Бенни Парсонс: NASCAR чемпионы және жарыс тарихы

Кіріспе

Американдық жарыс жүргізушісі және журналист (1941–2007)

Бенджамин Стюарт Парсонс (12 шілде 1941 – 16 қаңтар 2007) – американдық NASCAR жүргізушісі, кейіннен SETN, TBS, ABC, ESPN, NBC және TNT телеарналарында хабаршы, талдаушы және тілші болып жұмыс істеді. Ол 1973 жылғы NASCAR Winston Cup Series чемпионы атанды және 2017 жылы NASCAR Даңқ залына енгізілді. Ол бұрынғы NASCAR жүргізушісі, команда иесі және Phil Parsons Racing телеарнасының хабаршысы Фил Парсонстың ағасы болды. Оны «BP» және «Профессор» деп лақап атады, соңғысы оның әйгілі сөздері мен салмақты мінезіне байланысты туындады.

Ерте өмір

Парсонс Солтүстік Каролина штатының Уилкс округінде дүниеге келді. Балалық шағын Солтүстік Каролинаның Көк Тауларында (Blue Ridge Mountains) өткізді және Миллерс Крик орта мектебінде (қазіргі Уэст Уилкс орта мектебі) футбол ойнады. Орта мектепті бітірген соң ол Мичиган штатының Детройт қаласына көшіп барды, онда оның әкесі такси компаниясын басқарды. Парсонс жарыс мансабын бастамас бұрын Детройтта жанармай құю станциясында жұмыс істеді және такси жүргізді. Бір күні жанармай құю станциясында жұмыс істеп жатқанда, жарыс машинасы тіркеп әкелген екі клиент оны жергілікті жарыс жолына шақырды. Сол кешкі жарысқа машинаның жүргізушісі келмеді, ал Парсонс сол түні алғаш рет жарыс машинасына отырып, жарысқа қатысты. Кейін Бенни Солтүстік Каролина штатының Эллербе қаласына көшіп, оны өмірінің соңына дейін үйі деп санады.

1960 жылдар

Парсонс 1964 жылы Холман Муди командасы үшін, жас Кейл Ярбороубен бірге NASCAR карьерасын бастады, бір жарысқа қатысты. Парсонс 1968 және 1969 жылдары ARCA чемпионатында жеңіске жетті, содан кейін Солтүстік Каролина штатының Эллербе қаласына көшті. 1969 жылы Парсонс төрт NASCAR жарысында үш рет үздік ондыққа кірді.

1970 жылдар

Бенни 1970 жылы команда басшысы Джон Хиллмен бірге NASCAR жарысына толық уақыт қосылды. Ол 45 жарыста 23 рет топ-10-ға кірді, Лэнгли Филд спидвейінде поул алды және соңғы ұпайлар кестесінде сегізінші орынды иеленді. Ол L. G. DeWitt/DeWitt Racing үшін №72 машинада жарысты. Парсонс 1971 жылы 35 стартта 18 рет топ-10-ға кірді, оның ішінде Оңтүстік Бостон спидвейінде алғашқы жеңісін оді. Ол ұпайлар бойынша он бірінші орынды алды. 1972 жылы ол 31 жарыста 19 рет топ-10-ға кірді. Соңғы кестеде ол бесінші орынды иеленді. 1973 жылы ол NASCAR Winston Cup Series чемпионатында тек бір жеңіспен жеңіске жетті, тіпті Дэвид Пирсон он бір жарыста жеңіске жетсе де, Пирсон бар болғаны он сегіз жарысқа қатысты. Парсонстың тұрақтылығы оған чемпиондық әкелді: 28 жарыста 21 рет топ-10-ға және 15 рет топ-5-ке кірді. Рокингемде (Солтүстік Каролина) 1973 жылғы чемпионатын жеңіп алғанда, ертедегі апаттан кейін трассаға қайта оралуы есімде қалды. Ол 13-ші айналымда апатқа ұшырап, машинасы қатты зақымданғаннан кейін чемпиондық үмітіне күмән келді. Ол пит-стопқа барып, машинадан барлық мүмкіндігін шығарып, соңғы есепте топ-5-ке кіруге үміттенді. Гараждың қалған бөлігі Ричард Петтидің күшті қарсыласын жеңіске жеткізуді көруге ниеттеніп, Парсонстың командасына машинаны қайта құрастыруға көмектесті. Парсонс керемет түрде 136 айналымнан кейін жолға қайта оралды және 25-ші орынды алып, 1973 жылғы чемпионатты жеңіп алу үшін жеткілікті айналым жасады. Ричард Петти, поулды жеңіп, Парсонстың апатын көргеннен кейін, чемпиондыққа үміттеніп, қозғалтқыш бұзылғаннан кейін 35-ші орынға түсті. Бұл нашар өнім Петтиді соңғы кестеде бесінші орынға түсірді, ал Кейл Ярборо үшінші орынмен маусымды аяқтады. Ярборо чемпионнан 67 ұпайға қалып қойды. Парсонс ARCA және NASCAR чемпионаттарында жеңіске жеткен жалғыз адам болды. Парсонс 1974 жылдан 1980 жылға дейін соңғы ұпайлар кестесінде үшінші және бесінші орындарда болды және 1975 жылы Дейтона 500-де жеңіске жетті. 1979 жылдан бастап ол M. C. Anderson үшін №27 машинасына ауысты. 1979 жылы Солтүстік Уилксборо спидвейінде Бобби Эллисон жарыстың көп бөлігін жетекке шығарды, бірақ соңғы 150 айналымда Даррел Уолтрип Эллисонды қуып жете алды. Екеуі қатты соқтығысып, Уолтрип алдыңғы қабырғаға соқты. Уолтрип ескерту кезінде Эллисонды тығыздап, тығыздау үшін қара жалау алды. Бени Парсонс жарысты жеңіп алды, бірақ бұл Солтүстік Уилксборо спидвейіндегі оның жалғыз жеңісі болды. Парсонстың әйелі Терри, ол 1992 жылдан бастап 2007 жылы қайтыс болғанға дейін үйленген, оның қайтыс болғаннан кейін екі жыл өткен соң Солтүстік Уилксборо спидвейіне инвестор болды.

