Кіріспе

12 ғасырдағы Англияның канцлері және Линкольн епискобы Роберт Блут (кейде Роберт Блуэтт; 1123 жылы қайтыс болды) 1093–1123 жылдары Линкольн епискобы және Англияның канцлері болды. Абыройлы нормандық отбасынан шыққан ол, король Вильгельм I-нің кеңсе қызметкері болды. Вильгельм I-нің ұлы және мұрагері Вильгельм II тұсында Блут алдымен канцлер болып тағайындалды, содан кейін Линкольн епископтығына тағайындалды. Епископ болып қызмет еткен кезеңде корольге қызмет етуді жалғастырды және Вильгельм II-нің мұрагері Генрих I-нің жақын кеңесшісі болды. Ол Линкольн соборын безендіруге көп еңбек етті, соборға және басқа да діни орындарға жомарттықпен садақа берді. Генрих I-нің заңды емес балаларының ішінде бірнеше дворяндарды тәрбиеледі. Ол сонымен қатар ортағасырлық жылнамашы Генрих Хантингдонның меценаты болды және Гилбертин монахтар орденінің негізін қалаушы Семпрингхем Гилберттің ерте меценаты болды.

Ерте өмір

Блу Нормандиядағы Ивриді иеленген нормандық ақсүйек отбасының мүшесі болды, сондай-ақ Хьюдың інісі Джон, 1060-1067 жылдар аралығында Авраш епископы қызметін атқарды. Тағы бір туысы – Ричард Блуэ, Сент-Олбан аббаттығының аббаты болды.

Канцлер және епископ

Блут Англия королі Вильгельм I-нің сарайында патшалық кеңседе қызметкер болған. Руфус 1091 жылдың қаңтарында Блутті канцлер етіп тағайындады, бірақ кейін 1093 жылдың наурызында Ремигий де Фекемп қайтыс болғаннан кейін Линкольн епископтығына Блутті тағайындады. Блуттың тағайындалуы Ансельмнің Кантербери архиепискобы болып тағайындалған кезімен бірге орын алды, сол кезде Руфус өліп бара жатқандай қатты ауырып, қорқынышпен болды. Блут 1094 жылдың 22 ақпанына дейін Гастингсте қасиеттілікке ие болды, мүмкін 12 ақпанда, Батл аббаттығындағы шіркеудің қасиеттілік рәсімінен кейін. 1094 жылдың 19 наурызында Уильям Гиффард оның орнына канцлер болды. Ортағасырлық жазбагер Хью Чантер Блуттің Томас Йорк Линдсейге талап етуге тырысқанда оның жағына араласу үшін Руфусқа 3000 фунт стерлинг бергенін айтты, бірақ Блутті жақсы білген тағы бір ортағасырлық жазбагер Генри Хантингдон бұл сома 5000 фунт стерлинг болғанын мәлімдеді. Бұл төлем Йорк пен Линкольн арасындағы дауда Руфустың қолдауын қамтамасыз етті, нәтижесінде дау Линкольннің пайдасына шешілді. 5000 фунт өте үлкен сома болды, ол «Соңғы сот кітабында» Линкольн епископының жылдық табысы ретінде көрсетілгеннен сегіз есе көп. Король Йоркқа Селби және Сент-Освальд аббаттықтарын, ал Глостерді Линкольннің пайдасына шешім шығарылғандығы үшін сыйлады. Блут Вильгельм II тұсында патшалықтың бас әкімшілік қызметкерлерінің бірі болды және көбінесе Ранульф Фламбард, Урсе д’Абетот және Хаймо дапифермен бірге болды. Епископ ретінде ол жаңадан құрылған Стоу монастырын Эйншамға көшірді. Стоу монахтары оның алдыңғы епискобымен құрылған. Блут сонымен қатар Руфустың билігінде Клуни монастырына айналған Бермондси монастырына жерлер сыйлады. Епископ болғаннан кейін де Блут патшалық жарлықтарына куә болды, Руфустың алты жарлығына және канцлерлік қызметі кезінде куә болған 11 жарлығына қосымша. Блут 1097 жылы Ансельмді Римге барып, папамен кеңесу туралы дауласқан кезде көндіруге тырысқан епископтардың бірі болды. Ансельм бармауға келіспеген кезде король оған елді тастап кетуді бұйырды, көптеген епископтар мен ақсүйектердің қолдауымен.

