Жаннат шалғындары: Джон Стейнбектің әңгімелер жинағы

Кіріспе

Аспан жайылымдары – Джон Стейнбектің 1932 жылы Brewer, Warren and Putnam баспасында жарық көрген қысқа әңгімелер циклі. Бұл "эпизодтық" жинақ Калифорния штатының Салинас аңғарындағы Коррал-де-Тьеррада өтетін, өзіне жететін, бірақ байланысты 10 әңгімеден тұрады. Кейбір сыншылар "Аспан жайылымдарын" Стейнбектің қысқа әдебиеттегі маңызды жетістігі деп санайды және оны "Ұзын аңғармен" (1938) теңестіреді.

Қабылдау

"Жұмақ шалғындары" романын новелла емес, әңгімелер жинағы ретінде сипаттай келе, Saturday Review (26 қараша, 1932) Стейнбекті шығармашылық қиял емес, тек "журналистік қабілетімен" шектелген, бірақ "адамдық сезімге толы көркем әдебиет" жазуға бейімділігі үшін мақтайды. "The New York Times Book Review" басылымында, 20 қараша, 1932 ж., сыншы Анита Моффе Стейнбектің жазуындағы әрбір жағдайдың ішкі трагедиясын терең сезінуін жеткізгенін жазды. Оның жазу стилі сөздер мен образдың жаңашылдығымен және күшті поэзиялық сезімімен ерекшеленеді. "The Nation" журналының "Shorter Notices" бөлімінде (7 желтоқсан, 1932) кітаптың екіұшты құрылымына назар салып, "шын мәнінде роман да емес, әрі әңгімелер жинағы да емес" деп, әңгімелерді "эскиздер" деп санайды. Жинақтың "тамаша талдаушылық повестьтері, икемді стильде жазылған" екенін мақтап, рецензия мына ескертумен аяқталады: "Егер Стейнбек қазіргі біліміне әлеуметтік түсінік қосса, ол бірінші қатарлы романист болар еді". Әдеби сыншы Джозеф Р. МакЭлрат, кітаптың "жас жазушының үмітін мойындайтын көптеген оң пікірлер алғанын" хабарлайды.

Өмірбаян

1931 жылдың мамыр айында Стайнбек "бір-бірімен байланысты әңгімелер" жинағымен жұмыс істеп жатқанын хабарлады. МакИнтош пен Отистегі агенті Мейвис МакИнтошқа жазған хатында Стайнбек "қолжазба әрқайсысы өз алдына толық, өзінің бастауы, кульминациясы және соңы бар әңгімелерден тұрады" деп жазды. Әр әңгіме бір отбасы немесе жеке адам туралы. Бұл әңгімелер негізінен Салинас аңғарындағы Моран деген жергілікті отбасының өміріне арналған, олардың тарихы мен мінез-құлқы Стайнбекке жақсы белгілі еді. Морандар "The Pastures of Heaven" циклында "Munroes" болып бейнеленеді және повестьтердің арасындағы "байланыс буыны" қызметін атқарады. Стайнбек қолжазбаны 1931 жылдың желтоқсан айында аяқтады. Кітапты басып шығару бірнеше баспагердің банкротқа ұшырауына байланысты қиынға соқты, және ақыры 1932 жылдың соңында Brewer, Warren and Putnam баспасы жарыққа шығарды.

Пішін және құрылым

Кітаптың он тараудан тұратын құрылымы сыншылар арасында пікірталас туғызды. Биограф Уоррен Френч былай деп жазады: "Аспан жайылымдары" романы ма, әлде жай ғана байланыссыз қысқа әңгімелер жинағы ма деген мәселе әлі де талқыланып жүр.

"Аспан жайылымдары" "автономды әңгімелер" сериясы ретінде "қысқа әңгіме циклдері" қатарына жіктелуі мүмкін, мысалы, Шервуд Андерсонның "Уайнсбург, Огайо" (1919) немесе Уильям Фолкнердің "Жеңілмейтіндер" (1938) сияқты. Осылайша, рим цифрларымен нөмірленген әңгімелер жеке қысқа әдеби туынды ретінде тұра алады. Штайнбектің туындыларында "қысқа әңгіме циклдері" кездеседі, онда әңгімелер "Тортилла Флат" (1935) романындағыдай "тығыз байланысты" немесе "Қызыл пони" (1933) романындағыдай "бос" байланысты болуы мүмкін. "Аспан жайылымдары" Штайнбек тарапынан қысқа әңгіме циклі ретінде жоспарланған. Біріктіретін элемент – аңғарда тұратын Мунроу отбасы, олар барлық әңгімелерде, көбінесе физикалық байланыс ретінде кездеседі. Әдеби сыншы Роберт С. Хьюз кіші, Мунроу отбасының пассивті, бірақ көбінесе шешуші ықпалына назар салады, олар өздерінің білмейтін көршілерінің құлдырауының нағыз себебі емес, катализаторы қызметін атқарады.
Жинақ сонымен қатар атауында, пролог пен эпилогта байқалатын қатал ирониямен ерекшеленеді. Хьюз былай деп жазады:

Атаудың ирониясы "аспан" сөзінен туындайды, ол әділ адамдардың тамаша үйлесімде өмір сүретін рухани әлемді білдіреді. Иронияға орай, Штайнбектің жердегі "жұмағы" адамның барлық кемшіліктерін қамтиды, нәтижесінде тұрғындар арасында келіспеушіліктер туындайды.

