Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші (1931–2004)
American artist (1931 2004)
Томас К. Вессельманн (23 ақпан 1931 – 17 желтоқсан 2004) – американдық суретші, Поп-арт қозғалысымен байланысты сурет, коллаж және мүсін салаларында жұмыс істеген.
Thomas K. Wesselmann (February 23, 1931 – December 17, 2004) was an American artist associated with the Pop Art movement who worked in painting, collage, and sculpture.
Алғашқы жылдар
Вессельманн Цинциннатиде дүниеге келген. 1949 жылдан 1951 жылға дейін Огайо штатындағы колледжде оқыды; алдымен Хирам колледжіне, содан кейін Цинциннати университетіне түсіп, психология мамандығын таңдады. 1952 жылы АҚШ армиясына қабылданып, бірақ әскери қызметін ел ішінде өткізді. Осы жылдары ол алғашқы карикатураларын жасап, карикатурамен айналысу мансабына қызығушылық танытты. 1954 жылы психология бакалаврын бітірген соң, Цинциннати өнер академиясында сурет салуды оқуға түсті. «1000 Jokes» және «True» журналдарына алғашқы карикатураларын сату арқылы алғашқы табысқа қол жеткізді. 1956 жылы Купер университеті оны студент ретінде қабылдады және ол Нью-Йоркте оқуын жалғастырды. MoMA-ға (Музей заманауи өнерге) сапарында Роберт Матервеллдің «Испан Республикасына Елегия» картинасынан шабыттанды: «Бірінші эстетикалық тәжірибе». Ол ішінде күшті сезімдік қозғалыс сезінді, көзі мен асқазаны тікелей байланысқандай болды. Вессельманн Виллем де Кунингтің туындыларын да бағалады, бірақ көп ұзамай акциялық суреттен бас тартты: «Ол өзінің құмарлығын табу керектігін түсінді, де Кунингтен ұнатқан нәрсесінен өзін өзі айырып, мүмкіндігінше қарама-қарсы бағытта жүру керек екенін сезінді». Вессельманн үшін 1958 жыл шешуші болды. Нью-Джерсидің ауылдық аймағындағы Купер университетінің Green Camp-ке пейзаж суретін салуға баруы оған мансап ретінде карикатура емес, сурет салумен айналыса алатынын көрсетті.
Wesselmann was born in Cincinnati. From 1949 to 1951 he attended college in Ohio; first he went to Hiram College and then he transferred to the University of Cincinnati, majoring in psychology. He was drafted into the US Army in 1952, but spent his service years stateside. During that time he made his first cartoons, and became interested in pursuing a career in cartooning. After his discharge he completed his psychology degree in 1954, whereupon he began to study drawing at the Art Academy of Cincinnati. He achieved some initial success when he sold his first cartoon strips to the magazines 1000 Jokes and True. Cooper Union accepted him as a student in 1956, and he continued his studies in New York. During a visit to the MoMA he was inspired by the Robert Motherwell painting Elegy to the Spanish Republic: “The first aesthetic experience He felt a sensation of high visceral excitement in his stomach, and it seemed as though his eyes and stomach were directly connected”. Wesselmann also admired the work of Willem de Kooning, but he soon rejected action painting: “He realized he had to find his own passion he felt he had to deny to himself all that he loved in de Kooning, and go in as opposite a direction as possible." For Wesselmann, 1958 was a pivotal year. A landscape painting trip to Cooper Union's Green Camp in rural New Jersey, brought him to the realization that he could pursue painting, rather than cartooning, as a career.
