«Страудер против Западной Вирджинии» ісі және нәсілдік дискриминация мәселесі
Strauder v. West Virginia
Страудер против Западной Вирджинии (1880) – знаковое решение Верховного суда США о расовой дискриминации и уголовном процессе. Равные права на присяжных!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Штраудер мен Батыс Вирджиния арасындағы сот ісі, 100 U.S. 303 (1880), АҚШ Жоғарғы Сотының нәсілдік дискриминация және АҚШ конституциялық қылмыстық рәсімдері туралы маңызды шешімі болды. Штраудер ісінде Жоғарғы Сот алғаш рет штаттық соттың шешімін қайтарып, айыпталушының қылмыстық ісін 1866 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңтың 3-тарауына сәйкес федералды сотқа беру туралы өтінішін қанағаттандырды. Оның негізгі қағидасы, сондай-ақ Вирджиния Ривске қарсы (1880) және Ex parte Вирджиния (1880) істерімен бірге, мемлекеттің нәсілі, түсі немесе бұрынғы құлдық жағдайына байланысты үлкен немесе кіші қазылар алқасына адамдарды қатыстырудан бас тартуы қылмыстық сотталушылардың заң алдында тең қорғалу құқығын бұзу болып табылатынын бекітті. Бұл шешімдер қылмыстық жауапкерге оның ісіне қатысатын үлкен немесе кіші қазылар алқасының толық немесе ішінара ақ емес жауапкердің нәсілінен құралатынына кепілдік бермейді (Ривс ісіндегідей), бірақ тең қорғау тек қана қазылар алқасының мүшелері олардың нәсіліне байланысты қазылар алқасынан шығарылмауы керек екенін талап етеді. Сонымен қатар, Жоғарғы Сот Батыс Вирджинияның қазылар алқасының талаптарына қатысты соттық тексеру құқығын пайдаланбады, өйткені Штраудер мен оның адвокаттары мұндай шара сұрамады. Штраудердің ниеті – оның ісін федералды сотқа беру болды, онда ол босатылғандарды қамтитын қазылар алқасын күткен. Штраудер және оған ілеспе істерде Жоғарғы Сот 1866 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңтың істі федералды сотқа беру ережесін тар мағынада түсіндірді. Істі федералды сотқа беру үшін құқықтардың бұзылуы штаттың конституциясында немесе заңдарында, немесе штаттық лауазымды тұлғалардың сотқа дейінгі әрекеттерінде болуы керек, ал штаттық соттардың түзетуге құқығы жоқ – яғни, Азаматтық құқықтар туралы заң құқықтардың бұзылуы туралы объективті анықталатын фактілерге негізделуін талап етеді (мысалы, судья Коулздің Ex parte Вирджиния ісінде қазылар алқасынан босатылғандарды шығарып тастауы, Вирджиния заңына қарамастан, босатылғандарға қазылар алқасының мүшесі ретінде қызмет етуге рұқсат беруі, бұл 1875 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қайшы әрекет), айыпталушының мемлекеттік сот процесінің ықтимал нәтижелері туралы субъективті сенімдері емес. Жоғарғы Сот сот процесінде тең құқықты қорғаудан бас тартуға шағымдану арқылы өтеу табуға болатынын мәлімдеді; тек тең құқықтарды мемлекеттік сот органдары алдында қамтамасыз ету мүмкін болмайтын жағдайларда істер федералды сотқа берілуі керек.