Benny joined the NASCAR circuit full time in 1970 with crew chief John Hill. He had 23 top 10 finishes in 45 races, a pole at Langley Field Speedway, and finished eighth in the final point standings. He raced the No. 72 car for L. G. DeWitt/DeWitt Racing. Parsons had 18 top 10 finishes in 35 starts in 1971, including his first win at South Boston Speedway. He finished eleventh in the points. In 1972, he had 19 top 10 finishes in 31 races. He finished fifth in the final points standings. In 1973, he won the NASCAR Winston Cup Series Championship with only one win, even though David Pearson won eleven races, although Pearson had only entered eighteen events. Parsons' consistency likely won him the championship: he had 21 top 10 and 15 top 5 finishes in the 28 events. His improbable return to the track after an early crash cemented his 1973 championship at Rockingham, North Carolina. He saw his championship hopes start to fade as he was involved in a lap 13 crash and his car was heavily damaged. He took to the pits to muster whatever he could out of the car and hope for a top five finish in the final standings. The rest of the garage was hoping to see the underdog unseat the mighty Richard Petty and joined in to help Parsons' crew put the car back together. Parsons miraculously got back on the track 136 laps later and completed enough laps to finish 25th and take the 1973 championship. Richard Petty, with the championship in his sights after winning the pole and seeing Parsons' accident, had engine trouble and was relegated to a 35th place finish. The poor performance dropped Petty all the way to fifth in the final standings, as Cale Yarborough took the runner up spot on the season with his third place effort. Yarborough finished 67 points behind the champion. Parsons became the only person to win both ARCA and NASCAR championships. Parsons finished between third and fifth in the final points standings from 1974 to 1980, and won the 1975 Daytona 500. He switched to the No. 27 entry for M. C. Anderson starting in 1979. In 1979 at North Wilkesboro Speedway, Bobby Allison led most of the race, but in the final 150 laps, Darrell Waltrip caught Allison. The two hit together hard and Waltrip hit the front stretch wall. Waltrip began crowding Allison under the caution and got black flagged for the crowding. Benny Parsons would win the race, but it would be his only win at the North Wilkesboro Speedway. Parsons' wife Terri, with whom he was married from 1992 until his death in 2007, became an investor in North Wilkesboro Speedway two years after his death.