1959-1964 жылдар
Мектепті бітіргеннен кейін Вессельман, Марк Ратлифф пен Джим Дайнмен бірге Джадсон галереясының негізін қалаушылардың бірі болды. Бұл үш суретшінің үшеуі де Нью-Йоркке жаңадан келген Цинциннати қаласынан еді. Ол Ратлиффпен бірге Джадсон галереясында екі суретшінің көрмесінде бірнеше шағын коллаждарды көрсетті. Кейіннен Вессельман Бруклиндегі мемлекеттік мектепте, содан соң Өнер және дизайн орта мектебінде өнер сабақтарын берді. Вессельманның «Ұлы американдық жалаңаш» (1961 жылдан бастап) сериясы оны алғаш рет өнер әлемінің назарына түсірді. «Қызыл, ақ және көк» деген сөз тіркесінен арман көргеннен кейін, ол «Ұлы американдық жалаңаш» суретін сол түстермен және алтын мен хаки сияқты патриоттық мотивтермен байланысты түстермен шектелген палитрада салуға шешім қабылдады. Серияға американдық пейзаждардың фотосуреттері мен елдің негізін қалаушы әкелерінің портреттері сияқты патриоттық тақырыбы бар бейнелер енгізілді. Көбінесе бұл бейнелер журналдардан және тасталған плакаттардан алынды, бұл Вессельман бұрын қолданғаннан гөрі үлкен форматты талап етті. Жұмыстардың көлемі үлкендеген сайын, ол жарнама берушілерге тікелей хабарласып, жарнама тақталарын сатып алуға тырысты. Генри Гелдзалер арқылы Вессельман Алекс Кацпен танысты, ол оған Танагер галереясында көрме ұсынды. Вессельманның алғашқы жеке көрмесі сол жылы осы галереяда өтті, онда үлкен және кішкентай «Ұлы американдық жалаңаш» коллаждары қойылды. 1962 жылы Ричард Беллами оған Грин галереясында жеке көрме ұсынды. Сонымен бірге, Лео Кастелли галереясының Иван Карп Вессельманды бірнеше коллекционерлермен таныстырып, Рой Лихтенштейн мен Джеймс Розенквисттің жұмыстары туралы әңгімелесті. Вессельман олардың жұмыстарын қарап, өзінің жұмысымен ешқандай ұқсастық байқамады {S. Stealingworth, p. 25}. Бір бірімен байланыссыз болғанымен, поп-арт идеясы (Лоуренс Аллоуэй және басқалардың ойлап тапқан атауы) халықаралық өнер сыншылары мен жұртшылық арасында біртіндеп тарала бастады. Генри Гелдзалер былай деп еске алды: «Шамамен бір жарым жыл бұрын мен Вессельман, Уорхол, Розенквист және Лихтенштейннің студияларын араладым (бұл шамамен 1961 жылдың шілдесі еді). Олар бір-бірінен хабарсыз, тәуелсіз жұмыс істеді, бірақ олардың барлығының қиялы бірдей болды. Бір жарым жылдың ішінде олар көрмелер ұйымдастырып, жаңа бағыт құрды, ал қазір біз осы мәселені конференцияда талқылап отырмыз. Бұл – өнер тарихының бірден пайда болған жаңа тарауы, өзіне жете білген және өнердің өзінен де асып түсетін тарих». Сидней Дженис галереясы 1962 жылдың қараша айында «Жаңа реалистер» көрмесін өткізді, онда американдық суретшілер Джим Дайн, Роберт Индиана, Рой Лихтенштейн, Клас Ольденбург, Джеймс Розенквист, Джордж Сегал және Энди Уорхолдың туындылары қойылды. Еуропалық суретшілердің арасында Арман, Энрико Бадж, Кристо, Ив Клейн, Тано Феста, Мимо Ротелла, Жан Тингуэли және Марио Шифаноның жұмыстары да болды. Бұл көрме Париждегі Галерея Рив Дройтте өткен «Жаңа реализм» көрмесінен кейін ұйымдастырылды және Ұлыбритания мен АҚШ-та «Поп-арт» деп аталатын және Еуропа құрлығында «Жаңа реализм» деп танылатын жаңа бағыттың халықаралық дебюті болды. Вессельман 1962 жылғы «Жаңа реалист» көрмесіне белгілі бір тартымсыздықпен қатысты, онда 1962 жылғы екі туындысын – «Натюрморт» №17 және «Натюрморт» №22 көрмеге қойды. Вессельман американдық поп-артқа жатқызылуын ешқашан ұнатқан емес, ол күнделікті заттарды эстетикалық тұрғыдан пайдаланғанын, оларды тұтыну нысаны ретінде сынға алғанын атап өтті: «Мен жалпы белгілерді және әсіресе «поп» атауын ұнатпаймын, себебі ол қолданылған материалға тым көп мән береді. Ұқсас материалдар мен бейнелерді қолдануға бейімділік бар, бірақ оларды қолданудың әртүрлі тәсілдері кез келген топтық ниетті жоққа шығарады». Сонымен бірге, сол жылы Вессельман жаңа натюрморттар сериясін жасауды бастады, коллажбен қатар, монтаждау тәсілін де қолданды. «Натюрморт» №28-ге ол «қозғалатын бейнелерді, жарық пен дыбыс шығаратын теледидар суреттің боялған бөліктеріне бәсекелес талаптар қоя алатынына қызығушылық танытып», теледидарды қосты. Ол әртүрлі элементтердің және бейнелердің қатар орналасуына назар аударды, бұл сол кезде оны қатты қызықтырды: «Олардың арасындағы айырмашылықтар ғана емес, әрқайсысының өзіндік аурасы болды. Боялған сигарет пачкасы мен боялған алма жанында тұрса, жеткілікті емес. Олардың екеуі де бір түрлі нәрсе. Бірақ біреуі сигарет жарнамасынан, екіншісі боялған алмадан болса, олар екі түрлі шындық және олар бір-бірімен сауда жасайды. Мұндай қарым-қатынас суреттің өрбуіне көмектеседі. Көзімен көретін адамға суреттерім жақсы мінез-құлықты көрінеді, егер бұл әлі де натюрморт болса. Бірақ олардың арасында соншалықты күшті байланыс бар, олардың өте жабайы екенін сезінемін».