II тарау

Бұл иділдік аңғарға XIX ғасырдың ортасында біртіндеп қоныс аударушылар көшіп келді. Әскерге шақырудан қашып жүрген 18 жастағы Джордж Батл жер сатып алып, үйленеді. Оның әйелі, "дінге фанатикалық берілген және эпилепсиямен ауыратын" болған, ұл туады: ол көп ұзамай психиатриялық ауруханаға жатқызылады. Содан кейін бірнеше иесі осы жерді иеленеді, әрқайсысы зорлық немесе түсініксіз оқиғаға ұшырайды. Батл ранчосы жамандыққа толы деген жаман атқа ие болады. Берт Мунроу бұл жерді сатып алғанда, ол және оның жас отбасы қоғамда мүліктің беделін жақсартуға тырысады. Алайда, олардың өте қарапайымдылығы мен әдемілігі Батл ранчосының қарғысының қайта оянуын болжайды. Ранчоның зұлым әсерлерінің қайта жаңғыруы Штайнбектің Мунро отбасы мүшелерінің қысқаша суреттерінде көрініс береді. Қазір өркендеп келе жатқан Берт, оның әйелі Мунро және олардың жасөспірім балалары Мэй мен Джимми көршілерінің істеріне еңкейіп, тікелей араласады. Қоғамдыққа көмектесуге және жақсы ниетпен жасалған олардың әрекеттері көбінесе аңғардың ең осал тұрғындары үшін тұрақсыздық пен зиянға әкеп соғады.

III тарау

Эдвард “Акула” Викс, оның әйелі Кэтрин және қызы Элис шаруашылық өнімдерінен түсетін өте шағын табыспен күнекерек етеді. Элис керемет әдемі және күнәсіз. Акула ешқашан зорлық көрсетпесе де, оны бағалы өнер туындысын қалайтын сияқты құпия түрде аңсайды. Ол күйеу жіберушілерден қорқып, оның “жағдайы” туралы үнемі сұрайды, бұл Кэтриннің ашуын тудырады. Акула көршілері арасында инвестиция шебері және байлығын жасыратын ашкөз адам ретінде танымал. Ол өзінің байлығын “басқаратын” жалған есеп кітабын жүргізеді. Он жеті жасар Джимми Манроу өзін “касанова” деп есептеп, жергілікті кеште Элисқа сүйіспеншілік білдіруге тырысып, одан сүйісқан сүйкімділікке қол жеткізеді: қаңқу пайда болады. Акула қызының ұятқа қалуын сезіп, ашуға толы күйреуге ұшырайды. Ол Джиммини іздеу үшін мылтығымен Манроу үйіне бет алады, бірақ округ шерифінің орынбасары тоқтатады. Берт Манроу Акуланы кісі өлтіруге талпынуда айыптайды. Сот отырысы Акуланың байлықтан мүлдем құр қол екенін көрсетеді, оның жоғарылата айтылған байлығы мен іскерлік шеберлігі туралы мифті әшкерелейді. Құлаған және ұятқа қалған әйелі отбасының ұятты жағдайына қарсы тұру үшін өзінде жаңа күш табады. Акула Кэтриннің оның нағыз табысқа жетуіне сенуінен қайта жанданады. Отбасы аңғарды мәңгілікке кетеді. Биограф Роберт С. Хьюз кіші “Акула Викс” повесін жинақтағы ең жақсы туындылардың бірі деп санайды. Кэтрин Викстің күйеуінің шындықтың сәтіндегі өзіне сену сезімінің қысқа, бірақ ашып айтуы осы әңгімедегі маңызды тақырыптық элемент болып табылады. Хьюз мына үзіндіге сілтеме жасайды: Кенеттен Кэтриндегі даналық күшті болып, оның денесінен ағып, оны жабалады. Ол бір сәтте өзінің кім екенін және не істей алатынын білді. Ол керемет бақытты және әдемі еді. Уоррен Френч Уикс отбасы “бір иллюзияның жойылғандығы арқасында қызмет етуі мүмкін” деп болжайды, осылайша Акула, Кэтрин және Элис аңғардағы тұншықтыратын өмірден босатылады.

