Англо-араб тұқымының тарихы мен ерекшеліктері

Кіріспе

Аңғол-араб жылқысының тұқымы

Аңғол-араб, сондай-ақ ағылшын-араб деп те аталады, Францияда таза қанды жылқы мен араб жылқысын будандастыру арқылы пайда болған жылқы тұқымы. Аңғол-арабтың шығу тегі Лимузин жылқысына дейін жетеді. Оны император Людовик Филипп I ресми түрде мойындады және "Харас Националь дю Пин" шаруашылығы өндірді. Аңғол-арабтың ұзын аяқтары, нәзік басы, үлкен арт жағы болады және көбінесе сұр, құлын немесе қоңыр түсті кездеседі. Олар француздық аналық жылқыларды импортталған ағылшын таза қандыларымен және араб қанының шамалы мөлшерімен будандастыру арқылы шығарылды. Бұл тұқым қазір жойылғанмен, Лимузиндер аңғол-арабтардың алдасты болды және осы тұқымның құрылуына маңызды үлес қосты. 1750 жылдары Нормандиядан (Франция) селекционерлер Сириядан импортталған арабтарды жергілікті таза қанды аналықтармен будандастырды. Аңғол-арабтарды өсіру туралы құжаттар шектеулі, бірақ селекционерлер осы аналықтардың ұрпақтары кейіннен ресми аңғол-арабтарды өндіру үшін пайдаланғандықтан, олардың алғашқы шығу тегін анықтағандары үшін мақталады. 1833 жылы император Людовик Филипп I француз жылқы тізімін құруға әкелетін жарлық шығарды. Тізімнің басты мақсаты – жарысқа жарамды жылқы тұқымдарын анықтауға көмектесу болды. Тізім ағылшын, араб және аңғол-араб жылқыларын жарамды тұқымдар деп ресми түрде мойындады. Сондай-ақ, жылқының тегін анықтауға қызығушылық танытқандар үшін ол құнды ресурс болды. 1836 жылы француз ұлттық жылқы шаруашылығы қызметі, Haras National du Pin, аңғол-арабтарды ресми түрде өсіре бастады. Олардың қызметі жеке кооператорлардың өсіруін сақтауға жауапты болды және ең жақсы үміткерлерді таңдауда өте қатаң болды. Олар импортталған ағылшын таза қанды аналықтарды француздар мұсылмандарды Тур шайқасында жеңгеннен кейін елде қалған арабтармен будандастырды. Қызмет сонымен қатар кері будандастыруға тырысты, яғни араб аналықтарды ағылшын тоқтылармен шағылыстырды, бірақ ананың жатырының мөлшері тоқтының ересек өлшеміне әсер ететіндіктен, төлдің сапасы нашар екенін анықтады. 1880 жылы аңғол-араб тұқымының критерийлері жылқыда кемінде 25% араб қаны болуын талап ететінін ресми түрде белгіледі. Егер олар ең төменгі пайыздық үлеске ие болса, оларды Араб жылқы қауымдастығының (AHA) аңғол-араб жылқы тізіміне тіркеуге болады және AHA көрмелеріне қатысуға құқылы. Араб жылқы қауымдастығына тіркелген жылқыларға тұқымдық белгі қойылады.

The Anglo Arabian, also known as the Anglo Arab, is a horse breed that originated in France by cross breeding a Thoroughbred with an Arabian. The Anglo Arabian has origins tracing back to the Limousin Horse. It was officially recognized by Emperor Louis Philippe I and produced by the Haras National du Pin. The Anglo Arabian has long legs, a refined head, larger hindquarters, and are most commonly seen in gray, bay, or chestnut. They were created by breeding French native mares with imported English Thoroughbreds and a sprinkle of Arabian blood. Although this breed is now extinct, the Limousins were the predecessor of the Anglo Arabians and significantly influenced the creation of this breed. In the 1750s, breeders from Normandy, France, bred Syrian imported Arabians with native thoroughbred mares. There is limited documentation on their breeding of the Anglo Arabians, but the breeders are credited with the first traceable origins as the offspring of these mares were later used to produce the officiated Anglo Arabians. In 1833, Emperor Louis Phillipe I passed an ordinance that led to the creation of the French Studbook. The primary aim of the Studbook was to help establish the breeds of horses suitable for race horsing. The Studbook officially recognized English, Arab, and Anglo Arab horses as suitable breeds. It also served as a valuable resource for those interested in locating the horse's pedigree. In 1836, the French National Stud Service, Haras National du Pin, began officially breeding Anglo Arabians. Their service was responsible for maintaining the breedings for private cooperators, and they were highly selective in picking and breeding the most exceptional candidates. They crossed the imported English Thoroughbred mares with Arabians that remained in the country after the French defeated the Muslims in the Battle of Tours. The service also attempted to crossbreed in the opposite direction, where Arabian mares bred with English sires, but found that the foal was less desirable as the size of the mother’s uterus affects the adult size of the foal. In 1880, the Anglo Arabian breed criteria formally established that a horse only needed 25% Arabian blood to be considered an Anglo Arabian. As long as they have the minimum ratio, they can be registered with the Anglo Arabian Horse Registry of the Arabian Horse Association (AHA) and are eligible to participate in AHA shows. Horses registered with the Arabian Horse Association will be given the breed brand.

Сипаттамалары

Англо-араб аралас тұқымдарының мөлшері мен сыртқы келбеті олардың тегіне байланысты өзгереді, басқа аралас тұқымдар сияқты. Орташа еңбіктігі 15,2 мен 16,3 қол (62-67 дюйм, 158-165 см) аралығында болады, бұл орташа араб жылқысынан жоғары, бірақ таза қанды жылқыдан сәл төмен. Олардың кеудесі терең, арт жағы дөңгелек, құйрық сүйегі анық көрінеді және аяқтары ұзын болады. Англо-арабтардың ең көп кездесетін түстері – каштаны, құмыршақ және сұр.

Қолдану

Араб тұқымы бастапқыда соғыс аттары ретінде қалыптастырылған, олардың жоғары төзімділігі, шыдамдылығы және интеллектуалдық қабілеттері шайқас алаңында атты әскерлеріне көмектескен. Бұл екі тұқымды будандастыру нәтижесінде ағылшын-араб тұқымы пайда болды, ол көрсетуде секіру, кросс-кантри, төзімділік сынды спорттық іс-шаралар үшін өте қолайлы. Бұл тұқымның ең жақсы өкілдері арабтың нәзіктігін, дене бітімін және төзімділігін, сондай-ақ таза қанды аттың жылдамдығы мен мүмкіндіктерін мұраға алады.