Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бахнагардың махаражасы 1870–1896 жылдары. Махаража Раол Сыр Тахтинхжи Жасвантсинхжи КИХ (6 қаңтар 1858 – 29 қаңтар 1896), – Бахнагардың махаражасы, Гохил руының раджпут басшысы және Катиявардағы Бахнагар мемлекетін билеуші. 1870 жылы әкесі Жасвантсинхтің қазасына байланысты ол Бахнагар тағына мұрагер болды.
Maharaja of Bhavnagar from 1870–1896
Maharaja Raol Sir Takhtsinhji Jaswantsinhji KIH (6 January 185829 January 1896), was Maharaja of Bhavnagar, a Rajput chief of the Gohil clan, and ruler of Bhavnagar state in Kathiawar. He succeeded to the throne of Bhavnagar upon the death of his father, Jaswantsinhji, in 1870.
Өмір
Тахтинхжи 1877 жылы Делидің Дурбарына қатысып, 15 зеңбірекпен жеке салют алды. 1878 жылғы 5 сәуірде аяқталған оқу кезеңінде ол Раджкумар колледжінде білім алды, Rajkot қаласындағы алғашқы студент болды. Кейін ол ағылшын офицерінен оқыды, ал штатты басқаруды Үндістан мемлекеттік қызметінің мүшесі Е. Х. Персиваль және 1822 жылдан бері мемлекетке түрлі қызметтерде қызмет еткен, Үндістанның көрнекті мемлекет қайраткері Гауришанкар Удайшанкар, C.S.I. бірлесіп жүргізді. 20 жасында Тахтинхжи шамамен 7770 шаршы километр (3000 шаршы миль) аумақты биледі. Оның алғашқы ресми әрекеті – өзінің аумағын негізгі теміржол желілерінің бірімен байланыстыратын теміржол құрылысын мақұлдауы болды, бұл батыс (немесе бүкіл) Үндістанда раджаның бастамасымен жасалған алғашқы мұндай жоба еді. Осы теміржолдың нәтижесінде мемлекеттегі сауда, экономика және әлеуметтік даму деңгейі Тахтинхжидің прогрессивті басқару саясатын қолдайтынын көрсетті. Содан кейін білім беру ошақтары, ауруханалар, емханалар, магистральдық жолдар, көпірлер, сәнді ғимараттар және басқа да қоғамдық жұмыстар салынып жатты. Тахтинхжи 1877 жылы Үндістан императрицасының алтын медалін алды, ал 1881 жылы KCSI орденімен марапатталды. 1886 жылы ол конституциялық билік жүйесін енгізді, бірнеше ведомстволарды өзінің төрағалығымен мемлекеттік кеңестің төрт мүшесіне тапсырды. Бұл жаңалық Бомбей губернаторы лорд Рейдің қолдауына ие болды және басшыға қарсы шабуылға ұшырады, ол өзінің жамандаушыларын Бомбейдің жоғары сотында сотқа тартты. Басшыларды жазалау раджалардың үнемі шантажға ұшырауына себеп болған қарақшылық жүйені жойды. Тахтинхжидің аға басшыларын шантаждан құтқарудағы азаматтық сезімі бүкіл Үндістанда және британдық билік тарапынан кеңінен мойындалды. 1886 жылы ол GCSI орденіне көтерілді, ал бес жылдан кейін оның мұрагерлік титулы – Тхакур атағы Махараджа дәрежесіне дейін көтерілді. 1893 жылы ол Императорлық институттың ашылуына байланысты Англияға сапар шегіп, сол кездегі Британ империясының ханымы, королева Викторияға жеке құрмет көрсетті. Сол кезде Кембридж университеті оған құрметті заң ғылымы докторы (LL.D.) дәрежесін берді.
