Кіріспе

Вест Бергольт, бұрын Бергольт Саквилл деп аталған, Эссекс, Англиядағы ірі ауылдық ауыл және азаматтық приход, Саффолк шекарасына жақын және ежелгі Колчестер қаласына таяу орналасқан. Орта ғасырларға дейін тарихы бар бұл ауыл қазір Колчестер қалалық кеңесінің Батыс Бергольт және Ейт Аш Грин округінің құрамына кіреді. 2008 жылы ауыл 2-санатта жеңіске жетіп, "Эссекстегі ең әдемі және күтімді ауыл" конкурсында үшінші орын алды.

Ауыл

Ауыл Колчестер жолы, Чапел жолы және Лексден жолы құрайтын үшбұрыш ішінде және оның айналасында орналасқан. Ауылдың төңірегінде көптеген шаруашылықтар мен үлкен ормандық алқаптар жатыр, олардың ішінде Hillhouse Wood бар, ол жергілікті халық арасында әрдайым "Bluebell Wood" деп белгілі болған және Woodland Trust қоры жергілікті адамдардың көмегімен сатып алған. Орман ішінде көптеген серуендеу жолдары бар, және кейде әртүрлі тұқымдағы еліктердің көшіп келуін байқауға болады. "Эльмер" ет дүкені болды. "Дигби" – бұл жалпы мақсаттағы дүкеннің аты, қазір ол Шығыс Англия ынтымақтастық қоғамына тиесілі. Мистер Дигбидің ұлы Колчестерге дейін жергілікті автобус қызметін іске асырды.

Тарихқа дейінгі

Тарихқа дейінгі, Темір дәуірі және Рим кезеңіне жататын Вест Бергольт Холл, Сент-Мария шіркеуі және жақын жерлерден табылған материалдар осы аймақта үздіріліссіз қоныс болғанын көрсетеді. Парохияда шашыраңқы түрде табылған заттарға саздағы бірнеше палеолиттік балқылар, Темір дәуірі мен Рим кезеңіне жататын қыш ыдыстар мен монеталар кіреді. Хилл Хаус шаруашылығының оңтүстігінде белгісіз егістік іздерінің кең аумақтары бар. 1977 жылы жүргізілген археологиялық қазбалар Читтс Хилл көпірінің оңтүстігінде қола дәуіріне жататын зиратты анықтады. Қазба кезінде жеті дөңгелек ор табылды, олар бұрынғы орталық үйінділер деп саналады және олардың ішінде құмыралардағы кремациялық жерлеулер болды, кейбіреулері тік тұрды. Он кремация құмырасыз, ал бесеуі балаларға тиесілі болды. Сырғыштар, пышақтар және кескіш сынықтарды көрсететін неолиттік тас құралдары табылды. Табылған қыш ыдыстар б.з.д. 1500-1000 жылдар аралығында жасалғанын көрсетті.

Нормандықтар

Нормандықтар 1066 жылғы жаулаудан кейін 1067 жылы ауылға жетті. Англосаксондар ауылды Bergholta деп атаған, яғни «төбедегі орман» (осы жердегі орман – ауыл шетіндегі қазіргі Hillhouse Wood деп саналады). Ауылда бұдан бұрын да шіркеу болған, қазіргі «Ескі шіркеу» орнында ағаштан салынған, бір бөлмелі ғимарат түрінде, бірақ орта ғасырларда Лексден жүзіндегі ең сирек халық тұратын қауымдардың бірі болды. 1066 жылы еркін тұрғындар, тәуелді тұрғындар және құлдардың жалпы саны 27 болса, 1086 жылы шамамен 32-ге жеткен. 1377 жылы тек 105 тұрғын ғана жеке салық төлеген. Нормандықтар келгенге дейін ауыл екі жер иесінің арасында бөлінген: Леофвин Кроз, меншік иесі, және Альфейс Годинг. Олардың орнына Норман барондары Роджер де Пуату мен Ричард Фиц Гилберт келді. Роджер де Пуату 1102 жылы король Генрих I-ге қарсы бүлік көтеріп, Нормандияға қуылды және оның жерлері тартылып алынды. Ричард Фиц Гилберт король Генрихтің жағында болды және жерін сақтап қалуға рұқсат алды.

