Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ертедегі ислам сектасы күнәкарларды соттамай немесе сенімсіздік айыбын қоймайтын.
Early Islamic sect withholding judgement of sinners or charges of disbelief
Мурджиа (المرجئة, ағылшын тілінде: "Кейінге қалдырушылар"), сондай-ақ Мурджиалар немесе Мурджииттер деп те аталатын, ертедегі ислам сектасы. Мурджиа мұсылманның діннен тайғанағанын немесе тайған жоғын тек Құдай ғана анықтай алады деген пікірде болды. Осыған байланысты, мұсылмандар үлкен күнә жасағандарға қатысты сот үкімін кейінге шегуді (ʾirjāʾ) және сенімсіздік (takfir) айыбын тағудан немесе Исламды өз діні деп жариялаған адамды жазалаудан аулақ болуы керек. Сондай-ақ, олар ізгі амалдар немесе оларды жасамау адамның сеніміне әсер етпейді деп сенді, және ешқандай құлшылық жасамайтын адам, таза сенімде болғанша, ахиратта жазаланбайды. Олар: "Нақпақ амалдар сенімге зиян келтірмейді, ал ізгі амалдар сенімсіздікке көмектеспейді" дейтін. Сунан Ибн Маджадағы Пайғамбар Мұхаммедке (ﷺ) телінген хадисте, Қадариялармен бірге Мурджиалар да исламнан айырылғандығы айтылады: "Бұл үмметте исламнан үлесі жоқ екі топ бар: Мурджиалар мен Қадариялар."
Murji'ah (المرجئة, English: "Those Who Postpone"), also known as Murji'as or Murji'ites, were an early Islamic sect. Murji'ah held the opinion that God alone has the right to judge whether or not a Muslim has become an apostate. Consequently Muslims should practice postponement (ʾirjāʾ) of judgment on committers of major sins and not make charges of disbelief (’takfir’) or punish accordingly anyone who has professed Islam to be their faith. They also believed that good deeds or omission of them do not affect a person's faith, and a person who did no other act of obedience would not be punished in the afterlife as long as they held onto pure faith. They used to say that "disobedience does not harm faith as good deeds do not help with disbelief." In a Hadith attributed to Prophet Muhammad in Sunan Ibn Majah the Qadariyah along with the Murji'ah are excommunicated from Islam, “'There are two types of people among this Ummah who have no share of Islam: The Murji'ah and the Qadariyyah.'"
Шығуы
Исламның алғашқы ғасырларында мұсылман ой-пікірлері әртүрлі этникалық және философиялық топтардың көптеген ықпалына тап болды. Бұл топ Рашид халифалары Осман ибн Аффан мен Әли ибн Әби Талибты өлтіруге байланысты туған дау-жанжалдардың нәтижесінде пайда болды. Мурджия – күнә және нағыз мұсылман кім деген анықтамаға қатысты ертегі даулар бойынша харижиттерге қарсы шыққан діни мектеп. Харижиттер күнә жасау исламнан шығумен тең деп есептеді, ал Мурджия оған керісінше, амалдар исламнан шығармайды, тіпті адамның иманына да әсер етпейді деп мәлімдеді. Харижиттерден өзгеше, Мурджия басқа адамдардың сенімін бағалауды кейінге қалдыру идеясын жақтады. "Мурджия" сөзі араб тілінде "кейінге жылдырушы" деген мағына береді. Мурджияның діни ұстанымы бойынша, кімнің шынайы мұсылман екенін, ал кім емес екенін бағалау құқығы тек Аллаға ғана тиесілі, ал мұсылмандар басқа мұсылмандарды да қауымның бір бөлігі деп санауы керек. Бұл дін Омейя әулетіне және исламға жаңа кірген, бірақ имансыздық танытқандарға төзімділік көрсетуге мүмкіндік берді. Олар мұсылмандар арасында бірлікке шақырып, келісімшіл қағидаларымен танымал болды.
During the early centuries of Islam, Muslim thought encountered a multitude of influences from various ethnic and philosophical groups that it absorbed. This group emerged as a result of the controversy around the assassinations of the Rashidun caliphs Uthman ibn Affan and Ali ibn abi Talib. The Murji'ah emerged as a theological school that was opposed to the Kharijites on questions related to early controversies regarding sin and definitions of what is a true Muslim. The Khawarij believed that committing a sin amounted to leaving Islam and the Murji'ah reacted with the opposite extreme, that deeds not only do not result in leaving Islam, but do not affect one's faith at all. As opposed to the Kharijites, Murjites advocated the idea of deferring judgment of other peoples' belief. The word Murjiah itself means "one who postpones" in Arabic. Murjite doctrine held that only God has the authority to judge who is a true Muslim and who is not, and that Muslims should consider all other Muslims as part of the community. This theology promoted tolerance of Umayyads and converts to Islam who appeared halfhearted in their obedience. They urged unity among Muslims, and their conciliatory principles made them popular.
Үлкен күнә туралы нанымдар
Хариджиттер үлкен күнә жасаған адам мұсылман емес деп есептегенімен қарама-қайшы, Муржииттер Аллаға деген шынайы сенім мен бойұсынуды, ізгі амалдар мен құдайға жақындаудан гөрі маңыздырақ деп білді. Олар үлкен күнә жасаған мұсылманның мұсылмандығын сақтап, адал болған жағдайда жұмаққа ілігуге лайық деп санады. Ал, ширк жасаған адамдардың жақсы амалдары құтқаруға көмектеспейді. Осылайша, сенім басты орынға қойылады. Муржииттердің үлкен күнә жасаған адамның сенуші болып қалатыны туралы пікірі кейінірек Матуриди, Аш'ари және Муътазила сияқты діни мектептер тарапынан өзгерістермен қабылданып, дамытылды.
In another contrast to the Kharijites, who believed that committing a major sin would render a person non Muslim, Murjites considered genuine belief in and submission to God to be more important than acts of piety and good works. They believed Muslims committing major sins would remain Muslim and be eligible for paradise if they remained faithful. Conversely, those engaging in shirk cannot benefit salvation from performing good acts. Thus, faith is paramount. The Murjite opinion on the issue of whether one committing a major sin remains a believer was adopted with modifications by the later theological schools – Maturidi, Ash'ari and Muʿtazila.
Мұра
Ханафи (699-767 жж.) сүнни құқық мектебінің негізін қалаушы Әбу Ханифа көбінесе Мурджиямен байланысты болды. Ол өзінің "Әл-Фикһ әл-Акбар I" еңбегінде ерте мұсылман сенімдері туралы ең көне сақталған жұмыстың бірін ұсынды, Мұхаммедтің барлық сахабаларын құрметтеуді, Осман мен Әлиге қатысты сот үкімін тоқтатуды және қадарға сенуді жақтады. Оның еңбектері кейінгі сүнни теологиясының дамуына маңызды үлес қосты, бірақ ханбализм одан ерекшеленеді.
Abu Hanifa, founder of the Hanafi (c. 699–767) school of Sunni jurisprudence, was often associated with the Murji'ah. In his al Fiqh al Akbar I he lay down probably the oldest surviving work regarding early Muslim creed, advocating respect for all the companions of Muhammad, withholding judgment regarding Uthman and Ali and predeterminism. His works were fundamental to later Sunni theology, Hanbalism being an exception.