Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сабақты өз саласының сарапашысы оқытады.
Lesson taught by expert in field
Шеберлік сыныбы – белгілі бір саланың маманы студенттерге өткізетін сабақ. Көбінесе бұл музыка, бірақ ғылым, сурет салу, театр, ойындар немесе дағдыларды жетілдіруге арналған кез келген жағдай болуы мүмкін. "Мастер-класс" сөзі білім беру мақсатында болмаған жағдайда, жоғары шеберлікті көрсету үшін метафоралық мағынада да қолданылады; мысалы, "оның соңғы бірнеше айналымы озудың шеберлік сыныбы болды" (жарыс жолында озуға қатысты).
A master class is a class given to students of a particular discipline by an expert of that discipline—usually music, but also science, painting, drama, games, or on any other occasion where skills are being developed. "Masterclass" is also used in a figurative sense to describe a display of great skill in a context where education was not the primary intention; e. g., "his last few laps were a masterclass in overtaking" (referencing a race around a track).
Музыканың айналасында
Кәдімгі сынып пен шеберлік сыныбының айырмашылығы көбінесе ұйымдастыру тәсілінде болады. Шеберлік сыныпта барлық студенттер (көбінесе тыңдаушылар да) шебер бірден бір оқушымен жұмыс істегенде, оны қадағалап, тыңдайды. Оқушы (әдетте, шебердің деңгейіне қарай, орташа немесе жоғары деңгейдегі) әдетте өзі дайындаған бір туындыны орындайды, ал шебер оны қалай орындауға кеңес береді, көбінесе композитор туралы әңгімелер, белгілі бір бөлімдерді орындаудың мысалдары мен жиі кездесетін техникалық қателер туралы ескертулер жасайды. Содан кейін оқушыдан шебердің пікірлерін ескере отырып, туындыны қайта орындау талап етіледі, ал оқушыдан кемелдікке жету үшін бір бөлімді бірнеше рет ойнау сұралуы мүмкін. Музыкалық аспаптар бойынша шеберлік сыныптары шабуыл, тембр, фразалау және жалпы форма сияқты ұсақ-түйектерге назар аударады, ал оқушыдан ырғақ пен биіктік сияқты негізгі элементтерді толық меңгеру күтіледі. Шеберлік сыныбының бағалы жағы – барлық студенттер шебердің әр туындыға жасаған пікірлерінен пайда көре алады. Франц Листтен бастап, Ехуди Менухин, Исаак Стерн, Ицхак Перлман және Владимир Хоровиц сияқты көптеген концерттік орындаушылар шеберлік сыныптарын өткізген. Көбінесе, гастрольдік орындаушы белгілі бір қаладағы өнер көрсетуінен бір күн бұрын немесе сол күні шеберлік сыныбын өткізеді. Концерт алдында шеберлік сыныбын өткізу орындаушыға шығармашылық серпіліс пен үлкен аудиторияны тарту мүмкіндігін береді. Классикалық музыканттар мен олардың ұстаздары шеберлік сыныптарын байқаулар, емтихандар мен жаттығулармен қатар музыкалық дамудың ең тиімді жолдарының бірі деп санайды. Кейбір музыкалық театр композиторлары да өнерді оқып жатқан студенттерге шеберлік сабақтарын өткізеді. Кейбір арнайы сабақтарды «шағын шеберлік сыныптары» деп атайды. Бұлар жаңа тақырып бойынша қысқа, қарқынды сабақтарды қамтиды. Әдетте, бір сала бойынша тәжірибелі студенттер осы сабақтарға жаңа, байланысты саланың негіздерін үйрену үшін қатысады.
