Картаны сақтауын қадағалау үшін 61-бап бойынша тағайындалған жиырма бес баронның бірі болған.
English baron
Sir Robert de Ros (died c. 1227) was an Anglo Norman feudal baron, soldier and administrator who was one of the twenty five barons appointed under clause 61 of Magna Carta to monitor its observance by King John of England.
Шығу тегі
1182 жылы шамамен туған, ол Эверард де Ростың (1184 жылға дейін қайтыс болған) және оның әйелі Розаның (1194 жылы қайтыс болған) ұлы және мұрагері, Уортерлік Уильям Трусбуттың қызы. Рос әулеті 1158 жылы Йоркширдегі Рос ауылынан бастау алып, сондай-ақ Йоркширдегі Хелмсли барониясын иеленді, ал 1189 жылға дейін король Генрих II-нің сыйы ретінде Нортумберлендтегі Уорк-он-Твид барониясын алды.
Born about 1182, he was the son and heir of Everard de Ros (died before 1184) and his wife Roese (died 1194), daughter of William Trussebut, of Warter. The Ros family, from the village of Roos in Yorkshire, had in 1158 acquired the barony of Helmsley, also in Yorkshire, and before 1189 by gift of King Henry II the barony of Wark on Tweed in Northumberland.
Мансап
Әкесінен айырылғаннан кейін, оның жерлері бастапқыда Англияның бас судьясы Ранулф де Гланвиллдің қамқорлығында болды. 1191 жылы, кәмелетке толмаған болса да, ол әкесінің жерін мұраға алу үшін 1000 марка төледі. Сол жылы ол Шотландия королі I Вильгельмнің заңсыз қызы болған жесірге үйленді. Кейін анасынан Трюсбут иелігінің үштен бір бөлігін мұраға алды, оған Нормандиядағы Бонневиль-сюр-Тук қаласына жақын жерлер кірді, ол мұрагерлік сот орындаушысы және кастелян болды. 1196 жылы Англия королі I Ричард пен Франция королі II Филипп арасындағы шайқас кезінде Ричард айтарлықтай құны бар француз рыцарын тұтқынға алып, Бонневиль қамалына қамады. Қамал күзетшісі рыцардың қашуына жол бергенде, ашуланған Ричард оны дарға асып, Росты түрмеге қамап, 1200 марка айыппұл салды (бірақ кейін 275 маркасы кешірілді). Көптеген магнаттар сияқты, ол 1199 жылдан кейін король Джонмен шиеленіскен қарым-қатынаста болды. Ол корольдің жарғыларына куә болды, оның әскерлерінде қызмет етті, оның дипломатиялық миссияларын орындады (1199 жылы Ростың Шотландиядағы қайнағасының алдына), және бірде Ирландияда онымен құмар ойнағаны туралы хабарланды. 1205 жылы Джон оның жерлерін тәркілеуге бұйрық берген кезде жағдай ушықты, бірақ кейін бұйрықтан бас тарды. Сол кезде оның кіші ұлы корольдың кепілі ретінде алынған болуы мүмкін. 1206 жылы ол үш жыл ішінде крест жорығының рыцары немесе жеке паломник ретінде Иерусалимге барса, жерлерін ипотекаға беруге рұқсат алды. 1207 жылы рұқсат қайта жаңартылды, бірақ оның беделі сол жылы оның бақылауында болған тағы бір тұтқынның қашуынан зардап шекті, ол үшін 300 марка айыппұл салынды. 1209 жылы ол Шотландияға дипломатиялық миссиямен жіберілді, бірақ Палестинаға бармаған сияқты, өйткені 1210 жылы ол Джонмен бірге Ирландияда қызмет етті. 1212 жылы Джон монастырға кіргендіктен, жерлерін сэр Филипп Олдкойтске тапсырды. Бірақ ол келесі жылы патша оны Камберлендтің шерифі етіп тағайындағаннан кейін және Линкольншир мен Йоркширдегі шағымдарды тергейтін комиссияға мүшелікке тағайындағаннан кейін, қайтадан әлемдік өмірге оралды. Соңғы округте ол Джон мен Уильям де Форц, Аумале графинясы Хауиздің кең иеліктерінің мұрагері арасындағы келісімге қол жеткізу үшін жұмыс істеді. 1213 жылғы қазанда ол Джон Англияны Папаның билігіне бағындырған кезде куә болды және Джонның уәделерін орындауын қамтамасыз ету үшін тағайындалған он екі кепілдің бірі болды. 1214 және 1215 жылдың бірінші тоқсанындағы ала-көтерілістер кезінде ол Джонға адал болды, оған Камберлендтегі патшалық иеліктері мен оның әпкесі Баркинг аббаттығының аббатиссасы болып сайлануына патшалық қолдау көрсетілді. Алайда ол кейін бүлікші барондарға қосылды, ол 25 таңдалғанның бірі болды. Осы үшін Папа оны қауымнан шығарды, ал Джон оның жерлерін Уильям де Форцке берді. Джон Карлайл қамалын тапсыруды бұйырған, ол солай істеді, бірақ 1216 жылғы қазанда Джон қайтыс болғаннан кейін де бүлікші жағында қалды, тіпті оның үлкен ұлы 1217 жылғы мамыр айында лоялистер тұтқындағаннан кейін де Людовик ханзадасын қолдады. Ақыры сол жылы ол бағынды және жерлерінің көп бөлігін қайтарып алды. Йоркширдегі аралық тәртіпсіздіктер жалғасты, 1220 жылы оның адамдары мен шерифтің адамдары арасында шайқастар болды, содан кейін 1221 жылы Уильям де Форстың көтерілісі кезінде Скипси қамалын алуға және қиратуға шақырылды. 1225 жылы ол Магна Картаны қайта жариялауға куә болды және 1226 жылдың соңында монастырлық орденге, мүмкін Темплерлерге кірді. Ол нығайтқан Хельмсли иеліктері үлкен ұлына, ал ол нығайтқан Уорк кіші ұлына берілді. Ол сол жылы немесе 1227 жылы қайтыс болды және Лондонның Храм шіркеуіне жерленді.