1980 жылдар

Ол 1980 жылы Шарлоттада өткен World 600 және Лос-Анджелес Times 500 (Онтарио моторлы трассасында өткен соңғы ірі автожарыс) жарыстарында жеңіске жетті және ұпай бойынша 3-ші орын алды. 1981 жылы ол No. 15 Bud Moore Ford Thunderbird көлігімен жарыса бастады. Ол Нэшвилл спидвейінде, Техас әлемінің спидвейіндегі соңғы жарыста және Ричмондте жеңіске жетті. Сонымен қатар, ол топ-10-ға ілігіп, сол жылы оныншы орынды иеленді. Парсонс 1982 жылы Талладега суперспидвейіндегі Winston 500 жарысына 200.175 миль/сағат (mph) жылдамдықпен қатысты. Бұл NASCAR тарихи біліктілік жарысының алғашқысы болды. Парсонс 1983 және 1986 жылдар аралығында иесі Джонни Хейс үшін жарыстардың шамамен жартысына қатысты. Парсонстың мансабындағы соңғы жеңіс 1984 жылы Атлантадағы Coca Cola 500 жарысында тіркелді. Ол 1983 жылы Берт Рейнольдс түсірген "Строкер Эйс" фильмінде ойнады. Парсонс 1987 жылы Хендрик Моторспортс командасына қосылды, ол ЖИТС-ке шалдыққан Тим Ричмондтың орнына келді. Дарлингтон трассасындағы жарыстың бірінші айналымында Парсонс қабырғаға соғылып, жарыс көлігіне ауыр зақым келтірді. Ол жарысты жалғастыра алды, бірақ жөндеу үшін бірнеше рет тоқтау жасады. Бір сәтте оның команда басшысы Гарри Хайд Парсонсқа пит-стоп жасауға рұқсат бермеді, себебі ол және команда мұзжұмсақты жеп демалып жатқан. Бұл оқиға "Жұлдызды күн" фильмінде айтылды. Фильмдегі тағы бір көрініс Мартинсвилл спидвейіндегі Парсонс пен әйгітігі қыңыр Хайдтың қатысуымен болған нақты оқиғадан шабыттанды. Хайд Парсонсқа қайта старт алғанда темп машинасына соғылуын саркастикалық түрде айтты, өйткені трассада Парсонс соқпаған жалғыз нәрсе осы еді. Парсонс 1988 жылы өзінің соңғы NASCAR маусымында Джуни Донлави үшін No. 90 Bulls Eye BBQ Ford көлігімен жарысты, содан кейін ол өмірінің соңына дейін комментаторлық қызметте жұмыс істеді. Парсонс бірнеше рет қосымша жарыстарға қатысты. Біріншісі 2003 жылы "Олд Доминион 500" жарысында "Уоллидің әлемі" жарнамалық бөлігі ретінде болды. Ол сондай-ақ 2003 жылы Рокингемдегі соңғы күзгі жарыста 1973 жылғы Chevrolet көлігімен жеңіс шеңберінен өтті, бұл көлікпен ол бұрын чемпионатта жеңіске жеткен еді. Парсонс сонымен қатар Аризона штатының Тусон қаласында өткен "Гонг Шоу" байқауында NASCAR-дың бұрынғы жүргізушісі Грег Биффлді таныстырған.

He won the 1980 World 600 at Charlotte and the Los Angeles Times 500 (the final major motor race held at Ontario Motor Speedway) and finished 3rd in points. In 1981, he started racing in the No. 15 Bud Moore Ford Thunderbird. He had wins at Nashville Speedway USA, the final race at Texas World Speedway, and Richmond. In addition, he received his final top ten points finish, finishing tenth that year. Parsons qualified for the 1982 Winston 500 at Talladega Superspeedway at 200.175 miles per hour (mph), which was the first NASCAR qualification run over
Parsons raced in about half of the races between 1983 and 1986 for owner Johnny Hayes. Parsons' final career victory came in 1984 at the Coca Cola 500 at Atlanta. He appeared in the 1983 Burt Reynolds movie Stroker Ace. Parsons joined Hendrick Motorsports in 1987 as a substitute driver for Tim Richmond, who was stricken with AIDS. During the first lap of a race at Darlington Raceway, Parsons hit the wall and badly damaged his race car. He was able to continue, but had to make several pit stops for repairs. At one point, his crew chief, Harry Hyde, refused to allow Parsons to pit because he and the crew were on an ice cream break. This incident was alluded to in the film, Days of Thunder. Another scene in the film was inspired by a real life incident at Martinsville Speedway involving Parsons and the notoriously cantankerous Hyde. Hyde sarcastically told Parsons to hit the pace car on a restart because it was the only thing on the track that Parsons had not hit. Parsons drove the No. 90 Bulls Eye BBQ Ford for Junie Donlavey in his final NASCAR season in 1988 and then moved to the broadcast booth, a position that he would hold until his death. Parsons did decide to race a few other times. The first was during the 2003 Old Dominion 500 as part of an advertising segment for "Wally's World." He then drove a ceremonial victory lap at the last fall race at Rockingham in 2003 in a 1973 Chevrolet similar to the one in which he had won a championship. Parsons is also credited with discovering former NASCAR driver Greg Biffle at a "Gong Show" held in Tucson, Arizona.

