Кіріспе

Оңтүстік Үндістанның тамил ақындары – Алварлар, құштарлық, шаттық және қызмет туралы әндерінде индуизмнің Вишну құдайына деген бхакти (соққандық) білдірген ақындар. Олар Вишнуды соңғы шындық деп санайтын Вайшнавизмде қадірленеді. Көптеген қазіргі ғалымдар Алварлардың ғұмырын біздің заманымыздың 5-9 ғасырлары аралығында деп есептейді. Дәстүр бойынша, Алварлардың өмір сүрген кезеңі белгісіз, ал ортодоксалдық бойынша Алварлардың саны онға жетеді, бірақ Андал мен Мадхуракави Алварды да қамтитын басқа да сілтемелер бар, олардың саны он екіге жетеді. Андал – он екі Алвардың арасындағы жалғыз әйел. Олар қазіргі 63 Шаива Наянарларымен бірге Тамил Надудың ең маңызды қасиетті тұлғаларының қатарында саналады. Тамил тарихының ерте ортағасырлық кезеңінде жазылған Алварлардың құлшылыққа толы шығармалары Вишну мен оның аватараларына арналған гимндер арқылы Бхакти қозғалысын жетеледі. Олар Вайшнавизммен байланысты 108 қасиетті әлем – Дивя Десамды мақтап, дәріптеді. Алварлардың поэзиясы махаббат арқылы Құдайға деген соққандықты көрсетеді, олардың құлшыныштарының шаттығында жүздеген әндер жазылған, олар терең сезім мен көркемдік шеберлікті білдіреді. Олардың гимндерінің жинағы – Налайира Дивя Прабандхам деп аталады. Алварлардан туған бхакти әдебиеті Веда дінінен айырылған және құтқарылудың жалғыз жолы ретінде соққандыққа негізделген мәдениетті құруға және дамытуға үлкен үлес қосты. Бұған қоса, олар санскритті білмейтін тамил тіліндегі құлшылық өлеңдеріне де үлес қосты. Алварлардың мұрасының бір бөлігі ретінде уақыт өте келе бес Вайшнав философиялық мектебі (сампрадая) қалыптасты.

Этимология

Алвар сөзі дәстүрлі түрде тамил тілінен шыққан деп есептеледі. "Ал" (ஆழ்) сөзі "өзін суға батыру", яғни "Құдайдың сансыз қасиеттерінің терең мұхитына бойлай түсетін адам" мағынасында қолданылған. Индолог Судалаймутху Паланиаппан эпиграфиялық және мәтіндік деректер арқылы Вайшнавалық тамил ақындары үшін қолданылатын дәстүрлі "Āḻvār" (ஆழ்வார்) терминінің, іс жүзінде, түпнұсқа "Āḷvār" (ஆள்வார்) сөзінің бұрмалануы екенін дәлелдеді.

Бастапқы Āḷvār (ஆள்வார்) -ды Āvār (ஆழ்வார்) етіп түзету

Паланиаппан "Антаал он екі Авардың бірі болды, ақындар-қасиеттілер, Вишнуға адал жандар, дәстүр бойынша қанонизацияланған. Дәстүр авар сөзінің мағынасын "құдайға деген махаббатқа батып, суға кеткен" деп түсіндірді, бұл түбір сөзден – "бату, тереңге ену" деген мағынаны білдіреді. Бірақ жақында С. Паланиаппан (2004) бұл термин бастапқыда āḷvār сөзімен (түбір сөз āḷ – "үкім ету, басқару") берілгенін нақтылады. Бұл сөз "билеушілер, мырзалар" деп оқылады және мәтіндерде, атап айтқанда, шайва және вайшнава ағымдарында Шива мен Вишнуға сәйкес қолданылды (66–70 беттер). Уақыт өте келе бұл термин дыбыстық өзгеріске ұшырап, āḻvār түріне еніп, дәстүрде қабылданған және бекітілген халықтық этимологияға ие болды. Бұл түсінік ақынның "билеуші" деген мағынаны білдіретін Антаал лақап атымен үлкен үйлесімде екенін атап өткен жөн.