After graduation, Wesselmann became one of the founding members of the Judson Gallery, along with Marc Ratliff and Jim Dine, also from Cincinnati, who had just arrived in New York. He and Ratliff showed a number of small collages in a two man exhibition at Judson Gallery. He began to teach art at a public school in Brooklyn, and later at the High School of Art and Design. Wesselmann's series Great American Nude (begun 1961) first brought him to the attention of the art world. After a dream concerning the phrase "red, white, and blue", he decided to paint a Great American Nude in a palette limited to those colors and any colors associated with patriotic motifs such as gold and khaki. The series incorporated representational images with an accordingly patriotic theme, such as American landscape photos and portraits of founding fathers. Often these images were collaged from magazines and discarded posters, which called for a larger format than Wesselmann had used previously. As works began to approach a giant scale he approached advertisers directly to acquire billboards. Through Henry Geldzahler, Wesselmann met Alex Katz, who offered him a show at the Tanager Gallery. Wesselmann's first solo show was held there later that year, representing both the large and small Great American Nude collages. In 1962, Richard Bellamy offered him a one man exhibition at the Green Gallery. About the same time, Ivan Karp of the Leo Castelli Gallery put Wesselmann in touch with several collectors and talked to him about Roy Lichtenstein and James Rosenquist’s works. These Wesselmann viewed without noting any similarities with his own {S. Stealingworth, p. 25}. While not a cohesive movement, the idea of Pop Art (a name coined by Lawrence Alloway and others) was gradually spreading among international art critics and the public. As Henry Geldzahler observed: "About a year and a half ago I saw the works of Wesselmann , Warhol, Rosenquist and Lichtenstein in their studios (it was more or less July 1961). They were working independently, unaware of each other, but drawing on a common source of imagination. In the space of a year and a half they put on exhibitions, created a movement and we are now here discussing the matter in a conference. This is instant history of art, a history of art that became so aware of itself as to make a leap that went beyond art itself". The Sidney Janis Gallery held the New Realists exhibition in November 1962, which included works by the American artists Jim Dine, Robert Indiana, Roy Lichtenstein, Claes Oldenburg, James Rosenquist, George Segal, and Andy Warhol; and Europeans including Arman, Enrico Baj, Christo, Yves Klein, Tano Festa, Mimmo Rotella, Jean Tinguely, and Mario Schifano. It followed the Nouveau Réalisme exhibition at the Galerie Rive Droite in Paris, and marked the international debut of the artists who soon gave rise to what came to be called Pop Art in Britain and The United States and Nouveau Réalisme on the European continent. Wesselmann took part in the New Realist show with some reservations, exhibiting two 1962 works: Still life #17 and Still life #22. Wesselmann never liked his inclusion in American Pop Art, pointing out how he made an aesthetic use of everyday objects and not a criticism of them as consumer objects: “I dislike labels in general and 'Pop' in particular, especially because it overemphasizes the material used. There does seem to be a tendency to use similar materials and images, but the different ways they are used denies any kind of group intention”. In the same year, Wesselmann had begun working on a new series of still lifes. experimenting with assemblage as well as collage. In Still Life #28 he included a television set that was turned on, "interested in the competitive demands that a TV, with moving images and giving off light and sound, can make on painted portions". He concentrated on the juxtapositions of different elements and depictions, which were at the time truly exciting for him: "Not just the differences between what they were, but the aura each had with it A painted pack of cigarettes next to a painted apple wasn’t enough for me. They are both the same kind of thing. But if one is from a cigarette ad and the other a painted apple, they are two different realities and they trade on each other This kind of relationship helps establish a momentum throughout the picture At first glance, my pictures seem well behaved, as if–that is a still life, O. K. But these things have such crazy give and take that I feel they get really very wild".