Сыйлықтар мен статистика

2016 жылы 2017 жылғы топтың құрамында NASCAR Даңқ залына енгізілді. 1994 жылы Халықаралық Мотор спорты Даңқ залына енгізілді. 1998 жылы NASCAR-дың 50 ең ұлы жүргізушісінің бірі деп танылды. 1994 жылы Шарлотта мотор трегінің «Аңыздар аллеясына» енгізілді. 2005 жылы Америка Мотор спорты Даңқ залына енгізілді. 283 рет үздік ондыққа кірді, 192 жарыста кем дегенде бір шеңберді жетекке алып жүрді және 1972 мен 1980 жылдар аралығында ұпайлар бойынша екінші орыннан төмен түспеді.

NASCAR

(түйін) (Қалың – Біліктілік уақытымен берілген поул-позиция. Курсив – Ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақытымен алынған поул-позиция. * – Көптеген кезеңдерді жетекке шығарды.)

Ұлы ұлттық сериясы

NASCAR Grand National Series нәтижелері Жыл Командасы № Түрі 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 Ұп. Сілтеме 1964 Holman Moody 06 Ford CON AUG JSP SVH RSD DAY DAY DAY RCH BRI GPS BGS ATL AWS HBO PIF CLB NWS MAR SVH DAR LGY HCY SBO CLT GPS ASH ATL CON NSV CHT BIR VAL PIF DAY ODS OBS BRR ISP GLN LIN BRI NSV MBS AWS21 DTS ONA CLB BGS STR DAR HCY RCH ODS HBO MAR SVH NWS CLT HAR AUG JAC 120-шы 130 1969 Russ Dawson 88 Ford MGR MGY RSD DAY5 DAY DAY7 CAR AUG BRI ATL CLB HCY GPS RCH NWS MAR AWS DAR BLV LGY CLT MGR SMR MCH KPT GPS NCF DAY DOV TPN TRN BLV BRI NSV SMR ATL 56-шы 183 18 MCH38 SBO BGS AWS DAR HCY RCH TAL CLB MAR NWS CLT SVH AUG CAR JFC MGR TWS3 1970 Benny Parsons 88 Ford RSD DAY DAY7 DAY14 8-ші 2993 DeWitt Racing 72 Ford RCH15 CAR21 SVH4 ATL8 BRI27 TAL4 NWS28 CLB16 DAR5 BLV12 LGY5 CLT3 SMR MAR38 MCH10 RSD18 HCY6 KPT13 GPS5 DAY31 AST25 TPN3 TRN7 BRI19 SMR13 NSV22 ATL8 CLB16 ONA23 MCH8 TAL35 BGS5 SBO4 DAR39 HCY15 RCH6 DOV5 NCF14 NWS6 CLT4 MAR9 MGR7 CAR33 LGY2 1971 RSD3 DAY DAY5 DAY35 RCH3 HCY3 BRI5 ATL36 CLB2* GPS5 SMR2 NWS4 MAR16 SBO1 ASH12 KPT23 RCH25 NWS5 11-ші 2611 Mercury ONT9 CAR25 DAR23 TAL48 CLT7 DOV23 MCH28 RSD22 HOU GPS DAY BRI AST ISP TRN NSV3 ATL3 BGS ONA MCH38 TAL47 CLB HCY DAR16 MAR6 CLT10 DOV29 CAR6 MGR Chevy TWS38

