Полдинг классы эсминецтерінің тарихы

Кіріспе

Паулинг класының эсминеці

Бірінші USS Warrington (DD 30) – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде құрылған эсминец. Ол Льюис Уоррингтонның құрметіне аталған. Уоррингтон 1909 жылдың 21 маусымында Филадельфиядағы Уильям Крамп және Ұлдары кеме және қозғалтқыш құрылыс компаниясында салынды, 1910 жылдың 18 маусымында суға түсірілді, Ричард Хаттонның әйелі қолдаушы болды және 1911 жылдың 20 наурызында тапсырылды.

Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын

Филадельфия әскери-теңіз базасында дайындықтан өткеннен кейін, Уоррингтон 5 тамызда Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласындағы Торпедо стансасына көшті, онда Атлантикалық Торпедо флотымен жаттығуға дайындалып торпедаларды тиеді. Күздің көп бөлігінде және ерте қыста, соғыс кемесі торпедо флотының су асты қайықтары мен эсминдерімен бірге ұрыс жаттығуларын және торпеда ату жаттығуларын жүргізді. Ол сондай-ақ Атлантика флотының крейсерлері мен линкорларымен кең ауқымды ұрыс маневрлерінде оқытылуға қосылды. Бұл жаттығулар оны солтүстікке, Массачусетс штатының Кейп-Код мүйісіне, ал оңтүстікке Кубаға дейін алып келді. 1911 жылдың 27 желтоқсанында эсминец Чарльстоннан (Оңтүстік Каролина) 8-ші және 9-шы эсминец дивизияларының кемелерімен бірге Хэмптон-Роудсқа бағыт алды. Келесі күні таңертеңгі сағат 12:40 шамасында эсминецтердің екі дивизиясы Вирджиния мүйісінің жанына жетті. Кенеттен, белгісіз шхуна қараңғылық пен тұманды жарып өтіп, Уоррингтонның кортын шапты және оның кортын шамамен 9 метрге кесіп алды. Соқтығыс кеменің барлық қозғалысын тоқтатты және оны Хатерас мүйісінен шамамен 27 шақырым қашықтықта теңізде тұруға мәжбүр етті. Стеретт алғашқы болып оның қауіпті шақыруына жауап берді, бірақ көп ұзамай Уолк пен Перкинс де күзетуге қосылды. Үш кеме таңғы және күндізгі сағаттар бойы апатқа ұшыраған әпкесіне буксирлік арқанды беруге тырысты, бірақ 13:00-де кеме келгенге дейін соңғы кеме Уоррингтонды буксирлеуге жете алмады. Буксирлік кеме оны Норфолк әскери-теңіз базасына буксирледі, онда жөндеу жұмыстары аяқталғанша резервке қойылды, ол 1912 жылдың 2 желтоқсанына дейін аяқталмады. Қызметке оралғаннан кейін Уоррингтон Атлантика флотына қарасты торпедо күштерімен жұмыстарын жалғастырды, ол кезде Атлантикалық Торпедо Флотилиясы деп аталды. Төрт жылдан астам уақыт бойы ол АҚШ-тың шығыс жағалауының суларында жүзіп, торпедо флотилиясымен түрлі артиллериялық жаттығулар мен торпеда ату жаттығуларына, сондай-ақ Атлантика флотымен флотикалық маневрлерге және ұрыс есептеріне қатысты. Бұл кезеңде эсминец Ньюпортта орналасқан, ал қалған уақытта Бостоннан (Массачусетс) жұмыс істеді. Уоррингтонға Мэн штатының Бар-Харбор қаласына бару бұйрығы берілді және ол АҚШ жағалау күзет қызметінің (USRCS) Androscoggin кемесімен бірге портқа кірді, шетелдік кемелердің рұқсатсыз кетуін болдырмау үшін, бірақ ең бастысы алтын мен күміс, сондай-ақ барлық пошта мен жолаушыларды жағалауға тасымалдау үшін, олар пойызбен Нью-Йоркке жеткізілуі керек болды. Екі кеме 1914 жылдың 6 тамызында Бар-Харборға келді, бұл туралы баспасөзде қызу әңгімелер тарады. 1916 жылдың 20 мамырында Уоррингтон Массачусетс штатының Рокпорт қаласында қарап қалды, бұл Атлантика флотының Эсминец Флотилиясының командирінің бұйрығымен тергеу комиссиясын құруға себеп болды. Оның командирі, лейтенант Исаак Ф. Дортч, әскери соттың жалпы отырысында үш айып бойынша кінәлі деп танылды және оның қызметтік тізімінде жиырма санға жазаланды.

