Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальян философы (1548–1598)
Italian Philosopher (1548–1598)
Жакопо Маццони (латынша Jacobus Mazzonius) (27 қараша 1548 – 10 сәуір 1598) – итальян философы, Пиза қаласындағы профессор және Галилео Галилейдің досы. Оның есімі кейде "Джакомо" деп те айтылады.
Jacopo Mazzoni (Latinized as Jacobus Mazzonius) (27 November 1548 – 10 April 1598) was an Italian philosopher, a professor in Pisa, and friend of Galileo Galilei. His first name is sometimes reported as "Giacomo".
Өмірбаян
Джакопо (Джакопо) Маццони 1548 жылғы 27 қарашада Паптық мемлекеттерде (қазіргі Италия) Цезена қаласында дүниеге келді. Болоньяда еврей, грек, латын, риторика және поэтиканы оқыған Маццони кейін 1563 жылы Падуа университетінде философия мен құқықтануды үйренді. Сол дәуірдегі ең көрнекті ғалымдардың бірі Маццонидің есімді жақсы сақтайтыны айтылады, бұл оған Данте, Лукреций, Вергилий және басқалардың мәтіндерін еске түсіруге мүмкіндік берді. Ол сондай-ақ есте сақтау сайыстарында жеңіске жетіп, үнемі көзге түсетін. Оның үш рет Диалектикада Әсем Крайтонды жеңгені де айтылады. Кейін Маццони Рим, Париж және Цезена университеттерінде оқытумен айналысты және Делла Круска академиясын құруға белсенді қатысты. Маццонидің осы тақырыптағы тұңғыш еңбегі («Илаһи ақын Дантенің комедиясын қорғау»), оның айтуынша, бар болғаны 20 күнде жазылған, кейде оның ойларының тұмандылығы және Дантенің қарсыластарын жоққа шығарудың орнына олармен қайшылыққа түсуге бейімділігі үшін сынға ұшырады. Маццони поэзияны риторикамен байланыстыратын ежелгі дәстүрді қайта жаңғыртады, онда сенімділік, шындық емес, маңызды. Ол поэзияның аудиторияға тигізетін әсеріне сапаны анықтайтын фактор ретінде үлкен мән береді, бірақ поэзияның көп бөлігі адал еліктеуге ұмтылыспен байланысты екенін мойындайды (бірақ бұл адам жасаған құрылымдар немесе «санаттар», міндетті түрде «нағыз» емес). Поэзиядағы жетістік ақыр соңында шындық пен объективтілік емес, көндіру арқылы анықталады. Оның пікірінше, табысты поэзия аудиторияның ішінде пайда болады, сыртында емес. Маццони үшін тіпті «поэзия» – мағынасыз ұғым, сынды құрайтын біздің жіктемелеріміз ғана, ал «Поэма» деп аталатын абстракциямен қарым-қатынас орнату қабілетіміз емес. Платон сияқты, Маццони да поэзияның мақсатын анықтауға қызығушылық танытты (Вайнберг, 324). Оның сөзіне сүйенсек, поэзияның мақсаты – «оқырманды әдемі суреттерге қызықтырып, оларға ләззат сыйлау». Платоннан алынған икастикалық және фантастикалық еліктеу ұғымдары да Маццони еңбегінде маңызды орын алады. Икастикалық еліктеу – шындыққа негізделген нәрсені қайта жаңғырту, нақты адамның имитациясы немесе нақты тұлғаға негізделген кейіпкерді жасау. Фантастикалық еліктеу – суретшінің қиялынан туған нәрсенің имитациясы. Бұл айырмашылық Маццонидің «Данте комедиясын қорғау туралы» еңбегінде маңызды рөл атқарады, онда ол бұл шығарма аллегориялық және құдайлық көрініске негізделгендіктен, «нақты» нәрсені еліктейтіндіктен икастикалық мимезис болып табылады деп мәлімдейді. Бұл Кастравилла сияқты жазушылардың Данте шығармаларын шынайылықтан мүлдем айырылған деп сынауына қарсы тұруға бағытталған. Олар тіпті комедияны поэзия деп санамады, оны жай ғана көріністің қайта баяндалуы деп есептеді. Маццонидің анықтамасына сәйкес, мұндай сын дұрыс емес, өйткені поэзия – өнер мен шеберлікті қолдану арқылы «сендіретін» мимезис еді.
Giacopo (Jacopo) Mazzoni was born in Cesena, the Papal States (modern day Italy) on 27 November 1548. Educated in Bologna in Hebrew, Greek, Latin, rhetoric, and poetics, Mazzoni later attended the University of Padua in 1563 where he studied philosophy and jurisprudence. One of the most eminent savants of the period, Mazzoni was reported to have an excellent memory, which made him adept at recalling passages from Dante, Lucretius, Virgil, and others in his regular debates with prominent public figures. It also allowed him to excel at memory contests, which he routinely won. He had the distinction, it is said, of thrice vanquishing the Admirable Crichton in dialectic. Later in life, Mazzoni would teach at universities in Rome, Paris, and Cesena, and was partly responsible for the establishment of the Della Crusca Academy. Mazzoni’s initial volume on the subject (In Defense of the Comedy of the Divine Poet Dante), which he claims was written in only 20 days, attracted criticism for its sometimes vague reasoning and its tendency, at times, to simply contradict, rather than refute, Dante’s detractors. Mazzoni resurrects the ancient tradition of linking poetry to rhetoric, which also has the credible, rather than the true, as its object. He also gives great importance to poetry's effect on the audience as a determinant of quality – though he admits that much of the exercise of poetry involves attempting faithful imitation (albeit of human constructs or "categories", not ones that are necessarily "true"), success in poetry is ultimately determined by persuasion, not truth and objectivity. For him, successful poetry is something that occurs in and of the audience, not outside and independent of it. For Mazzoni, even "poetry" is a meaningless category – it is our classifications that constitute criticism, not our ability to form a relationship with some reified thing called "The Poem". Like Plato, Mazzoni was very concerned with determining the purpose of poetry (Weinberg, 324). For him, its purpose is to "move the reader to pleasure and delight in the perception of the believable images." The distinction between icastic and phantastic imitation, concepts borrowed from Plato, is also important in Mazzoni's work. Icastic imitation refers to the recreation of something based in reality – a simulation of a real person or the creation of a character based on a real person is icastic imitation. Phantastic imitation is the imitation of something completely the artist's imagination. This distinction would play an important role in Mazzoni's On the Defense of the Comedy of Dante, in which he would argue that the work, being allegorical and based in a divine vision, was icastic mimesis because it imitates something "real." This was meant to counter arguments by writers such as Castravilla who dismissed Dante’s work as lacking in verisimilitude and even claimed that the comedy was not poetry at all, as it was simply the recounting of a vision. Under Mazzoni’s definitions, these were not valid criticisms, as poetry was essentially mimesis made "persuasive" by the use of craft or art.