Уинстон кубогы сериясы

NASCAR Winston Cup Series нәтижелері Жыл Командасы № Түрі 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 Ұп. Сілтеме 1972 DeWitt Racing 72 Ford RSD40 RCH8 CAR7 5-орын 6844.15 Mercury DAY4 ONT14 ATL7 BRI21 DAR4 NWS5 MAR20 TAL10 CLT4 DOV6 MCH25 RSD2 TWS4 DAY36 BRI4 TRN8 ATL4 TAL25 MCH7 NSV4 DAR35 RCH23 DOV34 MAR6 NWS4 CLT38 CAR35 TWS6 1973 Chevy RSD14 DAY30 RCH10 CAR31 ATL3 NWS2 DAR2 MAR6 TAL3 NSV2 CLT5 DOV6 TWS7 RSD3 MCH9 DAY5 BRI1* ATL25 TAL38 NSV19 DAR5 RCH4 DOV4 NWS5 MAR6 CLT4 CAR28 1-орын 7173.8 Mercury BRI5 1974 Chevy RSD4 DAY22 RCH13 CAR23 BRI3 ATL29 DAR32 NWS4 MAR4 TAL2 NSV16 DOV4 CLT31 RSD3 MCH25 DAY27 BRI17 NSV7 ATL8 POC5 TAL5 MCH22 DAR26 RCH2 DOV4 NWS13 MAR15 CLT27 CAR9 5-орын 1591.5 Ford ONT35 1975 Chevy RSD24 DAY1 RCH3 CAR22 BRI2 ATL28 NWS6 DAR6 MAR6 TAL43 NSV2 DOV23 CLT39 RSD3 MCH34 DAY8 NSV4 POC4 TAL6 MCH34 DAR20 DOV3 NWS6 MAR2 CLT4 RCH18 CAR24 BRI5 ATL19 ONT34 4-орын 3820 1976 RSD5 DAY3 CAR5 RCH9 BRI3 ATL2 NWS4 DAR3 MAR20 TAL26 NSV3 DOV1 CLT5 RSD3 MCH19 DAY7 NSV1 POC3 TAL39 MCH9 BRI4 DAR7 RCH29 DOV26 MAR5 NWS2 CLT5 CAR31 ATL6 ONT3 3-орын 4304 1977 RSD21 DAY2 RCH3 CAR12 ATL26 NWS3 DAR5 BRI5 MAR2 TAL3 NSV1 DOV6 CLT3 RSD27 MCH3 DAY3 NSV18 POC1* TAL24 MCH3 BRI3 DAR25 RCH3 DOV1* MAR2 NWS5 CLT1* CAR7 ATL3 ONT12 3-орын 4570 1978 RSD2 RCH1 CAR3 ATL13 BRI2* DAR1 NWS3 MAR15 DOV4 NSV20 RSD1 NSV6 POC29 DAR10 RCH6 DOV26 MAR3 NWS6 CAR4 ONT8 4-орын 4350 Olds DAY3 TAL31 CLT6 MCH3 DAY26 TAL3 MCH13 BRI2 CLT28 ATL5 1979 M. C. Anderson Racing 27 Chevy RSD26 CAR10 RCH4 ATL5 NWS3 DAR4 MAR19 NSV7 DOV7 CLT5 TWS25 RSD5 MCH31 NSV4 POC4 MCH3 BRI4* DAR5 RCH8 DOV22 MAR27 CLT6 NWS1 CAR2* ATL31 ONT1* 5-орын 4256 Olds DAY18 BRI5 TAL35 DAY2 TAL21 1980 Chevy RSD33 RCH28 CAR21 ATL30 BRI4 DAR2 NWS5 MAR2 NSV2 DOV22 CLT1 TWS23 RSD3 