Англиядағы Эссекс графтығындағы West Bergholt ауылы: тарихы, географиясы, "Ең әдемі ауыл" конкурсындағы жетістіктері. Colchester қаласына жақын орналасқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вест Бергольт, бұрын Бергольт Саквилл деп аталған, Эссекс, Англиядағы ірі ауылдық ауыл және азаматтық приход, Саффолк шекарасына жақын және ежелгі Колчестер қаласына таяу орналасқан. Орта ғасырларға дейін тарихы бар бұл ауыл қазір Колчестер қалалық кеңесінің Батыс Бергольт және Ейт Аш Грин округінің құрамына кіреді. 2008 жылы ауыл 2-санатта жеңіске жетіп, "Эссекстегі ең әдемі және күтімді ауыл" конкурсында үшінші орын алды.
West Bergholt, formerly known as Bergholt Sackville, is a large rural village and civil parish in Essex, England, lying near the border with Suffolk, close to the ancient town of Colchester. With a history going back to medieval times the village is now part of the Colchester Borough Council seat of West Bergholt and Eight Ash Green. In 2008 the village won the Class 2 category, and was placed third overall in the "Best Kept Village in Essex" competition.
Ауыл
Ауыл Колчестер жолы, Чапел жолы және Лексден жолы құрайтын үшбұрыш ішінде және оның айналасында орналасқан. Ауылдың төңірегінде көптеген шаруашылықтар мен үлкен ормандық алқаптар жатыр, олардың ішінде Hillhouse Wood бар, ол жергілікті халық арасында әрдайым "Bluebell Wood" деп белгілі болған және Woodland Trust қоры жергілікті адамдардың көмегімен сатып алған. Орман ішінде көптеген серуендеу жолдары бар, және кейде әртүрлі тұқымдағы еліктердің көшіп келуін байқауға болады. "Эльмер" ет дүкені болды. "Дигби" – бұл жалпы мақсаттағы дүкеннің аты, қазір ол Шығыс Англия ынтымақтастық қоғамына тиесілі. Мистер Дигбидің ұлы Колчестерге дейін жергілікті автобус қызметін іске асырды.
The village lies in and around a triangle formed by Colchester Road, Chapel Road and Lexden Road. Around the village lie numerous farms and large areas of woodland, including Hillhouse Wood, always known locally as Bluebell Wood, which was purchased by the Woodland Trust with the help of local people. Many walks exist through the wood, and a migrant population of various breeds of deer can sometimes be seen. Elmer's was the butcher shop. Digby's was the name of the general store, which is now the East of England Co operative Society. Mr Digby's son drove a local bus service to Colchester.
Тарихқа дейінгі
Тарихқа дейінгі, Темір дәуірі және Рим кезеңіне жататын Вест Бергольт Холл, Сент-Мария шіркеуі және жақын жерлерден табылған материалдар осы аймақта үздіріліссіз қоныс болғанын көрсетеді. Парохияда шашыраңқы түрде табылған заттарға саздағы бірнеше палеолиттік балқылар, Темір дәуірі мен Рим кезеңіне жататын қыш ыдыстар мен монеталар кіреді. Хилл Хаус шаруашылығының оңтүстігінде белгісіз егістік іздерінің кең аумақтары бар. 1977 жылы жүргізілген археологиялық қазбалар Читтс Хилл көпірінің оңтүстігінде қола дәуіріне жататын зиратты анықтады. Қазба кезінде жеті дөңгелек ор табылды, олар бұрынғы орталық үйінділер деп саналады және олардың ішінде құмыралардағы кремациялық жерлеулер болды, кейбіреулері тік тұрды. Он кремация құмырасыз, ал бесеуі балаларға тиесілі болды. Сырғыштар, пышақтар және кескіш сынықтарды көрсететін неолиттік тас құралдары табылды. Табылған қыш ыдыстар б.з.д. 1500-1000 жылдар аралығында жасалғанын көрсетті.
Prehistoric, Iron Age, and Roman material from West Bergholt Hall, St. Mary's church, and nearby sites suggest that the area may have been continuously settled. Scattered finds in the parish include several Palaeolithic axes from the heath, Iron Age and Roman pottery and coins. There are large areas of undated cropmarks to the south of Hill House farm. An archaeological dig carried out in 1977 found evidence of a Bronze Age cemetery just to the south of Chitts Hill Bridge. The dig found seven circular ditches, believed to be former central mounds, which contained cremation burials in urns, some upright. Ten cremations were found without urns and five were of children. Neolithic flints were discovered, representing scrapers, blades and cutting flakes. The pottery found dated the site to between 1500 and 1000 BC.
Нормандықтар
Нормандықтар 1066 жылғы жаулаудан кейін 1067 жылы ауылға жетті. Англосаксондар ауылды Bergholta деп атаған, яғни «төбедегі орман» (осы жердегі орман – ауыл шетіндегі қазіргі Hillhouse Wood деп саналады). Ауылда бұдан бұрын да шіркеу болған, қазіргі «Ескі шіркеу» орнында ағаштан салынған, бір бөлмелі ғимарат түрінде, бірақ орта ғасырларда Лексден жүзіндегі ең сирек халық тұратын қауымдардың бірі болды. 1066 жылы еркін тұрғындар, тәуелді тұрғындар және құлдардың жалпы саны 27 болса, 1086 жылы шамамен 32-ге жеткен. 1377 жылы тек 105 тұрғын ғана жеке салық төлеген. Нормандықтар келгенге дейін ауыл екі жер иесінің арасында бөлінген: Леофвин Кроз, меншік иесі, және Альфейс Годинг. Олардың орнына Норман барондары Роджер де Пуату мен Ричард Фиц Гилберт келді. Роджер де Пуату 1102 жылы король Генрих I-ге қарсы бүлік көтеріп, Нормандияға қуылды және оның жерлері тартылып алынды. Ричард Фиц Гилберт король Генрихтің жағында болды және жерін сақтап қалуға рұқсат алды.
The Normans reached the village in 1067, after their conquest of 1066. The village had already been named Bergholta by the Anglo Saxons, meaning "wood on a hill" (the woodland in reference here is believed to be the modern Hillhouse Wood on the outskirts of the village). The village also already had a church, in the form of a wooden single celled building on the site of the current "Old Church", although was one of the least populous parishes in Lexden Hundred in the Middle Ages. The combined total of free tenants, unfree tenants, and slaves was 27 in 1066 and probably 32 in 1086. In 1377 only 105 inhabitants paid the poll tax. Until the arrival of the Normans the village was split between two landowners: Leofwin Croz, Lord of the Manor, and Alfays Goding. They were replaced by Norman barons, Roger de Poitou and Richard fitz Gilbert. Roger de Poitou rebelled against the King Henry I in 1102, was banished to Normandy and his lands were removed. Richard fitz Gilbert was aligned with King Henry, and was allowed to retain his land.