IV тарау

Туларесито немесе "кішкентай бақа" – дене мүшелері қалыпты дамылмаған бала. Мәресінде тасталып, жергілікті шаруаның қолында өседі. Кішкентай кезінен-ақ, орасан зор дене күшіне ие болады. Шаруа жұмысында өте жақсы, әсіресе малға күтім жасауда шебер. Әдетте жайшыл және ыңғайлы: оның ашуы тек жасаған жұмысына тиісіліп, бұзылғанда ғана оянады. Туларесито 11 жасында мектепке бара бастайды. Оқып-жазуға қабілеті болмаса да, тақтаға жергілікті жануарлардың өте нақты және әдемі суреттерін салуда ерекше дарыны бар екенін көрсетеді. Таңертең суреттері өшірілгенін көргенде, ашуға ілеседі; шаршаған мұғалім қызметтен босатылады. Жаңа оқытушы, Мисс Морган, Тулареситоның ерекше қажеттіліктерін сезініп, оны қолдайды. Ол оны ертегілермен таныстырады; ол әсіресе гномдардың мінез-құлқына қызығады. Жақын адамдары болмағандықтан, Туларесито осы мифтік жандардың өзінің тегінен екеніне сенеді. Жалғыздығын басу үшін, ол гномдардың үңгірдегі мекендерін табуға аттанады. Іздеу оны Берт Мунроудың бағына жеткізеді, онда ол шабдалы ағашының түбінде туннель қаза бастайды. Келесі күні ол Берттің тесікті толтырып жатқанын көреді. Ашуға беріліп, Туларесито Бертті қырғынмен ұрып есінен айырады. Жергілікті ер адамдар оны іздеп келіп, қаһарымызды күреспен басады. Туларесито – қылмыстық психиатриялық ауруханаға жатқызылады. Туларесито сияқты гномның тағдыры бұрыннан белгілі. "Өзендіктің жайылымдарының" тұрғындары, көбінесе, "кішкентай бақаны" қоғамға жараспайтын деп санайды. Мисс Морган оның табылмайтын одақтастарды іздеуін ынталандырғанға жауапты; Мунроулар, осы жағдайда, кінәлі емес. Француз сыншысы Тулареситоны Уильям Фолкнердің "Шұғыла және ашу" (1929) және Стайнбектің "Егеуқырлар мен адамдар" (1937) романдарының Бенжи Компсонымен бір санатқа жатқызады.

V тарау

Хелен Ван Девентер бай жесір әйел. Күйеуі аң аулау апатынан қаза тапты. Алты айдан соң қызы Хилда дүниеге келді. Қыз бала кезінен-ақ зорлық-зомбылық пен бүлікшілдікке бейім бола бастады. Отбасы дәрігері Хеленге қызы үшін психиатриялық ем алуға кеңес берді. Ол ем іздеудің орнына, шыдамдылық танытты. Дәрігер анасының қатал мінез-құлқынан қатты ашуланады. Хильда күрделі және таңғажайып түстер туралы хабарлай бастайды. Ол өзін біреу ұрлап әкетуге тырысып жатқанын айтады. Он үш жасында ол қашып кетеді және бірнеше күннен кейін Лос-Анджелесте табылды. Өнерлі, күшті болып бара жатқан жас жігітті дәрігер психикалық ауруханаға жатқызуды ұсынады. Анасы қарсы шығады, ол шейіт болуды ойнайды. Хелен қызы мен қызметшілерімен бірге Pastures of Heaven қаласындағы арнайы салынған үйге көшіп келеді. Берт Мунроу басқа жергілікті тұрғындар сияқты қызығушылықпен жаңа қонысқа қарай жүріп барады. Ол екінші қабаттағы терезеден айқайлаған қызды естиді; ол Бертке аштан өліп жатқанын айтады. Ол есікті қағып, тергеуді бастайды, бірақ ол бірнеше рет үй басқарушысынан бас тартады және үйіне ашуланып қайтады. Хелен Хилдамен бейтаныс адамның сөйлескенін естігенде, қатты қорқады. Хелен Хилданың түн түсіп, үйден қашып кеткенін біледі. Ол күйеуінің жинағынан мылтық алып, сыртқа шығады. Ол қызын өзеннің жанында тауып, өлтіреді, кейіннен мылтықты өз-өзіне қол жұмсау ретінде көрсету үшін орналастырады. Ешкім, тіпті отбасылық дәрігер де, Хеленді кісі өлтіруден күдіктенбейді. Елена Ван Девентер, қызы Хилда сияқты психикалық аурудан зардап шегетін, ақыл-ой қабілеті төмен Тулареситодан ерекшеленеді, өйткені ол оның ақылсыздығының салдарынан қорғалған. Бай және ақылды әйел садо-мазохизмге беріліп, одан бас тартудан бас тартады. Берт Мунроудың өлтіруді жеделдетуге қатысы бар екендігі толықтай кездейсоқ, бірақ шешуші.