Бергольт Саквилл

1119 жылы Гербан де Саквиллдің ұлы Роберт Саквилл қожалық иегері болғаннан кейін ауыл атын Бергольт Саквиллге өзгертті. Саквилл әулеті Нормандық жаулап алу кезінде Англияға келді, ал Роберт Король сарайының мүшесі және Генрих патшаның жақын досы болды. 1106 жылы Тиншебрей шайқасында ол патша үшін күресті. Ол діншіл адам болды, алғашқы ресми Сент-Мария шіркеуінің пасторы болды және ауылдағы жерін Колчестердегі Сент-Джон аббаттығына сыйға тартты. Бұл жерді Алмери діни қызметкері басқарды, ол Алмери шаруашылығынан түскен табысты ауылдың кедейлеріне берді. Содан бері осы шаруашылықтың атын айтуда шатасушылықтар туды және қазір ол Армюри шаруашылығы деп белгілі. Король Генрих VIII монастырларды таратып жібергеннен кейін, 1544 жылы ол жер Ричард Дюкке сатылды, ол король басып алған жерлерді басқаруға жауапты мемлекеттік қызметкерлердің бірі болды. Алайда, 1544 жылы Джон Саквилл осы жерді Саквилл әулетіне қайтарды. Бергольт патшамен әрқашан жақсы қарым-қатынас жасай алмады. Король Джон билігі кезінде Жордан Саквилл патшаның ықыласын жоғалтты (Жордан бүлікші барон болды және Магна-Картаға қол қоюын көру үшін Реймнің жиырма бес пэріне көмектескен адам болды) және оның барлық жері, соның ішінде Бергольт иелігі, алынып тасталды, тіпті оның әкесі және бұрынғы иегері Джеффри Саквиллді Джон сер титулына ие еткеніне қарамастан. Алайда, 1216 жылы король Генрих III таққа отырғанда Жорданға барлық жері қайтарылды. Кейін оның немересі, сондай-ақ Жордан деп аталған, король Генрих III-ке қарсы барондық көтеріліске қатысты, ол 60 жасында елді басқаруға лайық емес деп мәлімдеді және 1265 жылы Эвешем шайқасында тұтқынға алынды. Алайда, король оның әкесімен достық қарым-қатынаста болғандықтан, ол бір жылдан кейін кешірілді. Жорданның мұрагері Эндрю Саквилл, оның ұлы және мұрагері Эндрю Саккилл, әкесі қайтыс болған кезде кәмелетке толмаған және Корольтің қамқорлығына алынды, сондай-ақ Довер қамалында тұтқынға алынды. Алайда, корольдің арнайы бұйрығымен ол патшайымның үйінің құрметті әйеліне үйленді, осылайша ол корольдің ықыласына ие болды, сонымен қатар отбасылық жерін Шығыс Сассексте алды. Ол 1291 жылдан бұрын қайтыс болды және Бергольт Холл оның ұлына, тағы бір Эндрю де Саквиллге өтті. Екінші Эндрю 1316 жылы қайтыс болғанға дейін иелік етті және оның орнына оның ұлы, үшінші Эндрю де Саквилл келді, оған 1347 жылы Эдуард III Бергольт қаласында еркін күзетшілік берді, оған өз иелігінде аң аулауға мүмкіндік берді. Ол 1370 жылы қайтыс болды, ал Бергольт залы оның жесірі Модқа өтті. Эндрюдің иелік ету кезінде Бергольт 1327 жылға қарай Лексден жүзіндегі ең кедей приходтардың біріне айналды, ең жоғары жеке салық төлеуші 7s ½d болып бағаланды, бұл ауылға байлық әкелген мата өндірісінің өркендеуінен бұрын болған. Мод Майкл де ла Польдің ағасы Эдмунд де ла Польге тұрмысқа шықты, ол Саффолк графының өмірінде иелік етті, бірақ 1393 жылы қайтыс болғаннан кейін, иелік сэр Томас Саквиллге, мүмкін, заңсыз ұлы Эндрю де Саквиллге (өлген 1370), өйткені оның екі заңды ағасы - жас сэр Эндрю (шамамен 1340-1366) және Джон - әкесінің өмірінде қайтыс болды. Алайда, бұл тек сегіз ай бойы оның немесе Фоллидің Саквиллдері заңды мұрагерлер ме деген даудан кейін болды. Сэр Томас Ланкастер герцогінің, жер иелерінің жаңадан келген адамының, соттарда сотталуына, герцогтік саябақтарда аң аулауына және герцогтің мөрімен берілген комиссияны өртеуіне, кісі