Left fatherless, his lands were initially in the keeping of the Chief Justiciar of England, Ranulf de Glanvill. In 1191, though under age, he paid a 1,000 mark fee to inherit his father's lands. In that year he also married a widow who was an illegitimate daughter of King William I of Scotland. Later he inherited from his mother one third of the Trussebut estates, which included lands near the town of Bonneville sur Touques in Normandy, of which he became hereditary bailiff and castellan. In 1196, during fighting between King Richard I of England and King Philip II of France, Richard captured a French knight worth a significant ransom and put him in the castle of Bonneville. When the keeper of the castle let the knight escape, an angry Richard had the man hanged and imprisoned Ros, fining him 1,200 marks (though he was later let off 275 marks). Like many magnates, he had an uneasy relationship with King John after 1199. He witnessed the King's charters, served in his armies, went on diplomatic missions for him (one in 1199 to Ros's father in law in Scotland), and on one occasion was reported gambling with him in Ireland. Tension arose in 1205, when John ordered his lands to be seized but later relented. It was possibly then that his younger son was taken as a hostage by the King. In 1206 he was given permission to mortgage his lands if during the next three years he went to Jerusalem, as a crusading knight or as an individual pilgrim. The permission was renewed in 1207, but his record was marred by the escape that year of another prisoner under his supervision, for which he was fined 300 marks. Back in favour in 1209, he was sent again on a diplomatic mission to Scotland but does not seem to have gone to Palestine, for in 1210 he was serving with John in Ireland. In 1212, on account of him entering a monastic order, John gave custody of his lands to Sir Philip Oldcoates. But he re entered secular life the next year, when the King made him sheriff of Cumberland and appointed him to a commission investigating grievances in Lincolnshire and Yorkshire. In the latter county, he worked for a reconciliation between John and William de Forz, heir to the extensive estates there of Hawise, Countess of Aumale. In October 1213 he was one of the witnesses when John surrendered England to the authority of the Pope and he was one of the twelve guarantors appointed to ensure John kept his promises. Throughout the disturbances of 1214 and the first quarter of 1215 he remained loyal to John, being rewarded with royal manors in Cumberland and royal support for the election of his aunt as abbess of Barking Abbey. However he then joined the rebel barons as one of the 25 chosen to enforce observance of Magna Carta, being appointed by them to control Yorkshire and possibly Northumberland. For this he was excommunicated by the Pope, and John gave his lands to William de Forz. Ordered by John to give up Carlisle Castle, he did so but remained on the rebel side after the death of John in October 1216, supporting Prince Louis even after his elder son was captured by the loyalist side in May 1217. He finally submitted later that year, and regained most of his lands. Intermittent unrest in Yorkshire continued, with fighting in 1220 between his men and those of the sheriff, followed in 1221 with him being summoned to help take and destroy Skipsea Castle during the rebellion of William de Forz. In 1225 he was one of the witnesses to the reissue of Magna Carta and by the end of 1226 had re entered a monastic order, possibly the Knights Templar. His Helmsley estates, where he had fortified the castle, then went to his elder son, while Wark, also fortified by him, went to the younger. He died that year, or in 1227, and was buried in the Temple Church in London.
Жеңіс
Ол Темплер рыцарларын қолдады, оларға Йоркширдегі, Рибстонды қоса алғандағы жерлерді сыйлады, онда олар командирлік құрды. Ол Нортумберлендтегі Болтон қаласында Әулие Томас Бекетке арналған жалқау ауруханасын салып, оған көптеген жерлерді бұйырды. Сондай-ақ ол Ривоулкс аббаттығына, Ньюминстер аббаттығына және Киркхэм монастырына да көмек қолын созды.
He was a supporter of the Knights Templar, giving them lands in Yorkshire that included Ribston, where they set up a commandery. At Bolton in Northumberland, he founded a leper hospital dedicated to St Thomas Becket, endowing it with extensive lands. He was also a benefactor of Rievaulx Abbey, Newminster Abbey and Kirkham Priory.