1837 ж. Окичоби көлі шайқасы: Екінші Семинол соғысының маңызды шайқасы. Захари Тейлор басқарған әскерлер мен Билли Боулегс бастаған семиналдар арасындағы шайқас туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1837 жылғы Екінші семиноль соғысының шайқасы
1837 battle of the Second Seminole War
Окихоби көлінің шайқасы Екінші семиноль соғысының маңызды шайқастарының бірі болды. Ол 1837 жылдың 25 желтоқсанында 1-ші, 4-ші және 6-шы жаяу әскер полкінің 800 сарбазы мен 132 Миссури еріктілері (полковник Закари Тейлордың басшылығымен) және Билли Боулегс, Абиака және Халпатер Тустенугги (Аллигатор) бастаған 380-480 семинолдар арасында өтті. Халпатер Тустенугги екі жыл бұрынғы Дад шайқасында елеулі рөл атқарған. Семинол жауынгерлері Оклахомадағы резервацияға күштеп көшірілуге қарсы тұрды. Семинолдар да, Тейлордың әскерлері де шайқастан жеңіспен шықты дегенмен, осы шайқастың нәтижесінде Тейлор бригада генералы шеніне көтерілді және оның "Қатал және дайын" ("Old Rough and Ready") деген лақап аты осы шайқасқа байланысты пайда болды.
The Battle of Lake Okeechobee was one of the major battles of the Second Seminole War. It was fought between 800 troops of the 1st, 4th, and 6th Infantry Regiments and 132 Missouri Volunteers (under the command of Colonel Zachary Taylor), and between 380 and 480 Seminoles led by Billy Bowlegs, Abiaca, and Halpatter Tustenuggee (Alligator) on 25 December 1837. Halpatter Tustenuggee had played a major role in the Dade Battle two years earlier. The Seminole warriors were resisting forced relocation to a reservation in Oklahoma. Though both the Seminoles and Taylor's troops emerged from the battle claiming victory, Taylor was promoted to the rank of brigadier general as a result, and his nickname of "Old Rough and Ready" came mostly due to this battle.
Тейлордың командасы
1836 жылы Флоридадағы соғысқа генерал-майор Томас Джесуп басшылық етті. 1837 жылы Джесуп семинолдарды Флоридадан толығымен шығарып алу үшін ірі әскери науқан жоспарлады. Қараша айында төрт колонна түбектің бойымен жылжуды бастады. Бір колонна Москито шығанағынан бастап, Индиан өзені бойымен шығыс жағалауға қарай қозғалды. Екінші колонна Сент-Джонс өзені бойымен оңтүстікке жылжыды. Үшінші колонна Тампадан Киссимми өзеніне өтіп, содан кейін өзен арқылы Окичоби көліне бет алды. Төртінші колонна Калусахатчи өзенімен жоғары қарай жылжуда болды. Полковник Тейлор үшінші колоннаның құрамындағы әскерге жетекшілік етті. Джесуп оған Бейбітшілік өзені маңында база құруды бұйырды. Тейлор Киссимми өзенінде Форт Гарднерді (Тохопекалига көліне жақын) салды. 19 желтоқсанда Тейлор 1000-нан астам сарбазымен Форт Гарднерден Окичоби көліне қарай Киссимми өзені бойымен жорыққа шықты. Тейлор колоннасына бірқатар семинолдар берілгендіктен, ол Форт Бейзингерді салғызып, тұтқындарды, күзетшілерді және ауру адамдарды онда қалдырды.
Major General Thomas Jesup was placed in command of the war in Florida in 1836. In 1837 Jesup planned a major campaign to finally remove the Seminoles from Florida. In November, four columns started sweeping down the peninsula. One column moved down the east coast from the Mosquito Inlet along the Indian River. A second column moved south along the St. Johns River. A third column crossed from Tampa to the Kissimmee River and then proceeded down the river to Lake Okeechobee. The fourth column moved up the Caloosahatchee River. Colonel Taylor was in charge of the third column. Jesup ordered him to set up a depot somewhere near the Peace River. Taylor built Fort Gardner (near Lake Tohopekaliga) on the Kissimmee River. On December 19, Taylor left Fort Gardiner with more than 1,000 men, marching down the Kissimmee towards Lake Okeechobee. As a number of Seminoles surrendered to Taylor's column, he stopped to build Fort Basinger, and left prisoners, guards and sick men there.