өлтірушілерге көмектескені және баспана бергені үшін уақытша түрмеге қамалуына дейін, өте толқыған өмір сүрді. Ол патшаның сүйіктісі сэр Джеймс Бернерспен жақсы қарым-қатынаста болды, ол оған патша кешірімін алды. Ол Сассекс депутаты болды. Ол жергілікті депутаты және Төменгі палатаның спикері болған кезде Джон Доревард бірнеше патшалық лицензиялар беру үшін, Стэнвей шіркеуінде әншілік ашу үшін, Бергольттегі капелланның табысын арттыру және оның Тендринг иелігін Колчестердегі Сент-Джонс абаттығына беру үшін Парламенттен өзіне тиесілі 200 маркадан бас тартты. 15 ғасырдың соңында ауылдағы сыра бағасы тым жоғары болды және Бергольт Саквиллдің соты төрт сыра өндірушіге сыра үшін тым көп ақы төлегені үшін айыппұл салды, өйткені белгіленген мөлшерден жоғары ақы алу құқық бұзушылық болды. Ауылдағы сыраны татып көретіндерге де айыппұл салынды, өйткені мұндай мәселелерді қадағалау олардың міндеті еді. Сэр Томас 1433 жылы қайтыс болды және әулет оның ұлы Эдуардқа өтті (өлген 1450). Оның орнын ұлы Хамфри (1488 ж. қайтыс болды) басқарды, ол иемденуді ұлы Ричардқа (1523 ж. қайтыс болды) қалдырды. Одан кейін оның ұлы Джон Саквилл, Эст Гриндстед депутаты және Энн Болейннің тәтесі Маргарет Болейнге үйленді. Джон, көптеген ата-бабаларынан айырмашылығы, Эссексте тұрған, бірақ бұл, әдетте, оның Маунт Бюрестегі басқа иелігі болған, өйткені ол ондағы кедейлерге сыйлықтар берді, бірақ Бергольтқа емес. Иелік содан кейін Джон Саквиллдің ұлы, сэр Ричард "Толы Сак" Саквиллге өтті, Чичестер депутаты, оның ұлына қалдырған зор байлығы мен мүлігі үшін осылай аталды, 1557 жылы Барон Бакхерст титулын алды. Ричардтың інісі Джон Саквиллдің (сондай-ақ Эст Гриндстед депутаты) ауылда тұруға ниеттенгеніне сеніледі, әкесінің ізімен Эссексте тұрып, Ричард Дюктан Бергольттағы "Алмери" сатып алды, ол да депутат болды. Оның 1566 жылы қайтыс болғаннан кейін, иелік оның жесірі Винифредтің қамқорлығында болды, ол Уинчестер графы, маркиз Джон Поулетке (1576 ж. қайтыс болды) үйленді. Ричардтың ұлы Томас, Дерби графы болды, 1571 жылы иелікті Джон Дистерге сатты, ол 1575 жылы иелікке ие болды. Бұл сатып алу Дистер үшін пайдалы болады деп үміттенді, өйткені ауылда осы кезеңде халық саны өсіп, шайқастар өлім-жітімнен екі есе көп болды, бірақ кейбір тарихшылар көптеген адамдар Колчестерге көшкенін айтады. Бұл ауылда Саквилл әулетінің соңы болды, бірақ олар Сент-Мария шіркеуінің пасторларын тағайындау құқығын сақтап қалды. Ауылдың аты 1910 жылға дейін Батыс Бергольтқа өзгертілген жоқ. 16 ғасырға қарай ауыл мата саудасының өркендеуіне қатысты және көптеген ауыл тұрғындары матадан табиғи майларды кетірумен және жүн ирумен айналысты. Алайда, бұл өркендеу 1557 жылғы Парламент Актісімен, нарық қаласында ғана жүн матасын жасауға және сатуға тыйым салғаннан кейін, жартылай жойылды. Осылайша, жергілікті Колчестер қаласы зардап шекпеді, бірақ Бергольт қаланың бір бөлігіне кірмеді. Нәтижесінде, Бергольт Бокинг пен Дедхэммен бірікті және заңды өзгерту үшін Парламентке өтініш жасады. Олар Эссекс графтығындағы әртүрлі қалаларда жүн матасын жасауды жалғастыру туралы Актіні қабылдауға жетті. Бұл актіде қала деп аталған үш ауылға жеті жылдан астам сауда жасаса, олар өз бизнесін жалғастыруға рұқсат берді. 1565 жылы Лав қайырымдылығының негізін қалаушы Томас Лав қайтыс болды және ауылдың кедейлеріне жер сатып алу және жалға беру үшін ақша қалдырды, өйткені ол ауылға келгенде жылы қарсы алынған.

