Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
LNWR электрлік пойыз құрамалары Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы Лондон қаласындағы қала маңындағы жолдарда пайдалану үшін тапсырыс берілді. 1914 жылы Siemens жабдығымен жасалған алғашқы вагондар келді, одан кейін Оерликон жабдығымен екі ірі партия пойыз құрамалары жеткізілді. Пойыздар 3 вагоннан тұратын, бірінші және үшінші класс жолдар ашық залдарда орналасқан құрамалар түрінде құрылды. 1923 жылғы бірігу және желінің Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолына (LMS) қосылуынан кейін, 1926 және 1932 жылдары Оерликон құрамаларымен бірге жұмыс істеу үшін, бөлімшелерде орналасқан ұқсас LMS электрлік құрамалары сатып алынды. Барлық пойздар 1960 жылға дейін қызметтен алынды.
The LNWR electric units were ordered by the London and North Western Railway for its suburban services in London. The first cars, made with Siemens equipment, arrived in 1914, and these were followed by two larger batches of units with Oerlikon equipment. The trains were formed into 3 car units, with first and third class accommodation in open saloons. Following the 1923 grouping and absorption of the line into the London, Midland and Scottish Railway (LMS), similar LMS electric units, but with accommodation in compartments, were purchased to run with the Oerlikon units in 1926 and 1932. The trains were all withdrawn by 1960.
Қызметті енгізу
Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының ішкі қалалық маңы желісі Лондонның Броуд-стритінен Ричмондқа және Лондонның Эстоннан Уотфордқа дейінгі бағыттарды, сондай-ақ Уотфордтан Кроксли Гринге дейінгі тармақ желілерін қамтыды. Earl's Court станциясындағы және Ричмондқа қарайтын бағыттағы Округтік темір жолымен байланысы бар болды, ал Бейкерлу желісі Уотфорд DC желілері бойынша ұзартылды. Темір жолы 630 В DC төртінші рельстермен электрлендірілді. Электр энергиясы LNWR-дің Стоунбридж Парктегі электр стансасында және Кроксли Гринде салынған депода өндірілді. Алғашқы төрт электрлік пойыз құрамы Siemens электр жабдықтарымен жабдықталған және төрт жетекші моторлары бар, моторлы трейлер, композиттік трейлер және жетекші трейлерден тұрды. Пойыздар ашық вагондарда 38 бірінші сыныпты және 138 үшінші сыныпты жолаушыларды отырғызды. Бұл 1914 жылдың қараша айында Уилсден мен Эрл Корт арасындағы Батыс Лондон желісі бағытында пайдалануға берілді, алайда LNWR мамыр айынан бастап District Railway-ден уақытша алынған пойыз вагондарын пайдалана отырып, қызмет көрсетуді бастаған еді.
The London and North Western Railway's inner suburban network encompassed the lines from London Broad Street to Richmond and London Euston to Watford and branch lines such as Watford to Croxley Green. With links to the District Railway at Earl's Court and over the route to Richmond, and the Bakerloo line being extended over the Watford DC lines, the railway was electrified with 630 V DC fourth rails. The electricity was generated at the LNWR's power station in Stonebridge Park and a depot built at Croxley Green. The first four electric multiple units used Siemens electrical equipment and were composed of a driving trailer third, composite trailer and driving motor third with four traction motors. The trains seated 38 first and 138 third class passengers in open saloons. These entered service on the West London Line route between Willesden and Earl's Court in November 1914, although the LNWR had been operating services since May using stock borrowed from the District Railway.
