Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық журналист және тарихшы (1914–2010)
British journalist and historian (1914–2010)
Базил Рисбриджер Дэвидсон (9 қараша 1914 – 9 шілде 2010) – африка тарихы мен саясаты туралы 30-дан астам кітап жазған британдық журналист және тарихшы. Екі қазіргі заманғы жазушының пікірінше, "Дэвидсон, африка тарихы мен саясаты туралы көптеген кітаптарының біріншісі 1956 жылы жарық көрген, белсенді журналист ретінде, жаңа саланың кең халықаралық оқырманға таралуына ең көп үлес қосушы болып саналады".
Basil Risbridger Davidson (9 November 1914 – 9 July 2010) was a British journalist and historian who wrote more than 30 books on African history and politics. According to two modern writers, "Davidson, a campaigning journalist whose first of many books on African history and politics appeared in 1956, remains perhaps the single most effective disseminator of the new field to a popular international audience".
Ерте өмір
Базил Дэвидсон 1914 жылдың 9 қарашасында Ұлыбританияның Бристоль қаласында дүниеге келді. 16 жасында мектепті бітірмей, Лондонға көшіп кетті. 1938 жылы ол The Economist газетінің Париж тілшісі, соңынан The Star газетінің дипломатиялық тілшісі болып жұмыс істеді. 1930-жылдары Италия мен Орталық Еуропаны көптеп саяхаттады.
Basil Davidson was born in Bristol, United Kingdom on 9 November 1914 and left school at 16 and moved to London. In 1938, he gained a job at the Paris correspondent of The Economist and later as the diplomatic correspondent of The Star. He travelled widely in Italy and Central Europe in the 1930s.
Соғыс уақытындағы қызмет
Дэвидсонды құпия барлау қызметі (SIS) және МИ-6 D бөліміне жұмысқа алды. Ол 1939 жылғы желтоқсанда Будапештке жаңалықтар агенттігі құру сылтавымен жіберілді. 1941 жылғы сәуірде нацистердің шапқышылығы басталғанда, ол Югославияның Белград қаласына қашып кетті. Мамыр айында итальяндық әскерлер оны тұтқынға алды, бірақ кейін тұтқын алмасу келісімі арқылы босатылды. 1942 жылдың соңынан 1943 жылдың ортасына дейін ол Египеттің Каир қаласында Югославияның Арнайы операциялар тобының (SOE) бөлімін басқарды, онда ол Джеймс Клугманның бастығы болды. 1943 жылғы 16 тамызда ол Боснияға парашютпен секіріп, алдағы айларды партизандармен байланыс жасаумен өткізді, осы туралы ол 1946 жылы жарық көрген «Партизандық сурет» атты кітабында баяндады. Дэвидсон Югославиядағы Срем және Фрушка Гораға қарай жылжыды. Ол бірнеше рет тұтқындалуға және қаза табуға жақын болды. SOE оны Венгрия басып алған Бачка аймағына көтеріліс қозғалысын ұйымдастыру үшін жіберді, бірақ Дэвидсон жағдайдың қолайсыз екенін түсініп, Дунай арқылы Фрушка Гораға қайта оралды. 1944 жылғы маусымда неміс әскері Фрушка Гораны қоршап алып, ондағы партизандарды жоюға тырысты, бірақ Дэвидсон мен оның серіктері тар мүшкелден құтыла алды. Кеңес әскерлері Югославияға енгеннен кейін Дэвидсон әуемен эвакуацияланды. Дэвидсон партизандар мен коммунистік көшбасшы Иосип Броз Титоға зор құрметпен қарады. 1945 жылғы қаңтардан бастап Дэвидсон Лигурия және Генуядағы партизандармен байланыс офицері қызметін атқарды. Ол 1945 жылғы 26-27 сәуірде Генуяда неміс әскерлерінің капитуляциясына куә болды. Ол подполковник шынжырғымен соғысты аяқтады және Әскери крестпен марапатталды, сондай-ақ екі рет құжатта еске алынды.
Davidson was recruited by the Secret Intelligence Service (SIS) and MI6, D Section. As part of his Mission, he was sent to Budapest, Hungary in December 1939 under the cover of establishing a news service. In April 1941, with the Nazi invasion, he fled to Belgrade, Yugoslavia. In May, he was captured by Italian forces and was later released as part of a prisoner exchange. From late 1942 to mid 1943, he was chief of the Special Operations Executive (SOE) Yugoslav Section in Cairo, Egypt, where he was James Klugmann's supervisor. He parachuted into Bosnia on 16 August 1943, and spent the following months serving as a liaison with the Partisans, as he would describe in his 1946 book, Partisan Picture. Davidson moved east into Srem and the Fruška Gora in Yugoslavia. He was nearly captured or killed several times. SOE posted him to Hungarian occupied Bačka to try to organize a rebel movement there, but Davidson found that the conditions were unsuitable and crossed back over the Danube into the Fruška Gora. The Germans encircled the Fruška Gora in June 1944 in a last attempt to liquidate the Partisans there, but Davidson and the others made a narrow escape. After Soviet forces entered into Yugoslavia, Davidson was airlifted out. Davidson had enormous appreciation for the Partisans and the communist leader Josip Broz Tito. From January 1945 Davidson was liaison officer with partisans in Liguria and Genoa, Italy. He was present for the surrender of the German forces in Genoa on 26–27 April 1945. He finished the war as a lieutenant colonel and was awarded the Military Cross and was mentioned in despatches on two occasions.
