Гигант аққуырғақ: Өмір сүру ортасы мен ерекшеліктері
Giant armadillo
Үлкен армадил (Priodontes maximus) – Оңтүстік Америкада кездесетін ең ірі армадил түрі. Сипаттамасы, салмағы, өлшемдері, және қорғау шаралары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Армадиллолар отрядына жататын сүтқоректілер түрлері. Гигант армадилло (Priodontes maximus), сондай-ақ tatu canastra, tatou, ocarro немесе tatú carreta деп те аталады, қазіргі армадиллолардың ең ірі түрі (бірақ олардың жойылған туыстары, глиптодонттар, одан да әлдеқайда үлкен болған). Ол Оңтүстік Америкада, оңтүстік Аргентинаға дейін қоныстанған. Колумбиядағы Виллавиченсио қаласындағы кем дегенде бір зообақ – Los Ocarros – осы жануарға арналған.
Species of mammals belonging to the armadillo order of xenarthrans
The giant armadillo (Priodontes maximus), colloquially tatu canastra, tatou, ocarro or tatú carreta, is the largest living species of armadillo (although their extinct relatives, the glyptodonts, were much larger). It lives in South America, ranging throughout as far south as northern Argentina. At least one zoo park, in Villavicencio, Colombia – Los Ocarros – is dedicated to this animal.
Сипаттама
Үлкен армадилло – қазіргі уақытта тіршілік ететін армадиллолардың ең ірі түрі, денесін қорғайтын 11-13 бунақтық белдеулері және мойнында тағы үш-төрт белдеуі бар. Ересек Үлкен армадиллолар әдетте салмағы шамамен келіге жетеді, бірақ табиғатта алынған ең ауыр мысал келі болған, ал тұтқындық жағдайындағы мысалдардың салмағы келіге дейін жетеді. Түрдің орташа ұзындығы метрді құрайды, ал құйрығы оған тағы метр қосады.
The giant armadillo is the largest living species of armadillo, with 11 to 13 hinged bands protecting the body and a further three or four on the neck. Giant armadillos typically weigh around when fully grown, however a specimen has been weighed in the wild and captive specimens have been weighed up to The typical length of the species is , with the tail adding another .
Таралуы және мекендейтін ортасы
Жас армадилолар Оңтүстік Американың көп бөлігінде, Анд тауларынан шығысқа қарай, Бразилия мен Парагвайдан басқа жерлерде кездеседі. Оңтүстікке қарай олар Аргентинаның солтүстік провинцияларына, оның ішінде Салта, Формоза, Чако және Сантьяго-дель-Эстероға дейін жетеді. Географиялық тұрқы бұл түрде бөліне қойған жоқ. Олар негізінен ашық кеңістіктерде мекендейді, олардың ареалының шамамен 25% жабылатын шөптесін далалар олардың таралған жері, бірақ оларды жазық орманды алқаптарда да кездестіруге болады. Үлкен армадилолар үлкен алдыңғы тырнақтарымен жем іздеп, термиттердің қоныстарын қазып алады. Олардың рационының басым бөлігі термиттерден тұрады, сонымен қатар құмырсқалар, құрттар, өрмекшілер, басқа да омыртқасыздар, кішкентай омыртқалы жануарлар мен өліктерді де жейді. Бұл түрдің көбею биологиясы туралы қазірге аз мәлімет бар, және жабайы табиғатта ешқашан жас армадилолар табылған емес. Бұрын алып армадилолар жапырақ кескіштердің санына бақылау ұстап, егінге зиян келтірмеуге көмектескен, бірақ олар топырақ қазғанда егінге зиян келтіруі мүмкін. Әйел армадилолардың екі сүт безі бар, жүктілік мерзімі шамамен бес айға созылады. Деректерге сүйенсек, олар үш жылда бір реттен артық тумайды. Олардың өмірлік циклы туралы толық мәлімет жоқ, бірақ жас балапандар 7-8 айлық шамасында анасынан ажыратылады, ал анасы жас ұрпақты жыртқыштардан қорғау үшін, мүмкін, олардың орналасқан жерлеріне кіреберісті уақыт-уақытпен жауып қояды деп есептеледі. Олар ешқашан тұтқындықта көбеймегенмен, Сан-Антонио хайуанатбағындағы жабайы туылған алып армадилоның өмірі он алты жылға жуық болған деп болжанады.
Giant armadillos are found throughout much of northern South America east of the Andes, except for eastern Brazil and Paraguay. In the south, they reach the northernmost provinces of Argentina, including Salta, Formosa, Chaco, and Santiago del Estero. There are no recognised geographic subspecies. They primarily inhabit open habitats, with cerrado grasslands covering about 25% of their range, but they can also be found in lowland forests. Giant armadillos use their large front claws to dig for prey and rip open termite mounds. The diet is mainly composed of termites, although ants, worms, spiders, other invertebrates, small vertebrates and carrion are also eaten. Little is currently known about this species' reproductive biology, and no juveniles have ever been discovered in the field. Additionally, the giant armadillo was once key to controlling leaf cutter populations which could destroy crops, but they can also damage crops themselves when digging through soil. Female giant armadillos have two teats and have a gestational period of about five months. Evidence points to only giving birth once every three years. Little is known with certainty about their life history, although it is thought that the young are weaned by about seven to eight months of age, and that the mother periodically seals up the entrance to burrows containing younger offspring, presumably to protect them from predators. Although they have never bred in captivity, a wild born giant armadillo at San Antonio Zoo was estimated to have been around sixteen years old when it died.