Хардвик Драммонд Роунсли: Рухани көшбасшы, ақын және табиғатты қорғаушы.
Hardwicke Rawnsley
Хардвик Роунсли: Англиялық дін қызметкері, ақын, саяхатшы және табиғатты қорғаушы. Ұлттық сенім қорының негіз қалаушысы, көл аймағын сақтаудағы белсендісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англикандық діни қызметкер, ақын, жергілікті саясаткер және табиғатты қорғаушы
Anglican priest, poet, local politician and conservationist
Хардвик Драммонд Раунсли (29 қыркүйек 1851 – 28 мамыр 1920) – англикандық діни қызметкер, ақын, жергілікті саясаткер және табиғатты қорғаушы. Ол 1890 жылдары тарихи маңызы бар немесе табиғи сұлулығымен ерекшеленетін жерлерге арналған Ұлттық трестің үш негізін қалаушысы ретінде ұлттық және халықаралық деңгейде танымал болды. Раунсли Англия шіркеуінің діни қызметкерлерінің ұрпағы болды. Медицинаны қысқа ғана уақытқа мамандық ретінде қарастырғаннан кейін Оксфордты бітіріп, қасиетті міндеттерді қабылдады. 1870-ші жылдардың ортасында ол Лондон мен Бристольдегі қаңғыбақтармен жұмыс істеді, ал 1877 жылы Англия көлдері аймағындағы Вестморлендтегі ауылдық приходқа тағайындалды. Көп ұзамай ол аймақты тым көп өнеркәсіптік дамудан сақтау науқанының белсенді қатысушысы болды. 1883 жылы Раунсли Кросвэйт (Камберленд) викарі болып тағайындалды. Ол 34 жыл бойы осы лауазымда тұрып, жұмысшы халықтың өмірін жақсартуға бағытталған күшті еңбегімен жергілікті және ұлттық деңгейде танылды. Әйелі Эдитпен бірге Кесуик өнеркәсіптік өнер мектебін құрды және елдің кез келген адамына ауылдық жерге қол жеткізуді қамтамасыз ету үшін науқандар жүргізді. Қоршаған ортаны қорғау үшін наразылық пен заңнама жеткіліксіз деген тұжырымға келген ол 1893 жылы Роберт Хантер мен Октавия Хиллмен бірге халықтың атынан жерді иелену үшін Ұлттық тресті құрды. Ол Ұлыбританияның ең ірі және маңызды жер иелерінің біріне айналды, ол Ұлыбритания халқы үшін жер мен ғимараттарды сенімді сақтауға алды. Раунсли өнімді жазушы болды, 40-тан астам кітап жариялады, оның ішінде өлеңдер, уағыздар, тарихи зерттеулер, саяхат есептері және өмірбаяндық еңбектер бар. 1917 жылы зейнеткерлікке шығып, Оңтүстік көлдер аймағындағы Грасмир ауылына көшіп барды, онда 1920 жылы 68 жасында қайтыс болды.
Hardwicke Drummond Rawnsley (29 September 1851 – 28 May 1920) was an Anglican priest, poet, local politician and conservationist. He became nationally and internationally known as one of the three founders of the National Trust for Places of Historic Interest or Natural Beauty in the 1890s. Rawnsley was descended from a line of Church of England vicars, and after briefly considering medicine as a career he graduated from Oxford and took holy orders. In the mid 1870s he worked with the urban poor in London and Bristol, before being appointed in 1877 to a rural parish in Westmorland in the English Lake District. He soon became a vigorous activist in the campaign to preserve the region from excessive industrial development. In 1883 Rawnsley was appointed Vicar of Crosthwaite, Cumberland, in the north of the Lake District. He remained in the post for 34 years, becoming known locally and nationally for his energetic efforts to improve life for working people. He and his wife Edith founded the Keswick School of Industrial Art, and he led campaigns to make access to the countryside available for everyone. Concluding that protests and legislation were not enough to protect the environment, he joined Robert Hunter and Octavia Hill in 1893 to found the National Trust to own land on the public's behalf. It grew to become one of Britain's largest and most important landowners, holding land and buildings in trust for the people of Britain. Rawnsley was a prolific writer, publishing more than 40 books, including verse, sermons, historical studies, travel accounts and biographies. He retired in 1917 and moved to the village of Grasmere, in the southern Lake District, where he died in 1920, aged 68.