The difference between a normal class and a master class is typically the setup. In a master class, all the students (and often spectators) watch and listen as the master takes one student at a time. The student (typically intermediate or advanced, depending on the status of the master) usually performs a single piece which they have prepared, and the master will give them advice on how to play it, often including anecdotes about the composer, demonstrations of how to play certain passages, and admonitions of common technical errors. The student is then usually expected to play the piece again, in light of the master's comments, and the student may be asked to play a passage repeatedly to attain perfection. Master classes for musical instruments tend to focus on the finer details of attack, tone, phrasing, and overall shape, and the student is expected to have complete control of more basic elements such as rhythm and pitch. The value of the master class setup is that all students can benefit from the master's comments on each piece. Many concert performers have given master classes, starting with its inventor Franz Liszt and including such greats as Yehudi Menuhin, Isaac Stern, Itzhak Perlman, and Vladimir Horowitz. Often, a touring performer will give a master class the day before, or the day of, their performance in a particular city. Giving a master class before a concert provides both artistic stimulation for the performer and a means of obtaining a larger audience. Aspiring classical musicians, and their teachers, typically consider master classes to be one of the most effective means of musical development, along with competitions, examinations, and practice. Some musical theatre composers will also give master classes to college students studying performance. Some speciality classes may be referred to as 'mini master classes'. These can involve short, faster lessons on a new subject. Students, typically experienced in one discipline, may attend these classes to learn the basics of a new, related discipline.
Тарих
1884 жылы Уильям Томсон, 1-ші барон Келвин молекулалық динамика және жарықтың толқындық теориясы бойынша жиырма дәріс оқыды. Роберт Каргон мен Питер Ачинштейн 1987 жылы жарық көрген «Келвиннің Балтимор лекциялары және қазіргі заманғы теориялық физика: тарихи және философиялық перспективалар» атты кітабында, шағын лекция залында өткен оқулардың «шебер-класс» ретінде жүргізілгенін жазады. Келвин көбінесе жазбаларға жүгінбей, әңгімелесу және бейресми тонды ұстады. Ол әдетте осы көзқарастардың бірінен дәріс оқып, содан кейін аудиторияны егжей-тегжейлі талқылауға қатыстырып, дәрісінің екінші бөлігінде басқа көзқарасқа көшетін. Олар былай деп түсіндіреді:
In 1884, William Thomson, 1st Baron Kelvin, delivered twenty lectures on molecular dynamics and the wave theory of light. In their 1987 book Kelvin's Baltimore Lectures and Modern Theoretical Physics: historical and philosophical perspectives, Robert Kargon and Peter Achinstein write that the sessions, which were held in a small lecture hall, were conducted as "master classes". The tone was conversational and informal; Kelvin made almost no use of notes Usually Kelvin lectured from one of these standpoints, then engaged the audience in a discussion of the details, then shifted to another of the standpoints for the second part of the lecture. They explain:
Осы оқуға қатысушылар физика және математика саласындағы терең білімге ие болулары керек еді. Олардың арасында британдық физиктер Лорд Рейли және Джордж Форбс; Жапониядан профессорлар Кикучи және Фудзиока; Шығыс және Батыс колледждерінен физика пәнінің американдық оқытушылары, оның ішінде Альберт Микельсон мен Эдвард Морли; Канада, Германия және Ресейден келген қатысушылар; сондай-ақ Хопкинс университетінің профессорлары мен студенттері – Роуленд, Томас Крейг, Фабиан Франклин, Генри Кру, Густав Либиг, Джозеф Свитман Эймс және Кристин Лэдд Франклин болды. А. С. Хатауэй жиырма дәрістің жазбасын жасап, кейін папирографты көшіру әдісімен таратып жүргізді. Осы жазбалар 1987 жылы Джонс Хопкинс ғылым тарихы және философиясы орталығының қолдауымен қайта жарық көрді. Шындығында, Хатауэй Келвинмен хат алмасып тұрды, ол жазбаларды толықтырып, «Лекциялар» 1904 жылы кеңінен таралды.
The attendees were expected to have advanced knowledge of physics and mathematics. Among them were British physicists Lord Rayleigh and George Forbes; Professors Kikuchi and Fujioka of Japan; American instructors in physics from eastern and western colleges, including Albert Michelson and Edward Morley; attendees from Canada, Germany, and Russia; and Hopkins faculty and students including Rowland, Thomas Craig, Fabian Franklin, Henry Crew, Gustav Liebig, Joseph Sweetman Ames, and Christine Ladd Franklin. A record of the twenty classes was made by A. S. Hathaway and circulated afterwards using papyrograph stencil duplication. It is these notes that were reproduced in 1987 for the publication sponsored by Johns Hopkins Center for the History and Philosophy of Science. In fact Hathaway continued to correspond with Kelvin, who supplemented the notes, and the "Lectures" were eventually broadly circulated in 1904.