Чиркінде қиындықтар

Елизавета I-ге ауылдың діни қызметкерлерімен туындаған мәселелерді шешу үшін екі рет араласуға тура келді. Алғашқы қиындықтарды преподобный Эдмунд Таррелл викарий тудырды, ол көп уақытын пабтарда өткізгенімен және шіркеуде жеткілікті уақыт болмағанымен белгілі болды. Корольдікке, викарий кешкі құлшылыққа қатыспағаны және әйелге соңғы қасиетті рәсімді жасамай кеткені туралы хабарлама жеткен соң, оның Колчестердегі пабта болғаны және табылмай кеткені анықталды. Оның ең ауыр қылмысы – Генрих VIII патшаның соңғы діни доктринасын оқымауы, оған өлім жазасы қарастырылған. Бірақ ол осы жазадан құтылуға үміттенді. Кейінірек, 1581 жылы, қауымның бір мүшесі королеваға ауылдың викарі, преподобный Ричард Кирби, оның жаңа дұға кітабы енгізілгеннен кейін ағылшын тілінде қызмет өткізуден бас тартқанын хабарлады. Ол дұға кітабы латын тілінде қалуы керек деп талап етті және королеваның реформалары "саяси тұрғыдан дұрыс емес" екенін айтты. Кирби елге опасыздық жасады деп айыпталды, бірақ ол оны мойындамады. Айыптаушы өзгергеннен кейін қылмыстық іс тоқтатылды. Ал он алты жылдан соң королева оны қызметтен шеттетуге бұйрық берді. Кейіннен, ауыл тұрғындарына кім патша екенін еске түсіру үшін король Яков I шіркеу ішіне өзінің патшалық елтаңбасын салғызды. Бұл елтаңбаны әлі күнге дейін көруге болады, галереяда тұрып, алтарьға қарасаңыз. Елтаңбада "Exurgat Deus Dissipenter Inimice" деген жазу бар, бұл 68-ші псалмның алғашқы жолы ("Құдай көтеріліп, жауларын шашыратып жіберсін"). Яковтың елтаңбасының қарамағында 1816 жылы сатып алынған Ганновер елтаңбасы орналасқан. 1613 жылы викарий болып тағайындалған Грегори Холландқа 1644 жылы роялист және конформист ретінде, сондай-ақ құдайсыз мінез-құлқы үшін қызметтен алынады деген қауіп туды, себебі ауыл Ағылшыл азамат соғысы кезінде парламентарийлерге жақтас болды. Оған қызметін сақтап қалуға рұқсат берілді. Алайда, 1650 жылы преподобный Грегори Холландты Азамат соғысы кезінде роялист үгіттерін уағыздағаны, мас болу және шіркеуде ант беруі үшін Ашулы министрлер комитеті алдына шақырды. Оның басты кінәсі – роялист үгіттерін уағыздауы және "шаруалар мен саудагерлерге құтқарылу құпиясын білу қажет емес, тек өзіне және осындай адамдарға ғана қажет" деп мәлімдеуі. Бұл тыңдаудың нәтижесі – оған Бергольттегі викарий лауазымында қалуға рұқсат етілді, бірақ еншідегілер оған жалақысының көп бөлігін төлейтін пасторды сайлады. Пастор конформист Роберт Биллио болды. Алайда, бір топ қауым мүшелері ректордың пікірлеріне риза емес еді және 1655 жылы Сэмюэл Скиллингхэм, Мэри Кук және Джонатан Бандок уағыздың соңында тұрып, оның уағыздағандарына өз пікірлерін білдіріп, содан кейін өздерінің діни тәжірибелері туралы әңгімелесуді жалғастырды, бұл сол кездегі квакерлерге тән еді. Олар Колчестер қамауында тұтқындалды. Скиллингхэмге Стивен Дэви, Джон Чайлд, Джон Крофиер, Мозес Дэви және Дэниел Бикналлмен бірге ондық үшін де шағым жасалған, бірақ олардың прокурорларының өліміне байланысты айыптар алынып тасталды. Алайда, Скиллингхэм кейіннен Ветэрсфилдте өткен кездесуге қатысқаны үшін Заки Чайлдпен ұрысты, ал Джон Чайлдтің атын одан алды. Азамат соғысы кезінде Бергольт иеленушісі поэт және роялист тыңшы сэр Джон Денэм болды. Ол корольдік отбасының қалған мүшелерімен бірге Голландияға жер аударылды, ал оның үлкен құмар ойындар бойынша қарыздар болғандықтан, оның мүлкі өзінің саяси жауы сэр Харботтл Гримстонға, 2-ші баронетке, Колчестердің рекордері және депутатына сатылды. Бұл мәселе тек қана діни қызметкерлерге ғана қатысты емес: 1520 жылы шіркеудің бір мүшесі кафедрада ректорды жалған, анттан бас тартқан адам деп атап, оны қорлаған, ол протестанттық көзқарасты ұстаған болуы мүмкін. 1556 жылы қауымның мүшесі Агнес Джордж, Стратфорд шейітінің бір бөлігі, Мэри патшайымының ықыласынан айырылды, өйткені ол шіркеуде қызмет Рим католик дәстүрінде жүргізілмейінше, оған барудан бас тартты. Содан кейін ол 12 адаммен бірге Лондон епискобы, преподобный Эдмунд Боннердің алдында сотталды. Ньюгейт түрмесінде болған кезінде ол Рим папасына қарсы хат жазып, оны антихрист деп атады, ол Римде емес, Мәсіхтің шіркеуінде шомылдыру рәсімінен өтті және нан мен шараптың Мәсіхтің денесі мен қанына айналғандығына сенуден бас тартты. Ол Стратфордта 20 мың адамның алдында өртеліп өлтірілді. 1879 жылы Стратфорд Бродвейдегі Сент-Джон шіркеуінің бақшасында қуғын-сүргін кезінде Стратфордта өлім жазасына кесілген және азапталған барлық адамдарды еске алу үшін үлкен ескерткіш орнатылды. Агнес Джорджтың күйеуі Ричард, жұмысшы, 1557 жылы да тұтқындалды. Ол өлім жазасынан құтылды, бірақ оның екінші әйелі Кристина да өртеліп өлтірілді, бұл жолы діни бұзықшылық үшін, сондай-ақ Солтүстік Эссекстен келген екі адаммен бірге. Олар да Эдмунд Боннердің үкіміне ішкі тартып, олар "басқа христиандарға қауіпті және мемлекетке зиянды" екенін айтты, себебі олар байлықты қайта бөлуге сенді. Олар 1558 жылдың 26 мамырына дейін Колчестер қамауының подвалында ұсталды, содан кейін олар Жоғары көшедегі Мут Холлдың сыртында көпшіліктің алдында өлім жазасына кесілді. Бұл Джордж отбасының тарихының соңы емес. Солтүстік Эссекстің қауымдарында діни бұзықшыларға қарсы тағы бір іздеу кезінде Ричард Джорджты қоса алғанда жиырма екі протестант Колчестерде сұраққа алынып, сотқа жіберілді. Бір әйел Челмсфордта Рим католик шіркеуіне қайта оралуға келіскеннен кейін босатылды. Көзі куәгерлердің айтуынша, топтың қалған бөлігі қашуға жеткілікті мүмкіндік алған және жақсы күтім көрген. Олар Эдмунд Боннердің үйінде сотталды, онда топқа қатысушыларға протестантизмге өтуге шақыру мүмкіндігі берілді. Боннер өзінің агенттеріне топты пікірлерінен қайтаруға тырысуды бұйырды, бірақ агенттер олардың тым "белсенді және жабырқау" екенін хабарлады. Боннер көптеген адамдарды өртеушілікке жіберудің наразылық пен төңкеріске әкелуінен қорқып, католиктер мен протестанттардың екі жағына да ұнайтын сенімді жариялау туралы келісімге келді, оған олардың барлығы қол қойды. Содан кейін топ Эссекске өздерінің жолымен қайта оралуға жіберілді. Алайда, Ричард Джордж және оның әйелі Рим католиктеріне қатысты ұстанымы үшін қайтадан тұтқындалды және Колчестер қамауына қамалды. Джорджтер үшін сәтті жағдайға орай, Елизавета патшайым олардың түрмеде болған кезде таққа отырды және протестанттарды қуғын-сүргіннен арылтырды. Олар босатылды.