Алғашқы жылдар
Хардвик Раунсли – отбасы мен жақындары "Харди" деп атаған – 1851 жылдың 28 қыркүйегінде Оксфордширдегі Шиплейк қаласындағы пасторлық үйінде дүниеге келді. Ол Роберт Драммонд Беррелл Раунслидің (1817–1882) және оның әйелі Кэтрин Энн, туған тегі Франклин (1818–1892) болған он баласының екінші ұлы және төртіншісі еді. 1862 жылы Драммонд Раунсли Линкольнширдің батпақты ауданындағы Холтон Холегейтте викарий қызметін қабылдады. Тринг оған зор әсер етті: Раунсли жеңіл атлетика мен гимнастикада өте жақсы нәтижелер көрсетті, бірақ Тринг оның эстетикалық сезімін, әсіресе ақындық қабілетін дамытуға көмектесті. Тарихшы Джордж Ботт былай деп жазады:
Hardwicke Rawnsley – known to his family and intimates as "Hardie" – was born at the rectory, Shiplake, Oxfordshire on 28 September 1851. He was the second son and fourth of the ten children of the Rev Robert Drummond Burrell Rawnsley (1817–1882) and his wife, Catherine Ann, née Franklin (1818–1892). In 1862 Drummond Rawnsley accepted the post of vicar of Halton Holegate in the fen district of Lincolnshire. Thring became a major influence on him: Rawnsley excelled at athletics and gymnastics, but Thring encouraged his aesthetic side, particularly his budding gifts as a poet. The historian George Bott writes:
1869 жылы Тринг Раунслиді Лейк-Дистриктке алып барды, олар Уильям Вордсворт тұрған Грасмер ауылында болды. Раунсли тез арада Вордсворт сияқтылардың көлдер аймағының табиғатына деген құлшынысын бөлісті. 1870 жылы Раунсли Оксфордтың Баллиол колледжіне түсті, бастапқыда классикалық әдебиеттерді оқыды, бірақ екі жылдан кейін медициналық тәжірибегер болу ниетімен табиғат ғылымдарына ауысты. Ол бастапқыда спорт пен ескек құралымен көзге түсетін, бірақ оқуына тиісті көңіл бөлмейтін студент болды. Жоба екі айдан кейін Раскин Венецияға кеткен кезде сәтсіз аяқталды, бірақ Гриффитстің сөзімен айтқанда, Раунсли үшін бұл "өмірді өзгертетін, оның әлеуметтік санасын оятарлық" жағдай болды.
In 1869 Thring introduced Rawnsley to the Lake District, staying in Grasmere village, where William Wordsworth had lived. Rawnsley quickly came to share the enthusiasm shown by Wordsworth and others for the Lake District landscape. In 1870 Rawnsley went up to Balliol College, Oxford, initially reading classics but switching after two years to natural sciences, with the intention of becoming a medical practitioner. He was at first an exuberant undergraduate, prominent in athletics and rowing, and not conspicuously conscientious about his studies. The project foundered after two months when Ruskin left for Venice, but for Rawnsley it was, in Griffiths's words, "life changing, his social conscience awakened".
