Кіріспе

LNWR электрлік пойыз құрамалары Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы Лондон қаласындағы қала маңындағы жолдарда пайдалану үшін тапсырыс берілді. 1914 жылы Siemens жабдығымен жасалған алғашқы вагондар келді, одан кейін Оерликон жабдығымен екі ірі партия пойыз құрамалары жеткізілді. Пойыздар 3 вагоннан тұратын, бірінші және үшінші класс жолдар ашық залдарда орналасқан құрамалар түрінде құрылды. 1923 жылғы бірігу және желінің Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолына (LMS) қосылуынан кейін, 1926 және 1932 жылдары Оерликон құрамаларымен бірге жұмыс істеу үшін, бөлімшелерде орналасқан ұқсас LMS электрлік құрамалары сатып алынды. Барлық пойздар 1960 жылға дейін қызметтен алынды.

Қызметті енгізу

Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының ішкі қалалық маңы желісі Лондонның Броуд-стритінен Ричмондқа және Лондонның Эстоннан Уотфордқа дейінгі бағыттарды, сондай-ақ Уотфордтан Кроксли Гринге дейінгі тармақ желілерін қамтыды. Earl's Court станциясындағы және Ричмондқа қарайтын бағыттағы Округтік темір жолымен байланысы бар болды, ал Бейкерлу желісі Уотфорд DC желілері бойынша ұзартылды. Темір жолы 630 В DC төртінші рельстермен электрлендірілді. Электр энергиясы LNWR-дің Стоунбридж Парктегі электр стансасында және Кроксли Гринде салынған депода өндірілді. Алғашқы төрт электрлік пойыз құрамы Siemens электр жабдықтарымен жабдықталған және төрт жетекші моторлары бар, моторлы трейлер, композиттік трейлер және жетекші трейлерден тұрды. Пойыздар ашық вагондарда 38 бірінші сыныпты және 138 үшінші сыныпты жолаушыларды отырғызды. Бұл 1914 жылдың қараша айында Уилсден мен Эрл Корт арасындағы Батыс Лондон желісі бағытында пайдалануға берілді, алайда LNWR мамыр айынан бастап District Railway-ден уақытша алынған пойыз вагондарын пайдалана отырып, қызмет көрсетуді бастаған еді.

Оерликон бірліктері

Екінші партия пойыз, 38 үш вагондық жиынтық және 5 қосалқы моторлық вагон, швейцариялық Oerlikon жабдықтарын пайдаланды және жалпы алғанда Siemens-тің қуатпен жабдықталған құрамдарына ұқсас болды. Төрт жетекші моторлар белгілі бір қуатқа ие болды, ал бұл пойыздарда 33 бірінші және 130 үшінші сыныпты жолаушылар отырды. Үшінші сыныпты орындықтар бойлық және екі жағында қарама-қарсы орналасқан орындықтардың үйлесімінен тұрды. Бірінші сыныпты жатақхана (Екінші дүниежүзілік соғыстың басында үшінші сыныпқа төмендетілді) аралық вагонның үш бөлігінің екеуін, біреуі темекі шегушілерге, ал ортаңғы бөлігі темекі тартпайтындарға арналды. Бөлмелер мөлдір немесе қарапайым шынымен бөлінген, соңғысында LNWR әріптерімен әшекейленген сәндік мотив болды. Бірінші сыныпты орындықтар екі жақты, 2+1 схемасымен орналасқан, ал жалпы атмосфера Эдвард дәуіріндегі сәнділік пен махогонмен қапталған қабырғалармен ерекшеленді. Орындықтардың үстінде Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолымен қызмет көрсететін ландшафттар мен қалалардың суреттерін көрсеткен шыны жиектері орналасқан, олар соңына дейін сақталды. Шынылар үлкен, бекітілген бөліктерден және транспаранттың үстіндегі екі кішкентай сыртқа ашылатын бөліктерден тұрды, кейбіреулері жоғарғы жағынан, ал басқалары бүйірден ашылып, ауа алмасуға мүмкіндік берді. Кіреберіс есіктері бір жапырақты, сырғымалы және қолмен басқарылатын болды. Бейкерлу желісін кеңейту үшін LNWR және Лондон электр темір жолы (LER) жаңа Уотфорд бірлескен қорына тапсырыс берді, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс салдарынан кешіктіріліп, 1920 жылы ғана жеткізілді. Желінің электрленуі 1922 жылы аяқталды және тағы 75 үш вагондық Oerlikon жиынтығы мен 3 қосалқы моторлық вагон жеткізілді. 1923 жылғы бірігуден кейін LNWR Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолының (LMS) құрамына кірді. 1926 және 1932 жылдары Лондон паркін күшейту үшін LNWR электрлік жиынтықтарына ұқсас, бірақ бөлімдері бар 3 вагондық LMS электрлік жиынтықтары жеткізілді.