Оерликон бірліктері
Екінші партия пойыз, 38 үш вагондық жиынтық және 5 қосалқы моторлық вагон, швейцариялық Oerlikon жабдықтарын пайдаланды және жалпы алғанда Siemens-тің қуатпен жабдықталған құрамдарына ұқсас болды. Төрт жетекші моторлар белгілі бір қуатқа ие болды, ал бұл пойыздарда 33 бірінші және 130 үшінші сыныпты жолаушылар отырды. Үшінші сыныпты орындықтар бойлық және екі жағында қарама-қарсы орналасқан орындықтардың үйлесімінен тұрды. Бірінші сыныпты жатақхана (Екінші дүниежүзілік соғыстың басында үшінші сыныпқа төмендетілді) аралық вагонның үш бөлігінің екеуін, біреуі темекі шегушілерге, ал ортаңғы бөлігі темекі тартпайтындарға арналды. Бөлмелер мөлдір немесе қарапайым шынымен бөлінген, соңғысында LNWR әріптерімен әшекейленген сәндік мотив болды. Бірінші сыныпты орындықтар екі жақты, 2+1 схемасымен орналасқан, ал жалпы атмосфера Эдвард дәуіріндегі сәнділік пен махогонмен қапталған қабырғалармен ерекшеленді. Орындықтардың үстінде Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолымен қызмет көрсететін ландшафттар мен қалалардың суреттерін көрсеткен шыны жиектері орналасқан, олар соңына дейін сақталды. Шынылар үлкен, бекітілген бөліктерден және транспаранттың үстіндегі екі кішкентай сыртқа ашылатын бөліктерден тұрды, кейбіреулері жоғарғы жағынан, ал басқалары бүйірден ашылып, ауа алмасуға мүмкіндік берді. Кіреберіс есіктері бір жапырақты, сырғымалы және қолмен басқарылатын болды. Бейкерлу желісін кеңейту үшін LNWR және Лондон электр темір жолы (LER) жаңа Уотфорд бірлескен қорына тапсырыс берді, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс салдарынан кешіктіріліп, 1920 жылы ғана жеткізілді. Желінің электрленуі 1922 жылы аяқталды және тағы 75 үш вагондық Oerlikon жиынтығы мен 3 қосалқы моторлық вагон жеткізілді. 1923 жылғы бірігуден кейін LNWR Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолының (LMS) құрамына кірді. 1926 және 1932 жылдары Лондон паркін күшейту үшін LNWR электрлік жиынтықтарына ұқсас, бірақ бөлімдері бар 3 вагондық LMS электрлік жиынтықтары жеткізілді.
The second batch of trains, 38 three car sets and 5 spare motor cars, used Swiss Oerlikon equipment and was generally similar to the Siemens powered stock. The four traction motors were rated at and these trains seated 33 first and 130 third class passengers. The third class accommodation was a mixture of longitudinal seating and seats arranged in facing bays in pairs on either side of the gangway. The first class accommodation (downgraded to third class at the beginning of the Second World War), occupied two of the three saloons into which the intermediate car was divided, on being for smokers and the centre saloon for non smokers. The saloons were separated by swing doors with frosted glass or bevelled plain glass glazing, the latter having an etched LNWR script decorative monogram. The first class seating was in facing pairs arranged 2+1 on either side of the gangway, and the general ambience was Edwardian luxurious, with mahogany panelling. Above the seats were glazed frames which displayed photographs of landscapes and towns served by the London and North Western Railway; these were retained to the end. Glazing consisted of large fixed lights with two small outward opening lights above a transom; some were top hinged and others side hinged to provide alternative ventilation. Entrance doors were single leaf sliding, and hand operated. For operation on the extension of the Bakerloo line, the LNWR and the London Electric Railway (LER) ordered new Watford Joint Stock, but were delayed by World War I, not arriving until 1920. The electrification of the line to was completed in 1922 and a further 75 three car Oerlikon units and 3 spare motor cars were received. After the 1923 grouping, the LNWR became part of the London, Midland and Scottish Railway (LMS). In 1926 and 1932, further 3 car LMS electric units, similar to the LNWR electric units but with compartments, arrived to strengthen the London fleet.