MCH1* NSV3* POC20 MCH8 BRI5 DAR4 RCH10 DOV5 NWS6 MAR4 CLT33 CAR23 ATL32 ONT1 3-орын 4278 Olds DAY5 TAL8 DAY6 TAL4 1981 Bud Moore Engineering 15 Ford RSD16 DAY31 RCH5 CAR24 ATL5 BRI5 NWS21 DAR5 MAR23 TAL36 NSV1 DOV32 CLT37 TWS1 RSD20 MCH3 DAY39 NSV3 POC3 TAL13 MCH26 BRI6 DAR39 RCH1 DOV34 MAR24 NWS29 CLT38 CAR6 ATL36 RSD27 10-орын 3449 1982 Ranier Lundy Racing 28 Pontiac DAY26 RCH3* BRI9 ATL4 CAR3 DAR4 NWS4 MAR29 TAL3* NSV22 DOV20 CLT39 POC3 RSD23 18-орын 2892 Ellington Racing 1 Buick MCH32 CAR34 Gray Racing 19 Buick DAY28 NSV POC TAL Johnny Hayes Racing 55 Buick MCH5 BRI DAR8 RCH DOV5 NWS CLT5 MAR ATL20 RSD7 1983 DAY42 RCH CAR ATL14 DAR34 NWS MAR TAL2 NSV DOV29 BRI CLT34 RSD POC5 MCH13 29-орын 1657 Chevy DAY26 NSV POC31 TAL22 MCH13 BRI DAR8 RCH DOV MAR NWS CLT3 CAR ATL25 RSD2 1984 DAY29 RCH CAR ATL1* BRI NWS DAR27 MAR TAL5* NSV DOV CLT42 RSD POC9 MCH28 DAY5 NSV POC5 TAL MCH6 BRI DAR9 RCH DOV MAR CLT2* NWS CAR ATL4 RSD5 27-орын 1865 1985 Jackson Bros. Motorsports DAY31 RCH CAR ATL8 BRI DAR32 NWS MAR TAL29 DOV CLT42 RSD POC6 MCH10 DAY11 POC6 TAL36 MCH5 BRI DAR8 RCH DOV MAR NWS CLT41 CAR ATL33 RSD 29-орын 1427 1986 Olds DAY5 RCH CAR ATL6 BRI DAR28 NWS MAR TAL20 DOV CLT34 RSD POC33 MCH41 DAY36 POC29 TAL5 GLN8 MCH26 BRI DAR31 RCH DOV MAR NWS CLT30 CAR ATL11 RSD27 30-орын 1555 1987 Hendrick Motorsports 35 Chevy DAY2 CAR34 RCH10 ATL2 DAR21 NWS15 BRI28 MAR26 TAL12 CLT26 DOV5 POC33 RSD34 MCH9 DAY35 POC4 TAL30 GLN5 MCH18 BRI26 DAR31 RCH16 DOV16 MAR23 NWS19 CLT38 CAR15 RSD2 ATL7 16-орын 3215 1988 Donlavey Racing 90 Ford DAY31 RCH14 CAR33 ATL13 DAR34 BRI13 NWS17 MAR14 TAL24 CLT25 DOV22 RSD13 POC31 MCH38 DAY35 POC35 TAL27 GLN39 MCH15 BRI DAR13 RCH20 DOV27 MAR20 CLT12 NWSQL† CAR13 PHO8 ATL34 24-орын 2559† Жарысқа қатысты, бірақ Джимми Минспен ауыстырылды