Патшаның қаһары

1540 жылы Джон Абеллдің ұлы, Бергольттегі Кукс Холл иесі, Генрих VIII патшаның бұйрығымен Смитфилдте өлім жазасына кесілді. Ауылдағы Кукс Холл үйінде тәрбиеленген Томас Абелл, Генрихтің бірінші әйелі Арагондық Екатеринаның жеке рухани кеңесшісі болды, ал король Анна Болейнге үйлену үшін одан ажырасуды қалаған. Генрих Екатеринаға үйленгенде Құдайдың заңын бұзғанын және неке жарамсыз екенін мәлімдеді. Королеваның жеке рухани кеңесшісі Испанияға құпия сапар барып, корольдің ажырасу ісіне қарсы тұруға тырысты. Англияға оралған соң ол корольге қарсы пікірлерін баспа беттерінде де, уағыздарында да білдірді – бұл сөзсіз салдарға әкелді. Лондон мұнарасында жеті жыл тұрғаннан кейін, оған былай деп үкім шығарылды: "тірідей таңылсын, ағашқа ілініп, дене мүшелері кесіліп, отқа жанып, ішегі көз алдында өртеніп, басы шабылып, патшаның қалауынша денесі төрт бөлікке бөлініп, құдай жаныңа жарылқасын". Лондон мұнарасындағы түрмесінің қабырғасында ол түрмеде отырған кезінде өрнектеп салған, үстінде "Томас" есімі жазылған, "А" әрпі бар қоңырау бейнесін әлі де көруге болады. Ол 1886 жылдың 29 желтоқсанында Рим папасы Лев XIII-тің шешімімен елу төрт ағылшын шейітінің бірі ретінде қасиетті деп жарияланды.