VI тарау

35 жастағы Джуниус Малтби, банк кызметкері, "The Pastures of Heaven" жеріне көшіп келіп, кішкентай ранчода бөлме жалдаған жесір әйелге үйленеді. Джуниус шаруа ретінде мүлдем қабілетсіз болып шығады, ал бірнеше жылдан кейін шаруашылық күйреп қалады. Бірақ ол тарих пен әдебиет оқып, күнін өткізуден толыққанды ләззат алады. 1918 жылғы тұмау пандемиясында әйелі ұл тауып, көп ұзамай қайтыс болады. Джулиус баласын өзі тәрбиелейді. Джулиус неміс иммигрант жұмысшысын жұмысқа алады; ол да жұмыс берушісі сияқты жалқау, сондықтан екеуі үздіксіз философиялық әңгімелерге тартылады. Роби атты бала жабайы өседі, бірақ әкесінің сүйіспеншілігі мен әдеби білімінен ләззат алады. Роби бес жасқа келгенде, мектеп дирекциясы оның әкесінің қарсылығына қарамастан, оны балабақшаға жіберуді талап етеді. Балалар оның жыртылған киімдері мен шашының түрін байқайды, бірақ оның ашықтығы мен сабырлылығы оларды таң қалдырады. Зерек Роби кіші ұлдарды "Ұлдардың көмекші жасағы" деп біріктіреді. Мұғалім Мисс Морган баланың өте сөйлеуге шебер болғанымен, жазуды білмейтінін анықтайды. Ол қызығып, Малби шаруашылығына барады. Мисс Морган Джуниустың білімі мен ерекшелігіне тәнті болады. Дирекция Роббиге киім сыйлайды. Берт Мунро және оның әйелі Джуниуске барып, оны айыптап, осы қорлауды күшейтеді. Әкесі мен ұлы ұятқа қалғандықтан, шаруашылықты тастап қалаға көшіп кетеді. Робиге әкесінің сүйікті жазушыларының бірі Роберт Луис Стивенсонның есімі берілген. Әңгіменің негізгі тақырыбы Стивенсоннің бір сөзіне негізделген: «Біз өзімізден де қорқынышты нәрсеге сене аламыз». Сондықтан Джуниус миссис Мунро мен оның «құрметті» көршілерінің үкіміне мойынсұнады: Роббиді әкесінің немқұрайлылығынан құтқару керек. Ұялып, Джуниус пен Робби символдық түрде «Еден бағынан» қуылғандай болады. 1936 жылы Штайнбек әңгімеге «Ешқандай да қорқынышты емес» деген жаңа атау беріп, әке мен ұлдың жайылымдағы бейбіт өмірін қайта бастаған эпилог қосты.

The 35 year old Junius Maltby, a bank clerk, moves to The Pastures of Heaven and marries the widow from whom he rents a room on a small ranch. Junius proves to be utterly inept as a farmer, and after several years the property is in disrepair. Notwithstanding, he is entirely content to spend the day reading histories and literature. Shortly after his wife gives birth to a son, she dies in the Influenza pandemic of 1918. Julius raises the child alone. Julius engages a German immigrant laborer; as lazy as his employer, the two men engage in endless philosophical discussions. The boy, Robbie, grows up half wild but enjoys his father’s affection and literary knowledge. When Robbie turns five, the school board demands he attend kindergarten, despite his father’s objections. The children take note of the boy’s ragged clothes and unkempt hair, but his openness and composure impress them. Intellectually precocious, Robbie organizes the younger boys into the “Boy Auxiliaries.” Miss Morgan, the teacher, discovers that, though highly articulate, the boy does not know how to write. She is intrigued, and visits the Malby farm. Miss Morgan is charmed by Junius' erudition and eccentricities. The board notes Robbie’s shabby overalls, and presents him with a charity gift of clothing: Robbie bolts from the room in anger and shame. Bert Munroe and his spouse compound the insult by visiting Junius and chastising him. Humiliated and stigmatized, father and son abandon the farm and move to the city. Robbie is named after Robert Louis Stevenson, one his father’s favorite authors. The thematic center of the story is based in a line from Stevenson: “There is nothing so monstrous that we can believe it of ourselves.” As such, Junius submits to the judgment of Mrs. Munroe and her “respectable” neighbors: Robbie must be saved from his own father’s neglect. Shamed, Junius and Robbie are symbolically “evicted from the Garden of Eden.” In 1936, Steinbeck retitled the story “Nothing So Monstrous” and added an epilogue in which father and son resume their idyllic life in the Pastures.

