Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Роберт Хантер (27 қазан 1844 – 6 қараша 1913) – заңгер, мемлекеттік қызметкер және Ұлттық қордың (National Trust) негізін қалаушылардың бірі. 1860-шы жылдардан бастап Хантер жалпыға қолжетімді ашық кеңістіктерді сақтауға қызығушылық танытты және осы саладағы Октавия Хилл мен Хардвик Раунсли сияқты басқа да пионерлермен бірге жұмыс істеді. Хэмпстед Хит және басқа да ашық кеңістіктерді сақтау науқанында Хиллдің кеңесшісі болғаннан кейін, ол Раунслимен бірлесіп Англия көлдері аймағындағы жерлерді индустриалды дамудан қорғауға күш салды. 1893 жылы үш белсенді тұлға осал мүлікті сатып алып, ұлтқа сақтау үшін ұлттық ұйым құруға келісті. Хантердің ұсынысы бойынша, ол «Тарихи маңызы бар немесе табиғи сұлулығымен ерекшеленетін орындарға арналған Ұлттық қор» деп аталды, бірақ көбінесе жай ғана «Ұлттық қор» деп аталады. Хантер қордың басқару кеңесінің алғашқы төрағасы болды. 1882 жылдан өмірінің соңына дейін Хантер Бас пошта кеңсесінің заңгері қызметін атқарды. Оның осы лауазымдағы келіссөздері британдық салық төлеушілерге көптеген миллион фунт стерлинг үнемдеп берді деп есептеледі.
Sir Robert Hunter (27 October 1844 – 6 November 1913) was a solicitor, civil servant and co founder of the National Trust. From the 1860s Hunter was interested in conservation of public open spaces, and worked with other pioneers in this field, including Octavia Hill and Hardwicke Rawnsley. After acting as adviser to Hill in her campaigns to save Hampstead Heath and other open spaces, he worked with Rawnsley to save land in the English Lake District from industrial development. In 1893 the three campaigners agreed to set up a national body to acquire vulnerable properties and preserve them for the nation. At Hunter's suggestion it was entitled "the National Trust for Places of Historic Interest or Natural Beauty", generally known simply as "the National Trust". Hunter was the founding chairman of the trust's executive board. From 1882 until the year of his death Hunter was solicitor to the General Post Office. His negotiations in that capacity were estimated to have saved the British taxpayer many millions of pounds.
Алғашқы жылдар
Хантер Лондонның оңтүстігіндегі Камбервеллдің Аддингтон скверінде дүниеге келді. Ол кеме иесі Роберт Лаклан Хантер мен оның әйелі Энн Лакланның үлкен баласы және жалғыз ұлы болды. 1861 жылға дейін жеке білім алып, содан кейін Лондон университетінің колледжіне қабылданды. Сол жылы оның отбасы Лондоннан Доркингке көшті, бұл Суррейдің жалпы жерлерімен және төбелерімен алғашқы танысуы болды, ол кейінірек өмірінде оларды жақсы көретін. Әкесінің кеңесімен Лондондағы заң фирмасында тіркелген кеңсе қызметкері болып жұмысқа орналасты. Бірақ жұмысты қызықсыз деп тапқандықтан, бос уақытында магистр дәрежесіне оқуға дайындалды. 1866 жылы қайырымдастықпен айналысатын саясаткер Генри Пик, жалпы пайдалануға арналған жерді сақтаудың ең тиімді жолдары туралы эсселерге 400 фунт стерлинг мөлшерінде сыйлық қорымен конкурс жариялады. Хантердің «Метрополия маңындағы жалпы жерлерді сақтау» атты жұмысы жеңімпаз эсселердің алтауының бірі болып таңдалды. Ол жалпы пайдалану құқығының тарихын және заңдық негізін зерттеді: «Заңмен қорғалатын маңызды құқықтар. Егер біреу басқаның жерінде мал жаюға құқық иеленсе, ол жерге иелік құқығы болмаса да, оған белгілі бір құқықтар беріледі және осы құқықтарға зиян келтіретін кез келген әрекеттерге заң арқылы қарсы тұра алады». Хантердің пікірінше, бұл принцип ежелгі мал жаю құқықтарынан бастау алып, қазіргі заманғы талаптарға дейін жеткен, яғни жалпы жерлерді жақын жердегі қала тұрғындарының «денсаулығы, жайлылығы мен ыңғайлылығы» ескерілмей жабылуына болмайды. Алты эссе 1867 жылы бір томдық жинақта жарық көрді. Сол жылы Хантер заңгер ретінде аккредиттелді.