Қазіргі Бергольттің дамуы

1725 жыл ауылдың ең ірі пабы – «Ақ Харт» туралы жазбалардың алғаш рет пайда болған жылы. Бұл паб бүгінгі күнге дейін қолданыста, алайда лицензиясыз сыра қайнату, сыра сапасын тексеру ережелерін бұзу және теннис сияқты заңсыз ойындарға рұқсат беру үшін жиі айыппұл салынған. 1576, 1580 және 1608 жылдары сыраханаларға лицензия берілген, бірақ 1618 жылы жаға жасаушыға тиесілі лицензиясыз сырахана жабылған. 1644 жылы үш лицензиясыз сырахана немесе сыра сататын орын болған. «Ақ Харт» шаруалардың мал-жандыларын базарға алып баратын танымал кездесу орны болды, осының нәтижесінде пабтың жанында «Кресент» деп аталатын ғимараттар тобы құрылды. Кресентте төрт ғимарат орналасқан: Анерли, Баскет, Дөңгелек жасаушының шеберханасы және Темірші дүкені. Олардың бастапқы бөліктері әлі де көрініп тұр, бірақ қазір бәрі тұрғын үйлерге айналған. Анерли бұрын «Ақ Таж және Скептр сыраханасы» деп аталған, ал Баскет ғимараттың арт жағында шағын ғибадатхананы қамтитын.

Арақ ішу зауыты

Дэниелл отбасы 1509 жылдан бері Колчестерде тұрған және қаланың еркін азаматтары болған. Отбасының сыра қайнату ісін бастаған алғашқы мүшесі – 18-шы ғасырдағы Томас Дэниел, ол өз шаруашылығындағы жұмысшылар үшін сыра жасаған. Сыра жұмысшыларға қатты ұнағандықтан, ол оны ауыл мен аймақта сата бастады, ал 1859 жылы екі ұлының басқаруымен екі жаңа сыра зауытын ашты. Кәсіп өркендеп, 1886 жылы 30 000 фунт стерлинг сомасында акционерлік қоғамға айналды. Фирма үшін ең маңызды оқиға – Англияның ең ұлы сыра қайнатушысы ретінде танылған Осмонд Орпеннің Дэниелл отбасына үйленуі болды. Ол Дэниеллдердің бас сыра қайнатушысы болып жұмыс істеді, кейін басқарушы директор болып тағайындалды. Бұл ауылға үлкен әсер етті. Ол жұмыс орындарын көбейтіп қана қоймай, ауылдың дамуына да көмектесті. Осмонд сонымен қатар ауылдық кеңесті басқарды және кедейлерге көмектесуші болды. Өсиетімен ол Лоркин Дэниеллмен бірге ауылдық үйді (Орпен ескерткіш залы) және оның төңірегіндегі жерді (Лоркин Дэниелл ойын алаңы) салу үшін жер мен қаржы бөлді. Ауылдың қарқынды өсуі сонымен қатар қолөнер және құрылыс салаларын да дамытуға ықпал етті. 1851 жылға қарай азық-түлік дүкендері, етханалар, нан пісірушілер, шелекшілер, құс сатушылар, шай және жеміс сатушылар ашылды, ал келесі онжылдықтарда олардың саны көбейді. 1881 жылы жаңа методист шіркеуінің (1878), Эбенезер виллаларының (1884) және мүмкін шағын готикалық коттедждердің (1880-ші жылдар) құрылысшысы Альфред Дисс 9 ағаш ұстасын, 9 кірпішшіні және 8 жұмысшыны жұмысқа алды. Құрылыс индустриясындағы құбылулар 1912 жылы ауылдағы жұмыссыздыққа себеп болды деп есептелді. Алайда, сыра зауытының қалдырған ең ұзақ мерзімді жақсартуларының бірі – 1930 жылдары ауылға су құбыры жүргізілуі, ал 1950 жылдардың ортасында кәріз және сарғыш суды тазарту жүйелерінің салынуы болды. Бұрын ауыл бірнеше көтеріңкі емес құдықтармен қамтамасыз етілген (олардың көптегені әлі де сақталған, бірақ қазіргі заманғы ауылдық үйлердің астында кірпішпен қаланған), бірақ Королеваның басы, Лексден жолында және Ақ Харт маңындағы қоғамдық тоғандарды сумен қамтамасыз ететін үш бұлақ болды, ал сыра зауытында терең құдық болды. Ньюбридж төбесіндегі қосымша қоғамдық құдық 1896 жылы судың ауыз суға жарамсыз болғандықтан жабылды. 1958 жылы сыра зауыты зиянға ұшырап, оны Truman, Hanbury, Buxton and Co Ltd компаниясына сатуға мәжбүр болды. Олар сыра зауытын және оның 150 байланысты үйін, соның ішінде Вест Берголттағы Требл Тил және Куинс Хедті сатып алды. Trumans сыра зауытын бөтелкелеу цехы ретінде, кейіннен 1989 жылы пәтерлерге айналғанға дейін тасымалдау орталығы ретінде пайдаланды.