Бергольт Саквилл
1119 жылы Гербан де Саквиллдің ұлы Роберт Саквилл қожалық иегері болғаннан кейін ауыл атын Бергольт Саквиллге өзгертті. Саквилл әулеті Нормандық жаулап алу кезінде Англияға келді, ал Роберт Король сарайының мүшесі және Генрих патшаның жақын досы болды. 1106 жылы Тиншебрей шайқасында ол патша үшін күресті. Ол діншіл адам болды, алғашқы ресми Сент-Мария шіркеуінің пасторы болды және ауылдағы жерін Колчестердегі Сент-Джон аббаттығына сыйға тартты. Бұл жерді Алмери діни қызметкері басқарды, ол Алмери шаруашылығынан түскен табысты ауылдың кедейлеріне берді. Содан бері осы шаруашылықтың атын айтуда шатасушылықтар туды және қазір ол Армюри шаруашылығы деп белгілі. Король Генрих VIII монастырларды таратып жібергеннен кейін, 1544 жылы ол жер Ричард Дюкке сатылды, ол король басып алған жерлерді басқаруға жауапты мемлекеттік қызметкерлердің бірі болды. Алайда, 1544 жылы Джон Саквилл осы жерді Саквилл әулетіне қайтарды. Бергольт патшамен әрқашан жақсы қарым-қатынас жасай алмады. Король Джон билігі кезінде Жордан Саквилл патшаның ықыласын жоғалтты (Жордан бүлікші барон болды және Магна-Картаға қол қоюын көру үшін Реймнің жиырма бес пэріне көмектескен адам болды) және оның барлық жері, соның ішінде Бергольт иелігі, алынып тасталды, тіпті оның әкесі және бұрынғы иегері Джеффри Саквиллді Джон сер титулына ие еткеніне қарамастан. Алайда, 1216 жылы король Генрих III таққа отырғанда Жорданға барлық жері қайтарылды. Кейін оның немересі, сондай-ақ Жордан деп аталған, король Генрих III-ке қарсы барондық көтеріліске қатысты, ол 60 жасында елді басқаруға лайық емес деп мәлімдеді және 1265 жылы Эвешем шайқасында тұтқынға алынды. Алайда, король оның әкесімен достық қарым-қатынаста болғандықтан, ол бір жылдан кейін кешірілді. Жорданның мұрагері Эндрю Саквилл, оның ұлы және мұрагері Эндрю Саккилл, әкесі қайтыс болған кезде кәмелетке толмаған және Корольтің қамқорлығына алынды, сондай-ақ Довер қамалында тұтқынға алынды. Алайда, корольдің арнайы бұйрығымен ол патшайымның үйінің құрметті әйеліне үйленді, осылайша ол корольдің ықыласына ие болды, сонымен қатар отбасылық жерін Шығыс Сассексте алды. Ол 1291 жылдан бұрын қайтыс болды және Бергольт Холл оның ұлына, тағы бір Эндрю де Саквиллге өтті. Екінші Эндрю 1316 жылы қайтыс болғанға дейін иелік етті және оның орнына оның ұлы, үшінші Эндрю де Саквилл келді, оған 1347 жылы Эдуард III Бергольт қаласында еркін күзетшілік берді, оған өз иелігінде аң аулауға мүмкіндік берді. Ол 1370 жылы қайтыс болды, ал Бергольт залы оның жесірі Модқа өтті. Эндрюдің иелік ету кезінде Бергольт 1327 жылға қарай Лексден жүзіндегі ең кедей приходтардың біріне айналды, ең жоғары жеке салық төлеуші 7s ½d болып бағаланды, бұл ауылға байлық әкелген мата өндірісінің өркендеуінен бұрын болған. Мод Майкл де ла Польдің ағасы Эдмунд де ла Польге тұрмысқа шықты, ол Саффолк графының өмірінде иелік етті, бірақ 1393 жылы қайтыс болғаннан кейін, иелік сэр Томас Саквиллге, мүмкін, заңсыз ұлы Эндрю де Саквиллге (өлген 1370), өйткені оның екі заңды ағасы - жас сэр Эндрю (шамамен 1340-1366) және Джон - әкесінің өмірінде қайтыс болды. Алайда, бұл тек сегіз ай бойы оның немесе Фоллидің Саквиллдері заңды мұрагерлер ме деген даудан кейін болды. Сэр Томас Ланкастер герцогінің, жер иелерінің жаңадан келген адамының, соттарда сотталуына, герцогтік саябақтарда аң аулауына және герцогтің мөрімен берілген комиссияны өртеуіне, кісі өлтірушілерге көмектескені және баспана бергені үшін уақытша түрмеге қамалуына дейін, өте толқыған өмір сүрді. Ол патшаның сүйіктісі сэр Джеймс Бернерспен жақсы қарым-қатынаста болды, ол оған патша кешірімін алды. Ол Сассекс депутаты болды. Ол жергілікті депутаты және Төменгі палатаның спикері болған кезде Джон Доревард бірнеше патшалық лицензиялар беру үшін, Стэнвей шіркеуінде әншілік ашу үшін, Бергольттегі капелланның табысын арттыру және оның Тендринг иелігін Колчестердегі Сент-Джонс абаттығына беру үшін Парламенттен өзіне тиесілі 200 маркадан бас тартты. 15 ғасырдың соңында ауылдағы сыра бағасы тым жоғары болды және Бергольт Саквиллдің соты төрт сыра өндірушіге сыра үшін тым көп ақы төлегені үшін айыппұл салды, өйткені белгіленген мөлшерден жоғары ақы алу құқық бұзушылық болды. Ауылдағы сыраны татып көретіндерге де айыппұл салынды, өйткені мұндай мәселелерді қадағалау олардың міндеті еді. Сэр Томас 1433 жылы қайтыс болды және әулет оның ұлы Эдуардқа өтті (өлген 1450). Оның орнын ұлы Хамфри (1488 ж. қайтыс болды) басқарды, ол иемденуді ұлы Ричардқа (1523 ж. қайтыс болды) қалдырды. Одан кейін оның ұлы Джон Саквилл, Эст Гриндстед депутаты және Энн Болейннің тәтесі Маргарет Болейнге үйленді. Джон, көптеген ата-бабаларынан айырмашылығы, Эссексте тұрған, бірақ бұл, әдетте, оның Маунт Бюрестегі басқа иелігі болған, өйткені ол ондағы кедейлерге сыйлықтар берді, бірақ Бергольтқа емес. Иелік содан кейін Джон Саквиллдің ұлы, сэр Ричард "Толы Сак" Саквиллге өтті, Чичестер депутаты, оның ұлына қалдырған зор байлығы мен мүлігі үшін осылай аталды, 1557 жылы Барон Бакхерст титулын алды. Ричардтың інісі Джон Саквиллдің (сондай-ақ Эст Гриндстед депутаты) ауылда тұруға ниеттенгеніне сеніледі, әкесінің ізімен Эссексте тұрып, Ричард Дюктан Бергольттағы "Алмери" сатып алды, ол да депутат болды. Оның 1566 жылы қайтыс болғаннан кейін, иелік оның жесірі Винифредтің қамқорлығында болды, ол Уинчестер графы, маркиз Джон Поулетке (1576 ж. қайтыс болды) үйленді. Ричардтың ұлы Томас, Дерби графы болды, 1571 жылы иелікті Джон Дистерге сатты, ол 1575 жылы иелікке ие болды. Бұл сатып алу Дистер үшін пайдалы болады деп үміттенді, өйткені ауылда осы кезеңде халық саны өсіп, шайқастар өлім-жітімнен екі есе көп болды, бірақ кейбір тарихшылар көптеген адамдар Колчестерге көшкенін айтады. Бұл ауылда Саквилл әулетінің соңы болды, бірақ олар Сент-Мария шіркеуінің пасторларын тағайындау құқығын сақтап қалды. Ауылдың аты 1910 жылға дейін Батыс Бергольтқа өзгертілген жоқ. 16 ғасырға қарай ауыл мата саудасының өркендеуіне қатысты және көптеген ауыл тұрғындары матадан табиғи майларды кетірумен және жүн ирумен айналысты. Алайда, бұл өркендеу 1557 жылғы Парламент Актісімен, нарық қаласында ғана жүн матасын жасауға және сатуға тыйым салғаннан кейін, жартылай жойылды. Осылайша, жергілікті Колчестер қаласы зардап шекпеді, бірақ Бергольт қаланың бір бөлігіне кірмеді. Нәтижесінде, Бергольт Бокинг пен Дедхэммен бірікті және заңды өзгерту үшін Парламентке өтініш жасады. Олар Эссекс графтығындағы әртүрлі қалаларда жүн матасын жасауды жалғастыру туралы Актіні қабылдауға жетті. Бұл актіде қала деп аталған үш ауылға жеті жылдан астам сауда жасаса, олар өз бизнесін жалғастыруға рұқсат берді. 1565 жылы Лав қайырымдылығының негізін қалаушы Томас Лав қайтыс болды және ауылдың кедейлеріне жер сатып алу және жалға беру үшін ақша қалдырды, өйткені ол ауылға келгенде жылы қарсы алынған.