Ұрыстың оқиғалары
Тейлордың әскері үлкен гамаққа жетті, ал оның алдында жарты мильге созылған батпақ жатыр. Гамақтың ар жағында Окичоби көлі орналасқан. Бұл жерде бес футқа дейін өсетін қамыш көп еді. Патшақ пен судың тереңдігі үш футқа жететін. Аттардың пайдасы болмас еді. Семинолдар осы жерді шайқас алаңы ретінде таңдаған. Олар атыс үшін кең алаң жасау үшін қамысты кесіп, мылтықтарын бекіту үшін ағаштарды ойып тастаған. Олардың барлаушылары ағаш басында отырып, әскердің әрбір қимылын қадағалап отырды. Түскі сағаттың жартысында, күн тікелей басында тұрғанда және ауа тыныш болғанда, Тейлор әскерін батпақтың ортасына енгізді. Оның жоспары – үндістерді қоршауға тырыспай, тікелей шабуыл жасау еді. Барлық әскері жаяу өтті. Бірінші қатарда Миссури штатының 132 еріктісі тұрды. Олар қашықтыққа жеткенде, үндістер ауыр атыс ашты. Еріктілер көп шығынға ұшырады, ал олардың командирі, полковник Ричард Джентри, оларды жетектеп бара жатып қаза тапты. Жарақаттарына қарамастан, ол бір сағат бойы оларды шабыттандырды. Миссуриліктер батпақтағы қауіпті аймақтан шығу үшін гамаққа бұрылып кірді. Содан кейін үндістер қалған әскерге қарсы шабуыл жасады. Қанды шайқаста кейбір әскерлердің бастары үндістер тарапынан шашылып кетті. Джентри шайқастан бұрын Тейлорға қоршау стратегиясын ұсынған еді, бірақ Тейлор оны қабылдамады, Джентри тікелей қақтығыстан қорқады деп айыптады. Бұл Джентриді Семинол позицияларына шабуылды жалғастыруға итермелеуі мүмкін еді, бірақ бастапқы жоспар бойынша, жаудың атысы басталғанда милиция кері шегіп, тұрақты армияның артында қайта құрылуы керек еді. Шабуылды жалғастырудың нәтижесінде Миссуриліктер ұйымдасқандығын жоғалтты, бірақ шайқасты жалғастырды. Қамыш арасындағы шайқас Алтыншы жаяу әскердің бес ротасы үшін ең қауіпті болды; барлық офицерлердің біреуін қоспағанда, көптеген офицерлер мен сержанттар қаза тапты немесе жараланды. Полктің сол бөлігі қайта құру үшін аз қашықтыққа шегінгенде, олар осы роталардың тек төртеуінен ғана зардап көрмегенін анықтады. 6-шы жаяу әскердің командирі, подполковник Александр Р. Томпсон қаза тапқандардың арасында болды. Кейін Конфедерация армиясының генералы болған лейтенант Уильям Х.Т. Уокер шайқаста мойнынан, иығынан, кеудесінен, сол қолынан және аяғынан жарақат алды. 26 АҚШ әскері, соның ішінде Тейлордың көптеген офицерлері мен сержанттары қаза тапты, 112-сі жараланды, ал қарсы жағынан 11 Семинол қаза тапты және 14-і жараланды. Шайқас Тейлордың әскерінің оңтүстікке қарай жылжуын уақытша тоқтатты және Тейлор 100 пони мен 600 бас малға қол жеткізді, бірақ ешқандай Семинол тұтқынға алынбады. Бірнеше жылдан кейін Семинол басшысы Холата Микко (сондай-ақ Билли Боулегс деп танылған) Вашингтонға келді, Капитолий ғимараттарымен танысып, көптеген мүсіндер мен суреттерді көргеннен кейін, ол кенеттен Закари Тейлордың портретінің алдында тоқтады, күлімсіреп: "Мен оны жеңдім!" деді. Қазір Флориданың оңтүстігінде төрт гүлденген Семинол үнді резервациясы бар, олардың бірі Окичоби округінде орналасқан (шайқас болған жер).