Қоршау және өрт сөндіру

1840 жылдары ауыл ауыл шаруашылығы революциясымен күрт өзгерді. Ауылға ең үлкен екі әсер – жерді қоршау және егіншілік процесіне машиналардың енгізілуі болды. 16 ғасырдың басында Бергольт пен Кукс Холлдың ортақ жерлерінде малдың тым көп жайылуы байқалды, осы жерлерді екі поместьелердің тұрғындары пайдаланды. 1575 жылы Кукс Холл поместьесінде үйленбеген және кіші тұрғындарына осы поместьеде төрттен астам қой немесе ірі қара мал жаюға рұқсат етілмеді. 1587 және 1619 жылдары Бергольт Холл поместье соты үйі мен отбасы жоқ тұрғындарына сол поместьедегі ортақ жерде мал жаюға тыйым салды. 1632 жылы алғаш рет тіркелген осы ортақ жердің бақылаушылары, рейнджерлері немесе малшылары 1651 жылы жылына кем дегенде үш рет шөпті айдап, заңсыз жайылған малды ұстап алуға нұсқау алды. 17 ғасырдың басында Бергольт Холл және Кукс Холл поместьелерінің жерлерінде заңсыз коттедждер салына бастады. 18 ғасырдың ортасына қарай көптеген жерлер иеленушілердің иелігіне заңды түрде берілді. 18 ғасырдың бірнеше жаңа жерлері қазіргі еркін иеліктерге немесе мұрагерлікке үлкен қосымшалар болғанымен, көпшілігі шағын коттедждермен немесе дүкендермен салынды; басқа қол сұғушылықтардың арасында бір қора, екіншісі кірпіш пеші және үшіншісі үй болды, бірақ көпшілігі кішкентай болды және 1777 жылы жер әлі де кеңінен қоршалмаған еді. Бергольтте 1865 жылы жерді қоршау жұмыстары жүргізілді, оның барысында Хид жаңа аймақтарға бөлінді. Ескі жолдар мен жаяу жүргіншілер жолдары жабылды және бірнеше жаңа жолдар салынды, ең маңыздысы Чапел-роуд болды. Жердің бір бөлігі кедейлерге бау-бақша үшін берілді, ал тағы бір бөлігі демалыс үшін (ауылда Кедейлер алаңы деп белгілі) берілді. Бұл жер шіркеу қызметкерлері мен кедейлерді қадағалаушылардың сенімділігінде болды. Бір адамға күнделікті жұмысына кедергі келтірмей, өңдеуге рұқсат етілген ең көп жер мөлшері он таяқ өлшеміне тең болды, ол әлі де қолданылып келеді. Жобаны Чарльз Хоррор жасады және Қоршау комиссарлары бекітті. Жоспарда сондай-ақ үш ауылдық тоғанға ("қоғамдық құдықтар") арналған жерлер бар: Лексден жолы, Чапел жолы және Ақ Харттың сыртындағы, бірақ соңғысы 1950 жылдан бері толтырылған. Қарсылық тек қыраттағы цыгандардан келді. Ауыл шаруашылығы революциясы Бергольт үшін толыққанды жақсы жаңалық болған жоқ. 1815 жылы Франциямен соғыс және жаңа Кедейлер заңынан кейін көптеген шаруалар жұмыссыз қалды. Сондықтан машиналардың енгізілуі жағдайды нашарлатты. Нәтижесінде елде әлеуметтік тәртіпке қауіп төндіретін, "бастысы жоқ адамдар" деп сипатталатын босқындар тобы пайда болды. 1842 жылы ауыл наразылық білдірушілердің зорлық-зомбылығының алғашқы белгілеріне куә болды, бұл ауылды Солтүстік Эссекстегі наразылықтардың орталығына айналдырды. Олардың негізгі наразылық формасы – өрт қою болды. Құрбан болғандардың арасында Роберт Брэдбрук пен Томас Дэниелл, ең маңызды фермерлер мен кәсіпкерлер болды. Алғашқы өрттердің бірі 1843 жылы Хайтрис фермасында болды, ол бір жылқыны, бір бұзауды және бірнеше құсты өлтірді, сондай-ақ шөптің құнын өртеп, ферма үйіне зақым келтірді. Өртті Колчестерден көруге болатын, сол жерде Солтүстік төбеде көп адам жиналды. Бұл көптеген өрттердің алғашқысы болды. Полиция қылмыскерлерді іздеуде қиындыққа тап болды, өйткені ауыл тұрғындарының көпшілігі оларға жанашырлық танытты. Алайда 1843 жылы Роберт Вудвард Белі Харт қаласындағы жасырын полиция қызметкері мен оның сүйіктісі дәлел келтіргеннен кейін өрт қоюға кінәлі деп танылды. Ол өмір бойы Австралияға жер аударылуға сотталды. Осы кезеңде ауылдың крикет клубы сыра зауытының батысындағы бастапқы орнында құрылды. Ауылда алғашқы тіркелген крикет матчы он жыл бұрын Эссекс және Норфолк ерлер арасындағы үш күндік ойын болды. "Essex County Standard" газетінде жазылғандай, ауа райының нашарлауы алғашқы екі күннің кешігуімен, крикет ойынына әсер еткенмен, ойынға қызығушылық едәуір болды. Эссекс 89 ұпаймен жеңіске жетті. 1940 жылдары клуб қазіргі Манор-роудтағы орнына көшіп келді. Ауылда 1911 жылға дейін футбол клубы құрылмаған. Ол "Брюэрс" деген лақап атпен аталды және көбінесе крикет алаңын алаң ретінде пайдаланып, достық кездесулер өткізді. Қазіргі Уэст Бергольт ФК 1938 жылы құрылды және лигаға мүшелікті сақтауға жеткілікті тұрақты болды, ол қазіргі Мемориалдық алаңның орналасқан жерінде ойнады. Клубтың алғашқы табысы 1981 жылы 2-ші дивизионды жеңіп алды.