The village changed its name to Bergholt Sackville in 1119 after Robert Sackville, son of Herband de Sackville, became Lord of the Manor. The Sackville family came to England during the time of the Norman Conquest and Robert was a member of the Royal Court and close friend of King Henry fighting for him at the Battle of Tinchebray in 1106. He was a religious man who became the first official rector of St. Mary's Church and donated a estate in the village to St John's Abbey of Colchester. This estate was run by the Almery Priest, who gave the profits from the running of the Almery Farm to the poor of the village. Over the years there has been a confusion in the name of this farm and it has now become commonly known as Armoury Farm. After the dissolution of the monasteries by King Henry VIII the estate was sold to Richard Duke in 1544, who was one of the civil servants responsible for administrating land seized by the King. However, the estate was finally brought back into the Sackville family by John Sackville in 1544. Bergholt has not always managed to maintain good relations with the Crown. During the Reign of King John, Jordon Sackville got on the wrong side of the King (Jordon was a rebel Baron and said to be an assistant to one of the twenty five Peeres of the Reamle to see the Magna Carta signed) and had all of his land removed, including the Bergholt Manor, even though his father and previous Lord of the Manor, Geoffrey Sackville, was knighted by John. However, fortune landed on Jordon's side, as when King Henry III came to the throne in 1216 Jordon was granted all his land back. Although then his grandson, also called Jordon, assisted in the Barons' Revolt against King Henry III, claiming that he was not fit to rule the country in his 60s and was taken prisoner at the Battle of Evesham in 1265. However, as the King was a friend of his grandfather, he was pardoned after a year. Jordon's heir, Andrew Sackville whose sonne and heire, named Andrew Sackuill, was underage at the time of his father's death and was placed under the King's Ward, was likewise imprisoned in Dover Castle. Nevertheless, by the special command of the King, he married an Honourable Ladie of the household to Queen, whereby he not only gained the King's favour, but the greatest part of his inheritance, gaining the family's land in East Sussex. He died before 1291 and Bergholt Hall passed to his son, another Andrew de Sackville. The second Andrew held the manor until his death in 1316 and was succeeded by his son, a third Andrew de Sackville, who, in 1347, was given free warden in Bergholt by Edward III, allowing him to kill game in his manor. He died in 1370, and Bergholt Hall passed to his widow Maud. During Andrew's reign as Lord of the Manor Bergholt had become one of the poorest parishes in the Lexden Hundred by 1327 with the highest individual taxpayer be assessed being 7s. ½d, this was before the boom in the cloth industry which brought wealth to the village. Maud married Edmund de la Pole, brother of Michael de la Pole, Earl of Suffolk, who took control of the Manor during her lifetime, but after her death in 1393 the manor passed to Sir Thomas Sackville, the son, possibly illegitimate, of Andrew de Sackville (d. 1370), as both of his legitimate half brothers – Sir Andrew the younger (c. 1340–1366) and John – died in their father's lifetime. However, this only occurred after an eight month dispute as to whether he or the Sackvilles of Fawley were the rightful heirs. Sir Thomas led quite an eventful life, from preventing the Duke of Lancaster, a newcomer to the landed gentry, from holding courts, poaching in the duchy parks and burning a commission issued under the Duke's seal, to being temporarily imprisoned for abetting and harbouring murderers. He was luckily in good favour with the King's favourite Sir James Burners, who got him a royal pardon. He was the MP for Sussex. During his time as Lord of the Manor, the local MP and Speaker of the House of Commons, John Doreward waived 200 marks that were owed to him from Parliament in returned to be granted with several royal licenses, to found a chantry in Stanway church, to augment the income of the chaplain at Bergholt and to alienate his manor of Tendring to St John's Abbey in Colchester. At the end of the 15th century the price of ale had become too high in the village and the Bergholt Sackville Manorial Court charged four brewers for charging too much for their beer, as it was an offence to charge above the fixed rate. The village ale tasters were also fined, as it was their responsibility to keep an eye on such matters. Sir Thomas died in 1433 and the manor passed to his son Edward (d. 1450). He was succeeded by his son Humphrey (d. 1488) who left the estate to his son Richard (d. 1523). He was followed by his son John Sackville, Esq., Member of Parliament for East Grinstead and married to Margaret Boleyn, aunt of Anne Boleyn. John, unlike many of his ancestors, had lived in Essex, although it was most likely his other estate in Mount Bures, as he bequeathed sums to the poor there but not Bergholt. The manor then passed to John Sackville's son, Sir Richard "Fill Sack" Sackville, MP for Chichester, nicknamed by reason of his great wealth and the vast patrimony which he left to his son, created Baron Buckhurst in 1557. It is believed that Richard's brother John Sackville (also MP for East Grinstead) intended to set up residence in the village, following in his father's footsteps by living in Essex, as he bought the ‘Almarye' in Bergholt from Richard Duke, a fellow MP. After his death in 1566 the manor was held in dower by his widow Winifred, who married Sir John Paulet, Marquess of Winchester (d. 1576). Richard's son Thomas, who became Earl of Dorset, sold the reversion of the manor in 1571 to John Dister, who gained possession in 1575. This purchase was probably hoped by Dister to be a quite lucrative move with the village undergoing a population boom during this period, when baptisms were nearly double the burials, although some historians believe that many people most likely migrated to Colchester. This was end of the Sackville family in the village, although they kept the right to appoint the Rectors of St Mary's. The village name was not changed to West Bergholt until 1910. By the 16th century, the village was involved in the booming cloth trade and many of the villagers were employed in removing the natural oils from the cloth and spinning wool. However, this prosperity was almost removed from the village by the 1557 Act of Parliament, which forbade the making or selling of any woollen cloth except in a market town. Thus, the local town of Colchester was unaffected, but Bergholt was not included as part of the town. Consequently, Bergholt allied with Bocking and Dedham and petitioned Parliament for a change in the law. They were successful in passing the Act for the Continuance of the Making of Woollen Clothe in Dyvers Townes in the Countie of Essex. This allowed the three villages, called towns in the act, to carry on their businesses providing they had been trading for seven or more years. In 1565, Thomas Love, founder of Love's Charity, died and left a sum of money to acquire land and rent it to the poor of the village, as he had received such a warm welcome when visiting the village during his lifetime.