NASCAR Winston Cup Series results Year Team No. Make 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 Pts Ref 1972 DeWitt Racing 72 Ford RSD40 RCH8 CAR7 5th 6844.15 Mercury DAY4 ONT14 ATL7 BRI21 DAR4 NWS5 MAR20 TAL10 CLT4 DOV6 MCH25 RSD2 TWS4 DAY36 BRI4 TRN8 ATL4 TAL25 MCH7 NSV4 DAR35 RCH23 DOV34 MAR6 NWS4 CLT38 CAR35 TWS6 1973 Chevy RSD14 DAY30 RCH10 CAR31 ATL3 NWS2 DAR2 MAR6 TAL3 NSV2 CLT5 DOV6 TWS7 RSD3 MCH9 DAY5 BRI1* ATL25 TAL38 NSV19 DAR5 RCH4 DOV4 NWS5 MAR6 CLT4 CAR28 1st 7173.8 Mercury BRI5 1974 Chevy RSD4 DAY22 RCH13 CAR23 BRI3 ATL29 DAR32 NWS4 MAR4 TAL2 NSV16 DOV4 CLT31 RSD3 MCH25 DAY27 BRI17 NSV7 ATL8 POC5 TAL5 MCH22 DAR26 RCH2 DOV4 NWS13 MAR15 CLT27 CAR9 5th 1591.5 Ford ONT35 1975 Chevy RSD24 DAY1 RCH3 CAR22 BRI2 ATL28 NWS6 DAR6 MAR6 TAL43 NSV2 DOV23 CLT39 RSD3 MCH34 DAY8 NSV4 POC4 TAL6 MCH34 DAR20 DOV3 NWS6 MAR2 CLT4 RCH18 CAR24 BRI5 ATL19 ONT34 4th 3820 1976 RSD5 DAY3 CAR5 RCH9 BRI3 ATL2 NWS4 DAR3 MAR20 TAL26 NSV3 DOV1 CLT5 RSD3 MCH19 DAY7 NSV1 POC3 TAL39 MCH9 BRI4 DAR7 RCH29 DOV26 MAR5 NWS2 CLT5 CAR31 ATL6 ONT3 3rd 4304 1977 RSD21 DAY2 RCH3 CAR12 ATL26 NWS3 DAR5 BRI5 MAR2 TAL3 NSV1 DOV6 CLT3 RSD27 MCH3 DAY3 NSV18 POC1* TAL24 MCH3 BRI3 DAR25 RCH3 DOV1* MAR2 NWS5 CLT1* CAR7 ATL3 ONT12 3rd 4570 1978 RSD2 RCH1 CAR3 ATL13 BRI2* DAR1 NWS3 MAR15 DOV4 NSV20 RSD1 NSV6 POC29 DAR10 RCH6 DOV26 MAR3 NWS6 CAR4 ONT8 4th 4350 Olds DAY3 TAL31 CLT6 MCH3 DAY26 TAL3 MCH13 BRI2 CLT28 ATL5 1979 M. C. Anderson Racing 27 Chevy RSD26 CAR10 RCH4 ATL5 NWS3 DAR4 MAR19 NSV7 DOV7 CLT5 TWS25 RSD5 MCH31 NSV4 POC4 MCH3 BRI4* DAR5 RCH8 DOV22 MAR27 CLT6 NWS1 CAR2* ATL31 ONT1* 5th 4256 Olds DAY18 BRI5 TAL35 DAY2 TAL21 1980 Chevy RSD33 RCH28 CAR21 ATL30 BRI4 DAR2 NWS5 MAR2 NSV2 DOV22 CLT1 TWS23 RSD3 MCH1* NSV3* POC20 MCH8 BRI5 DAR4 RCH10 DOV5 NWS6 MAR4 CLT33 CAR23 ATL32 ONT1 3rd 4278 Olds DAY5 TAL8 DAY6 TAL4 1981 Bud Moore Engineering 15 Ford RSD16 DAY31 RCH5 CAR24 ATL5 BRI5 NWS21 DAR5 MAR23 TAL36 NSV1 DOV32 CLT37 TWS1 RSD20 MCH3 DAY39 NSV3 POC3 TAL13 MCH26 BRI6 DAR39 RCH1 DOV34 MAR24 NWS29 CLT38 CAR6 ATL36 RSD27 10th 3449 1982 Ranier Lundy Racing 28 Pontiac DAY26 RCH3* BRI9 ATL4 CAR3 DAR4 NWS4 MAR29 TAL3* NSV22 DOV20 CLT39 POC3 RSD23 18th 2892 Ellington Racing 1 Buick MCH32 CAR34 Gray Racing 19 Buick DAY28 NSV POC TAL Johnny Hayes Racing 55 Buick MCH5 BRI DAR8 RCH DOV5 NWS CLT5 MAR ATL20 RSD7 1983 DAY42 RCH CAR ATL14 DAR34 NWS MAR TAL2 NSV DOV29 BRI CLT34 RSD POC5 MCH13 29th 1657 Chevy DAY26 NSV POC31 TAL22 MCH13 BRI DAR8 RCH DOV MAR NWS CLT3 CAR ATL25 RSD2 1984 DAY29 RCH CAR ATL1* BRI NWS DAR27 MAR TAL5* NSV DOV CLT42 RSD POC9 MCH28 DAY5 NSV POC5 TAL MCH6 BRI DAR9 RCH DOV MAR CLT2* NWS CAR ATL4 RSD5 27th 1865 1985 Jackson Bros. Motorsports DAY31 RCH CAR ATL8 BRI DAR32 NWS MAR TAL29 DOV CLT42 RSD POC6 MCH10 DAY11 POC6 TAL36 MCH5 BRI DAR8 RCH DOV MAR NWS CLT41 CAR ATL33 RSD 29th 1427 1986 Olds DAY5 RCH CAR ATL6 BRI DAR28 NWS MAR TAL20 DOV CLT34 RSD POC33 MCH41 DAY36 POC29 TAL5 GLN8 MCH26 BRI DAR31 RCH DOV MAR NWS CLT30 CAR ATL11 RSD27 30th 1555 1987 Hendrick Motorsports 35 Chevy DAY2 CAR34 RCH10 ATL2 DAR21 NWS15 BRI28 MAR26 TAL12 CLT26 DOV5 POC33 RSD34 MCH9 DAY35 POC4 TAL30 GLN5 MCH18 BRI26 DAR31 RCH16 DOV16 MAR23 NWS19 CLT38 CAR15 RSD2 ATL7 16th 3215 1988 Donlavey Racing 90 Ford DAY31 RCH14 CAR33 ATL13 DAR34 BRI13 NWS17 MAR14 TAL24 CLT25 DOV22 RSD13 POC31 MCH38 DAY35 POC35 TAL27 GLN39 MCH15 BRI DAR13 RCH20 DOV27 MAR20 CLT12 NWSQL† CAR13 PHO8 ATL34 24th 2559† Qualified but replaced by Jimmy Means