Hunter was born at Addington Square, in the south London suburb of Camberwell, the elder child and only son of Robert Lachlan Hunter, a master mariner and shipowner, and his wife, Anne, née Lachlan. He was educated privately until 1861 when he was admitted to University College, London. In the same year his family left London for Dorking, which was his first contact with the commons and hills of Surrey which he would come to love in later life. At his father's suggestion he took up a post as an articled clerk in a firm of solicitors in London. Finding the work uninteresting he read for a master's degree in his spare time. In 1866 the philanthropist and politician Henry Peek ran a contest offering prizes of £400 for essays on the best means of preserving common land for the public. Hunter's entry, "The Preservation of Commons in the Neighbourbood of the Metropolis", was one of six winning essays. He traced the history and legal standing of the rights of common: "substantial privileges which were maintainable at law. Though a person claiming common of pasture in another's soil had no interest in that soil, yet he had a certain right over it, and could prevent by legal process any dealings with it which would prejudice this right." This principle, Hunter maintained, had been extended from old grazing rights to a modern requirement that common land should not be enclosed without due regard for "the health, comfort and convenience of the inhabitants" of nearby urban areas. The six essays were published in one volume in 1867. In the same year Hunter was admitted solicitor.
Коммундар қорғауы қоғамы
Хантер қоғаммен бірлесіп, жалпыға ортақ жерлерді қоршаудан сақтап қалу үшін жұмыс істеді. Ол Хэмпстед Хиттің қорғалуын қамтамасыз ететін заңдық шаралар қолданды, сондай-ақ Беркхамстед, Пламстед, Уимблдон және Туттинг ортақ жерлері мен қоршау қаупі төнгіген басқа да ашық кеңістіктерді сақтады. Оның 1866 жылғы мақаласында жарияланған қоғамдық мүдде принциптерінің көп бөлігі 1875 жылы ағылшын заңнамасына енгізілді. 1882 жылы Виктория патшайымы орманға барып, оны "өз халқының пайдалануына арналған" деп ресми түрде жариялады. Хантер мен Раунсли, Раскиннің идеясын дамыта отырып, ұлттық табиғи сұлулық пен тарихи маңызы бар жерлерді сатып алып, сақтайтын траст құруды ұсынды. Мұндай ұйымның қажеттілігі 1886 жылы Дептфордтағы Сейс Корт имениесінің иесі оны ұлтқа сыйлағысы келгенде, бірақ қабылдауға ұлттық ұйым болмағандықтан мүмкін болмады. Ол шіркеу пасторы төрағалығымен тұрақты траст құрып, оны күтіп ұстау үшін үлкен қаржылық қаражатпен үй мен бақты сыйлады. 1893 жылдың қараша айында Хилл, Хантер және Раунсли Коммуналарды сақтау қоғамының кеңсесінде кездесті. Олар "Тарихи маңызы бар немесе табиғи сұлулығы бар жерлерге арналған Ұлттық траст" құруды насихаттау үшін ұлттық орган құруға келісті. 1894 жылдың шілдесінде траст Вестминстер герцогының төрағалығымен ресми түрде ашылды. Салтанатты жиында Раунсли, шапалақтардың ішінде, мақсаты "табиғи суреттердің ұлы Ұлттық галереясын" құру екенін мәлімдеді. Ал заң 1907 жылдың тамызында қабылданды. 1907 жылғы заң қабылданған кезде траст Англия, Уэльс және Ирландияда 25 мүлікті сатып алды, олар Көмбөлді аймағындағы 850 акр ашық жерден бастап, Суррейдегі ортақ жерлерге, Корк және Дербишир графтықтарындағы қамалдарға, Корнуолл мен Кембриджширдегі жағалау жерлеріне дейін қамтыды. Діні бойынша ол кең көзқарасты Англикан шіркеуінің өкілі болды.
Hunter worked with the society to save common land from enclosure. He instituted legal actions that ensured protection of Hampstead Heath, and Berkhamsted, Plumstead, Wimbledon and Tooting commons and other open spaces threatened with enclosure. Most of the principles of public interest expounded in his 1866 essay were incorporated into English law in 1875. In 1882 Queen Victoria went to the forest and formally declared it "available for her people's enjoyment". Both Hunter and Rawnsley, building on an idea put forward by Ruskin, advocated a trust that could buy and preserve places of natural beauty and historic interest for the nation. The need for such a body was emphasised in 1886, when the owner of Sayes Court, a manor house in Deptford, wished to give it to the nation, but could not because no national organisation existed to accept the gift. He established a permanent trust under the chairmanship of the vicar of the parish, and presented the house and gardens with a substantial financial endowment to maintain them. In November 1893 Hill, Hunter and Rawnsley met at the offices of the Commons Preservation Society. They agreed to set up a national body, to propagate the formation of a "National Trust for Places of Historic Interest or Natural Beauty". In July 1894 the trust was formally inaugurated under the presidency of the Duke of Westminster. At the inaugural meeting Rawnsley declared, to cheering, that the aim was to establish "a great National Gallery of natural pictures". and the bill was passed in August 1907. By the time of the 1907 Act, the trust had acquired 25 properties in England, Wales and Ireland, ranging from 850 acres of open country in the Lake District, to common land in Surrey to castles in County Cork and Derbyshire to coastal land in Cornwall and Cambridgeshire. In religion, he was a broad church Anglican.