Чиркінде қиындықтар
Елизавета I-ге ауылдың діни қызметкерлерімен туындаған мәселелерді шешу үшін екі рет араласуға тура келді. Алғашқы қиындықтарды преподобный Эдмунд Таррелл викарий тудырды, ол көп уақытын пабтарда өткізгенімен және шіркеуде жеткілікті уақыт болмағанымен белгілі болды. Корольдікке, викарий кешкі құлшылыққа қатыспағаны және әйелге соңғы қасиетті рәсімді жасамай кеткені туралы хабарлама жеткен соң, оның Колчестердегі пабта болғаны және табылмай кеткені анықталды. Оның ең ауыр қылмысы – Генрих VIII патшаның соңғы діни доктринасын оқымауы, оған өлім жазасы қарастырылған. Бірақ ол осы жазадан құтылуға үміттенді. Кейінірек, 1581 жылы, қауымның бір мүшесі королеваға ауылдың викарі, преподобный Ричард Кирби, оның жаңа дұға кітабы енгізілгеннен кейін ағылшын тілінде қызмет өткізуден бас тартқанын хабарлады. Ол дұға кітабы латын тілінде қалуы керек деп талап етті және королеваның реформалары "саяси тұрғыдан дұрыс емес" екенін айтты. Кирби елге опасыздық жасады деп айыпталды, бірақ ол оны мойындамады. Айыптаушы өзгергеннен кейін қылмыстық іс тоқтатылды. Ал он алты жылдан соң королева оны қызметтен шеттетуге бұйрық берді. Кейіннен, ауыл тұрғындарына кім патша екенін еске түсіру үшін король Яков I шіркеу ішіне өзінің патшалық елтаңбасын салғызды. Бұл елтаңбаны әлі күнге дейін көруге болады, галереяда тұрып, алтарьға қарасаңыз. Елтаңбада "Exurgat Deus Dissipenter Inimice" деген жазу бар, бұл 68-ші псалмның алғашқы жолы ("Құдай көтеріліп, жауларын шашыратып жіберсін"). Яковтың елтаңбасының қарамағында 1816 жылы сатып алынған Ганновер елтаңбасы орналасқан. 1613 жылы викарий болып тағайындалған Грегори Холландқа 1644 жылы роялист және конформист ретінде, сондай-ақ құдайсыз мінез-құлқы үшін қызметтен алынады деген қауіп туды, себебі ауыл Ағылшыл азамат соғысы кезінде парламентарийлерге жақтас болды. Оған қызметін сақтап қалуға рұқсат берілді. Алайда, 1650 жылы преподобный Грегори Холландты Азамат соғысы кезінде роялист үгіттерін уағыздағаны, мас болу және шіркеуде ант беруі үшін Ашулы министрлер комитеті алдына шақырды. Оның басты кінәсі – роялист үгіттерін уағыздауы және "шаруалар мен саудагерлерге құтқарылу құпиясын білу қажет емес, тек өзіне және осындай адамдарға ғана қажет" деп мәлімдеуі. Бұл тыңдаудың нәтижесі – оған Бергольттегі викарий лауазымында қалуға рұқсат етілді, бірақ еншідегілер оған жалақысының көп бөлігін төлейтін пасторды сайлады. Пастор конформист Роберт Биллио болды. Алайда, бір топ қауым мүшелері ректордың пікірлеріне риза емес еді және 1655 жылы Сэмюэл Скиллингхэм, Мэри Кук және Джонатан Бандок уағыздың соңында тұрып, оның уағыздағандарына өз пікірлерін білдіріп, содан кейін өздерінің діни тәжірибелері туралы әңгімелесуді жалғастырды, бұл сол кездегі квакерлерге тән еді. Олар Колчестер қамауында тұтқындалды. Скиллингхэмге Стивен Дэви, Джон Чайлд, Джон Крофиер, Мозес Дэви және Дэниел Бикналлмен бірге ондық үшін де шағым жасалған, бірақ олардың прокурорларының өліміне байланысты айыптар алынып тасталды. Алайда, Скиллингхэм кейіннен Ветэрсфилдте өткен кездесуге қатысқаны үшін Заки Чайлдпен ұрысты, ал Джон Чайлдтің атын одан алды. Азамат соғысы кезінде Бергольт иеленушісі поэт және роялист тыңшы сэр Джон Денэм болды. Ол корольдік отбасының қалған мүшелерімен бірге Голландияға жер аударылды, ал оның үлкен құмар ойындар бойынша қарыздар болғандықтан, оның мүлкі өзінің саяси жауы сэр Харботтл Гримстонға, 2-ші баронетке, Колчестердің рекордері және депутатына сатылды. Бұл мәселе тек қана діни қызметкерлерге ғана қатысты емес: 1520 жылы шіркеудің бір мүшесі кафедрада ректорды жалған, анттан бас тартқан адам деп атап, оны қорлаған, ол протестанттық көзқарасты ұстаған болуы мүмкін. 1556 жылы қауымның мүшесі Агнес Джордж, Стратфорд шейітінің бір бөлігі, Мэри патшайымының ықыласынан айырылды, өйткені ол шіркеуде қызмет Рим католик дәстүрінде жүргізілмейінше, оған барудан бас тартты. Содан кейін ол 12 адаммен бірге Лондон епискобы, преподобный Эдмунд Боннердің алдында сотталды. Ньюгейт түрмесінде болған кезінде ол Рим папасына қарсы хат жазып, оны антихрист деп атады, ол Римде емес, Мәсіхтің шіркеуінде шомылдыру рәсімінен өтті және нан мен шараптың Мәсіхтің денесі мен қанына айналғандығына сенуден бас тартты. Ол Стратфордта 20 мың адамның алдында өртеліп өлтірілді. 1879 жылы Стратфорд Бродвейдегі Сент-Джон шіркеуінің бақшасында қуғын-сүргін кезінде Стратфордта өлім жазасына кесілген және азапталған барлық адамдарды еске алу үшін үлкен ескерткіш орнатылды. Агнес Джорджтың күйеуі Ричард, жұмысшы, 1557 жылы да тұтқындалды. Ол өлім жазасынан құтылды, бірақ оның екінші әйелі Кристина да өртеліп өлтірілді, бұл жолы діни бұзықшылық үшін, сондай-ақ Солтүстік Эссекстен келген екі адаммен бірге. Олар да Эдмунд Боннердің үкіміне ішкі тартып, олар "басқа христиандарға қауіпті және мемлекетке зиянды" екенін айтты, себебі олар байлықты қайта бөлуге сенді. Олар 1558 жылдың 26 мамырына дейін Колчестер қамауының подвалында ұсталды, содан кейін олар Жоғары көшедегі Мут Холлдың сыртында көпшіліктің алдында өлім жазасына кесілді. Бұл Джордж отбасының тарихының соңы емес. Солтүстік Эссекстің қауымдарында діни бұзықшыларға қарсы тағы бір іздеу кезінде Ричард Джорджты қоса алғанда жиырма екі протестант Колчестерде сұраққа алынып, сотқа жіберілді. Бір әйел Челмсфордта Рим католик шіркеуіне қайта оралуға келіскеннен кейін босатылды. Көзі куәгерлердің айтуынша, топтың қалған бөлігі қашуға жеткілікті мүмкіндік алған және жақсы күтім көрген. Олар Эдмунд Боннердің үйінде сотталды, онда топқа қатысушыларға протестантизмге өтуге шақыру мүмкіндігі берілді. Боннер өзінің агенттеріне топты пікірлерінен қайтаруға тырысуды бұйырды, бірақ агенттер олардың тым "белсенді және жабырқау" екенін хабарлады. Боннер көптеген адамдарды өртеушілікке жіберудің наразылық пен төңкеріске әкелуінен қорқып, католиктер мен протестанттардың екі жағына да ұнайтын сенімді жариялау туралы келісімге келді, оған олардың барлығы қол қойды. Содан кейін топ Эссекске өздерінің жолымен қайта оралуға жіберілді. Алайда, Ричард Джордж және оның әйелі Рим католиктеріне қатысты ұстанымы үшін қайтадан тұтқындалды және Колчестер қамауына қамалды. Джорджтер үшін сәтті жағдайға орай, Елизавета патшайым олардың түрмеде болған кезде таққа отырды және протестанттарды қуғын-сүргіннен арылтырды. Олар босатылды.
