Кіріспе
Джозеф Рейнер Стивенс (8 наурыз 1805 – 18 ақпан 1879) – методист пасторы, Англия шіркеуін мемлекеттен бөлуді қолдағандығы үшін Уэслиандық конференциясының наразылығына ұшырады. Уэслиандық байланыстан кеткеннен кейін, ол фабрика реформасы және Жаңа кедейлер заңына қарсы күресуге толықтай мүмкіндік алды. Ол «физикалық күш» чартизмінің жақтасы болды (бірақ кейін ол ешқашан чартист болмағанын мәлімдеді) және заңсыз жиналыста болғаны үшін, сондай-ақ онда бүлік тудыратын сөздер қолданғаны үшін он сегіз ай түрмеде отырды. 1805 жылы Эдинбургте дүниеге келген ол 1819 жылы әкесі Манчестерге қызметке жіберілген кезде Манчестерге көшіп келді. Діни қызметі барысында ол 1832 жылы Лайнның Аштонына келгенге дейін Стокгольм және Ньюкасл-апон-Тайн сияқты әртүрлі жерлерде жұмыс істеді. Ол филолог Джордж Стивенстің бауыры болды; оның тағы үш бауыры (Джон, Эдвард және Сэмюэл) Оңтүстік Австралияға эмиграциялап, сол колонияның алғашқы жылдарында белсенді рөл атқарды.
Веслиандық методизмнен кетеді
Стивенс мемлекеттік дін жоюды қолдаған бірнеше дәріс оқыды және мемлекеттік дін жоюды жақтаған қоғамның Аштон бөлімшесінің хатшысы болды. Оның аудандық конференциясы оны қырқыс саяси қызметпен айналысқаны және Веслиандар мен Джон Веслидің пікірлеріне қайшы келетін шіркеу құрылымы туралы өз пікірін білдіргені үшін жазалауға тырысты. Стивенс көптеген мәселелерде уақытша тоқтатуға келісуге дайын болды, бірақ Веслидің көзқарастарынан бас тартуға емес, өйткені оның еңбектерінде өзінің ойларымен сәйкес келетін пікірлерді тапты. Бірақ Ұлттық конференция нағыз Веслиандар мемлекеттік шіркеудің болуын қолдайды деп мәлімдеді және оның тоқтатылу мерзімін ұзартты: Стивенс отставкаға кетіп, Аштон-андер-Лайн және Сталибридж қалаларында өзінің «Стивеншіл» шіркеулерін құрды.
Саяси агитация
Ол зауыт реформасы және кедейлер заңына қарсы қозғалыста белсенділік танытты. Ол уағыздарында және сөздерінде фабрика иелерінің әрекеттерін және жаңа Кедейлер заңының мақсаттарын христиандыққа қайшы деп айыптады, сондықтан олар әлеуметтік дүрбелең мен қан төгіске алып келеді деп есептеді. Ричард Остлер сияқты, ол көптеген мәселелерде торилік көзқарас ұстанды; Остлер сияқты, ол өзінің жақтастарына қарулану заңды екенін және егер олар солай істесе, үкімет олардың пікірлеріне көбірек мән беретінін кеңес берді. Ол және Остлер (жас жігітті өзінің ізбасары деп есептеген) жаңа Кедейлер заңын, жұмыс берушілердің ашкөздігі мен қатілдігін және жұмысшылардың кедейлігін шұғыл шешімді қажет ететін мәселелер деп қарастырды, бірақ оларды түбірлі саяси өзгерістер арқылы түзетуді көздеген чартистермен байланыс жасады. Остлер чартистердің конституциялық талаптарына ашық қарсылық білдіріп, чартизмге қатыспағанда, Стивенс чартистердің жиналыстарында сөз сөйлеп, Ұлттық конференцияға делегат болып сайланды. Бірақ ол кейін қауымға айтқандай, ол ешқашан радикал болған емес, тіпті "бес тармақтың жақтасы" болған жоқ: "Мен "ұлттық петицияны" Парламентке ұсыну үшін алты жылқысы бар каретада, жұмсақ төсеніште отырып Лондонға барудан гөрі, өткір қыш тастардың үстінде жалаңаяқ тізелеп Лондонға баруды артық көрер едім."