Strauder v. West Virginia, 100 U. S. 303 (1880), was a landmark decision of the Supreme Court of the United States about racial discrimination and United States constitutional criminal procedure. Strauder was the first instance where the Supreme Court reversed a state court decision denying a defendant's motion to remove his criminal trial to federal court pursuant to Section 3 of the Civil Rights Act of 1866. Its holding, along with those of its companion cases of Virginia v. Rives (1880) and Ex parte Virginia (1880) established the proposition that it is a denial to criminal defendants of the equal protection of the law for a state to exclude persons from service on a grand or petit jury on account of race, color, or previous condition of servitude. These holdings do not guarantee criminal defendants that the grand or petit juries involved in their case will be composed either in full or in part of members of a non white defendant's race (as was sought in the Rives case), but held instead that equal protection demands only that potential jurors could not be excluded from jury service on account of their race. Additionally, the Supreme Court did not exercise its power of judicial review to strike down West Virginia's juror qualifications statute as unconstitutional, as Strauder and his attorneys did not seek such a remedy. Instead, Strauder desired his case be removed to federal court, where he expected he could receive a venire that included freedmen. In Strauder and the companion cases, the Supreme Court also issued a narrow interpretation of the removal provision of the Civil Rights Act of 1866. For a case to be removed to federal court, the denial of rights must occur in the constitution or laws of the state, or in other pre trial actions of state officials, that state courts are without power to remedy—that is, it held that the Civil Rights Act required removal be based on objectively discernible facts about the denial of rights (such as the exclusion of freedmen from the jury pool by Judge Coles in Ex parte Virginia, despite Virginia law allowing freedmen to serve as jurors, an act in violation of the Civil Rights Act of 1875), and not the defendant's subjective beliefs about potential outcomes of a state administered trial. The Supreme Court provided that the remedy for denials of equal protection occurring during trial can be found in the appeals process; only those cases where equal rights cannot be enforced before state judicial bodies are appropriate to be removed to federal court.
Өмірбаян
1872 жылдың 18 сәуірінде таңертең Батыс Вирджиния штатының Уиллинг қаласында бұрынғы құл Тейлор Штраудер әйелі Аннаны балта тұтқасымен басына сол жағынан екі рет ұрып өлтірген деген күдік туды. Олар түн бойы оның ізгіліксіздігі туралы айыптауларға байланысты дауласқан еді. Штраудердің өгей қызы Фанни Грин бұл қылды көргенін айтады және Штраудер оған үндемеуді, әйтпесе оны да өлтіретінін қорқытқан деген мәлімдеме бар. Штраудер қашып кетіп, 1872 жылдың 25 сәуірінде Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында ұсталды.
On the morning of April 18, 1872 in Wheeling, West Virginia, Taylor Strauder, a former slave, allegedly murdered his wife Anna by bludgeoning her to death with two strikes from a hatchet handle to the left side of her head after having argued with her through the night about an allegation of her marital infidelity. Strauder's step daughter, Fannie Green, supposedly witnessed the murder, and alleged that Strauder threatened Green to remain quiet, lest she too be killed. Strauder allegedly fled and was arrested in Pittsburgh, Pennsylvania on April 25, 1872.
Процедуралық тарих
1865 жылы он үшінші түзетуді қабылдап, ратификациялағаннан кейін, Конгресс 1866 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңды қабылдады. Заңның 3-тармағына сәйкес, Конгресс штаттық соттағы істерде айыпталушыларға мемлекеттік немесе жергілікті заңдар бойынша туындаған "кез келген азаматтық немесе қылмыстық істерді" федералдық сотқа беру құқығын берді, егер оларда "бұл заңның бірінші тарауымен [айыпталушыға] кепілденген құқықтар" жоққа шығарылған немесе іске асырылмаған жағдайда. Кейіннен он үшінші түзету Азаматтық құқықтар туралы заңға жеткілікті заңдық негіз бермейтінінен сескеніп, Конгресс он төртінші түзетуді қабылдады және штаттар ратификациялады. Содан кейін Конгресс 1870 жылғы 31 мамырдағы заңды қабылдады, оның 18-тармағы 1866 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңды қайта бекітті. Сонымен қатар, 1870 жылғы заңның 16-тармағында "Америка Құрама Штаттарының юрисдикциясындағы барлық адамдар Америка Құрама Штаттарының әрбір штаты мен аумағында ақ азаматтар сияқты жеке және мүліктік қауіпсіздікті қамтамасыз етуге бағытталған барлық заңдар мен сот ісінің толық және тең пайдасын алуға құқылы болады" деп көрсетілген.