Лондон мен Бристоль
Оксфордтан шыққаннан кейін, Ронсли Лондон қаласындағы кедейлер арасында жұмыс істеуге кетті. Ол Ньюпорт Маркет панасының, мұқтаждарға арналған жатақхананың, рухани емес капелланы болып тағайындалды, ол Лондонның жезөкшелік пен кедейшілікпен танымал Сохо ауданындағы Сент-Мэри шіркеуіне қарасты болды. Раскин оны әлеуметтік тұрғын үй саласындағы пионер Октавия Хиллмен таныстырды, ал Ронсли Хиллдің әріптесі Эмма Конс үшін жалға алушы рөлін қосымша міндетіне енгізді. Әртүрлі істерінің салдарынан ол нервтік ауруға шалдықты. Оның үй иесі мен үй иесінің үлкен қызы Эдит Флетчер (1846–1916) болды; олар Ронслимен өнер, әдебиет және табиғатқа ортақ қызығушылықтарының арқасында бір-біріне тартылыс сезімдеді. 1875 жылдың желтоқсан айында денсаулығы қалпына келген Ронсли диаккон болып тағайындалды. Трингтің ұсынысымен ол Бристольдің ең кедей аудандарының біріне қызмет ететін Клифтон колледжі миссиясына капеллан болып тағайындалды. Бастапқыда қызмет өткізуге арналған ғимарат болмады, бірақ Ронсли қолданыстан шыққан фабрика цехын сатып алып, оны шіркеуге айналдырды. Діни шенділер оның жергілікті жастарды тартуға жасаған тырысыштары тым батыл деп санады, ол тек діни қызметтермен шектеліп қоймай, ұстамдылық клубын, тұрақты футбол матчтарын және демалыс күндері ауылға серуендерді ұйымдастырды. Ол 14 ғасырдағы қолданылмай қалған Сент-Вербург шіркеуін бұзудан құтқару үшін күш салды. Оның ынтасы Бристоль шіркеуінің консервативті басшылығына ұнамады, бірақ ол 1877 жылы лауазымын тастағанда, қала әкімі мен басқа да көрнекті азаматтар оның еңбегіне алғыс айтты.
After leaving Oxford, Rawnsley went to work among the urban poor in London. He was appointed lay chaplain to the Newport Market Refuge, a hostel for the destitute, in the parish of St Mary's, Soho, an insalubrious part of London known for prostitution and poverty. Ruskin introduced him to Octavia Hill, the pioneer of social housing, and Rawnsley added to his workload the role of rent collector for Hill's colleague Emma Cons.|group=n Under the strain of his various activities he suffered a nervous breakdown. The eldest daughter of his host and hostess was Edith Fletcher (1846–1916); she and Rawnsley were mutually attracted, with shared interests in art, literature and nature. In December 1875 Rawnsley, his health restored, was ordained deacon. On Thring's recommendation he was appointed to the new post of chaplain to the Clifton College mission, ministering to one of Bristol's poorest areas. At first there was no building in which services could be held, but Rawnsley secured a disused factory workshop and converted it into a chapel. The ecclesiastical authorities felt that he went too far in his efforts to attract young locals, not confining himself to religious services but organising a temperance club, regular football matches and weekend country walks. He campaigned to save the disused 14th century St Werburgh's Church from demolition. His enthusiasms did not endear him to the conservative hierarchy of the Bristol church, but when he left his post in 1877 he was presented with a testimonial to his work by the mayor and other leading citizens.
Урейдің викарийі
1877 жылы Раунсли мен Эдит Флетчер үйленуге ниет білдірді және олар бірге өмір сүру жоспарларын бастады. Оның туысы Эдвард Раунслидің Врей қалыңындағы иелігінде Антиохиялық Әулие Маргарита шіркеуі орналасқан еді. Сол жерде викарий лауазымы бос орынға ие болды және Эдвард оны Раунслиге ұсынды.
