Уильям Пирс Фрай: Американ саяхатшысы және сенаторы
William P. Frye
Уильям Пирс Фрай (1830-1911) – американдық саяхатшы, Мэн штатының өкілі. Республикалық партия мүшесі, 30 жыл Сенатта қызмет етті. Саяси өмір туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мэйн штатының американдық саясаткері (1830–1911)
American politician from Maine (1830–1911)
Уильям Пирс Фрай (2 қыркүйек 1830 – 8 тамыз 1911) – Мэйн штатының американдық саясаткері. Республикалық партияның мүшесі, Фрай өзінің саяси мансабының көп бөлігін заң шығарушы ретінде өткізді. Ол Мэн штатының өкілдер палатасында, содан кейін АҚШ өкілдер палатасында қызмет етті, кейін АҚШ Сенатына сайланды және 30 жыл қызмет еткеннен кейін қызмет барысында қайтыс болды. Фрай саяси Фрай отбасының мүшесі, Уоллес Х. Уайт-младшийдің әкесі және Джон Марч Фрайдың ұлы. Ол сонымен қатар Певциан қоғамының көрнекті өкілі болды. Фрай консервативті республикашылардың "Ескі гвардия" фракциясының жетекшісі болды және Ереже, Сыртқы қатынастар, Ұлттық қаржы және Сауда сияқты маңызды комитеттерде ықпалын көрсетті. Ол көлік тасымалы саласын қолдауымен танымал болды, бірақ мемлекеттік субсидия алуға бірнеше рет тырысып, сәтті болмады. Ол сондай-ақ жоғары тарифтерді, жаңа аумақтарды қоса аннексияны және Атлантика мен Тынық мұхитты байланыстыратын канал құрылысын жақтады. 1898 жылы Гавайиді қосып алуды және Филиппин аралдарын сатып алуды қолдады. Президент Уильям МакКинли оны испан-американ соғысын аяқтау бойынша келіссөздер жүргізген бейбітшілік комиссиясына мүше етіп тағайындады.
William Pierce Frye (September 2, 1830 – August 8, 1911) was an American politician from Maine. A member of the Republican Party, Frye spent most of his political career as a legislator, serving in the Maine House of Representatives and then U. S. House of Representatives, before being elected to the U. S. Senate, where he served for 30 years before dying in office. Frye was a member of the Frye political family, and was the grandfather of Wallace H. White Jr., and the son of John March Frye. He was also a prominent member of the Peucinian Society tradition. Fry was a leader of the "Old Guard" faction of conservative Republicans, exerting his weight on such important committees as Rules, Foreign Relations, Appropriations, and Commerce. He was best known for supporting the shipping industry, but repeatedly failed to obtain government subsidies. He also supported high tariffs, expansion that sought additional territory and the canal connecting the Atlantic and Pacific. He favored the annexation of Hawaii and the acquisition of the Philippine Islands in 1898. President William McKinley appointed him to the peace commission that negotiated the end of the Spanish American war.
Өмірбаян
Фрай Мэн штатының Льюистон қаласында, Андроскоггин округінде дүниеге келген. Ол сол жердегі мемлекеттік мектептерде оқып, 1850 жылы Брансуиктегі Боудоин колледжін бітірген. Фрай заңгерлік білім алып, кейін адвокаттыққа қабылданды. 1853 жылы Мэн штатының Рокленд қаласында заңгерлік тәжірибесін бастады, бірақ кейін Льюистонға оралып, сол жерде заңгерлік қызметпен айналысты. Роклендте тұрғанда 1853 жылдың ақпан айында Каролина Спирге (1832–1900) үйленді. Фрай Льюистондағы Бейтс колледжінің құрылуына мұрын қойып, колледждің көп жылдық қамқорлар кеңесінің мүшесі болды. 1881 жылы Бейтстен LL.D. дәрежесін алды. Фрай 1864 жылы президенттік сайлауға қатысты. 1861 жылдан 1862 жылға дейін және 1867 жылы Мэн штатының Өкілдер палатасында қызмет етті. Кейін ол 1866 жылдан 1867 жылға дейін Льюистоның мэрі болып сайланды, одан кейін штаттың бас прокуроры болды. Фрай 1869 жылы бас прокурорлық қызметтен кетті. 