Операция
LNWR электр желілері 1930-50 жылдар аралығындағы ең жақсы кезеңінде үлкен жұмыс істеді, содан кейін күрт құлдырауға ұшырады. Екі негізгі бағыт – Юстоннан Уотфорд-Джанкшнға және Броуд-стриттен Ричмондқа, екіншісі Уиллсден-Джанкшн станциясында біріншісімен қиылысады. Сонымен қатар, Примроуз Хилл арқылы Броуд-стриттен Уотфорд-Джанкшнға қатынайтын пойыздар да көп болды, олар екі негізгі бағыттың маңызды бөліктерін пайдаланды. Уиллсден-Джанкшннан Эрлс-Кортқа (Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жабылған), Уотфордтан Рикмансвортқа (1952 жылы жабылған) және Уотфордтан Кроксли-Гринге (1990 жылы жабылған) тармақтар да болды. Эрлс-Корт бағыты Siemens құралдарымен жабдықталған төрт пионерлік пойыздың стандартты жұмысы болды. 1950 жылдардың басындағы кестеде негізгі бағыттардағы электр пойыздарының қызметі ең жоғары деңгейде болды. Сағат 17:00 мен 18:00 аралығында Броуд-стриттен Ричмондқа ("Солтүстік Лондон желісі") сағатына төрт пойыз, Юстоннан Уотфордқа ("DC желісі") сағатына бес пойыз және Броуд-стриттен Уотфордқа сағатына жеті пойыз жөнелді. Олардың барлығы 6 вагондан тұрды. Уотфорд бағытындағы кейбір пойыздар түнгі уақытта Уотфорд-Джанкшнға емес, тікелей Кроксли-Гринге бағытталды. Сонымен қатар, метроның Бейкерлу желісінен шыққан кейбір пойыздар Куинс-парктен Харроу және Уэлдстоунға немесе Уотфорд-Джанкшнға дейін сол желімен жүрді. Қызметтердің аралығы әлде де тұрақты болған жоқ, себебі олар көптеген басқа операциялармен және бір-бірімен үйлесуі керек болды; сонымен қатар, кейбір пойыздар жартылай жедел немесе кейбір станцияларды өткізіп өтті. Кроксли және Рикмансворт желілері әдетте 3 вагондан тұратын шаттл пойыздарымен қамтамасыз етілді. Соғысқа дейінгі Эрлс-Корт пойыздары да осыған ұқсас болды. Оңтүстік Хэмпстедтен Уотфордқа дейінгі электр пойыздарының жиілігі шамамен бес минутты құрады, ал Бейкерлу арқылы жүретін пойыздар осы көрсеткішке қосымша болды. Бұл үлкен операция (кейінгі жылдармен салыстырғанда) 1933 жылы пионерлік автоматтандырылған сигнализация жүйесін орнатуға себеп болды, ол 1988 жылға дейін қолданылды, содан кейін қызметтер едәуір азайған кезде дәстүрлі жүйемен ауыстырылды. 1933 жылғы сигнализация жүйесі маршрут бойынша екі минуттық жоспарланған аралықпен қозғалуға мүмкіндік берді.
The LNWR electric lines built up to a substantial operation, at its peak in the 1930s 50s period, and then ran into a major decline. The two basic main services were Euston to Watford Junction, and Broad Street to Richmond, the latter passing over the former at Willesden Junction station. In addition there was a substantial operation of Broad Street to Watford Junction trains via Primrose Hill, which shared significant sections of both main routes. There were lesser branches from Willesden Junction to Earls Court (closed during WWII), Watford to Rickmansworth (closed in 1952) and Watford to Croxley Green (closed in 1990). The Earls Court route was the normal operation for the four pioneer Siemens equipped trains. In an early 1950s timetable, there were substantial peak period electric services on the main routes. Departing between 5 pm and 6 pm there were four trains in the hour on Broad Street to Richmond (the "North London line"), five in the hour on Euston to Watford (the "DC line"), and seven in the hour on Broad Street to Watford. All these were scheduled for 6 car trains. A small number of the peak hour Watford line trains were operated at the northern end directly to Croxley Green instead of to Watford Junction. In addition certain trains from the Bakerloo Line of the Underground ran over the line from Queens Park to Harrow & Wealdstone or Watford Junction. The services were not on a particularly regular interval basis as there was the need for them to interleave with many other operations, and each other; in addition, some trains were on a semi fast basis, or skipped certain stations. The Croxley and Rickmansworth lines were normally operated by 3 car shuttle trains. The pre war Earls Court trains had been similar. The combined frequency of the electric trains from South Hampstead to Watford was thus about every five minutes, and the through Bakerloo trains were additional to this. This very substantial operation (compared to later years) was behind the installation of the pioneer automated signalling system in 1933, which lasted until 1988 when replaced by a conventional system, by which time services were substantially reduced. The 1933 signalling system had allowed scheduled headways of two minutes on the route.