Taylor's army came up to a large hammock with half a mile of swamp in front of it. On the far side of the hammock was Lake Okeechobee. Here the saw grass stood five feet high. The mud and water were three feet deep. Horses would be of no use. It was plain that the Seminole meant this to be the battleground. They had cut the grass to provide an open field of fire and had notched the trees to steady their rifles. Their scouts were perched in the treetops to follow every movement of the troops coming up. At about half past noon, the sun shining directly overhead and the air still and quiet, Taylor moved his troops squarely into the center of the swamp. His plan was to make a direct attack rather than encircle the Indians. All his men were on foot. In the first line were the 132 Missouri volunteers. As soon as they came within range, the Indians opened with heavy fire. The volunteers suffered heavy casualties, and their commander, Colonel Richard Gentry, was fatally wounded leading them. Despite his wounds, he inspired them for an hour. To escape the kill zone in the swamp, the Missourians pushed into the hammock. The Indians then mounted a counterattack on the remaining soldiers. In the deadly assault some of the soldiers were scalped by the Indians. Gentry had suggested to Taylor before the battle an encirclement strategy which Taylor rejected, charging that Gentry was afraid of a direct confrontation. This could have motivated Gentry to keep charging the Seminole positions even though the original battle plan had the militia retreating at the first sign of enemy fire to re form behind the regular army lines. As a result of the additional casualties induced by the continued charge, the Missourians lost cohesion, but continued fighting. The fighting in the saw grass was deadliest for five companies of the Sixth Infantry; every officer but one, and most of their noncommissioned officers were killed or wounded. When that part of the regiment retired a short distance to re form, they found only four men of these companies unharmed. The 6th Infantry's commander, Lieutenant Colonel Alexander R. Thompson, was among the dead. Lieutenant William H. T. Walker, later a general in the Confederate Army, was wounded in the neck, shoulder, chest, left arm, and also his leg during the battle. 26 U. S. soldiers, including the majority of Taylor's officers and NCOs, were killed, with 112 wounded, against 11 Seminoles killed and 14 wounded. The battle temporarily stopped Taylor's troops from further advancing south and no Seminoles were captured, although Taylor did capture 100 ponies and 600 head of cattle. Years later Seminole chief Holata Micco (also known as Billy Bowlegs) visited Washington and on being escorted through the buildings of the Capitol and viewing many statues and paintings, he suddenly halted before a portrait of Zachary Taylor, grinned and exclaimed: "Me whip!" There are now over four thriving Seminole Indian reservations located in south Florida, one of which is in Okeechobee County (the location of the battle).
Қауіп шеккен майдан
Ұлттық тарихи сақтау қоры бұл орынды "Американың ең қауіпті тарихи орындары 2000" тізіміне қосты. Флорида штаты саябаққа 3,2 миллион доллар жұмсады. Мемлекеттік саябаққа қаржы жинау үшін жыл сайын шайқастың қайта жандандырылуы өтеді. 2015 жылы АҚШ Ұлттық саябақтар қызметі саябақта жүргізген археологиялық зерттеулер 1837 жылғы шайқасқа қатысты ешқандай дәлел таба алмады. Шайқастың нақты орны әлі де белгісіз.
The National Trust for Historic Preservation named the site on a list of "America's Most Endangered Historic Places 2000". The state of Florida spent $3.2 million for a park. An annual battle reenactment is held to raise money for the State park. Archaeological investigations carried out at the park by the U. S. National Park Service in 2015 failed to locate any evidence of the 1837 battle. The exact location of the fighting remains unknown.