Әсерлер
Маццонидің Платон мен Аристотель сияқты әсерлерінің кейбіреуі айқын. Маццони олардың еңбектеріне үнемі тікелей сілтеме жасайды және олар қалыптастырған теориялардан кейбір идеяларын тікелей алады (мысалы, икастикалық және фантастикалық еліктеу арасындағы айырмашылық Платоннан алынған). Маццонидің еңбектерінде басқа ойшылдардың да ықпалы анықталды, оның ішінде Прокл сияқты неоплатонистер және Галикарнас Дионисий мен Аулус Гелий сияқты грек софистері (соңғы екеуі, әсіресе, Маццони ақын мінезінің поэзия табиғатына тигізетін әсері туралы талқылауында).
Some of Mazzoni's influences are obvious, such as Plato and Aristotle. Mazzoni regularly makes direct reference to their works and draws some of his ideas directly from theories that they established (the distinction between icastic and phantastic imitation, for example, is drawn from Plato). The influence of other thinkers has also been identified in Mazzoni's work, including neo platonists such as Proclus and Greek sophists such as Dionysius of Halicarnassus and Aulus Gellius (the latter two particularly in Mazzoni's discussion on the impact of the character of the poet on the nature of the poem).
Табысы мен сын
Маццони романтизмнен бастап бүгінгі күнге дейін көптеген теоретиктерге әсер етті. "Поэзияның бейнелер мен ойындармен байланысын баса көрсету арқылы", ол өте ықпалды болғанына қарамастан, кейбір сынға ұшырады. Мысалы, кейбіреулер поэзияға бір мезгілде ләззат пен қоғамдық пайданы тағайындауға тырысуда қайшылық көреді, ал басқалары оның икастикалық және фантастикалық мимез арасындағы шешімін дұрыс емес деп санайды (Лайтч, 301).
Mazzoni influenced many theorists ranging from the romantics right up to the present day. In "emphasizing poetry’s relationship to images and games,"
Despite his influence, however, Mazzoni has been subject to some criticism. Some see, for example, a contradiction in trying to assign both pleasure and social utility to poetry at the same time, while others question his use of the distinction between icastic and phantastic mimesis (Leitch, 301).
Кітаптар тізімі және келтірілген еңбектер
Адамс, Хазард. Платоннан бергі әдеби сын теориясы. Харкорт Брейс Джованович, Inc.: Нью-Йорк, 1971. Гилберт, Аллан Х. Әдеби сын: Платоннан Драйденге дейін. Уэйн штаты университетінің баспасы: Детройт, 1962. Хатвей, Бакстер. Таңғажайыптар мен күнделікті нәрселер: Ренессанс кезеңінің әдеби сын тұжырымдары. Нью-Йорк: Рэндом Хаус, 1968. Лейч, Винсент Б. Ред. "Данте комедиясын қорғау туралы". "Теория мен сын антологиясы". Нью-Йорк: W. W. Norton and Company, 2001. 302–323 беттер. Лейч, Винсент Б. Ред. "Джакопо Маццони". "Теория мен сын антологиясы". Нью-Йорк: W. W. Norton and Company, 2001. 299–302 беттер. Маццони, Джакопо. Данте комедиясын қорғау: Кіріспе және мазмұны. Роберт Л. Монтгомери аудармасы. Таллахасси: Флорида университетінің баспасы, 1983. Вайнберг, Бернард. Италия Ренессансының әдеби сын тарихы. Торонто: Торонто университетінің баспасы, 1961.
Adams, Hazard. Critical Theory Since Plato. Harcourt Brace Jovanovich, Inc.: New York, 1971. Gilbert, Allan H. Literary Criticism: Plato to Dryden. Wayne State University Press: Detroit, 1962. Hathway, Baxter. Marvels and Commonplaces: Renaissance Literary Criticism. New York: Random House, 1968. Leitch, Vincent B. Ed. "From On the Defense of the Comedy of Dante." The Norton Anthology of Theory and Criticism. New York: W. W. Norton and Company, 2001. 302–323. Leitch, Vincent B. Ed. "Giacopo Mazzoni." The Norton Anthology of Theory and Criticism. New York: W. W. Norton and Company, 2001. 299–302. Mazzoni, Giacopo. On the Defense of the Comedy of Dante: Introduction and summary. Trans. Robert L. Montgomery. Tallahassee: University Presses of Florida, 1983. Weinberg, Bernard. A History of Literary Criticism in the Italian Renaissance. Toronto: University of Toronto Press, 1961.