1965-1970 жылдар
Вессельманның осы жылдардағы туындылары: Great American Nude #53, Great American Nude #57, оның жаңа қарым-қатынасының жаңарған сексуалдық қуанышын тойлағандай, күшейтілген, айқын сезімталдық көрсетеді. Ол пейзаждарын жасауды жалғастырды, бірақ сонымен қатар Ұлы американдық жалаңаш #82 туындысын жасады, жалаңаштықты сызықтармен емес, материал арқылы анықталған үшінші өлшемде қайта жұмыстады: әйел денесінің пішінімен жасалған плексиглас қалыпталып, содан кейін боялды. Оның композициялық фокусы да батылрақ болды, бір ғана егжей-тегжейге назар аудару үшін тарылды: 1965 жылы «Ауыз» сериясы басталды, ал келесі жылы «Теңіз көріністері» сериясы қолға алынды. Тағы екі жаңа тақырып пайда болды: «Жатын бөлмесіндегі сурет» және «Темекі шегушіні зерттеу», соңғысы «Ауыз» сериясы үшін модельді бақылау нәтижесінде дүниеге келді. «Темекі шегушіні зерттеу» сериясы 1970-ші жылдардағы ең жиі кездесетін тақырыптардың біріне айналды. 1965 жылдан бастап Вессельман Кейп-Кодта және Нью-Йорк штатының солтүстігінде демалыс кезінде мұнаймен теңіз көріністерінің эскиздерін жасады. Нью-Йорктегі студиясында ол ескі проекторды пайдаланып, оларды үлкен форматтағы туындыларға айналдырды. «Drop Out» сериясы деп аталған бұл көріністер кеуде төңірегіндегі бос кеңістіктен құралған. Кеуде мен дене бір жағын, ал қол мен аяқ екінші екі жағын құрайды. Бұл туындылар сериясы 1970-ші жылдардағы ең жиі кездесетін тақырыптардың біріне айналды. «Жатын бөлмесіндегі кеуде қорабы» атты туынды, өзінің шынайылығымен және ішкі масштабымен (элементтер арасындағы масштабтық қатынастар) «Жатын бөлмесіндегі суреттің» негізгі идеясын көрсетеді.
Wesselmann's works in these years: Great American Nude #53, Great American Nude #57, show an accentuated, more explicit sensuality, as though celebrating the rediscovered sexual fulfilment of his new relationship. He carried on working on his landscapes, but also made the Great American Nude #82, reworking the nude in a third dimension not defined by drawn lines but by medium: molded Plexiglas modeled on the female figure, then painted. His compositional focus also became more daring, narrowing down to isolate a single detail: the Mouth series began in 1965, his Seascapes began the following year. Two other new subjects also appeared: Bedroom Painting and Smoker Study, the latter of which developed from observation of his model for the Mouth series. The Smoker Study series of works would become one of the most recurrent themes in the 1970s. Beginning in 1965, Wesselmann made several studies for seascapes in oil while vacationing on Cape Cod and in upstate New York. In his New York City studio, he used an old projector to enlarge them into large format works. These views, called the Drop Out series were constructed from the negative space around a breast. The breast and torso frame one side of the image while the arm and the leg form the other two sides. This series of works would become one of the most recurrent themes in the 1970s. in a piece entitled Bedroom Tit Box, a key work that “ in its realness and internal scale (the scale relationships between the elements) represents the basic idea of the Bedroom Painting”.