Takhtsinhji attended the Delhi Durbar in 1877 and was granted a personal gun salute of 15 guns. During his minority studies, which ended on 5 April 1878, he was educated at the Rajkumar College, Rajkot being the first student. Afterward, he studied under an English officer, while the administration of the state was conducted jointly by Mr. E. H. Percival, a member of the Indian Civil Service, and Gaurishankar Udayshankar, C. S. I., one of the foremost native statesmen of India, who had served the state in various capacities since 1822. At the age of twenty, Takhtsinhji found himself the ruler of a territory nearly 3000 square miles (7,770 km2) in size. His first public act was to sanction a railway connecting his territory with one of the main trunk lines, which was the first enterprise of its kind on the part of a raja in western (if not all) India. The amount of commerce, trade, economic and social development of the state that came in the wake of this railway confirmed Takhtsinhji as supporting a policy of progressive administration. Further educational establishments, hospitals, dispensaries, trunk roads, bridges, handsome edifices, and other public works projects followed. Takhtsinhji was awarded the Empress of India Gold Medal in 1877, and knighted as a KCSI in 1881. In 1886, he inaugurated a system of constitutional rule, by placing several departments in the hands of four members of a council of state under his own presidency. This innovation—which had the support of the governor of Bombay, Lord Reay—provoked a virulent attack upon the chief, who brought his defamers to trial at the High Court of Bombay. The punishment of the ringleaders broke up a blackmailing system to which rajas were regularly exposed. The public spirit toward Takhtsinhji in freeing his brother chiefs from blackmail was widely acknowledged throughout India, as well as by the British authorities. In 1886, he was promoted to GCSI, and five years later his hereditary title of Thakur was raised to that of Maharaja. In 1893 he took advantage of the opening of the Imperial Institute to visit England in order to pay personal homage to Queen Victoria, then sovereign of the British Empire. During that occasion, the University of Cambridge awarded him the degree of LL. D.
Раджкоттың Раджкумар колледжінің алғашқы оқушысы болған Тахтинхжи, Бхавнагар тағына отырғаннан кейін оның ең үлкен демеушісі мен меценаты болды. Ол сондай-ақ Гуджарат колледжіне, Фергюсон колледжіне, Вадхван Гирасия мектебіне және бірнеше қыздар мен әйелдер мектептеріне үлкен көмек көрсетті. Ол 1885 жылы Самалдас өнер колледжін құрды, оған кейін мемлекеттік диван Самалдас Мехтаның есімі берілді. Өкімшілік кезеңінде ол қарқынды даму шараларын жүзеге асырды, кіріс бөлімін реформалады, су тарту жүйелерін және заманауи доктарды салды, медициналық көмек көрсетуді кеңейтті, порт, көпірлер, ауруханалар мен мектептер салды және Бхавнагарды жаңғыртуға жұмыс істеді. Өмірінде "үлгілі мемлекеттің үлгілі билеушісі" деп аталып, Махараджа 1896 жылғы 29 қаңтарда 38 жасында Моти Баг сарайында қайтыс болды. Оның орнын үлкен ұлы Бхавсинхжи II бағындырды. Тахтинхжи Шиваға арнап Тахтешвар Махадев деп аталатын храм салдырды.
As the first pupil of Rajkumar College, Rajkot, Takhtsinhji became its greatest patron and benefactor following his accession to the throne of Bhavnagar. He was also a great benefactor to Gujarat College, Fergusson College, and the Wadhwan Girassia School, as well as several girls' and women's schools. He founded Samaldas Arts College in 1885, which he named after the later Diwan of State, Samaldas Mehta. During his reign, he undertook intensive developments, reformed the revenue department, erected water works and modern docks, extended medical relief, built a port, bridges, hospitals, and schools and worked to and modernize Bhavnagar. Celebrated as a "model ruler of a model state" during his own lifetime, the Maharaja died at the Moti Bagh Palace on 29 January 1896 at the age of 38. He was succeeded as Maharaja of Bhavnagar by his eldest son, Bhavsinhji II. Takhtsinhji built a temple to Shiva called Takhteshwar Mahadev.