Білім

19 ғасырға қарай ауылда ақы төленетін мектеп болған, бірақ кедейлерге арналған ештеңе болмаған. Сол кездегі викарий, преподобный Уильям Симс, кедейлерге арналған мектеп салу үшін Англия шіркеуінен қаржы сұраған, бірақ 1833 жылға дейін қажетті 300 фунттың 55 фунтын ғана жинап, қайтадан өтініш білдірген. Осы кезде ауыл халқы көбейіп, алғашқы жоспардан гөрі үлкен мектеп салуға көбірек қаржы қажет болды. Дегенмен, Уильям Симс өз еңбегінің нәтижесін көре алмай қайтыс болды. Құдайға шүкір, оның ұлы, келесі викарий Фредерик Симс, халықтан жазылымдар арқылы 400 фунт жинауға қол жеткізді. Мектеп Heath жерінде салынды, оның қасында екі коттедж салынды: біреуі мектеп директоры мен оның әйелі үшін, ал екіншісі мектептің күтілуіне жұмсалатын жалға берілді. Мектеп бастапқыда 200 оқушыға арналған, ал ашылу салтанаты жексенбі күні шіркеудегі Евхаристия кезінде өтті.

Басқару

Батыс Бергольт, Батыс Бергольт және Сегіз Аш Грин деп аталатын сайлау округінің құрамына кіреді. 2011 жылғы халық санауы бойынша осы округтің халқы 5 074 адамды құрады.

Ғимараттар

Қазір тек бір ғана белсенді шіркеу бар, ол – Санкт-Маридің англикан шіркеуі. Батыс Бергольт методистік шіркеуі енді белсенді емес және жақында сатылды. Ауылда үшінші шіркеу бар, ол тұрақты құлшылықтар үшін пайдаланылмайды, оны да Сент-Мари деп атайды. Шіркеу мен оның тарихы туралы бірнеше аңыз бар. Жергілікті жұртшылық оны «Санкт-Маридің ескі шіркеуі» деп атайды, ол бұрын ауылдың орталығында болған, бірақ уақыт өте келе ауыл одан алыстап кетті. Қазір тұрақты пайдаланылмайтын болса да, ол қасиетті саналады және «Шіркеулерді сақтау қоры» (Churches Conservation Trust) тарапынан күтіледі. Көптеген шіркеулер сияқты, ол да жылдар бойы өзгеріп дамыды. Оның кейбір бөліктері 11 ғасырға дейін соқталады, ал көзі ашық адам оның құрылысында қайта пайдаланған римдік кірпіштерді және жылдар бойы саяхаттап өткен паломниктердің ежелгі жазуларын таба алады. Ол Шығыс Англияның ауылдық жерінде, шаруашылық жолынан да артық емес, және Эссекс жолының ұзақ қашықтықты жолының бойында орналасқан. Ол өлім маскасы бейнеленген қабір тасы бар кішкентай зиратта тұр.

Ауыл өмірі

Ауылда екі паб пен әлеуметтік клуб бар: White Hart, Queens Head және West Bergholt әлеуметтік клубы.

Көлік

Батыс Бергольтқа бірнеше автобус бағыттары жүреді.