Queen Elizabeth I had to step in twice to sort out problems with the village vicars. The first troublesome vicar was Reverend Edmund Tarrell, who was noted for spending too much time in the public houses and not enough time in the Church. The Queen had to intervene after it was reported that the vicar had failed to attend evensong and failing to give the last rites to a woman as he was in a Colchester pub and could not be found. His most serious offence, which he managed to escape, was not reading out King Henry VIII's latest religious doctrine, which carried the penalty of death. Later in 1581 it was reported to the Queen by a member of the congregation that the village's vicar, Reverend Richard Kyrby, refused to conduct the service in English after the introduction of her new Prayer Book, which he claimed should remain in Latin and that the Queen's reforms were "politically incorrect". Kyrby was tried for treason, which he denied. The case was dropped after the accuser backed down. Sixteen years later the Queen stepped in and had him removed. Later on, to remind all the villagers who was king, King James I had his royal coat of arms painted in the Church. This coat of arms can still be seen to this day if one stands in the gallery and looks towards the altar. The motto on the arms reads "Exurgat Deus Dissipenter Ininice", this is the opening line of Psalm 68 (Let God arise and let His enemies be scattered). Opposite James's arms is a set of Hanoverian arms acquired in 1816. There is evidence that the village was sympathetic towards the Parliamentarians during the English Civil War as Gregory Holland, inducted as vicar in 1613, was threatened with removal in 1644 as a royalist and conformist, and for ungodly behaviour. He was allowed to retain the living. However, in 1650, Reverend Gregory Holland was called before the Committee for Scandalous Ministers for preaching Royalist sermons during the Civil War, along with drunkenness and swearing in Church. His main offence was preaching royalist sermons and claiming that it was "not fir got farmers and tradesmen to know the mystery of their salvation, but only for himself and such as he." The result of this hearing was that he was allowed to continue in his post as vicar at Bergholt, but that the parishioners elect him a curate, who would pay him the majority of his stipend. The curate chosen was nonconformist, Robert Billio. However, a group of parishioners were still not happy with the Rector's views and in 1655 Samuel Skillingham, Mary Cooke and Jonathan Bundock, all waited until the end of the sermon before standing up and giving their view of what he preached and continued afterwards to talk about their own religious experiences, which was typical of Quakers of the time. They were imprisoned in Colchester Castle. Skillingham was also sued for Tithes along with Stephen Davy, John Child, John Crofier, Moses Davy and Daniel Bicknall, but the charges were dropped following the death of their prosecutors. However, Skillingham was later beaten with Zacky Child for attending a meeting at Wethersfield, while John Child had his horse taken from him. During the Civil War, the Lord of Bergholt Manor was Sir John Denham, a poet and Royalist spy. He was exiled to Holland, along with the rest of the Royal Family, and because of his large gambling debts his property was sold to his political enemy Sir Harbottle Grimston, 2nd Baronet, Recorder and MP for Colchester. It was not only the vicars that were in trouble:a parishioner who in 1520 abused the rector in the pulpit, calling him a false, forsworn man, may have held Protestant views. In 1556 a member of the parish, Agnes George, part of the Stratford Martyrs, was out of favour with Queen Mary, for refusing to attend church until the service was no longer conducted in the Roman Catholic tradition. She was then tried before the Bishop of London, Reverend Edmund Bonner, along with 12 others. During her time at Newgate Prison she wrote a letter attacking the Pope for being the Anti Christ, saying that she was baptised in Christ's Church not Rome and refusing to believe that bread and wine became the body and blood of Christ. She was burned at Stratford before 20,000 people. In 1879, a large monument was erected in St John's churchyard in Stratford Broadway, to commemorate the thirteen and others who were executed or tortured in Stratford during the persecutions. Agnes's husband Richard, a labourer, was also arrested in 1557. He escaped execution but his second wife, Christine, was also burnt, this time for heresy, along with two others from North Essex. They too were sentenced by Edmund Bonner, who claimed that they were "a spirited danger to other Christians" and a hazard to the state because they believed in redistribution of wealth. They were held in the Colchester Castle dungeon until 26 May 1558 when they were executed in front of a large crowd outside Moot Hall on the High Street. This was not the end of the saga for the George family. In another hunt for heretics in the parishes of North Essex, twenty two Protestants, including Richard George, were interrogated at Colchester and were sent to London, bound in chains and rope, for trial. One woman in the group was set free at Chelmsford after agreeing to convert to the Roman Catholic Church. Witness accounts claimed that the rest of the group had ample opportunity to escape and were treated quite well. They were tried at Edmound Bonner's house, where the group took the opportunity to ask the crowd attending to convert to Protestantism. Bonner asked his agents to try to persuade the group to recant but the agents informed him that they were too "desperate and obstinate". Bonner, fearing that sending too many to the stake would cause unrest and maybe riots, came up with a compromise of a confession of faith that pleased both Catholics and Protestants, which they all signed. The group were then set free to make their own way back to Essex. Alas, Richard George, and his wife, were rearrested for his attitude towards Roman Catholics and imprisoned in Colchester Castle. In a fortunate turn of events for the Georges, Queen Elizabeth was crowned during their imprisonment and ended the persecution of Protestants. They were set free.
Патшаның қаһары
1540 жылы Джон Абеллдің ұлы, Бергольттегі Кукс Холл иесі, Генрих VIII патшаның бұйрығымен Смитфилдте өлім жазасына кесілді. Ауылдағы Кукс Холл үйінде тәрбиеленген Томас Абелл, Генрихтің бірінші әйелі Арагондық Екатеринаның жеке рухани кеңесшісі болды, ал король Анна Болейнге үйлену үшін одан ажырасуды қалаған. Генрих Екатеринаға үйленгенде Құдайдың заңын бұзғанын және неке жарамсыз екенін мәлімдеді. Королеваның жеке рухани кеңесшісі Испанияға құпия сапар барып, корольдің ажырасу ісіне қарсы тұруға тырысты. Англияға оралған соң ол корольге қарсы пікірлерін баспа беттерінде де, уағыздарында да білдірді – бұл сөзсіз салдарға әкелді. Лондон мұнарасында жеті жыл тұрғаннан кейін, оған былай деп үкім шығарылды: "тірідей таңылсын, ағашқа ілініп, дене мүшелері кесіліп, отқа жанып, ішегі көз алдында өртеніп, басы шабылып, патшаның қалауынша денесі төрт бөлікке бөлініп, құдай жаныңа жарылқасын". Лондон мұнарасындағы түрмесінің қабырғасында ол түрмеде отырған кезінде өрнектеп салған, үстінде "Томас" есімі жазылған, "А" әрпі бар қоңырау бейнесін әлі де көруге болады. Ол 1886 жылдың 29 желтоқсанында Рим папасы Лев XIII-тің шешімімен елу төрт ағылшын шейітінің бірі ретінде қасиетті деп жарияланды.
In 1540, the son of John Abell, Lord of the Manor of Cooks Hall, Bergholt, was executed at Smithfield on the orders of King Henry VIII. Thomas Abell who was brought up at Cooks Hall in the village, was chaplain to Henry's first wife, Catherine of Aragon, whom the King wanted to divorce to marry Anne Boleyn. Henry claimed that when he married Catherine, he had broken God's law and the marriage was invalid. On a secret mission to Spain, the Queen's chaplain sought to destroy the King's case for divorce and back in England, he argued against the King both in print and from the pulpit – with the inevitable result. After seven years in the Tower of London he was sentenced to "be drawn on a hurdle to the place of execution, there to be hanged, cut down alive, your members to be cut off and cast in the fire, your bowels burnt before your eyes, your head smitten off, your body to be quartered at the King's will, and God have mercy on your soul." There is still to be seen on the wall of his prison in the Tower of London a rebus consisting of the symbol of a bell with an A upon it and the name Thomas above, which he carved during his confinement. He was beatified by Pope Leo XIII as one of a group of fifty four English Martyrs on 29 December 1886.