Дейтона 500

Жыл Команда Өндіруші Бастау Аяқтау 1969 Русс Доусон Форд 11 7 1970 Бенни Парсонс Форд 14 14 1971 Девитт Ресинг Форд 12 35 1972 Меркурий 33 4 1973 Шевролет 13 30 1974 10 22 1975 32 1 1976 32 3 1977 6 2 1978 Олдсмобиль 8 3 1979 М. К. Андерсон Ресинг Олдсмобиль 5 18 1980 14 5 1981 Бад Мур Инженерлік Форд 4 31 1982 Раниер Ланди Ресинг Понтиак 1 26 1983 Джонни Хейс Ресинг Буик 14 42 1984 Шевроле 8 29 1985 Джексон Брос. Моторспорт Шевроле 5 31 1986 Олдсмобиль 31 5 1987 Хендрик Моторспорт Шевроле 4 2 1988 Донлавей Ресинг Форд 42 31

Халықаралық жарыстар

(түйін) (Қалың – Бірінші орын. * – Көптеген айналымдарды бастап өткен.) Халықаралық жарыс чемпиондарының нәтижелері Жыл Түрі Q1 Q2 Q3 1 2 3 4 Орын Ұпай Сілтеме 1975–76 Chevy MCH4 RSD5 RSD9 DAY1 3-ші NA 1977–78 Chevy MCH9 RSD9 RSD8 DAY5 7-ші NA 1978–79 MCH6 MCH RSD RSD ATL NA 0 1979–80 MCH6 MCH RSD RSD ATL NA 0 1984 Chevy MCH2 CLE4 TAL5 MCH7 4-ші 47

Телерадио мансабы

Парсонс 1980-ші жылдары ESPN және TBS телеарналарында жарыстар бойынша репортер ретінде жұмыс іледі, әлі де жарысқа қатысып жүргенде. 1988 жылы жарыстан толығымен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Парсонс хабаршы болды – алдымен ESPN телеарнасында, содан кейін 2001 жылы NBC және TNT телеарналарында. Ол 1996 жылы ESPN Emmy сыйлығын, ал 1989 жылы ACE сыйлығын алды. Ол NASCAR '99, NASCAR 2000 және NASCAR 2001 бейне ойындарында комментатор және құлпы тасылмайтын аңыз ретінде пайда болды (ол NASCAR 2001-де тек диктор ретінде ғана болды). Кейін ол NASCAR Rumble ойынында аңыз ретінде, сондай-ақ NASCAR Thunder 2002, NASCAR Thunder 2003 және NASCAR Thunder 2004 ойындарында құлпы тасылмайтын жүргізуші ретінде пайда болды. Ойын NBC және TNT телеарналарында көрсетілді, онда Парсонс EA Sports Thunder Motion бағдарламасында көрермендерді әр трасса бойынша виртуалды саяхатқа алып шықты. Парсонс 90-жылдардың басында Солтүстік Каролина штатының WFMX радиостанциясында Марк Гарроумен бірге Winston Cup іріктеу жарысын жүргізді. Ол өмірінің соңына дейін Даг Райспен бірге Performance Racing Network (PRN) радиожелісінде "Fast Talk" атты радио бағдарламасын жүргізе берді (оның орнына кезекпен басқа жүргізушілер келді). Ол сондай-ақ iTunes-те CNN телеарнасымен бірлесіп "The CNN Radio Racing Report with Benny Parsons" подкасты шығарды. Парсонс 1995 жылы "NASCAR For Kids – A Day At The Races" балалар видеосында өзінің рөлінде ойнап, жүргізуші болды. 2005 жылы Парсонс "Херби: Толық жүктеме" фильмінде камео рөлінде пайда болды. 2006 жылы ол "Талладега түндері: Рикки Боббидің балладасы" фильмінде қайтадан өзінің рөлінде ойнады.

Ауру және өлім

Парсонс 2006 жылдың жазында тыныс алуда қиындықтарды бастан өткерді. Оған өкпе қатерлі ісігі диагнозы қойылды. Кейін ол емнің сәтті аяқталғанын және денсаулығының жақсы екенін хабарлады. Парсонс 1978 жылы темекі шегуді тоқтатқан еді. Денсаулығының нашарлауына байланысты, ол 2006 жылдың қараша айында өткелі жарыстарға қосқан үлесі үшін Майерс ағайындылары сыйлығын табыстау жорасында қатыса алмады. 2006 жылдың 26 желтоқсанында Парсонс қайтадан ауруханаға жатты және өкпе қатерлі ісігіне байланысты асқынуларға байланысты жансақтау бөліміне орналастырылды. 2007 жылдың 16 қаңтарында Парсонс Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласындағы Каролинас медициналық орталығының жансақтау бөлімінде өкпе қатерлі ісігінің емделуінен туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Ол балалық шағының үйіне жақын жерге, қазір Бенни Парсонстың «Кездесу орны» (Rendezvous Ridge) орналасқан жерге жерленген. «Кездесу орны» - оның әйелі Терридің де тұрақты тұратын жері, сонымен қатар жарыс мұражайы және шарап фабрикасы болып табылады.