Операция

LNWR электр желілері 1930-50 жылдар аралығындағы ең жақсы кезеңінде үлкен жұмыс істеді, содан кейін күрт құлдырауға ұшырады. Екі негізгі бағыт – Юстоннан Уотфорд-Джанкшнға және Броуд-стриттен Ричмондқа, екіншісі Уиллсден-Джанкшн станциясында біріншісімен қиылысады. Сонымен қатар, Примроуз Хилл арқылы Броуд-стриттен Уотфорд-Джанкшнға қатынайтын пойыздар да көп болды, олар екі негізгі бағыттың маңызды бөліктерін пайдаланды. Уиллсден-Джанкшннан Эрлс-Кортқа (Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жабылған), Уотфордтан Рикмансвортқа (1952 жылы жабылған) және Уотфордтан Кроксли-Гринге (1990 жылы жабылған) тармақтар да болды. Эрлс-Корт бағыты Siemens құралдарымен жабдықталған төрт пионерлік пойыздың стандартты жұмысы болды. 1950 жылдардың басындағы кестеде негізгі бағыттардағы электр пойыздарының қызметі ең жоғары деңгейде болды. Сағат 17:00 мен 18:00 аралығында Броуд-стриттен Ричмондқа ("Солтүстік Лондон желісі") сағатына төрт пойыз, Юстоннан Уотфордқа ("DC желісі") сағатына бес пойыз және Броуд-стриттен Уотфордқа сағатына жеті пойыз жөнелді. Олардың барлығы 6 вагондан тұрды. Уотфорд бағытындағы кейбір пойыздар түнгі уақытта Уотфорд-Джанкшнға емес, тікелей Кроксли-Гринге бағытталды. Сонымен қатар, метроның Бейкерлу желісінен шыққан кейбір пойыздар Куинс-парктен Харроу және Уэлдстоунға немесе Уотфорд-Джанкшнға дейін сол желімен жүрді. Қызметтердің аралығы әлде де тұрақты болған жоқ, себебі олар көптеген басқа операциялармен және бір-бірімен үйлесуі керек болды; сонымен қатар, кейбір пойыздар жартылай жедел немесе кейбір станцияларды өткізіп өтті. Кроксли және Рикмансворт желілері әдетте 3 вагондан тұратын шаттл пойыздарымен қамтамасыз етілді. Соғысқа дейінгі Эрлс-Корт пойыздары да осыған ұқсас болды. Оңтүстік Хэмпстедтен Уотфордқа дейінгі электр пойыздарының жиілігі шамамен бес минутты құрады, ал Бейкерлу арқылы жүретін пойыздар осы көрсеткішке қосымша болды. Бұл үлкен операция (кейінгі жылдармен салыстырғанда) 1933 жылы пионерлік автоматтандырылған сигнализация жүйесін орнатуға себеп болды, ол 1988 жылға дейін қолданылды, содан кейін қызметтер едәуір азайған кезде дәстүрлі жүйемен ауыстырылды. 1933 жылғы сигнализация жүйесі маршрут бойынша екі минуттық жоспарланған аралықпен қозғалуға мүмкіндік берді.

Ливерьдері

Бірліктер өмір бойы үш түрлі бояу схемасын қолданды. Олар LNWR "қою шабдалы және құйылған сүт" бояу схемасымен қызметке кірісті. LMS кезеңінде олар ағаш панельдеуді бейнелейтін, толық сызылған қызыл бояумен жұмыс істеді. Ұлттықтандырудан кейін, шамамен үш жыл ішінде, олар BR "велосипедтегі арыстан" эмблемасымен, моторлық вагондардың төменгі жағындағы жартылай биіктікте, Оңтүстік Жасыл бояуын алды және пайдаланудан алынғанға дейін осы бояуды сақтап қалды.

Қайта құру

Кем дегенде екі автобус, M28247M және M28282M, тегіс панельдермен және төменгі бұрыштары дөңгелектелген үлкен радиусты терезелермен қайта жаңартылды, бұл оларға көбірек заманауи түр берді. Бұған себеп белгісіз, бірақ бұл соғыс салдарынан келген зақымды жөндеумен байланысты болуы мүмкін.

Қайтарып алу

Уотфорд акциялық қоры 1930-31 жылдары Бейкерлу желісіндегі қызметтен алынып, LMS 1946 жылға дейін тармақ желілерінде пайдалану үшін үш жиынтығын сақтап қалды. 1940 жылы бомбалау салдарынан Батыс Лондон темір жолындағы жолаушылар тасымалы тоқтатылғаннан кейін Siemens акциялық пойыздары сақтауға алынды. 1952 жылы олар 25 кВ айнымалы тоққа арналған прототиптік электр пойыздарға (AM1 класы) түрлендіріліп, 1966 жылға дейін Ланкастер – Моркемб – Хейшам желісінде жүріп тұрды. 1957-1960 жылдары Оерликон акциялық пойыздары 501 класты вагондармен алмастырылды, ал No. 28249 нөміріндегі DMBT моторлық вагоны қазір Йорк қаласындағы Ұлттық теміржол мұражайында қойылған. LMS электрлік пойыздары 1963 жылы қызметтен шығарылды.