Following the passage and ratification of the Thirteenth Amendment in 1865, Congress passed the Civil Rights Act of 1866. Under section 3 of the act, Congress provided to defendants in state trials the right to remove to federal court "all causes, civil or criminal," arising under state or municipal laws wherein "any of the rights secured to [the defendant] by the first section of this act" were denied or could not be enforced. Later fearing that the Thirteenth Amendment might not provide a sufficient legal basis for the Civil Rights Act, Congress passed and the states ratified the Fourteenth Amendment. Congress then passed the act of May 31, 1870, of which section 18 reenacted the Civil Rights Act of 1866. Moreover, section 16 of the 1870 act also provided that "all persons within the jurisdiction of the United States shall have the same right in every State and Territory in the United States to the full and equal benefit of all laws and proceedings for the security of person and property as is enjoyed by white citizens[.]"
Бірінші сынақ
Уилингке оралғаннан кейін Штраудер Батыс Вирджиния штатының Огайо округінің аудандық сотында пайда болды және судья Тейер Мелвин алдында алдын ала тексеруден өтті. Сот Джордж О. Давенпорт пен Блэкберн Б. Довенерді Штраудердің қорғаушылары етіп тағайындады және оның ісін 1872 жылдың мамыр айындағы аудандық соттың отырысына белгіледі. 1872 жылдың 20 мамырында үлкен қазылар алқасы бірінші дәрежелі кісі өлтіру қылмысы бойынша айыптама жасады. Штраудер айыптаманы кемшіліктері бар деп мәлімдеді, алдында келтірілген фактілер бірінші дәрежелі кісі өлтіру құрамына жатпайтынын және үлкен қазылар алқасы іріктелгендердің арасында ақ емес адамдардың болмауы себебімен жасалғанын айтты; сот бұл шағымдарды қабылдамады. Штраудердің адвокаты істі АҚШ-тың Батыс Вирджиния округінің сотына беруге тырысты, бірақ бұл да қабылданбады. Содан кейін Штраудер уақытша ақыл-есінен ауыққандықтан кінәсін жоққа шығарды және соттан істі қазан айына дейін кейінге шегеруді сұрады, ол қабылданды. Келесі отырыста Штраудер 1873 жылдың мамыр айына дейін тағы бір рет кейінге шегеруді сұрады, ол да қабылданды. Бірінші кейінге шегеру кезінде Батыс Вирджиния штаты 1872 жылдың тамызында жаңа конституцияны қабылдады. Штаттың заң шығару органы соттарды қайта құрды және 1873 жылдың 3 сәуірінде қылмыстық іс жүргізу туралы заңды қабылдады, ол қылмыстық қудалауға ұшыраған адамдарға округтік сотта (аудандық соттан өзгеше) алдын ала тексеру жүргізуге мүмкіндік берді. 1873 жылдың мамыр айындағы аудандық соттың отырысында Штраудер бұл тексеруді округтік сотта жүргізуді сұрады. Аудандық сот бұл өтінішті қабылдамады, өйткені ол бұрыннан аудандық сот жүргізген алдын ала тексеруді ескерді. Содан кейін іс 1873 жылдың 6-8 мамыр күндері сотқа жіберілді; қазылар алқасы шамамен 90 минуттық кеңес соңыннан кінәлі деп шешім шығарды. Сот 1873 жылдың 8 шілдесінде Штраудерді асылып өлім жазасына кесті.
Upon his return to Wheeling, Strauder appeared before the circuit court for Ohio County, West Virginia and received a preliminary examination before Judge Thayer Melvin. The court assigned George O. Davenport and Blackburn B. Dovener as Strauder's counsel, and set his arraignment for the May 1872 term of the circuit court. On May 20, 1872 the grand jury returned an indictment for murder in the first degree. Strauder demurred the indictment as defective, arguing the facts alleged did not rise to murder in the first degree, and that the panel from which the grand jury was selected excluded non whites; the court overruled the arguments. Counsel for Strauder then attempted to remove the case to the U. S. district court for West Virginia, but this too was overruled. Strauder then pleaded not guilty by reason of temporary insanity and asked the court for a continuance to the October term, which was granted. At the next term, Strauder received a second continuance to the May 1873 term. During the first continuance, the State of West Virginia adopted a new state constitution in August 1872. The state legislature reconstructed the state courts and passed a criminal procedure bill on April 3, 1873 providing criminal defendants with preliminary examinations to occur at the county court (as distinguished from the circuit court for the county). At the May 1873 term of the circuit court, Strauder made a motion requesting this examination before the county court. The circuit court denied the motion, citing the preliminary examination the circuit court had already given. The case then proceeded to trial over May 6–8, 1873; the jury returned a verdict of guilty after approximately 90 minutes of deliberations. The court sentenced Strauder to death by hanging on July 8, 1873.