Қазіргі Бергольттің дамуы
1725 жыл ауылдың ең ірі пабы – «Ақ Харт» туралы жазбалардың алғаш рет пайда болған жылы. Бұл паб бүгінгі күнге дейін қолданыста, алайда лицензиясыз сыра қайнату, сыра сапасын тексеру ережелерін бұзу және теннис сияқты заңсыз ойындарға рұқсат беру үшін жиі айыппұл салынған. 1576, 1580 және 1608 жылдары сыраханаларға лицензия берілген, бірақ 1618 жылы жаға жасаушыға тиесілі лицензиясыз сырахана жабылған. 1644 жылы үш лицензиясыз сырахана немесе сыра сататын орын болған. «Ақ Харт» шаруалардың мал-жандыларын базарға алып баратын танымал кездесу орны болды, осының нәтижесінде пабтың жанында «Кресент» деп аталатын ғимараттар тобы құрылды. Кресентте төрт ғимарат орналасқан: Анерли, Баскет, Дөңгелек жасаушының шеберханасы және Темірші дүкені. Олардың бастапқы бөліктері әлі де көрініп тұр, бірақ қазір бәрі тұрғын үйлерге айналған. Анерли бұрын «Ақ Таж және Скептр сыраханасы» деп аталған, ал Баскет ғимараттың арт жағында шағын ғибадатхананы қамтитын.
1725 is the first year that records of the village's largest pub appear – The White Hart, which is still in use today, although frequent fines for unlicensed brewing, breaking the assize of ale, and permitting the playing of illegal games such as tennis, suggest that several alehouses existed in the later 15th and earlier 16th centuries. Alehouses were licensed in 1576, 1580, and 1608, although an unlicensed one owned by a collar maker was suppressed in 1618. There were three unlicensed alehouses or beerhouses in 1644. The White Hart was a popular meeting place for farmers taking sheep and cattle to market, which caused the creation of the cluster of buildings known as the Crescent next to the pub. The Crescent contained four buildings: Anerly, Bascete, the Wheelwright's and the Blacksmith's shop, which original parts of can still be seen, although are all residential houses now. The Anerley was formerly known as The Crown and Sceptre Brewery and the Bascete used to contain a chapel at the rear of the building.
Арақ ішу зауыты
Дэниелл отбасы 1509 жылдан бері Колчестерде тұрған және қаланың еркін азаматтары болған. Отбасының сыра қайнату ісін бастаған алғашқы мүшесі – 18-шы ғасырдағы Томас Дэниел, ол өз шаруашылығындағы жұмысшылар үшін сыра жасаған. Сыра жұмысшыларға қатты ұнағандықтан, ол оны ауыл мен аймақта сата бастады, ал 1859 жылы екі ұлының басқаруымен екі жаңа сыра зауытын ашты. Кәсіп өркендеп, 1886 жылы 30 000 фунт стерлинг сомасында акционерлік қоғамға айналды. Фирма үшін ең маңызды оқиға – Англияның ең ұлы сыра қайнатушысы ретінде танылған Осмонд Орпеннің Дэниелл отбасына үйленуі болды. Ол Дэниеллдердің бас сыра қайнатушысы болып жұмыс істеді, кейін басқарушы директор болып тағайындалды. Бұл ауылға үлкен әсер етті. Ол жұмыс орындарын көбейтіп қана қоймай, ауылдың дамуына да көмектесті. Осмонд сонымен қатар ауылдық кеңесті басқарды және кедейлерге көмектесуші болды. Өсиетімен ол Лоркин Дэниеллмен бірге ауылдық үйді (Орпен ескерткіш залы) және оның төңірегіндегі жерді (Лоркин Дэниелл ойын алаңы) салу үшін жер мен қаржы бөлді. Ауылдың қарқынды өсуі сонымен қатар қолөнер және құрылыс салаларын да дамытуға ықпал етті. 1851 жылға қарай азық-түлік дүкендері, етханалар, нан пісірушілер, шелекшілер, құс сатушылар, шай және жеміс сатушылар ашылды, ал келесі онжылдықтарда олардың саны көбейді. 1881 жылы жаңа методист шіркеуінің (1878), Эбенезер виллаларының (1884) және мүмкін шағын готикалық коттедждердің (1880-ші жылдар) құрылысшысы Альфред Дисс 9 ағаш ұстасын, 9 кірпішшіні және 8 жұмысшыны жұмысқа алды. Құрылыс индустриясындағы құбылулар 1912 жылы ауылдағы жұмыссыздыққа себеп болды деп есептелді. Алайда, сыра зауытының қалдырған ең ұзақ мерзімді жақсартуларының бірі – 1930 жылдары ауылға су құбыры жүргізілуі, ал 1950 жылдардың ортасында кәріз және сарғыш суды тазарту жүйелерінің салынуы болды. Бұрын ауыл бірнеше көтеріңкі емес құдықтармен қамтамасыз етілген (олардың көптегені әлі де сақталған, бірақ қазіргі заманғы ауылдық үйлердің астында кірпішпен қаланған), бірақ Королеваның басы, Лексден жолында және Ақ Харт маңындағы қоғамдық тоғандарды сумен қамтамасыз ететін үш бұлақ болды, ал сыра зауытында терең құдық болды. Ньюбридж төбесіндегі қосымша қоғамдық құдық 1896 жылы судың ауыз суға жарамсыз болғандықтан жабылды. 1958 жылы сыра зауыты зиянға ұшырап, оны Truman, Hanbury, Buxton and Co Ltd компаниясына сатуға мәжбүр болды. Олар сыра зауытын және оның 150 байланысты үйін, соның ішінде Вест Берголттағы Требл Тил және Куинс Хедті сатып алды. Trumans сыра зауытын бөтелкелеу цехы ретінде, кейіннен 1989 жылы пәтерлерге айналғанға дейін тасымалдау орталығы ретінде пайдаланды.
The Daniell family had lived in Colchester since 1509 and were freemen of the town. The first member of the family to start brewing was Thomas Daniel during the 18th century, who produced beer for the workers on his farm. The beer was such a favourite with the men that he started selling it around the village and local area and in 1859 expanded the operation to two new breweries run by his two sons. The firm went from strength to strength and became a public company in 1886, with a value of £30,000. The biggest event for the firm was to have Osmond Orpen marry into the family, who was known as the greatest brewer in England and became the Daniells' head brewer before moving on to be managing director. This had a great impact on the village. Not only did it create more jobs and help expand the village but Osmond also ran the parish council and was overseer of the poor. In his will he, along with Lorkin Daniell, gave the land and money for the building of the village hall (Orpen Memorial Hall) and surrounding land (Lorkin Daniell Playing Field). The rapid growth of the village also encouraged service trades and building. Grocers, butchers, bakers, coopers, poulterers, and dealers in tea and fruit were established by 1851, and increased in number in later decades. Alfred Diss, builder of the new Methodist Chapel (1878), Ebeneezer Villas (1884), and possibly the small Gothic Cottages (1880s), employed 9 carpenters, 9 bricklayers, and 8 labourers in 1881. Fluctuations in the building industry were thought to have contributed to serious unemployment in the village in 1912. However, one of the most lasting improvements to the village from the legacy of the brewery was the instalment of mains water during the 1930s and then sewage and waste water disposal systems in the mid 1950s. Prior to this the village was supplied by a series of shallow wells (many of which still remain, although bricked up under the village's more modern housing estates), although there were three springs which fed public ponds at the Queen's Head, on Lexden Road, and near the White Hart, and there was a deep well at the brewery. An additional public well at the top of Newbridge Hill was closed in 1896 because its water was unfit for drinking. The brewery suffered losses in 1958 and was forced to sell to Truman, Hanbury, Buxton and Co Ltd, who took over the brewery and its 150 tied houses, including the Treble Tile and Queen's Head in West Bergholt. Trumans used the Brewery as a bottling plant and later as transport depot until it was converted into flats in 1989.