1970 жылдар
Вессельман "Сталл-лайф" #59 жұмысын жасады – бес панельден тұратын, үлкен, күрделі көлемді, өздігінен тұратын картина. Мұнда да элементтер үлкейтілген, телефонның бір бөлігі көрінеді. Бір жағында тырнақ лагының бөтелкесі қисайтылған, оның жанында жұмырланған орамалмен гүл шоғы және Вессельман идеалды әйел бейнесі деп есептеген актриса Мэри Тайлер Мурдың портреті бар. Бұл – оның жақсы танылатын портреттер жасаған, анонимділіктен алыс жұмыстары. "Жатын бөлме" #12 картинасына ол өзінің портретін қосты. "Сталл-лайф" #60 1974 жылы пайда болды: шамамен 8 метрлік (26 фут) алып көзілдіріктің контуры, ерін қызылы, тырнақ лагы және әшекейлер үшін жақтау қызметін атқарады – Вессельман заманауи әйелдіктің микрокосмосын алып өлшемге дейін жеткізді. Оның "Темірқасыптар" сериясы өзгеріп келе берді: ол қолын енгізді, оның жылтыраған тырнақтары түтінде жарқырайды. 1973 жылы ол "Ұлы американдық жалаңаш" сериясын "Ұлы американдық жалаңаш" #100 жұмысымен аяқтады. Бірақ, әрине, Вессельманның жалаңаштарының күшті сезімталдығы әрдайым суретшінің өзінің айтқан сөзінде айқын көрінетін ирониялық желімен қатар жүреді: "Сурет салу, сексуалдық қатынас және юмор – менің өмірімдегі ең маңызды нәрселер". 1978 жылы Вессельман "Жатын бөлме суреттері" атты жаңа серияға кірісті. Бұл жұмыстарда ол композицияның формалды құрылымын қайта қарады, ол енді диагональмен бөлінген, ал бір бөлігінің барлығына жақын планға орналасқан әйелдің беті толыққанды орын алады.
Wesselmann made Still Life #59, five panels that form a large, complex dimensional, freestanding painting: here too the elements are enlarged, and part of a telephone can be seen. A nail polish bottle is tipped up on one side, and there is a vase of roses with a crumpled handkerchief next to it, and the framed portrait of a woman, actress Mary Tyler Moore, whom Wesselmann considered as the ideal prototype girlfriend. These are works in which he made more recognizable portraits, with a less anonymous feel. In Bedroom painting #12, he inserted a self portrait. Still Life #60 appeared in 1974: the monumental outline, almost 26 feet (8 m) long, of the sunglasses acts as a frame for the lipstick, nail polish and jewelry; a microcosm of contemporary femininity that Wesselmann took to the level of gigantism. His Smokers continued to change: he introduced the hand, with polished fingernails sparkling in the smoke. In 1973 he brought to an end the series devoted to the Great American Nude with The Great American Nude #100. But of course the incontrovertible sensuality of Wesselmann's nudes was constantly accompanied by an ironic guiding thread that was clearly revealed in the artist's own words: “Painting, sex, and humor are the most important things in my life." In 1978 Wesselmann started work on a new series of Bedroom Paintings. In these works he revised the formal construction of the composition, which was now cut by a diagonal, with one entire section being taken up by a woman's face in the very near foreground.
1980 жылдар
1980 жылы Вессельман "Слим Стилгуорт" псевдонімімен жазылған автобиографиялық "Том Вессельман" атты монографиясын жариялады. Оның екінші қызы Кейт дүниеге келді; Дженни мен Лейн Кейттің үлкен аға-қарындастары. 1983 жылы Вессельман қағаздағы сызықтарды көтеріп алып, қабырғаға орналастырғандай болаттан сурет салу идеясымен мазаланды. Суреттер орналасқаннан кейін тікелей қабырғаға салынғандай көрінді. Бұл идея лазерлік технологияның металды механикалық түрде қажетті дәлдікпен кесу мүмкіндігіне дейін пайда болды. Ол осыны іске асыратын жүйенің жасалуына қаржы салды, бірақ оның дайын болуына тағы бір жыл кетті. "Drop Out" сериясында қолданыла бастаған негативті кеңістік жаңа материалдар мен форматта жалғасты. Олар қара-ақ түсте басталып, оған жалаңаш бейнелер мен композициясын қайта дамытуға мүмкіндік берді. Вессельман идеясын одан әрі дамытып, оларды түсті де жасауға шешім қабылдады. 1984 жылы түсті металл жалаңаштарымен қатар, ол жылдам пейзаждық эскиздер жасады, олар кейін алюминийден үлкейтіліп жасалды. Металдарды қолдану оны түрлі техникаларды тәжірибелеуге мәжбүр етті, Вессельман алюминийді қолмен кесті, ал болат үшін лазерлік кесудің алғашқы көркемдік қолданысын зерттеді және жасады. Компьютерлік бейнелеу технологиясы сол кезде әлі де дамымаған еді.