VII тарау

Гьермо Лопестің ересек қыздары әкесі қайтыс болғаннан кейін өздерін мұқтаждықта табады. Олар жол жиегіндегі үйінде шағын мейрамхана ашуды шешеді. Олар өзінің аспаздық қабілетіне сенімді, сондықтан адал клиенттерге үміт артады. Бизнес құлдырап тұр. Мария бір күндік саудадан кейін мейрамханаға келгенде, үлкен әпкесі күңкілдеп, қашықтап тұр. Роза өзінің еркек клиентіне жыныстық қатынас жасағанын мойындайды, бұл оның мекемеге келуіне байланысты. Олар жылап, құшақтасып алады. Мария Розаға қолдау білдіріп, ол да клиенттерді жігерлендіретінін мәлімдейді. Қарындастар бірге Қасиетті Қарындастан кешірім сұрайды. Ерлер арасында бизнес жақсарады. Қуанышты әйелдер қонақүй емес, мейрамханадай көрінеді. Күйеулері үнсіз, бірақ Лопез әпке-шешіні жергілікті әйелдер елемейді. Мария ат арбасымен қалаға бара жатып, Аллен Хуэнекермен кездеседі. Қысқа, сұм, маймыл сияқты, ол өзін төмен бағалайды; әйелі оған үстемдік етеді және оны кемсітеді. Аллен Марияның оны аялдамаға апару ұсынысын қабылдайды. Екеуін Берт Мунроу мырза мен әйелі байқаған. Берт бұл туралы миссис Хюнекерге айтып береді. Сол күні кешке Мария үйге оралғанда Розаны көз жасын төгіп жатқан күйінде табады: сол түстен кейін шериф келіп, мейрамхананы "жаман үй" деп атап, жабады. Роза жылап, Сан-Францискоға көшіп баратынын және "жаман әйел" болатынын хабарлайды; Мария оған қосылуға уәде береді. "Лопез әпкелері" циклдің басқа әңгімелерінің "орталық ирониясы" жоқ: әпкелер жайылымдардың табиғи сый-тартуын жинап алуға үміт артпайды. Берт Мунроудың тегін "практикалық әзілі" олардың кетуін тездетеді, бірақ олардың жезөкшелік туралы өздерін алдауларына әсер етпейді. "Жылы, күлкілі" және Мопассан сияқты сапада басқа әңгімелердің қайғылы өлшемдері жоқ. Бастапқыда "Жасыл ханым" пьесасының бөлігі болған Штайнбек бұл эпизодты "Бейтаныс құдайға" (1933) кіргізуді көздеді, бірақ оны "Пастурс" үшін қайта қарады. Сыншы Ричард С. Хьюз оны "кітаптағы сәттіліктері төмен шығармалардың бірі" деп бағалайды.

The adult daughters of Guiermo Lopez find themselves destitute after their father dies. They decide to open a small restaurant in their roadside house. Confidant of their culinary talents, they have high hopes of drawing a loyal clientele. Business languishes. When Maria returns to the restaurant after a day of shopping, she finds her older sister sullen and remote. Rosa confesses that she provided a sexual favor to a male customer simply for patronizing the establishment. The sisters weep and embrace. Maria, in solidarity with Rosa, declares that she too will likewise encourage the customers. The sisters together ask forgiveness from the Holy Virgin. Business improves among the male clientele. The cheerful sisters maintain the fiction that they operate a restaurant, not a bordello. Husbands keep mum, but the Lopez sisters are shunned by local wives. When Maria travels to town in her horse drawn carriage, she encounters Allen Hueneker. Short, ugly and ape like, he suffers from low self esteem; his wife dominates and disparages him. Allen accepts Maria’s offer to take him to the bus stop. The pair are spotted by Mr. and Mrs. Bert Munroe. Bert jokingly reports the sighting to Mrs Hueneker. That evening Maria returns home to find Rosa in tears: the sheriff visited that afternoon and has shut down the restaurant, terming it a "bad house". Sobbing, Rosa announces she will move to San Francisco and become “a bad woman”; Maria pledges to join her. “The Lopez Sisters” lacks the “central irony” of the other stories in the cycle: the sisters have no expectation of harvesting the natural bounty of the Pastures. Bert Munroe’s gratuitous “practical joke” precipitates their departure, but does nothing to undermine their self delusions as prostitutes. The “light, humorous” and Maupassant like quality lacks the tragic dimensions of the other stories. Originally part of a play “The Green Lady”, Steinbeck intended to include the episode in To a God Unknown (1933), but revised it for Pastures. Critic Richard S. Hughes judges it “one of the less successful pieces in the book.”