Түрмеге қамау
1838 жылдың желтоқсан айында Стивенс тұтқындалды, 13 қарашада Ли қаласында өткен шулы жиынға қатысқандығы және сол жиында жергілікті тұрғындарға қарсы зорлық-зомбылыққа шақырғандығы айыбы тағылды. Ланкаширдің үлкен қазылар алқасы Лидегі жиын үшін де, Астон-андер-Лайндағы уағыздар үшін де айыптаманы растады: алайда Стивенс ақырында 1838 жылдың 14 қарашасында Хайдта (бұл кезде Чеширге қарасты) өткен жиынға байланысты Честерде сотталды. Стивенске "заңсыз жиынға" қатысқандығы, "мұңғажайлы және шулы түрде, шам жарығымен және отты қарумен қоғамдық тыныштықты бұзған жиынға" қатысқандығы және жиында сөйлегені үшін айып тағылды. Куәгерлердің сөзінше, жиынға шамамен 5000 адам қатысты, олардың көп бөлігі Хайдтың сыртынан келген, оқ-дәрі атты, "Тирандар, сеніңдер және дірілдеңдер" және "ҚАН" деген ұрандар жазылған тулар көрсетілді, ал жиын түн ортасына дейін аяқталған жоқ. Бұрынғысы (Питерлоо қырғынынан кейін Оратор Хантты айыптау үшін) барлық жағдайды ескере отырып, кездесудің қоғамдық бейбітшілікке қауіп төндіріп, корольдің поддандылары арасында қорқыныш пен күдік тудырса, ол заңсыз деп есептелуі керек екені сәтті дәлелденді.
Кейінгі өмірі
Келесі бес жыл бойы оның жақсы мінез-құлқы үшін ауыр кепілдіктер беру қажет болды, және ол 1849 жылы он сағаттық еңбек заңының (яғни, эстафеталық жүйеге қарсы) тиімді орындалуы үшін өткізілген науқанға қатысқанға дейін қоғамдық сөйлеуге қайта оралмады. Ол әлеуметтік толқуларға және оның өзін-өзі көрсеткен ең қатал түрлеріне жауапты деп есептеді: «Кедейлерге жасалған әділетсіздік оларды өз елдерінің институттарынан бөліп, оларды қатал жағдайдан құтылу үшін көптеген қиын және ақылға сыймайтын жобаларға итермелейді». 1850 жылғы «Компромисс заңына» қарсылықты қолдады және он сағаттық жұмыс күнін қамтамасыз ету үшін, машиналарды тоқтату арқылы заң қабылдауға бағытталған сәтсіз науқандарға қатысты. 1857 жылы ол өзінің агитациялық шарықталу кезеңін еске алды.
History would do justice to the memory of the benevolent and heroic men who had first devoted themselves to this great work (factory reform). Nothing gave him so much satisfaction in the retrospect, as the humble part he had been permitted to take in this good cause. That he, with them, had been misunderstood, misrepresented, and maligned, was only what was to be expected in the nature of things. It was a hard battle, and he had fought it; hard things had to be said and he had said them. It was no kid glove work they had to do, but work that required roughish handling. He had been impelled by a stern sense of duty in all he had done, and whilst doing it had never stayed to sigh over the sorrow, or quail before the opposition he had encountered. He was too busy and too proud to turn aside to enter into explanations and defence, knowing well that if he died in harness his motives would receive posthumous vindication; that if he lived the battle out, he should live misrepresentation and prejudice down. And so it had proved
He campaigned on the inadequacy and mal distribution of relief during the Cotton Famine; attention was drawn to this and to Stephens' past history when there were riots on the relief issue in Stalybridge. In 1868 he lectured against disestablishment of the Irish Church. Stephens is buried in St John's Church, Dukinfield and commemorated by a blue plaque placed on the remains of the former Stalybridge Town Hall and an obelisk monument in Stamford Park. Rayner Stephens High School in Dukinfield is named after him.