In 1980 Wesselmann published the monograph Tom Wesselmann, an autobiography written under the pseudonym Slim Stealingworth. His second daughter, Kate, was born; Jenny and Lane are Kate's older siblings. In 1983 Wesselmann was seized by the idea of doing a drawing in steel, as if the lines on paper could be lifted off and placed on a wall. Once in place the drawings appeared to be drawn directly on the wall. This idea preceded the available technology for lasers to mechanically cut metal with the accuracy Wesselmann needed. He had to invest in the development of a system that could accomplish this, but it took another year for that to be ready. The incorporation of negative space that had begun in the Drop Out series was continued into a new medium and format. They started out as works in black and white, enabling him to redevelop the theme of the nude and its composition. Wesselmann took his idea further and decided to make them in color as well. As well as colored metal nudes, in 1984 he began to work on rapid landscape sketches that were then enlarged and fabricated in aluminum. Obliged by the use of metals to experiment with various techniques, Wesselmann cut works in aluminum by hand; for steel he researched and developed the first artistic use of laser cut metal. Computerized imaging had not yet been developed.
1990 жылдар
Вессельманның металл жұмыстары үнемі метаморфозадан өтіп жатты: «My Black Belt» (1990), 1970-ші жылдардың тақырыбы, жаңа ортада кеңістікті күшпен анықтайтын жаңа сергектілікке ие болды. «Drawing Society» Пол Каммингстің режиссерлік еткен видеосын жасады, онда Вессельман модельдің портретін және алюминийден жасалған жұмысты жасайды. «1993 жылдан бастап мен негізінен абстрактілі суретшімін. Осылай болды: 1984 жылы мен болаттан және алюминийден кесілген фигуралар жасауды бастадым. Бір күні мен қалдықтармен араласып, абстрактілі мүмкіндіктердің шексіз әртүрлілігіне таң қалдым. Сонда мен 1959 жылы асыққан мақсатымды орындайтынымды түсіндім, және металдан абстрактілі үш өлшемді суреттер жасауды бастадым. Мен қалағандай нәрсеге қуанышпен оралдым: бірақ бұл жолы Де Кунингтің емес, өзімнің шарттарыммен». Осы жаңа абстрактілі форматта Вессельман кездейсоқ тәсілді ұнатты және металл кесінділерінің жестікпен жасалған сияқты көрінетін композицияларын жасады. Осы кезеңдегі оның матадағы жалаңаш суреттері 1960-шы жылдардағы бейнелерді қайта өңдейді. «[Олар] Вессельманның мансабындағы ең радикалды стильдік өзгерістердің бірінің ортасында жастық шаққа күтпеген, бірақ өте қанағаттандырарлық ностальгиялық оралуды құрайды. Өздігінен тұрған және толыққанды, олар 1960-шы жылдардың мотивтерін одан әрі түсіндіруге көшпестен, өздігінен тұратындай көрінеді. Яғни, оларды Вессельманның классикалық поп кезеңімен кеңінен қайта байланысқа түсуінің белгісі деп қабылдамау керек». 1999 жылы ол «Smoker #1 (3 D)» алюминий рельефі түріндегі соңғы «Smoker» жұмысын жасады.