VIII тарау

Молли Морган, мұғалімдер колледжін бітірген, мектеп мұғалімі қызметіне сұхбат беру үшін алқапқа келді. Молли кедей балалық шағының салдарынан және өте жақын, бірақ алкогольге тәуелді әкесі Джордж Морганның ұзақ уақыт бойы жоқтығынан күйреп жүреді. Моллидің анасы ұзақ сырқаттан кейін қайтыс болды, ал әкесінің қазіргі тағдыры белгісіз. Молли өзін жетім деп есептейді. Джордж Морганның отбасына қысқа, үзіліс-үзіліс келуі Моллидің әкесі туралы түсінігінде маңызды рөл атқарады. Ол оны романтик, авантюрист, тіпті беделі бойынша аңызға айналған тұлға ретінде еске алады. Ол көп жылдардан бері оралған жоқ. "Аспан жайылымдары" мектеп басқармасы Моллиді жаңа мұғалім ретінде құрметпен қарсы алады. Оның алдында табысты оқытушылық мансап күтіп тұр. Моллидің осалдығының себебі – әкесіне қатысты құрған иллюзияларында, ол ертегілік армандарынан бас тартып, оның нағыз жарасымсыз мінезін мойындаудан қорқады. Мектеп басқармасының мүшесі Берт Мунро жақында жұмысқа алынған шаруасының мас күйдегі әрекеттерін жария түрде сынағанда, Молли қорқынышқа бірінеді: мүмкін, бұл беделсіз адам оның әкесі болар ма? Ол кісінің кім екенін білуге тырыспай, оның Джордж Морган болуы мүмкін деген ой Моллиді қызметтен кетіп, алқаптан қашуға итермелейді, өйткені ол өз иллюзияларынан айрылғысы келмейді. "Жақсы құрылған" сюжет Моллидің ауыр және жалғыз жастығының "жинақталған суретін" ұсынады, оның тәртіпсіз және алкогольге тәуелді әкесіне невротикалық құлшынысын ашады. Моллидің жоқтың қасындағы Джордж Морганға қатысты балалық қиялдары және шындықпен беттесуден қорқуы; одан да алаңдататыны – оның жайылымнан қашуы оның әкесінің нағыз мінезін білгенін көрсетеді. Француздың сөзіне сәйкес, Берт Мунроның рөлі ерекше зиянды: "[О]ның қарапайым әзілі қатал қаруға айналады", бұл оны жақсы көретін қауым үшін білікті актив болған, кінәсіз және сезімтал қыздың кетуіне әкеледі.

IX тарау

Реймонд Банкс аңғардағы ең құрметті шаруашылықтың жалғыз иесі және оны өзі басқарады. Шаруашылық жақсы күтілген, ал құс шаруашылығы таза әрі тиімді. Қоғамдыққа көңіл бөлген және жомарт адам болғандықтан, ол балалар арасында ерекше танымал, мектептегі Жаңа жылдық кеште Санта Клаус рөлін ойнайды. Оның жалғыз ерекшелігі, және көптеген жергілікті тұрғындарды алаңдататын нәрсе – Сан-Квентин түрмесіндегі жазалауларға түрме бастығының шақыруымен қатысуы. Берт Мунро және оның отбасы жақында аңғардағы ескі Банкс үйіне көшіп келді. Жаңадан келген Берт Банкс жасаған сапарлар туралы білгенде қатты мазаланады. Берт Банкстен өзімен бірге жазалауға бару үшін рұхсат алуын өтінеді. Банкс тартынады, бірақ олар үшін жағдай жасайды. Берт кенеттен шақырудан бас тартады: Банкс қызығушылықпен қарайды. Жарайды демей, Берт жазалауға қатысудан бас тартуын ақтап, көршісінің тауықты нашар қырқып өлтіргенін көрген еске алынған балалық шақ естелігімен бөліседі. Ол сондай-ақ, бір жазалауда құрбанның басы кесілгенін білетінін айтады. Банкс оны сендіруге тырысқанда, Берт жазалау оған қандай қорқынышты әсер ететінін айтып, ахуалға түседі және Банкстің қиялының жетілмегендігін сынап мазақтайды. Банкс ашуланып, Берттің бұл шабуылына наразылық білдіріп, кетеді. Бұл жеке шабуыл оны қынжырлатты және ол Сан-Квентинге сапарын тоқтатуға шешім қабылдады. Оқиғаның мәні иронияға толы. Эмпатиясы жоқ Банкс қатыгез де, ауру да емес: оның жазалауды бақылауға құштарлығы – басқалардың жазалауды көру арқылы терең сезімдерді сезінудің орынбасарлық тәсілі. Бұл оның мінезіндегі кемшіліктерді көрсетеді, бірақ олар әдепсіздікке дейін жетпейді. Ал Берт Мунро, керісінше, жазалауға қызығушылық танытады, бірақ оған куә болуға батылы жетпейді. Банкске ақы төлеудің орнына, Берттің жасырын мақсаты бар: ол өзінің иллюзияларын сақтау үшін басқа адамның арманын жоюға тырысады. Стейнбек Банкстің өлімнің мәнін толық түсінбеуін, Мунроның ауруша қызығушылығымен салыстырғанда, жақсырақ деп санайды, оны ол өзінің әділдігінің артында жасырады.

