Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Өзін-өзі енгізу – автордың өзін тудырған әңгімеге, ойша жасалған кейіпкердің бейнесінде немесе оның көзқарасынан жазуы. Кейіпкер, айқын немесе жасырын түрде, жұмыстың авторына ұқсас мінез-құлық танытуы, оның жеке ерекшеліктерімен сипатталуы және тіпті физикалық келбетімен де ұқсас болуы мүмкін. Көркем өнерде өзін-өзі енгізуге баламасы – суретшінің өзін-өзі бейнелейтін портретін, оқиғалы суреттерге қосу. Бұл, кем дегенде, Еуропалық Ренессанс кезеңінен бері қолданылып келе жатқан, кең таралған көркемдік тәсіл. Кәсіби жазушылар арасында, бірінші және үшінші тұлғадағы өзін-өзі енгізу әдістерін қасақана пайдалану, көбінесе автордың шығармашылық жаңалықсыздығын көрсетеді және оның туындыларында ой-қиялының жеткіліксіздігін білдіреді.
Literary device where the author writes themself into their fictional story
Self insertion is a literary device in which the author writes themselves into the story under the guise of, or from the perspective of, a fictional character. The character, overtly or otherwise, behaves like, has the personality of, and may even be described as physically resembling the author of the work. In visual art, the equivalent of self insertion is the inserted self portrait, where the artist includes a self portrait in a painting of a narrative subject. This has been a common artistic device since at least the European Renaissance. Among professional writers, the intentional, deliberate use of first person and third person self insertion techniques are commonly considered to be an unoriginal action on the author's part, and represents a paucity of creative thought in his writing.
Әдеби формалары
Осыған ұқсас әдеби тәсілдерге автордың бірінші тұлғада баяндаушы болып қоса жұмыс істеуі, үшінші тұлғада автордың өзіндей кейіпкерді жазуы, немесе автор қасақана немесе қасақана емес, авторға ішінара негізделген кейіпкерді қосу жатады. Көптеген кейіпкерлер автордың бейсана түрде оларды өзінің орнына қолдануы салдарынан туған өзін-өзі енгізу деп сипатталды. Өзін-өзі енгізуді екінші тұлғада баяндауда да қолдануға болады, бұл оқырманның қиялын және оқиғаға сенуін пайдаланады. Оқырман, екінші тұлғада сөйлесе отырып, басқа кейіпкермен өзара әрекеттеседі, оқырманның оқиғаға толыққанды енуі мен өзін оқиғаның ішіне психологиялық түрде проекциялауы үшін, өзінің оқиғаны басынан кешіріп жатқанын көзге елестетеді. Екінші тұлғадағы өзін-өзі енгізудің жарияланған көркем әдебиеттегі мысалдары сирек болса да, мұндай тәсіл фанаттардың туындыларында жиі кездеседі, онда оқырман көбінесе жақын қарым-қатынаста болатын ойдан шығарылған кейіпкермен жұптасады.
Similar literary devices include the author doubling as the first person narrator, or writing an author surrogate in the third person, or adding in a character who is partially based on the author, whether the author included it intentionally or not. Many characters have been described as unintentional self insertions, implying that their author is unconsciously using them as an author surrogate. Self insertion can also be employed in a second person narrative, utilizing the imagination of the reader and his suspension of disbelief. The reader, referred to in the second person, is depicted as interacting with another character, with the intent to encourage the reader's immersion and psychological projection of himself into the story, imaging that he, himself, is performing the written story. While examples in published fiction of second person self insertion are rare, the use of such is common in fan fiction, in which the reader is paired with a fictional character, often in an intimate setting.