Аңыз

Алварлар Шри-вайшнавизмде Вишнудың он екі ең жақын бақтасы болып саналады және тамил тілінде сөйлейтін аймақтарда вайшнавизмді таратуда маңызды рөл атқарды. Алварлар Бхагавата культін және индуизмнің екі эпикалық шығармасын – Рамаяна мен Махабхаратаны насихаттауда ықпалды болды. Бұл қасиетті адамдардың тамил тіліндегі діни еңбектері мен гимндері 4000 шумақтан тұратын Налайира Дивья Прабандхам жинағында топтастырылған, ал гимндерінде құрметтелген 108 храм Дивья Десамдар деп аталды. Әртүрлі Алварлардың шумақтарын 9-ғасырдағы вайшнавизм теологы Натамуни (824–924 жж.) жинақтады және оны «Дравида Ведасы немесе Тамил Ведасы» деп атады. Прабандхам әндері Оңтүстік Үндістандағы Вишну храмдарында күнделікті және мерекелерде тұрақты түрде орындалады. Алварлардың тууы туралы аңыз Двапара Юганың ортасындағы оқиғаға байланысты, онда құдайлардың сәулетшісі Вишвакарма мен абыз Ағастья санскрит немесе тамил тілінің артықшылығы туралы қызу пікірталасқа түсті. Пікірталас қызып келе жатып, Ағастья ашуланып, Вишвакарманың архитектуралық туындыларының бірі жойылсын (Гандаридің Дваракаға айтқан қарғысымен бірдей кезеңде) және оны қалпына келтіру мүмкін болмасын деп қарғыс айтты. (Кейбір дереккөздер Ағастьяның санскрит тілінің мәртебесін жоғалтуы үшін Вишвакарманы қарғысқа тоғытқанын айтады, себебі бұл қарғыс қазіргі Кали-югада орындалды). Ашуланған Вишвакарма өз кезегінде Ағастьяны оның сүйікті тілі (тамил) болашақта қараланады деп қарғыс айтты. Ағастья өз ісіне өкініп, Вишнуның құдайлық көрінісін көреді, ол оған тамил тілінің мәртебесі қайта жаңартылатынын және тамил Ведасы пайда болатынын уәделейді. Курукшетра соғысынан кейін, Двараканың құлауынан және мерген Жараның қолынан Кришнаның қазасынан соң, Вишну Кришна ретінде Ваикунттағы мекеніне оралып, Кали-юганың тұқымын себуге кіріседі. Ол Кали-югадағы адамдар үшін алаңдайды. Оның қасиеттері, Сударшана чакрасы мен Панчаянья, оның алаңдаушылығының себебін сұрайды, ол оларға өз қорқыныштарын жеткізеді. Сударшана чакрасы дхармадан бас тартқандардың басын кесуді ұсынады, бірақ Вишну күлімсіреп, бас тартады. Вишну өзінің амшаларының (оның өзінің бір бөліктері) жер бетінде адам ретінде туып, оларға туралық және оған деген бағыну жолын үйретуін шешеді. Бұл амшалар Ағастьяға берілген уәдеге сай, қуанышпен он екі Алвар ретінде дүниеге келуді қабылдады және Кали-югада келген адамдар үшін үлгі болды. Вишнудың Ағастьяға берген уәдесін орындай отырып, Наммалвар (Вишваксенаның түрі деп есептеледі) Ригведаны Тирувируттам деп аталатын 100 өлеңге, Яджурведаны Тируваршиямға, ал Сама Веданы Тируваймоли деп 1000 өлеңге (өлеңдерге) айналдырды.

Варна

Қасиеттілердің тегі әртүрлі, әр түрлі варналарға жататын. Дәстүр бойынша, алғашқы үш Алвар – Пойгай Алвар, Бутахт Алвар, Пейалвар және Андал ғажайып жолмен дүниеге келді, яғни олар туылған жоқ. Тирумалисай Алвар – ақылман Бхарғаваның ұлы; Тхондарадиподи Алвар, Матуракави Алвар, Периалвар – брахмандар; Кулашехара – кшатрий, Намалвар – веллалар (егінші) отбасынан, Тирупаналвар – тамил панар қауымынан, ал Тирумангай Алвар – чола мутхарайар қауымынан шыққан. Кейбір вайшнавтар тек негізгі 10 Алварды (Андал мен Матуракави Алварды есептемей) қарастырады, ал басқалары осы екеуін де тізімге қосады. Шрирангам – 12 Алвардың барлығы да бірлесіп мақтаған жалғыз Дивя Десам.

Кездесу

Манавала Мамунигалдың дәстүрлі есебіне сәйкес, алғашқы үш Альвар – Поигай Альвар, Бхутхат Альвар және Пей Альвар – Двапара Югаға жатады (Кришнаның тууына дейін, яғни б.з.д. 4200 жылға дейін). Дәстүр бойынша және тарихшылардың пікірінше, осы үштік он екі Альвардың арасында ең ертегісі болып саналады. Олар үш Саива Наянмарлармен бірге үстем Паллава патшаларына әсер етіп, аймақта буддизм мен джайнизмнен осы индуизмнің екі тармағына діни географияны өзгертуге әкелген Бхакти қозғалысын құрды (дегенмен буддизм б.з.б. 5 ғасырға дейін болған емес). Альварлар дәуірінен кейін Дивия Прабандхамның бір бөлігі жоғалып кетті. Оларды қайта табу үшін Вишну Натамуниді жіберген деп есептеледі, ол Намальвардың Мадхуракави Альварға алуға кеңес берген бейнесі арқылы көрініс алды. Бұл бейне бүгінде Альвартирунагари ғибадатханасында сақтаулы.