Raymond Banks owns and single handedly operates the most admired farm in the valley. The farm is well cultivated and his poultry operation clean and efficient. Community minded and generous, he is particularly popular with the children, playing Santa Claus at the school Christmas parties. His only eccentricity, and a troubling one to many locals, is that he occasionally attends hangings at the San Quentin as a guest of the warden. Bert Munroe and his family have recently occupied the old Banks property in the valley. A newcomer, Bert is deeply troubled when he learns of Banks’ excursions. Bert begs Banks to procure a pass to accompany him to an execution. Banks is hesitant, but makes arrangements for them. Bert abruptly refuses the invitation: Banks is perplexed. Rather than simply decline, Bert proceeds to justify his distaste for executions, disgorging a bizarre childhood memory of witnessing an inept butchering of a chicken by a neighbor. He adds that he knew of a hanging in which the victim was decapitated. When Banks attempts to reassure him, Bert becomes almost hysterical in predicting the horrifying effects the experience would have on him and ridiculing Banks for lacking a heathy imagination. Banks, indignant, has nothing but contempt for Bert’s outburst and departs. This personal attack has sickened him and he decides to cancel his trip to San Quentin. The story is steeped in irony. Though lacking in empathy, Banks is neither cruel nor morbid: his desire to observe hangings is a vicarious means of experiencing profound emotion through the reactions of others who also witness the execution. This is indicative of “serious voids in his character” that fall short of perversity. Bert Munroe, in contrast, has a lurid curiosity in hangings, but lacks the courage to witness them. Rather than paying Banks, Bert has an ulterior motive: “he quite deliberately sets out to destroy another man’s illusions in order to protect his own.” Steinbeck finds Banks’ limited grasp of the enormity of death benign compared to Munroe’s morbid fascination, which he conceals under his self righteousness.

Х тарау

Пат Хамберт, жалғыз бала, анасы мен әкесімен бірге тұрады. Олар оған ұл ретінде емес, жалдамалы қызметшідей қарайды. Пат отызға келгенде олар қайтыс болады. Соңғы рет ата-анасының зорлық-зомбылығынан құтылып, ол ресми әлеуметтік шараларда – мектеп кеңесінде, масондар мен Odd Fellows ұйымдарында – серіктес іздейді, бірақ жақын дос таба алмайды. Пат жақсы егін жинап, көп ақша жинақтайды. Ол фермадағы үйінде жалғыз тұрады, тұрғын алақаны асүймен ғана шектеледі, ал қалған бөлмелер уақыт өте келе тозығып, қирап қалады. 40 жастағы Пат қарапайым, білімсіз адам, үйленбеген болып көрінеді. Ферма үйінің айналасын алып, үлкен ақ Banksia гүлі өседі. Миссис Мунро және оның әдемі қызы, 20 жастағы Мэй, үйдің жанынан өтеді. Гүлдерге қызығып, Мэй ферма үйінің Вермонттағы әдемі ауыл үйінің суреттемесін еске салады: мүмкін, мырза Хамберт оған үйдің ішін көруге рұқсат берер. Әйелдер байқамай, Пат оның сөзін естіп алады. Оны бір құмарлық билейді, ол үйдің ішін Вермонт стилінде қайта жаңартуға кіріседі. Вермонт мебельдерінің тапсырыс бойынша жасалған көшірмелерін тапсырады. Пат Мэйді үйге шақырып, оның қуанышын көруді армандайды. Пат Мунролардың үйіне барып, Мэйді шақыруға батылдық жинағанда, оның әкесі Мэйдің жергілікті жігіт Билл Уайтсайдпен никелесетінін хабарлайды. Бұл жаңалық Патты үлкен қайғыға ұрынтады, ол үйіне қайтып, шатырда ұйықтайды. Әдеби сыншы Ричард С. Хьюз осы әңгімені "жинақы және тығыз құрылымымен, әртүрлі көріністердің көңіл-күйін күшейтетін мұқият жасалған бейнелерді қамтиды" деп мақтайды. Пат Хамберт, "Жаспан жайылымдарының" ең осал тұрғындарының бірі ретінде, Мунро отбасымен қарым-қатынасқа түсу арқылы азаптылығы күшейеді. Алайда Паттың қиындықтарының түбінде оның бақытсыз отбасы тарихы жатыр. "Жек көретін" ата-анасы қайтыс болғаннан кейін, ол тәуелсіз тұлға болып қалыптаса алмай, әлеуметтен шеттеулі болып қалады. Мэй Мунро оның әйелі болуы мүмкін деген ой Патты әрекетке итермелейді: ол өзінің үстемдік танытқан ата-анасы ондаған жылдар бойы билеген үйдің ішін күшпен бұзып, азаттыққа жетеді. Мэй басқа біреуге тұрмысқа шыққаннан кейін, Пат бұрынғы күйіне оралып, анасы мен әкесінің көлеңкесімен мазаланған күйінде қалады.

