Джордж Монро Грант: Канадалық дін қызметкері, жазушы және саяси белсендісі
George Monro Grant
Джордж Монро Грант – канадалық дін қызметкері, жазушы, саяси белсенді. 25 жыл бойы Queen's College-тің директоры болды. Биографиясы, білімі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Монро Грант (22 желтоқсан 1835 – 10 мамыр 1902) – канадалық шіркеу пасторы, жазушы және саяси белсенді. Ол 1877 жылдан 1902 жылға дейін 25 жыл бойы Кингстон, Онтариодағы Квинс колледжінің ректоры болды.
George Monro Grant (December 22, 1835 – May 10, 1902) was a Canadian church minister, writer, and political activist. He served as principal of Queen's College, Kingston, Ontario, for 25 years, from 1877 until 1902.
Ерте өмір, білім
Грант Новая Шотландияның Пиктоу округіне қарасты Стеллартон қаласында дүниеге келген. Ол Пиктоу академиясында және Новая Шотландиядағы Вест-Ривердегі анти-бургер семинариясында білім алды, содан кейін 1853 жылдан 1860 жылға дейін Шотландияда Глазго университетінде оқыды, онда ол сәтті академиялық карьера жасады. 1861 жылы Шотландия шіркеуінің пастыры болып кірген ол Новая Шотландия мен Принс-Эдвард аралында қызмет етті, ал кейін Халифакстағы (Новая Шотландия) Сент-Мэтью қауымына шақырылып, 1863 жылдан 1877 жылға дейін осы қауымның пастыры болды.
Grant was born in Stellarton, Pictou County, Nova Scotia. He was educated at the Pictou Academy and the anti burgher seminary in West River in Nova Scotia, and, from 1853 to 1860, in Scotland at the University of Glasgow, where he had a brilliant academic career. Having entered the ministry of the Church of Scotland in 1861, he returned to serve in Nova Scotia and Prince Edward Island, before being called to the St Matthew's congregation in Halifax, Nova Scotia, where he was minister from 1863 to 1877.
Конфедерацияның қолдауы, темір жолды дамыту
Ол уағыздаушы ретінде және саяси мәселелерде шешен сөйлеуші ретінде жылдам түрде зор беделге ие болды. 1867 жылы Жаңа Шотландия федералдық бірігуге ең күшті қарсылық көрсеткен провинция болды. Грант өзінің зор ықпалының бар күшін Канада конфедерациясын қолдауға жұмсады, ал оның шешендігі осы қозғалыстың сәтті болуына маңызды үлес қосты. 1872 жылы Доминионды теміржол салу арқылы біріктіру мәселесі талқыланғанда, Грант Атлант мұхитынан Тынық мұхитына дейін инженерлермен бірге саяхат жасады, олардың ішінде өмір бойы досы, Сэр Сэндфорд Флеминг те болды, ол Канадалық Тынық мұхиты теміржолының жолын зерттеді. Гранттың 1873 жылғы «Океаннан Океанға» атты кітабы канадалықтардың олардың иеленген зор мұрасының құндылығын көруіне көмектескен алғашқы еңбектердің бірі болды. Ол мінберде де, сахнада да тыңдаушыларына Канаданың ең жарқын болашағы Британ империясымен бірігуде екенін жеткізуге мүмкіндіктерді пайдаланды; ал оның кең көрісті, мемлекеттік ой-санасы оны барлық партиялардың саясаткерлерінің кеңес алуға құштар болған беделді тұлғаға айналдырды.
He quickly gained a high reputation as a preacher and as an eloquent speaker on political subjects. In 1867, Nova Scotia was the province most strongly opposed to federal union. Grant threw the whole weight of his great influence in favour of Canadian confederation, and his oratory played an important part in securing the success of the movement. When the consolidation of the Dominion by means of railway construction was under discussion in 1872, Grant traveled across Canada, from the Atlantic Ocean to the Pacific Ocean, with the engineers, including lifelong friend, Sir Sandford Fleming, who surveyed the route of the Canadian Pacific Railway. Grant's book Ocean to Ocean (1873) was one of the first things that opened the eyes of Canadians to the value of the immense heritage they enjoyed. He never lost an opportunity, whether in the pulpit or on the platform, of pressing on his listeners that the greatest future for Canada lay in unity with the rest of the British Empire; and his broad statesmanlike judgment made him an authority which politicians of all parties were glad to consult.
Дінбасылық басшылық
Ол 1875 жылы төрт пресвитериандық топтың бірігіп, Канададағы Пресвитериан шіркеуін құруға белсенді қатысты; Британдық Солтүстік Американың теңіз жағалау провинцияларының Пресвитериан шіркеуі Синодындағы барлық замандастары осы жаңа топқа онымен бірге қосылмады, бірақ кейіннен оны 1889 жылы Бас Ассамблеяның модераторы етіп сайлады.
He was very involved with the 1875 Union of the four Presbyterian groups that become the Presbyterian Church in Canada; not all of his contemporaries in the Synod of the Presbyterian Church of the Maritime Provinces of British North America joined with him in this new group, that eventually elected him Moderator of their General Assembly in 1889.