Қоршау және өрт сөндіру
1840 жылдары ауыл ауыл шаруашылығы революциясымен күрт өзгерді. Ауылға ең үлкен екі әсер – жерді қоршау және егіншілік процесіне машиналардың енгізілуі болды. 16 ғасырдың басында Бергольт пен Кукс Холлдың ортақ жерлерінде малдың тым көп жайылуы байқалды, осы жерлерді екі поместьелердің тұрғындары пайдаланды. 1575 жылы Кукс Холл поместьесінде үйленбеген және кіші тұрғындарына осы поместьеде төрттен астам қой немесе ірі қара мал жаюға рұқсат етілмеді. 1587 және 1619 жылдары Бергольт Холл поместье соты үйі мен отбасы жоқ тұрғындарына сол поместьедегі ортақ жерде мал жаюға тыйым салды. 1632 жылы алғаш рет тіркелген осы ортақ жердің бақылаушылары, рейнджерлері немесе малшылары 1651 жылы жылына кем дегенде үш рет шөпті айдап, заңсыз жайылған малды ұстап алуға нұсқау алды. 17 ғасырдың басында Бергольт Холл және Кукс Холл поместьелерінің жерлерінде заңсыз коттедждер салына бастады. 18 ғасырдың ортасына қарай көптеген жерлер иеленушілердің иелігіне заңды түрде берілді. 18 ғасырдың бірнеше жаңа жерлері қазіргі еркін иеліктерге немесе мұрагерлікке үлкен қосымшалар болғанымен, көпшілігі шағын коттедждермен немесе дүкендермен салынды; басқа қол сұғушылықтардың арасында бір қора, екіншісі кірпіш пеші және үшіншісі үй болды, бірақ көпшілігі кішкентай болды және 1777 жылы жер әлі де кеңінен қоршалмаған еді. Бергольтте 1865 жылы жерді қоршау жұмыстары жүргізілді, оның барысында Хид жаңа аймақтарға бөлінді. Ескі жолдар мен жаяу жүргіншілер жолдары жабылды және бірнеше жаңа жолдар салынды, ең маңыздысы Чапел-роуд болды. Жердің бір бөлігі кедейлерге бау-бақша үшін берілді, ал тағы бір бөлігі демалыс үшін (ауылда Кедейлер алаңы деп белгілі) берілді. Бұл жер шіркеу қызметкерлері мен кедейлерді қадағалаушылардың сенімділігінде болды. Бір адамға күнделікті жұмысына кедергі келтірмей, өңдеуге рұқсат етілген ең көп жер мөлшері он таяқ өлшеміне тең болды, ол әлі де қолданылып келеді. Жобаны Чарльз Хоррор жасады және Қоршау комиссарлары бекітті. Жоспарда сондай-ақ үш ауылдық тоғанға ("қоғамдық құдықтар") арналған жерлер бар: Лексден жолы, Чапел жолы және Ақ Харттың сыртындағы, бірақ соңғысы 1950 жылдан бері толтырылған. Қарсылық тек қыраттағы цыгандардан келді. Ауыл шаруашылығы революциясы Бергольт үшін толыққанды жақсы жаңалық болған жоқ. 1815 жылы Франциямен соғыс және жаңа Кедейлер заңынан кейін көптеген шаруалар жұмыссыз қалды. Сондықтан машиналардың енгізілуі жағдайды нашарлатты. Нәтижесінде елде әлеуметтік тәртіпке қауіп төндіретін, "бастысы жоқ адамдар" деп сипатталатын босқындар тобы пайда болды. 1842 жылы ауыл наразылық білдірушілердің зорлық-зомбылығының алғашқы белгілеріне куә болды, бұл ауылды Солтүстік Эссекстегі наразылықтардың орталығына айналдырды. Олардың негізгі наразылық формасы – өрт қою болды. Құрбан болғандардың арасында Роберт Брэдбрук пен Томас Дэниелл, ең маңызды фермерлер мен кәсіпкерлер болды. Алғашқы өрттердің бірі 1843 жылы Хайтрис фермасында болды, ол бір жылқыны, бір бұзауды және бірнеше құсты өлтірді, сондай-ақ шөптің құнын өртеп, ферма үйіне зақым келтірді. Өртті Колчестерден көруге болатын, сол жерде Солтүстік төбеде көп адам жиналды. Бұл көптеген өрттердің алғашқысы болды. Полиция қылмыскерлерді іздеуде қиындыққа тап болды, өйткені ауыл тұрғындарының көпшілігі оларға жанашырлық танытты. Алайда 1843 жылы Роберт Вудвард Белі Харт қаласындағы жасырын полиция қызметкері мен оның сүйіктісі дәлел келтіргеннен кейін өрт қоюға кінәлі деп танылды. Ол өмір бойы Австралияға жер аударылуға сотталды. Осы кезеңде ауылдың крикет клубы сыра зауытының батысындағы бастапқы орнында құрылды. Ауылда алғашқы тіркелген крикет матчы он жыл бұрын Эссекс және Норфолк ерлер арасындағы үш күндік ойын болды. "Essex County Standard" газетінде жазылғандай, ауа райының нашарлауы алғашқы екі күннің кешігуімен, крикет ойынына әсер еткенмен, ойынға қызығушылық едәуір болды. Эссекс 89 ұпаймен жеңіске жетті. 1940 жылдары клуб қазіргі Манор-роудтағы орнына көшіп келді. Ауылда 1911 жылға дейін футбол клубы құрылмаған. Ол "Брюэрс" деген лақап атпен аталды және көбінесе крикет алаңын алаң ретінде пайдаланып, достық кездесулер өткізді. Қазіргі Уэст Бергольт ФК 1938 жылы құрылды және лигаға мүшелікті сақтауға жеткілікті тұрақты болды, ол қазіргі Мемориалдық алаңның орналасқан жерінде ойнады. Клубтың алғашқы табысы 1981 жылы 2-ші дивизионды жеңіп алды.