Бірінші шағым
Апелляциялық шағымда Батыс Вирджинияның Жоғарғы апелляциялық соты 1874 жылғы 20 шілдеде Штраудер ісі 1873 жылғы 3 сәуірде қабылданған сотқа дейінгі алдын ала тексеруді қарастыратын заң күшке енгенге дейін сотқа жіберілмегендіктен, аталған заңның қолданыс аясына кіреді деп шешті. Штраудер уақтылы түрде тексеруді сұрағандықтан, округ сотының заңның осы іске қатысы жоқ деген негізде тексеруден бас тартуына қатысты шешімі күштен шығарылды. "Огайо округінің округтік сотындағы сот алдын ала тексеруден бас тартқандықтан, айыпталушыға қатысты жасалған барлық келесі сот процестері, оның ішінде сотталуы, айыпталуы және аспанға іліну жазасына кесуі бұрмаланған болып табылады". Осыған байланысты, Жоғарғы Сот округтік соттың алдын ала тексеру туралы өтінішті қабылдамау шешімін қайтарды, осы нүктеден кейін қабылданған барлық шешімдерді жоққа шығарды және күшін жойды, үкімді жойды және істі заңға сәйкес округтік сотта алдын ала тексеру жүргізілуі үшін қайта қарауға жіберді.
On appeal, the Supreme Court of Appeals of West Virginia held on July 20, 1874 that, since Strauder's case had not yet commenced trial at the time of the passage of the April 3, 1873 statute providing for a preliminary examination before trial, Strauder's case was within the scope of the statute. Since Strauder had timely made the request for the examination, the ruling of the circuit court denying the examination by the county court on grounds that the statute wasn't applicable to the case was reversed. "The error of the circuit court in refusing the accused an examination before the county court of the county of Ohio upon said charge of murder, is fatal to all the other proceedings in the cause by which the accused was tried, convicted and sentenced to be hung " Consequently, the supreme court reversed the circuit court's denial of the request for the preliminary examination, overruled and nulled all rulings made in the case after that point, set aside the verdict, and remanded the case with instructions that the preliminary examination take place in the county court in accordance with the law.
Екінші сот
Округ сотының хатшысы істі аудандық сотқа жіберді, ол 1874 жылдың 9 қыркүйегінде алдын ала тергеуін аяқтады және Страудерді сотқа аудандық сотқа қайтарды. 1874 жылдың 20 қазанында 1872 жылдың 20 мамырындағыдай айыптамаға ұқсас айыптама шығарылды. Страудердің жаңа айыптама бойынша алғашқы отырысы 1874 жылдың 2 қарашасында өтті. Осы отырыста Страудер мен оның адвокаты жаңа айыптаманы жоюды және Батыс Вирджиния заңы ақ емес азаматтарды үлкен және кіші қазылар алқасына қатысудан шығарғанына байланысты істі федералдық сотқа беруді сұрады. Алғашқы сот процесі кезінде, жаңа штат Конституциясының нәтижесінде Батыс Вирджиния соттары 1873 жылы қайта құрылды, сол кезде сот процедурасына қатысты заң қабылданды; 1873 жылдың 12 наурызындағы заң “[е]кі жасқа толып, алпыстан аспаған және осы штаттың азаматтары болып табылатын барлық ақ нәсілді ер адамдар, осы заңда көзделген жағдайларды қоспағанда, қазылар алқасының құрамына кіруге міндетті” деп белгіледі. Мемлекеттік қызметтегі қызметтен ғана ерекшелік болды. Судья екі өтінішті де қабылдамады. Содан кейін Страудер айыптамадағы әрбір тармаққа қарсылық білдірді, бірақ ол да қабылданбады. Осыдан кейін Страудер өзінің кінәлі еместігін мәлімдеді, содан кейін қазылар алқасын іріктеу басталды, нәтижесінде толығымен ақ қазылар алқасы құрылды. Страудердің адвокаты осы қазылар алқасының құрамына наразылық білдірді, бірақ сот осы наразылықты қабылдамады. Сот 4 қарашаға дейін жалғасты, содан кейін іс қазылар алқасына жіберілді. 5 қарашада қазылар алқасы оны кінәлі деп таныды және өлім жазасына кесті. Страудер мен оның адвокаты әділ қазылар алқасы болмағаны және қазылар алқасында Страудердің нәсілінен ешкім болмағаны үшін жаңа сот отырысын сұрады, бұл үшін 1875 жылдың 5 қаңтарында жауаптар тыңдалды. Сот бұл өтінішті қабылдамады және 1875 жылдың 9 қаңтарында Страудерді асып өлтіруге үкім шығарды.