Король университеті директоры
1877 жылы Грант Канададағы Пресвитериан шіркеуінің үшінші жалпы жиналысы тарапынан Онтарио штатының Кингстон қаласындағы Куинс колледжінің директоры болып тағайындалды. Гранттың күш-жігері мен ықпалының арқасында Куинс колледжі шағын діни білім орнынан үлкен әрі беделді білім беру орталығына айналды. Ол өте қабілетті профессорлар құрамын тартты, олардың пайымдаулары мен зерттеулеріндегі ықпалы оның басшылығында болған ширек ғасыр ішінде кеңінен сезілді. Гранттың жақын досы Сэр Сэндфорд Флеминг Гранттың қызметінің көп бөлігінде Куинс университетінің канцлері болды. Грант 1890-1891 жылдары Канада Корольдік қоғамының президенті қызметін атқарды. 1888 жылы Грант Австралия, Жаңа Зеландия және Оңтүстік Африкаға сапар шекті. Бұл тәжірибе оның саяси көзқарастарының негізгі қағидасы болған империализмді одан да нығайтты. 1899 жылы Екінші Бур соғысы басталғанда, Грант бастапқыда Ұлыбритания премьер-министрі лорд Солсбери мен Джозеф Чемберленнің саясатына қарсы болды; бірақ ол тез арада президент Пол Крюгер үкіметінің нағыз мәнісін түсінді, және Оңтүстік Африка Республикасы мен Оранж еркін мемлекетін жеңуге көмектесу үшін Британ империясының алыс аймақтарынан жіберілген ұлттық сезімді ынтамен қарсы алып, қолдады. Грант соғыстың аяқталуын көре алмады, ол 1902 жылдың 10 мамырында Онтарио штатының Кингстон қаласында қайтыс болды.
In 1877 Grant was appointed Principal of Queen's College in Kingston, Ontario, by the Third General Assembly of the Presbyterian Church in Canada. Through Grant's efforts and influence, Queen's expanded from a small denominational college into a large and influential educational centre. He attracted to it an exceptionally able body of professors, whose influence in speculation and research was widely felt during the quarter of a century that he remained at its head. Grant's great friend Sir Sandford Fleming served as chancellor of Queen's for most of Grant's tenure. Grant served as president of the Royal Society of Canada from 1890 to 1891. In 1888 Grant visited Australia, New Zealand and South Africa. The effect of this experience was to strengthen still further the imperialism which was the guiding principle of his political opinions. On the outbreak of the Second Boer War in 1899, Grant was at first disposed to be hostile to the policy of British Prime Minister Lord Salisbury and Joseph Chamberlain; but his eyes were soon opened to the real nature of President Paul Kruger's government, and he enthusiastically welcomed and supported the national feeling which sent men from the outlying portions of the British Empire to assist in defeating the South African Republic and the Orange Free State. Grant did not live to see the conclusion of the war, his death occurring at Kingston, Ontario, on May 10, 1902.
Мұра
1901 жылдың соңында Кингстон қалалық ауруханасында ауырып жатқанда Грантты сол жылы королева Викторияның қайтысынан кейін Канаданы аралап келген Корнуолл мен Йорк герцогы, болашақ король Георг V кісісі көріп шықты. Герцог Грантты оның жетістіктері үшін Сент-Михаил және Сент-Джордж орденінің серігі (CMG) деп тағайындады. Бұл британдық орденнің медалі көп жылдар бойы жоғалып, 2008 жылы қайта табылды. Оның қайтысынан кейін "Таймс" газеті "Доминион оның өлімімен ең қабілетті адамының бірінен айырылды деп барлық жақтан мойындалды" деп жазды. 1872 жылы Грант Джесси Лоусонға үйленді, ол Нова-Шотландия банкісінің алғашқы президенті Уильям Лоусонның немере қызы болды. Олардың ұрпақтарының ішінде немересі, философ Джордж Паркин Грант болды; ал олардың шөбересі Майкл Игнатьев Канада Либералдық партиясының жетекшісі қызметін атқарган кезінде ресми оппозицияның жетекшісі болды. Грант Холл, Квинс университетіндегі танымал сағат мұнарасы және жиналыстар залы оның құрметіне аталған.
Late in 1901, while lying ill in Kingston General Hospital, Grant was visited by the Duke of Cornwall and York, the future King George V, who was touring Canada following the death of Queen Victoria earlier that year. The Prince appointed Grant Companion of the Order of St Michael and St George (CMG) in honour of his achievements. The medal of this British decoration, which went missing for many years, was rediscovered in 2008. At the time of his death The Times observed "that it is acknowledged on all hands that in him the Dominion has lost one of the ablest men that it has yet produced." In 1872 Grant married Jessie Lawson, who was the granddaughter of the first president of the Bank of Nova Scotia, William Lawson. Among their descendants was their grandson, the philosopher George Parkin Grant; their great grandson, Michael Ignatieff, served as leader of the Official Opposition during his term as leader of the Liberal Party of Canada. Grant Hall, a prominent clock tower and meeting hall at Queen's, is named in his honour.