After fitting out at the Philadelphia Navy Yard, Warrington moved on 5 August to the Torpedo Station at Newport, Rhode Island, where she loaded torpedoes in preparation for training with the Atlantic Torpedo Fleet. During most of the fall and early winter, the warship conducted battle drills and practice torpedo firings with the submarines and destroyers of the torpedo fleet. She also joined the cruisers and battleships of the Atlantic Fleet for training in broader combat maneuvers. Those training evolutions took her as far north as Cape Cod, Massachusetts, and as far south as Cuba. On 27 December 1911, the destroyer departed Charleston, South Carolina, in company with the ships of Destroyer Divisions 8 and 9, bound for Hampton Roads. At about 1240 the following morning, the two divisions of destroyers reached the vicinity of the Virginia capes. Suddenly, an unidentified schooner knifed her way through the darkness and mist, struck Warrington aft, and sliced off about 30 feet (9 m) of her stern. The collision deprived her of all propulsion and forced her to anchor at sea some 17 mile (27 km) off Cape Hatteras. Sterett responded to her distress call first; but, soon, Walke and Perkins joined the vigil. The three ships struggled through the morning and forenoon watches to pass a towline to their stricken sister, but it was not until the revenue cutter arrived at 1300 that the latter ship succeeded in taking Warrington in tow. The revenue cutter towed her into the Norfolk Navy Yard where she was placed in reserve while undergoing repairs which were not completed until 2 December 1912. Upon her return to active service, Warrington resumed operations with the torpedo forces assigned to the Atlantic Fleet, by then designated the Atlantic Torpedo Flotilla. For a little over four years, she plied the eastern coastal waters of the United States, participating in various gunnery drills and torpedo firing practices with the torpedo flotilla as well as in fleet maneuvers and battle problems with the assembled Atlantic Fleet. During part of that interlude, the destroyer was based at Newport and worked out of Boston, Massachusetts during the remainder. Warrington was ordered to Bar Harbor, Maine and entered the port with USRCS Androscoggin to prevent unauthorized departure of foreign vessels but primarily to protect the transfer of gold and silver, as well as all mail and passengers, from to shore to be transported by train to New York. The two ships arrived at Bar Harbor on 6 August 1914 with wild speculation in the press. Warrington ran aground on 20 May 1916 at Rockport, Massachusetts, prompting a board of investigation ordered by the Commander, Destroyer Flotilla, Atlantic Fleet. Her commanding officer Lt. Isaac F. Dortch was subsequently convicted on three charges in a general court martial and penalized twenty numbers on his service record.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

АҚШ 1917 жылғы 6 сәуірде Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда, Уоррингтон Ньюпортты неміс суасты қайықтарынан қорғау үшін патрульдеуге кірісті. Алты апталық қызметтен және шетелдегі қызметке дайындықтан кейін, 21 мамырда Бостоннан Еуропаға жол тартты. Жолда Ньюфаундлендте тоқтағаннан соң, 1 маусымда Ирландияның оңтүстік жағалауындағы Куинстаунға жетті. Ол Ирландия теңізіндегі британ порттарына оңтүстік бағыттан патрульдеу және Атлант мұхиты арқылы Ұлыбритания аралдарына сапарлаған конвойларды сүйемелдеу міндетін алты ай бойы атқарды. 1917 жылдың қараша айының соңына дейін Куинстаунда орналасқаннан кейін, 29 қарашада өзінің жаңа операциялық базасы Брестке жетіп, патрульдік және сүйемелдеу миссияларын қайта бастады. Тіркелген мәліметтерге сәйкес, ол тек бір рет суасты қайықпен кездескен. 1918 жылғы 31 мамырда таңертең француз жағалауында конвойды сүйемелдеп келе жатқанда, сол таңертең теңізде торпедаланған «Президент Линкольн» әскери көлігінен шұғыл дабыл алды. Эсминец дереу жағалау конвойынан бөлініп, батып бара жатқан кеменің экипажын құтқаруға асықты. Ол кеменің батқан орнына сол түні сағат 2300-ден кейін ғана жетіп, 443 адамды құтқарып алды. «Смит» «Президент Линкольн» кемесінен 688 құтқарылған адамның барлығын, бірін ғана қабылдады. Сол бір адам – лейтенант Эдуард Айзекс, оны U-90 суасты қайығы құтқарып алды. 1 маусымда Брестке қайта оралғанда, «Уоррингтон» және «Смит» U-90 суасты қайығына қарсы тереңдік зарядтарын тастады. Кейіннен неміс тұтқын лагерінен қашқан теңіз офицері лейтенант Айзекс, зарядтар суасты қайығын қатты шайқап жібергенін хабарлады. Алайда, сәттілікке қатысты ешқандай дәлел табылмады. Екі эсминец адамдарды жағаға түсірудің маңыздылығын ескере отырып, шабуылдан бас тартып, Брестке жол тартты. Олар келесі күні портқа кіріп, «Президент Линкольн» кемесінен құтқарылғандарды түсірді және патрульдік және сүйемелдеу миссияларын жалғастырды. Соғыс аяқталғанға дейін «Уоррингтон» Бресттен жұмыс істеді, жаудың суасты қайықтарына қарсы патрульдеуді жүргізді. Алайда, Германияның соңғы шабуылы сәтсіз аяқталып, одақтастардың шабуылы Бельгия жағалауындағы базаларын қолдаусыз қалдырғаннан кейін, U- қайықтарының қауіптілігі айтарлықтай төмендеді. Қазан айының соңында Германия шексіз суасты соғысын тоқтатты және қараша айының басында бейбітшілік туралы өтініш білдірді.