Африка және жазушылық мансап
Дэвидсон соғыстан кейін журналистикаға оралды. Бастапқыда ол Париждегі «Таймс» газетінде жұмыс істеді, бірақ суық соғыс басталған кезде соғыстағы рөлінен кейін коммунистік көзқарастарға ие деп есептелді. 1949 жылы ол газеттен кетіп, «Демократиялық бақылау одағының» (UDC) хатшысы болды және солшыл «Жаңа мемлекетші» газетінде жұмыс істей бастады. Алайда, суық соғыс оның Орталық Еуропаға оралуына кедергі келтірді, ал апартеидке қарсы күрескен кәсіподақтар шақырғаннан кейін Дэвидсон Африкаға қызығушылық танытты. Ол Оңтүстік Африкадағы ақ үстемдік пен Африкадағы отаршылдыққа қарсы мақалалар мен кітаптар жариялады, содан кейін «Daily Herald» (1954–57) және «Daily Mirror» (1959–62) газеттерінде жұмыс істеді. Ол танымал жазушы ретінде мансабын бастады. Ол бес роман және Африка тарихы мен саясатына арналған 30-ға жуық кітап жазды. Бұл оның тәуелсіздік дәуірінде Африка бойынша маңызды сарапшылардың бірі екенін бекітті. 1960 жылы оның «Африканың жоғалған қалалары» кітабы ең үздік кітап үшін Анисфилд-Вольф сыйлығын жеңіп алды. 1969 жылдан бастап Дэвидсон апартеидке қарсы қозғалысқа қатысып, ақырында оның вице-президенті болды. Ол, әсіресе 1980 жылдардан бастап, пан-африканизмді жақтады, сондай-ақ Родезиядағы ақшыл үкіметті және Анголадағы Америка қолдауындағы Анголаның толық тәуелсіздігі үшін ұлттық одақ (UNITA) ұйымын сынады. Ол Ангола мен Эритреяда Эфиопиядан тәуелсіздік күресі кезінде ұзақ уақыт өткізді. 1984 жылы Дэвидсон «Channel 4» телеарнасы үшін «Африка» атты сегіз бөлімді деректі фильм жасады. Академик болмаса да, Дэвидсон Африка мәселелері бойынша сарапшы ретінде танылды және Шығыс және Африка зерттеулері мектебі сияқты университеттерде бірнеше құрметті лауазымдарға ие болды. Дэвидсон Еуропа мен Африка университеттерінен құрметті дипломдар мен бірқатар азаматтық наградалар алды. 1976 жылы ол Амилкар Кабрал медалін жеңіп алды. 1980 жылы Ұлыбританияның Ашық университетінен, ал 1981 жылы Эдинбург университетінен құрметті диплом алды. «Африка» фильмдер сериясы үшін ол 1984 жылы Нью-Йорктегі Халықаралық кино және теледидар фестивалінде Алтын сыйлықты жеңіп алды. 2002 жылы Португалия президенті Хорхе Сампайю оны Инфанте Д. Энрике орденінің Үлкен офицері ретінде марапаттады.
Davidson returned to journalism after the war. He was employed initially by The Times in Paris but was widely considered to have communist sympathies after his wartime role as the Cold War began. He left in 1949 and became the secretary of the pressure group, the Union of Democratic Control (UDC) and began to work for the left leaning New Statesman. However, the Cold War prevented him from returning to Central Europe and instead Davidson became interested in Africa after being invited to South Africa by trade unionists opposed to Apartheid. He published several articles and books critical of white rule in South Africa and colonial rule in Africa, passing to the Daily Herald (1954–57) and the Daily Mirror (1959–62). He began a career as a popular writer. He published five novels and 30 other books, mainly on African history and politics. These consolidated his reputation as one of the leading authorities on Africa in the era of independence. In 1960, his book Lost Cities of Africa won the Anisfield Wolf Award for best book. From 1969, Davidson was involved in the Anti Apartheid Movement and eventually became the movement's vice president. He was a strong supporter of Pan Africanism, especially from the 1980s, and was critical of the white minority government in Rhodesia and of the American backed União Nacional para a Independência Total de Angola (UNITA) in Angola. He spent long periods in Angola and in Eritrea during its struggle for independence from Ethiopia. In 1984, Davidson produced an eight part documentary series for Channel 4 entitled Africa. Although not an academic, Davidson gained a reputation as an authority on African affairs and received a number of honorary positions at universities, including the School of Oriental and African Studies. Davidson also gained honorary degrees from universities in Europe and Africa, as well as a number of civic decorations. In 1976, he won the Medalha Amílcar Cabral. He received honorary degrees from the Open University of Great Britain in 1980, and the University of Edinburgh in 1981. For his film series Africa, he won the Gold Award, from the International Film and Television Festival of New York in 1984. In 2002 he was decorated by the Portuguese president Jorge Sampaio as Grande Oficial da Ordem do Infante D. Henrique.