The clerk of the circuit court certified the case to the county court, which completed its preliminary examination on September 9, 1874 and remanded Strauder to the circuit court for trial. A grand jury convened and on October 20, 1874 returned an indictment similar to that of May 20, 1872. Strauder's arraignment on the new indictment took place on November 2, 1874. At the arraignment, Strauder and his counsel moved to quash the new indictment and to remove the case to federal court on grounds that West Virginia law precluded non white citizens from grand and petit jury service. During the course of the first trial, an act regarding trial procedure had passed as part of the 1873 reconstruction of the West Virginia courts in consequence of the new state constitution; the act of March 12, 1873 provided "[a]ll white male persons, who are twenty one years of age and not over sixty, and who are citizens of this State, shall be liable to serve as jurors, except as herein provided." The only exception provided regarded service as a state official. The judge denied both motions. Strauder then demurred each count contained in the indictment and was again overruled. At that point, Strauder pleaded not guilty to the indictment, and the trial proceeded to jury selection, which resulted in an all white jury. Strauder's counsel raised an objection to the composition of this jury was entered, but the court overruled the objection. The trial continued through November 4 when the case went to the jury for deliberations. On November 5, the jury returned a verdict of guilty and a sentence of death. Strauder and his counsel moved for a new trial on grounds of an impartial juror and that the jury contained no jurors of Strauder's race, for which arguments were heard January 5, 1875. The court denied the motion, and proceeded to sentence Strauder to death by hanging on January 9, 1875.
Екінші шағым
Батыс Вирджиния Жоғарғы апелляциялық сотындағы сот отырысы 1876 жылдың 27 маусымында өтті. Штраудердің адвокаты 11 мәселені көтерді. Жоғарғы сот 1877 жылдың 17 қарашасында шешім шығарды, онда АҚШ Жоғарғы сотының «Қырғын үйлері» және «Брэдвелл Иллинойске қарсы» істері бойынша пікірлеріне сүйене отырып, он төртінші түзету «кез келген штаттың азаматтарын өз штатының әділетсіз заңнамасынан қорғау үшін қабылданбағанын» анықтады. Осыған байланысты Жоғарғы сот істі федералды сотқа беру туралы өтінішті қабылдамауды дұрыс деп таныды. Штраудердің ісі Огайо округінің округтік сотына қайта қарау үшін қайтарылды, бірақ 1878 жылдың сәуір айына дейін тоқтап тұрды. Жаңа үкім шығару күтіп тұрғанда, Штраудер мен оның адвокаты АҚШ Жоғарғы сотына шағымданып арыз берді. 1878 жылдың 15 сәуірінде Бас судья Моррисон Уэйт қате туралы жарлық шығарды. Іс 1879 жылдың қазан айында қарауға белгіленді, ал ауызша дәлелдер 1879 жылдың 20-21 қазанында «Вирджиния Ривске қарсы» және «Вирджинияның Ex parte» істерімен бірге тыңдалды. Жоғарғы соттағы дәлелдемелерде Штраудердің адвокатына АҚШ Бас прокуроры Чарльз Девенс және Вирджиния Жоғарғы сотының бұрынғы судьясы Уэстел Виллоуби көмектесті. Батыс Вирджиния штаты үшін Батыс Вирджинияның бас прокуроры Роберт Уайт және Вирджиния заңгері Джеймс У. Грин сөз сөйледі.