When the United States entered World War I on 6 April 1917, Warrington began patrols off Newport to protect the harbor from German submarines. After six weeks of such duty and preparations for service overseas, she stood out of Boston on 21 May, bound for Europe. After a stop at Newfoundland en route, she arrived at Queenstown, on the southern coast of Ireland, on 1 June. There, she began six months of service patrolling the southern approaches to British ports on the Irish Sea and escorting convoys on the final leg of their voyage across the Atlantic to the British Isles. The destroyer operated out of Queenstown until late November 1917 when she was ordered to France. She reached Brest, her new base of operations, on 29 November and resumed a grueling schedule of patrols and escort missions. Records indicate that she experienced only one apparent brush with a U boat. On the morning of 31 May 1918, while escorting a convoy along the French coast, she received a distress call from the Navy transport President Lincoln which, earlier that morning, had been torpedoed by well out to sea. The destroyer parted company with her coastal convoy immediately and raced to rescue the sinking ship's crew. She did not reach the area of the sinking until late that night but succeeded in rescuing 443 survivors just after 2300. Smith took on all but one of the remaining 688 survivors of President Lincoln. That single exception, Lieutenant Edouard Isaacs, had the dubious honor of being rescued by U 90. On 1 June, during the voyage back to Brest, Warrington and Smith depth charged the U 90. Lt. Isaacs, the captured naval officer who later escaped from a German prison camp, reported that the charges shook the submarine severely. However, no evidence of any success appeared on the surface; and the two destroyers, conscious of the importance of landing their human cargo, abandoned the attack and continued on to Brest. They entered that port the following day, disembarked the President Lincoln survivors, and resumed their patrol and escort missions. Through the end of the war, Warrington operated out of Brest, patrolling against enemy submarines. However, the threat posed by the U boats diminished considerably after the failure of Germany's last offensive in July and an Allied offensive had made their bases on the Belgian coast untenable. Late in October, Germany discontinued unrestricted submarine warfare and, early in November, sued for peace.

Соғыс аралығы

1918 жылғы 11 қарашада келісімге қол қойылды, бірақ «Уоррингтон» 1919 жылдың көктеміне дейін Еуропа суларында қызметін жалғастырды. 22 наурызда ол Бресттен шығып, суасты қайықтарды қуушы кемелер мен буксирлерден құралған конвойдың күзетінде болды. Азор аралдарына сапар шегіп, жүктемесін Бермудаға қауіпсіз жеткізгеннен кейін, соғыс кемесі Филадельфияға бағыт алды. Ол мамыр айының басында Делавэр шығанауына жетіп, Лига аралындағы әскери-теңіз базасында 1920 жылғы 31 қаңтарда қызметтен босатылғанға дейін қалды. «Уоррингтон» 1935 жылға дейін Филадельфияда резервте тұрды. 1935 жылғы 20 наурызда оның аты Әскери кемелер тізілімінен шығарылды. 1935 жылғы 28 маусымда ол Норфолк, Вирджиния штатындағы М. Блэк және Компаниясына Лондон келісімінің шарттарына сәйкес, теңіз қарулануын шектеу және азайту мақсатында металлға тапсыру үшін сатылды.