Ливерьдері
Бірліктер өмір бойы үш түрлі бояу схемасын қолданды. Олар LNWR "қою шабдалы және құйылған сүт" бояу схемасымен қызметке кірісті. LMS кезеңінде олар ағаш панельдеуді бейнелейтін, толық сызылған қызыл бояумен жұмыс істеді. Ұлттықтандырудан кейін, шамамен үш жыл ішінде, олар BR "велосипедтегі арыстан" эмблемасымен, моторлық вагондардың төменгі жағындағы жартылай биіктікте, Оңтүстік Жасыл бояуын алды және пайдаланудан алынғанға дейін осы бояуды сақтап қалды.
The units carried three liveries during their life. They entered service in the LNWR "plum and spilt milk" livery. During the LMS period, they operated in crimson livery fully lined out to represent timber panelling. On nationalisation, over a period of about three years, they received Southern Green livery with the BR "cycling lion" emblem half way along the lower side of the motor coaches and retained this until withdrawal.
Қайта құру
Кем дегенде екі автобус, M28247M және M28282M, тегіс панельдермен және төменгі бұрыштары дөңгелектелген үлкен радиусты терезелермен қайта жаңартылды, бұл оларға көбірек заманауи түр берді. Бұған себеп белгісіз, бірақ бұл соғыс салдарынан келген зақымды жөндеумен байланысты болуы мүмкін.
At least two motor coaches, M28247M and M28282M, were rebuilt with flush panels and windows with large radius curves to the lower corners, giving them a more modern appearance. The reason for this is unknown, but it may have been a war damage repair.
Қайтарып алу
Уотфорд акциялық қоры 1930-31 жылдары Бейкерлу желісіндегі қызметтен алынып, LMS 1946 жылға дейін тармақ желілерінде пайдалану үшін үш жиынтығын сақтап қалды. 1940 жылы бомбалау салдарынан Батыс Лондон темір жолындағы жолаушылар тасымалы тоқтатылғаннан кейін Siemens акциялық пойыздары сақтауға алынды. 1952 жылы олар 25 кВ айнымалы тоққа арналған прототиптік электр пойыздарға (AM1 класы) түрлендіріліп, 1966 жылға дейін Ланкастер – Моркемб – Хейшам желісінде жүріп тұрды. 1957-1960 жылдары Оерликон акциялық пойыздары 501 класты вагондармен алмастырылды, ал No. 28249 нөміріндегі DMBT моторлық вагоны қазір Йорк қаласындағы Ұлттық теміржол мұражайында қойылған. LMS электрлік пойыздары 1963 жылы қызметтен шығарылды.
The Watford Joint Stock was replaced on Bakerloo line services in 1930–31, with the LMS retaining three sets for use on branch lines until 1946. The Siemens stock trains were stored after the withdrawal of passenger services over the West London Railway following bomb damage in 1940. In 1952, they were converted to prototype 25 kV AC overhead EMUs (Class AM1) and ran on the Lancaster Morecambe Heysham line until 1966. The Oerlikon stock trains were replaced between 1957 and 1960 by Class 501 units, and a motor car, DMBT No. 28249, is currently exhibited at the National Railway Museum, York. The LMS electric units were withdrawn in 1963.