Arguments before the Supreme Court of Appeals of West Virginia took place June 27, 1876. Strauder's counsel raised 11 points of exception. The supreme court handed down its ruling on November 17, 1877, relying on the opinions of the Supreme Court of the United States in The Slaughter House Cases and Bradwell v. Illinois to find the Fourteenth Amendment had not been "intended to protect the citizens of any State against unjust legislation by their own State." The Supreme Court consequently affirmed the trial court's denial of the motion to remove of the case to federal court as correct. Strauder's case was then sent back to the Circuit Court of Ohio County for resentencing, but held over until the April 1878 term. While awaiting resentencing, Strauder and his counsel appealed to the Supreme Court of the United States. On April 15, 1878, Chief Justice Morrison Waite granted a writ of error. The case was set for argument in the October 1879 term, and oral arguments were heard over October 20–21, 1879 along with the companion cases of Virginia v. Rives and Ex parte Virginia. Assisting Strauder's counsel in the arguments before the Supreme Court were U. S. Attorney General Charles Devens and former justice of the Supreme Court of Virginia Westel Willoughby. Arguing for the State of West Virginia were West Virginia Attorney General Robert White and special counsel James W. Green, a Virginia lawyer.
Келіспеушіліктер
Екі қарсылық білдірген судьялар, Филд пен Клиффорд, сол күні шешім қабылданған Ex Parte Вирджиния ісінде өз ұстанымын түсіндірді. Кейінгі істе Филд, Клиффордпен бірге: "Кепілдік берілген қорғаудың теңдігі тек азаматтық құқықтарға ғана қатысты, саяси құқықтардан немесе үкіметтің формасынан және басқару жолынан туындайтын құқықтардан ерекшеленеді". Штраудердің прецеденті 1961 жылғы Хойтқа қарсы Флорида ісі сияқты кейінгі сот шешімдеріне де әсер етіп келеді. Бұл мәселе Штраудер ісінде көтерілмегендіктен, сот өзінің талдауында афроамерикандықтарға кері әсер ететін штаттық әрекеттердің Тең қорғаныс туралы ережені бұзатын-бұзбайтынын қарастырмады; бұл мәселе шамамен бір ғасырдан кейін ғана Вашингтон Дэвиске қарсы ісінде қарастырылды, ол Штраудердің "қылмыстық істерде үлкен және кіші қазылар алқасынан [афроамерикандықтарды] шығару Тең қорғаныс туралы ережені бұзатынын растады, бірақ жеке қазылар алқасының немесе қазылар алқасының тобының статистикалық түрде қоғамның нәсілдік құрамын көрсетпеуі, өзінен-өзі ережемен тыйым салынған дискриминацияны білдірмейді" дегенін қайта бекітті.
The two dissenting justices, Field and Clifford, explained their position in the case of Ex Parte Virginia, decided the same day. In the latter case, Field wrote, with Clifford joining, "The equality of the protection secured extends only to civil rights, as distinguished from those which are political or arise from the form of the government and its mode of administration." The precedent set by Strauder has continued to influence rulings in cases as late as 1961 in Hoyt v. Florida. Because it was not raised in the context of Strauder, the Court also did not consider in its analysis whether state actions that have a disparate impact upon African Americans would violate the Equal Protection Clause; that question was not considered until almost a century later in Washington v. Davis, which reaffirmed that Strauder "established that the exclusion of [African Americans] from grand and petit juries in criminal proceedings violated the Equal Protection Clause, but the fact that a particular jury or a series of juries does not statistically reflect the racial composition of the community does not, in itself, make out an invidious discrimination forbidden by the Clause." .