Pat Humbert, an only child, lives with his mother and father. Cruel taskmasters, they treat him more as a hired servant than a son. When Pat is thirty, they die. Finally free from parental tyranny, he seeks companionship in formal social activities: the school board, the Masons, and the Odd Fellows but forms no intimate friendships. Pat produces fine crops, accumulating sizable savings. He resides alone in the farmhouse, limiting his living area to the kitchen the rest of the rooms fall into disrepair. A homely and ill educated man, Pat at 40 appears to be a confirmed bachelor. An enormous white Banksia rose tree engulfs the farmhouse. Mrs. Munroe and her very pretty daughter, 20 year old Mae, stroll by the property. Admiring the roses, Mae remarks that the farmhouse reminds her of a picture postcard of a lovely Vermont country home: perhaps Mr. Humbert will allow her to see the interior. Undetected by the women, Pat overhears her. An obsession takes hold of him, and he begins to vigorously remodel the interior of the house in the Vermont style. He orders custom made facsimiles of Vermont furniture. Pat has vivid fantasies of ushering Mae into the house and witnessing her delight. When Pat musters up enough courage to visit the Munroe home to invite Mae, he is informed by her father that she is engaged to a local boy, Bill Whiteside. Shattered by the news, Pat returns home and sleeps in the hay loft. Literary critic Richard S. Hughes praises the story for its “compact and tight organization the narrative contains carefully wrought imagery, reinforcing the mood of the various scenes.” Pat Humbert, as one of the most vulnerable denizens of The Pasture of Heaven, finds his suffering compounded by contact with the Munroe family. However, Pat’s difficulty originates primarily from his own unhappy family history. Unable to forge an independent identity after the passing of his “hateful” parents, he remains a social outsider. His delusional fantasy that Mae Munroe might be his wife moves him to action: he vigorously dismantles the interior of the house that his domineering parents had occupied for decades, an act of liberation. When Mae is betrothed to another, Pat is doomed to revert to his former self, haunted by the ghosts of his mother and father.

XI тарау

Ричард Уайтсайд әкесінің мүлігі өртенгеннен кейін Жаңа Англиядан "Тәңірдің жайылымдарына" келеді; ол "Тәңірдің жайылымдарында" көптеген ұрпақтарға созылатын "династия" құрып, отбасылық байлықты қайта жаңғыртуға ниеттенген. Ол сәнді үй салып, Алисияға үйленеді, екеуі де көп балалы болады деп күтеді. Ричардтың тек бір баласы болады – Джон. Джон Виллаға үйленеді, одан да бір ұлы, Уильям дүниеге келеді. Шаруашылық өте табысты болып көрінсе де, Уайтсайдтар қоғамда құрметпен қарастырылса да, Ричард Уайтсайдтың династиялық арманы ешқашан іске аспайды. Үйі бақытсыз жағдайда, өрт сөндіру шаралары кезінде толығымен өртеніп кетеді, ал оның немересі Уильям жергілікті әйел Мей Мунроға үйленіп, қалаға көшіп кетеді. Әдеби сыншы Уоррен Френч бұл "династия құру арманының қирауы" тақырыбының Фаукнердің "Абессалом, Абессалом!" романымен ұқсастығын айтады (жыл). Ричард С. Хьюз Уайтсайд үйімен байланысты төрт символды анықтайды: үйді үнемі жабатын ақ бояу; Жаңа Англия стиліндегі тақтатас шатыр; Геродот, Ксенофонт және Фукидид еңбектері бар кітап сөресімен жабдықталған қонақ бөлме; және әсіресе, меершаум түтіні және оның түстерінің бірінен соң бірі өзгеруі. Стайнбектің әрбір әңгімеге енгізетін ирониясын ескеретін болсақ, Уайтсайд үйін жалмап жатқан отты тозақ толықтай болжамды: "біз оған әңгіменің басынан-ақ дайындалғанбыз". Хьюз атап көрсетеді, циклдегі басқа әңгімелерден өзгеше, Уайтсайд трагедиясына Манро отбасының араласуы қажет емес.

XII тарау

Бұл тарау жинақты аяқтауға арналған: саяхатшылар алтын әрі құнарлы аңғарға көздері тілеп, одан өздеріне қандай керемет мүмкіндіктер болатынын қиялдайды. Оқырман аңғарда "бақытсыздық пен трагедия" болғанын толық біледі, ал туристер мүлдем хабарсыз. Эпилог прологпен үйлеседі, осылайша "жинақтың ирониялық шеңберін аяқтайды".

Бейімделулер

"Жұмақтың жайылымдары" атты сахналық қойылымы Калифорниялық Шекспир театры мен Word for Word Performing Art Company (қысқа әңгімелерді әдепкі сөздерімен сахналайтын компания) арасындағы бірлескен жоба ретінде 2010 жылдың маусым айында Калифорния штатының Оринда қаласында тұңғыш рет көрсетілді. Сценарий авторы – Октавио Солис, ал режиссерлік жұмысын Калифорниялық Шекспир театрының көркемдік директоры Джонатан Москоне жүзеге асырды.