Кіріспе

Ресейлік журналист, ақын, адам құқықтары жөніндегі белсенді және диссидент Александр "Алик" Ильич Гинцбург (21 қараша 1936 – 19 шілде 2002), – Ресей журналисі, ақын, адам құқықтары жөніндегі белсенді және диссидент. 1961-1969 жылдары үш рет еңбек лагеріне сотталды. 1979 жылы Гинцбург босатылып, тұтқын алмасу аясында төрт саяси тұтқын (Эдуард Кузнецов, Марк Димшиц, Валентин Мороз және Георгий Винс) мен олардың отбасыларымен бірге АҚШ-қа қуылды.

Өмірбаян

Евгения Гинцбургтің туған баласы, жартылай жетім Александр Гинцбург Мәскеуде білім алып, мектепті бітіргеннен кейін токарь және бос уақытында журналист болып жұмыс істеді, содан кейін актер болды, бірақ 1959 жылы үшінші қабаттан құлағаннан кейін актерліктен қол үзді.

Диссиденттік жұмыстар

1959 жылдың соңында Гинцбург Юрий Галансковпен бірге КСРО-ның алғашқы самиздат әдеби журналы «Феникс»-ті шығарды. Үш нөмірінен кейін ол Мәскеу университетінен қуылды, тұтқындалып, екі жылға еңбек лагеріне жіберілді. 1962 жылы бостандыққа шыққаннан кейін тұрақты жұмыс таба алмады, бірақ әдебиет тарату және жеке кино көрсетулер ұйымдастыру арқылы жасырын өнерді қолдауын жалғастырды. 1964 жылы ол қысқа мерзімге Лубянка түрмесіне қайтарылды. 1965 жылдың желтоқсанында Александр Гинцбург жазушылар Юлий Даниэль мен Андрей Синявскийдің (Синявский-Даниэль ісі) сот процесін құжаттады. Сот хатшысынан жабық есіктерде өткен сот отырысының стенограммасын алып, сот процесін баяндайтын «Ақ кітапты» жасады. Одан кейін кітаптың көшірмелерін өзінің мекенжайымен бірге КГБ мен Бас прокуратураға жіберді. Ол Александр Солженицынмен дос болды және олар бірлесіп саяси тұтқындарға көмек қорын құрды. Солженицыннің «Гүлаг архипелагы» кітабынан түскен гонорар есебінен, 1970-ші және 1980-ші жылдары Кеңес Одағының аймағындағы саяси және діни тұтқындарға қаржылық және материалдық көмек көрсетілді. 1974 жылдың ақпанында Солженицын КСРО-дан қуылғаннан кейін Гинцбург қордың өкілеттігін алды, бірақ сәуір айында полиция бақылауына алынып, тұратын Талуза ауданынан шығуға, тіпті жергілікті кинотеатрға дейін баруға тыйым салынды және кешкі сағат 8:00-ден кейін үйден шығуға рұқсат болмады. 1976 жылы Гинцбург 1975 жылғы Хельсинки келісімінде қол қойылған адам құқықтарының кепілдіктерін бұзуды бақылайтын Мәскеу Хельсинки тобының негісқалаушы мүшесі болды. Гинцбургке шағын христиан дін өкілдерін мемлекет тарапынан қуғындауды бақылау міндеті жүктелді, осыған байланысты ол 1978 жылы тағы да тұтқындалып, сегіз жылға бас бостандығынан айырылды. 1979 жылдың сәуір айында ол тағы төрт диссидентпен бірге азаматтығынан айырылып, тыңшылық қылған екі совет азаматымен айырбастасты. Өмірі бойы Гинцбург зорлықсыз қарсылықты жақтады. Ол Кеңес Одағының адам құқықтарын бұзу фактілерін ашық көрсетуге және үкіметті өз заңдарын сақтауға мәжбүрлеуге сенді. Совет үкіметіне сырттан қысымды күшейту үшін өзінің жазбаларын шетелге жасырын түрде шығаруға тырысты.