1870 жылы АҚШ Өкілдер палатасына республикалық партиядан сайланды. Фрай 42-ші Конгресте және одан кейінгі бес Конгресте 1871 жылдың 4 наурызынан 1881 жылдың 17 наурызына дейін қызмет етті, содан кейін сенатор болып сайланғаннан кейін отставкаға кетті. Ол Сенатта 30 жылдан астам қызмет етті (18 наурыз 1881 – 8 тамыз 1911), 1883, 1889, 1895, 1901 және 1907 жылдары қайта сайланды. Сенаттағы қызметі барысында Фрай 54-62-ші Конгрестер аралығында уақытша президент болды. Вице-президенттік сол кезде екі рет бос болды: Гаррет Хобарттың қайтысынан кейін 1899 жылдың 21 қарашасы – 1901 жылдың 4 наурызы және Теодор Рузвельт президенттікке мұрагер болғаннан кейін 1901 жылдың 14 қыркүйегі – 1905 жылдың 4 наурызы. Фрай денсаулығының нашарлауына байланысты уақытша президенттік лауазымынан қайтыс болуына бірнеше ай қалғанда кетті. Оның орнын толтыру Сенат үшін қиын болды, өйткені көпшілікке ие болған республикашылар прогрессивтік және консервативтік фракцияларға бөлінді, әрқайсысы өз кандидаттерін ұсынды. Ортақ шешімге келуге бірнеше ай уақыт кетті. Ол осы лауазымда 15 жыл, 2 ай, 21 күн қызмет еткен. Фрай сонымен қатар Ережелер комитетінің төрағасы болды (47-49-шы Конгрестер). Фрай сонымен қатар Сауда комитетінің (50-62-ші Конгрестер) мүшесі және 1898 жылдың қыркүйегінде АҚШ пен Испания арасындағы Париж шартын түзету үшін Парижде өткен комиссияның мүшесі болды. Сенатор Фрай 1890 жылы құрылған Колумбия округінің Америка революциясының ұлдары қоғамының негіздеуші мүшесі болды. Фрай 1911 жылы Льюистон қаласында қайтыс болды. Ол Риверсайд зиратында жерленген. Льюистондағы Бейтс колледжіне жақын орналасқан сенатор Уильям П. Фрай үйі Ұлттық тарихи тізілімге енгізілген.
Frye was born in Lewiston, Maine, in Androscoggin County. He attended public schools there and graduated from Bowdoin College in Brunswick in 1850. Frye studied law and was later admitted to the bar. He began practicing in Rockland, Maine in 1853 but later returned to Lewiston, and practiced law there. While living in Rockland, he married Caroline Spear (1832 1900) in February 1853. Frye played a role in founding Bates College in Lewiston and served as a longtime trustee of the college. Frye received a LL. D. from Bates in 1881. Frye was a presidential elector in 1864. Frye served in the Maine House of Representatives from 1861 to 1862 and again in 1867. He was later elected as the mayor of Lewiston, holding that position from 1866 to 1867, when he became the state attorney general. Frye left the attorney general post in 1869. He was elected as a Republican in 1870 to the U. S. House of Representatives. Frye served in the 42nd Congress and the five succeeding Congresses from March 4, 1871, to March 17, 1881, when he resigned after being elected Senator to fill the vacancy caused by the resignation of James G. Blaine. He served over 30 years in the Senate (March 18, 1881 – August 8, 1911), and was reelected in 1883, 1889, 1895, 1901, and 1907. During his tenure in the Senate, Frye served as its President pro tempore from the 54th–62nd Congress. The Vice Presidency was vacant twice during that time: November 21, 1899 – March 4, 1901, following the death of Garret Hobart, and September 14, 1901 – March 4, 1905, after Theodore Roosevelt succeeded to the presidency. Frye resigned as president pro tempore due to ill health a couple of months before his death. Electing his successor proved difficult for the Senate, as the Republicans, then in the majority, were split between progressive and conservative factions, each promoting its own candidate. It took several months for a consensus way forward to emerge. At the time of his resignation he had served longer in that position then anyone else, 15 years, 2 months, 21 days. Frye was also the chairman of the Rules Committee (47th–49th Congress). Frye also was a member of the Commerce Committee (50th–62nd Congress) and a member of the commission which met in Paris in September 1898 to adjust the Treaty of Paris between the United States and Spain, ending the Spanish–American War. Senator Frye was a charter member of the District of Columbia Society of the Sons of the American Revolution when it was founded in 1890. Frye died in Lewiston in 1911. He is interred in the Riverside Cemetery. The Sen. William P. Frye House near Bates College in Lewiston is on the National Historic Register.