Moving back to the 1840s, the village was being dramatically changed by the agricultural revolution. The two largest impacts on the village were enclosure and the introduction of machines into the farming process. In the early 16th century overgrazing affected areas of both Bergholt and Cooks Hall Common, upon which the tenants of both manors shared. In 1575 6 neither unmarried tenants nor under tenants of Cooks Hall manor were allowed to feed more than four sheep or any cattle on that manor's common. In 1587 and 1619 Bergholt Hall manor court forbade any tenant without a house and family to graze cattle on that manor's common. Overseers, rangers or drivers, of that common, first recorded in 1632, were in 1651 instructed to drive the heath at least three times a year and to impound illegally grazed cattle. Encroachment on the heath apparently began in the earlier 17th century when cottages began to be illegally erected on both the Bergholt Hall manor and Cooks Hall manor wastes. By the mid 18th century many encroachments were sanctioned as long as they were registered in the manor courts. Although a few 18th century intakes were large additions to existing freeholds or copyholds, many were occupied by small cottages or shops; other encroachments included one for a barn, another for a brick kiln, and a third for a house, but most were small and the heath was still largely unenclosed in 1777. Enclosure happened in Bergholt in 1865, during which the Heath was divided into new areas. The old track ways and footpaths were closed and several new roads were laid out, the most important becoming Chapel Road. of land was given to the poor for allotments and a further for recreation (commonly known in the village as the Poor's Field). This land was held in trust by the Churchwardens and Overseers of the Poor. The maximum amount of land a single man was allowed to cultivate, without disturbance to his daily work, was ten rod measurements, which is still in use today. The plan was produced by Charles Horror and approved by the Enclosure Commissioners. The plan also contained land set aside for three village ponds ("public wells"); one for Lexden Road, Chapel Road and outside the White Hart, although the latter has been filled in since the 1950s. The only opposition apparently came from gypsies camping on the heath. The agricultural revolution was not all good news for Bergholt. Many farm labourers had been left unemployed after the dip in the agricultural trade following the war with France in 1815. and the new Poor Law. Thus, the introduction of machines only made matter worse. The result was groups of vagabonds emerging in the countryside threatening social order, who were described at the time as "masterless men." In 1842 the village witnessed the earliest signs of violence from the protesters, which led the village to become the epicentre of protest in North Essex. Their main form of protest was fire raising. Among the victims were Robert Bradbrook and Thomas Daniell, two of the most important farmers and businessmen. One of the first fires occurred in 1843 at Hightrees Farm, which killed a horse, a calf and several poultry, as well as burning away worth of hay and damaging the farmhouse. It is claimed that the fire could be seen from Colchester, where a large crowd gathered on North Hill. This was the first of many fires. The Police had trouble tracking down the perpetrators as many in the village were sympathetic towards them. However, in 1843 Robert Woodward was found guilty of fire raising after an undercover policeman in the White Hart and his lover came forward with evidence. He was sentenced to transportation for life to Australia. During this period the village Cricket Club was founded on its original location to the west of the brewery,. The first recorded cricket match in the village was a decade earlier between the Gentlemen of Essex and the Gentlemen of Norfolk played over three days commencing on 15 July 1831. The Essex County Standard reported that although the bad weather effected the amount of cricket that could be played, with delays on the first two days, there was considerable interest in the game. Essex won by 89 runs. By the 1940s the club had moved to its current location on Manor Road. A football club was not formed in the village until 1911. it was nicknamed The Brewers, and played mostly friendlies using the cricket ground as a pitch. The current West Bergholt FC was founded in 1938 and became stable enough to maintain membership of a league, playing on its current location of the Memorial Field. The first success of the club came in 1981 winning the Border League Division 2.
Білім
19 ғасырға қарай ауылда ақы төленетін мектеп болған, бірақ кедейлерге арналған ештеңе болмаған. Сол кездегі викарий, преподобный Уильям Симс, кедейлерге арналған мектеп салу үшін Англия шіркеуінен қаржы сұраған, бірақ 1833 жылға дейін қажетті 300 фунттың 55 фунтын ғана жинап, қайтадан өтініш білдірген. Осы кезде ауыл халқы көбейіп, алғашқы жоспардан гөрі үлкен мектеп салуға көбірек қаржы қажет болды. Дегенмен, Уильям Симс өз еңбегінің нәтижесін көре алмай қайтыс болды. Құдайға шүкір, оның ұлы, келесі викарий Фредерик Симс, халықтан жазылымдар арқылы 400 фунт жинауға қол жеткізді. Мектеп Heath жерінде салынды, оның қасында екі коттедж салынды: біреуі мектеп директоры мен оның әйелі үшін, ал екіншісі мектептің күтілуіне жұмсалатын жалға берілді. Мектеп бастапқыда 200 оқушыға арналған, ал ашылу салтанаты жексенбі күні шіркеудегі Евхаристия кезінде өтті.
The village by the 19th century already had a fee paying school, but nothing for the poor. The vicar at the time, Reverend William Sims, had already applied to the Church of England for funding for the building of a school for the poor, but by 1833 he had raised only £55 of the £300 needed and appealed again. By then the village had grown in numbers and more money was needed for a larger school than originally planned. However, William Sims died before he could see the fruits of his labour. Fortunately the next vicar, his son, Frederick Sims, was able to raise £400 by public subscription. The school was built on the Heath and two cottages were made alongside it: one for the schoolmaster and his wife and the other to be let out with the rent going towards the upkeep of the school. The school was initially built to accommodate 200 pupils, and the opening ceremony was held at the parish church during the Sunday Eucharist.
Басқару
Батыс Бергольт, Батыс Бергольт және Сегіз Аш Грин деп аталатын сайлау округінің құрамына кіреді. 2011 жылғы халық санауы бойынша осы округтің халқы 5 074 адамды құрады.
West Bergholt is part of the electoral ward called West Bergholt and Eight Ash Green. The population of this ward at the 2011 census was 5,074.
Ғимараттар
Қазір тек бір ғана белсенді шіркеу бар, ол – Санкт-Маридің англикан шіркеуі. Батыс Бергольт методистік шіркеуі енді белсенді емес және жақында сатылды. Ауылда үшінші шіркеу бар, ол тұрақты құлшылықтар үшін пайдаланылмайды, оны да Сент-Мари деп атайды. Шіркеу мен оның тарихы туралы бірнеше аңыз бар. Жергілікті жұртшылық оны «Санкт-Маридің ескі шіркеуі» деп атайды, ол бұрын ауылдың орталығында болған, бірақ уақыт өте келе ауыл одан алыстап кетті. Қазір тұрақты пайдаланылмайтын болса да, ол қасиетті саналады және «Шіркеулерді сақтау қоры» (Churches Conservation Trust) тарапынан күтіледі. Көптеген шіркеулер сияқты, ол да жылдар бойы өзгеріп дамыды. Оның кейбір бөліктері 11 ғасырға дейін соқталады, ал көзі ашық адам оның құрылысында қайта пайдаланған римдік кірпіштерді және жылдар бойы саяхаттап өткен паломниктердің ежелгі жазуларын таба алады. Ол Шығыс Англияның ауылдық жерінде, шаруашылық жолынан да артық емес, және Эссекс жолының ұзақ қашықтықты жолының бойында орналасқан. Ол өлім маскасы бейнеленген қабір тасы бар кішкентай зиратта тұр.
There is now only one active church, St. Mary's Anglican Church. West Bergholt Methodist Church is no longer active and has recently been sold. The village has a third church, not used for regular services, which is also called St. Mary's. Several legends exist about the church and its history. Locally called "St Marys' Old Church", it used to be in the centre of the village, but as time passed the village grew away from it. While no longer in regular use, it remains consecrated and it is maintained by the Churches Conservation Trust. Like many churches it has evolved over the years. Parts date from the 11th century and the astute observer will find reused Roman bricks in its fabric, and ancient graffiti from pilgrims who have visited over the years. It is positioned at the end of what is little more than a farm track in the East Anglian countryside, and on the Essex Way long distance footpath. It stands in a small graveyard that features a headstone with a death's head design.
Ауыл өмірі
Ауылда екі паб пен әлеуметтік клуб бар: White Hart, Queens Head және West Bergholt әлеуметтік клубы.
The village is home to two public houses and a social club: the White Hart and the Queens Head and West Bergholt Social Club.
Көлік
Батыс Бергольтқа бірнеше автобус бағыттары жүреді.
West Bergholt is served by a number of bus services.