Генрих I тұсында

Блоэ Руфустың орнына Генрих I патша таққа отырғаннан кейін де патшаның кеңесшісі болып қызметін жалғастырды және 1102 жылғы көтеріліс кезінде Генрихті қолдады. Көтеріліс барысында Генрих патша Блоэні Тикхилл қамалын қоршауға жіберді, ол патша үлкен әскермен Блоэге қосылғанда берілді. Генрихтің билігінің барлық кезеңінде Блоэ сенімді кеңесші болып қала берді және патша Англияда болмағанда патшайымға кеңес беруге жиі тартылды. Блоэ Англиядан тысқары жерде патшамен бір рет ғана, 1114 жылы бірге болғандығы тіркелген. Генрихтің тұсында Блоэ 155 патшалық құжатқа куә болды. Осы құжаттардың ішінде Хантингдонширдегі Спэлдвик қаласы да болды. Ол 1123 жылы Генрихті Уильям Корбейлді Кентербери архиепископтығына тағайындауға шақырған кеңесшілердің бірі болды, бірақ Блоэ Корбейл сайланғанға дейін қайтыс болды. Блоэ басқа кандидаттарға қарсы болды, себебі олар монахтар еді, ал ол Кентербериге монах емес адамды тағайындауды қалады. 1114 жылы Кентербери архиепископтығы бос болғанда, ол Кентербериге монахты тағайындауға да қарсылық көрсеткен. Блоэ епископтық қызметінің барлық кезеңінде Албан қауымына көмек көрсетуді жалғастырды. Епископтық қызметі кезінде Линкольн соборындағы канондардың санын екі есеге арттырды. Сондай-ақ, жаңа салынған Линкольн соборын сәндеп, соборға көптеген заттар мен жерлерді сыйлады. Блоэнің патшалық құжаттарға куәлік ету жиілігі де азайған жоқ. Блоэнің ұтылған сот істері басқа патшалық судьялармен шешілген сияқты, ол патшаның құрметінен айырылған болса да, толығымен құрметтен шығып кеткен жоқ.

Өлім және мұра

Блоэ үйленген епископ болған, және ол ұлы Саймонды Линкольн кафедрасының деканы етіп тағайындады. 1123 жылдың 10 қаңтарында Оксфордширдегі Вудсток қаласында қайтыс болды және Линкольн қаласында жерленді. Оның ішек-қарны Эйншамда жерленді, бірақ денесінің қалған бөлігі Линкольн соборында, Сент-Мэри алтарының алдындағы оңтүстік кіреберісіне жақын жерленді. Генридің тағы бір заңды емес ұлы, Линкольн Ричарды да Блоэтің үйінде білім алу үшін болған. Гилбертин орденін құрған Гилберт Семпрингхэм де Блоэтің үйінде білім алды, Блоэ қайтыс болғанға дейін сонда кірді және Блоэтің ізбасары Александр Линкольннің басшылығымен білімін жалғастырды. Блоэ дінге бейім емес адамдарға білім берумен қатар, өз үйіндегі дін қызметкерлерін де оқытты, тіпті кейбіреулерін Шартр епискобы Ивоға оқуға жіберді. Ол әсем және салтанатты өмір салтымен танымал болды, және қажет болған жағдайда соғыста жеке өзі қатысты. Орта ғасырлық жылнамашы Вильям Малмсбери монахтарды жек көретінін айтқан. Бірақ Хантингдондық Генрих оны әдемі, көңілді және жақсы мінезді адам ретінде есінде сақтады.