Тарих осы ұлы іске (зауыт реформасына) алғашқы болып өзін арнаған ізгі және батыр адамдардың есімін құрметпен сақтар. Оған ең үлкен қанағат әкелгені – осы жақсы іске атсалысуға мүмкіндік алған шағын үлесі болды. Оның және олардың түсініксіздікке ұшырағаны, жала жапқандардың көп болғаны заңды болды. Бұл ауыр күрес болды, ол оған қатысты, ауыр сөздер айтылды, ол оларды айтты. Бұл жұмыс жұмсақ қолмен атқарылатын емес, керісінше, қатал талаптарды қажет ететін жұмыс еді. Ол өзінің барлық ісінде қатаң міндет сезімімен жетекшілік етті, ал оны істеу кезінде қайғы-қасіретке көңіл бөлмеді, немесе кездескен қарсылықтан қорқып үркіп қалған жоқ. Ол тым аспаздықпен және тым мақтанды болды, егер өлсе, оның ниеттері ақталар екенін білді, ал тірі қалса, жалақорлық пен ғиратсыздықтан арыла алатынын сезді. Міне, осылай болды.
History would do justice to the memory of the benevolent and heroic men who had first devoted themselves to this great work (factory reform). Nothing gave him so much satisfaction in the retrospect, as the humble part he had been permitted to take in this good cause. That he, with them, had been misunderstood, misrepresented, and maligned, was only what was to be expected in the nature of things. It was a hard battle, and he had fought it; hard things had to be said and he had said them. It was no kid glove work they had to do, but work that required roughish handling. He had been impelled by a stern sense of duty in all he had done, and whilst doing it had never stayed to sigh over the sorrow, or quail before the opposition he had encountered. He was too busy and too proud to turn aside to enter into explanations and defence, knowing well that if he died in harness his motives would receive posthumous vindication; that if he lived the battle out, he should live misrepresentation and prejudice down. And so it had proved
He campaigned on the inadequacy and mal distribution of relief during the Cotton Famine; attention was drawn to this and to Stephens' past history when there were riots on the relief issue in Stalybridge. In 1868 he lectured against disestablishment of the Irish Church. Stephens is buried in St John's Church, Dukinfield and commemorated by a blue plaque placed on the remains of the former Stalybridge Town Hall and an obelisk monument in Stamford Park. Rayner Stephens High School in Dukinfield is named after him.
Мақта дағдарысы кезіндегі көмектің жеткіліксіздігі мен дұрыс таралмауы туралы науқан жүргізді. Осы мәселе бойынша Сталибридждегі тәртіпсіздіктер кезінде осыған және Стивенстің өткен тарихына назар аударылды. 1868 жылы ол Ирландия шіркеуін таратуға қарсы лекция оқыды. Стивенс Дукинфилдтегі Сент-Джон шіркеуіне жерленген, бұрынғы Сталибридж қалалық әкімшілігінің қалдықтарына орнатылған көк тақтамен және Стемфорд паркіндегі обелиск ескерткішімен еске алынды. Дукинфилдтегі Рейнер Стивенс орта мектебі оның құрметіне аталды.
History would do justice to the memory of the benevolent and heroic men who had first devoted themselves to this great work (factory reform). Nothing gave him so much satisfaction in the retrospect, as the humble part he had been permitted to take in this good cause. That he, with them, had been misunderstood, misrepresented, and maligned, was only what was to be expected in the nature of things. It was a hard battle, and he had fought it; hard things had to be said and he had said them. It was no kid glove work they had to do, but work that required roughish handling. He had been impelled by a stern sense of duty in all he had done, and whilst doing it had never stayed to sigh over the sorrow, or quail before the opposition he had encountered. He was too busy and too proud to turn aside to enter into explanations and defence, knowing well that if he died in harness his motives would receive posthumous vindication; that if he lived the battle out, he should live misrepresentation and prejudice down. And so it had proved
He campaigned on the inadequacy and mal distribution of relief during the Cotton Famine; attention was drawn to this and to Stephens' past history when there were riots on the relief issue in Stalybridge. In 1868 he lectured against disestablishment of the Irish Church. Stephens is buried in St John's Church, Dukinfield and commemorated by a blue plaque placed on the remains of the former Stalybridge Town Hall and an obelisk monument in Stamford Park. Rayner Stephens High School in Dukinfield is named after him.