Wesselmann's metal works continued to go through a constant metamorphosis: My Black Belt (1990), a seventies subject, acquired a new vivacity that forcefully defined space in the new medium. The Drawing Society produced a video directed by Paul Cummings, in which Wesselmann makes a portrait of a model and a work in aluminum. “Since 1993 I’ve basically been an abstract painter. This is what happened: in 1984 I started making steel and aluminum cut out figures One day I got muddled up with the remnants and I was struck by the infinite variety of abstract possibilities. That was when I understood I was going back to what I had desperately been aiming for in 1959, and I started making abstract three dimensional images in cut metal. I was happy and free to go back to what I wanted: but this time not on De Kooning’s terms but on mine". In this new abstract format Wesselmann preferred a random approach, and made compositions in which the metal cut outs resembled gestural brushstrokes. His nudes on canvas of this period rework 1960s images. “[They constitute] an unexpected but highly satisfying nostalgic return to a youthful episode in the very midst of one of the most radical changes of style in Wesselmann’s career. Self contained and complete in themselves, they seem more likely to stand alone rather than to lead to further reinterpretations of Sixties motifs. In other words they should not be taken as a sign that Wesselmann is embarking on an extended re engagement with his classic Pop phase ”. In 1999 he made his final Smoker work, Smoker #1 (3 D), as a relief in aluminum.
20002004 жыл
Соңғы он жылда Вессельманның денсаулығы жүрек ауруынан нашарлады, бірақ студиялық жұмысы өзгеріссіз қалды. Абстрактілі туындыларында нақтырақ сызықтар және негізгі түстерге басымдық берілген хроматикалық спектр байқалады. Вессельман Мондрианның ықпалын мойындап, оның ертерек суретшілерінің туындыларын еске түсіретін атауларды таңдады: «Нью-Йорк қаласының сұлулығы» (2001). Осы жылдары Матисс әсері Вессельманның бейнелі және абстрактілі стильдері арасындағы шекараны азайтып, оларды жақындастырды. 1960 жылы Вессельман француз шеберінің туындыларын MoMA-ның «Gouaches Découpées» (Қағаздан қиылған гуашь) көрмесінде тікелей көріп, ал қырық жыл өткен соң «Күн батудағы жалаңаштар» сериясында оған құрмет көрсетті. 2002 жылы «Матисспен бірге күн батуда» атты туындысында Матисстің «Румындық көйлек» (1939–1940) картинасын қосты. Вессельман Матисстің қиылған туындыларынан да шабыттанды: «Көк жалаңаш» (2000) – формасы сақталған алюминийден жасалған көк түсті жалаңаш рельефтер сериясын бастады. Жүрек ауруына байланысты операциядан кейін Том Вессельман 2004 жылдың 17 желтоқсанында туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Оның «Күн батудағы жалаңаштар» (2003/2004) сериясындағы соңғы маңызды туындылары 2006 жылдың сәуірінде Нью-Йорктегі Роберт Миллер галереясында, оның өлімінен кейін көрсетілді.
In the last ten years, Wesselmann's health was worsened by heart disease, but his studio output remained constant. The abstract works display firmer lines and a chromatic range that favored primary colors. Wesselmann acknowledged the influence of Mondrian by choosing titles that recall the earlier painter's works: New York City Beauty (2001). In these years, the influence of Matisse diminished the border between Wesselmann's figurative and abstract styles. In 1960 Wesselmann had been able to view the works of the French master in person at the MoMA's Gouaches Découpées (Gouache Cut outs) exhibition, and forty years later he paid homage in his Sunset Nudes series. In Sunset Nude with Matisse, 2002, he inserted Matisse's painting La Blouse Roumaine (1939–1940). Wesselmann also derived works from Matisse's cut outs: Blue Nude (2000), initiated a series of blue nude reliefs sculpted in shaped aluminum. After having surgery for a heart condition, Tom Wesselmann died of complications on December 17, 2004. His last major paintings of the series Sunset Nudes (2003/2004) were shown after his death at the Robert Miller Gallery in New York in April 2006.
Жеке өмір
1957 жылы Вессельман Клэр Селлимен танысты, ол да Купер Юнионының студенті болатын. Ол оның досы, модельіне айналды, ал 1963 жылы олар үйленді. Олардың екі қызы мен бір ұлы болды.
In 1957 Wesselmann met Claire Selley, another Cooper Union student who became his friend, model, and in 1963, his wife. They had two daughters and a son.