In 1877 Rawnsley and Edith Fletcher became engaged to be married and he began making plans for their life together. His cousin Edward Rawnsley's estate at Wray Castle contained a parish church, St Margaret of Antioch, Low Wray. The post of vicar there became vacant and Edward offered it to Rawnsley,
Раунсли мен Эдит 1878 жылдың қаңтар айында Флетчерлердің туған жері Братхайдағы шіркеуде, Драммонд Раунсли жүргізген рәсімде үйленді. Олардың жалғыз баласы Ноэль 1880 жылдың желтоқсанында Врейде дүниеге келді. Өмірбаяншы Грэм Мерфидің айтуынша, "[Ноэль] ата-анасының көптеген іс-әрекеттері мен саяхаттауға құштарлығының салдарынан балалық шағында сәл жалғыздыққа ұшырады". Осы кезде Раскин Көлдер аймағында тұрып, 1873 жылдан бері Конистон суының жағасындағы Брантвудта, Врейден 22 миль қашықтықта өмір сүрді. Ол бұрын табиғатты қорғау науқанына қатысып, Манчестер қаласы үшін су қоймасын құру мақсатында Тирлмердің бөгетін салуға сәтсіз қарсылық көрсеткен еді. Бұл бөгет шаһардан шамамен 100 шақырым қашықтықта орналасқан. Раунсли Тирлмерді дамытуға қатысты ара-тұра сезімдерде болды: Сохо мен Бристольдегі қала кедейлерімен болған тәжірибесі оны барлық жерде таза ауыз судың қажеттілігін терең түсінуге жетеледі. Ол Раскинмен жиі кездесіп, 1880 жылы "елдік еңбеккердің өмірін қалай жақсартуға болатынын" талқылады. Екеуі де "Бос қолдардың жұмыс табуы керек, олардың жұмысын әйдінге беруге болмайды. Біз үй шаруашылығымызға көздің қуанышын және қолдың шеберлігін сыйлауымыз керек" деп келісті. Раскин ескі қолмен жүнді иру және тоқу өнерін қайта жаңғыртуды ұсынды; Раунсли мұны мүмкін емес деп есептегендіктен, ағаш ою өнерін таңдады. Ол "Оңтүстік Кенсингтоннан бір әйелдің үш ауылда сабақ беру үшін келгенін" және "көл аймағындағы біздің қарапайым үй кәсібіміздің" басталып кеткенін жазды. Жас Беатрикс Поттер 1882 жылы ата-анасымен бірге Врей қалыңында демалысқа келді. Олар Раунслимен танысып, оның, әсіресе Беатрикспен, тығыз достығын құрды. Оның Көлдер аймағының табиғи сұлулығын сақтау туралы көзқарастары оған терең әсер етті. Ол кездесетін алғашқы жарияланған автор болды және оның суреттеріне үлкен қызығушылық танытып, оларды қабылдауға деген ниетін қолдады, сондай-ақ кейіннен оның алғашқы кітабы "Питер Қоянның әңгімесін" жариялауға шақырды. Олар Раунслинің өмірінің соңына дейін жақын болды, ал Ноэль Раунсли кейінірек Поттер әкесінің өміріндегі нағыз махаббат болғанын айтты.
Rawnsley and Edith were married in the Fletchers' local church at Brathay in January 1878, in a service conducted by Drummond Rawnsley. The couple's only child, Noel, was born at Wray in December 1880. According to the biographer Graham Murphy, "because of his parents' numerous activities and love of travel [Noel] suffered a somewhat solitary childhood". By this time, Ruskin had made his home in the Lake District; since 1873 he had lived at Brantwood on the shore of Coniston Water, 22 miles from Wray. He had already been involved in a conservation campaign, unsuccessfully opposing the damming of Thirlmere to create a reservoir for the city of Manchester, nearly 100 miles away. Rawnsley had mixed feelings about the Thirlmere development: his experiences with the urban poor in Soho and Bristol made him keenly aware of the need for fresh drinking water everywhere.|group=n Rawnsley visited Ruskin frequently, and in 1880 they discussed "how to add happiness to the country labourer's lot". The two agreed that "idle hands should have something found for them to do by other than the Devil We must bring joy, the joy of eye and hand skill to our cottage homes". Ruskin suggested reviving the old craft of hand spinning and weaving wool; Rawnsley, considering this infeasible, opted for wood carving. He recorded that "a lady was engaged to come down from South Kensington to give a course of lessons in the three villages, and our humble home industry in the lake district was set on foot." The young Beatrix Potter holidayed at Wray Castle with her parents in 1882. They met Rawnsley, who became a firm friend, particularly of Beatrix. His views on preserving the natural beauty of the Lake District had a lasting effect on her. He was the first published author she had met, and he took a great interest in her drawings, supporting her in her determination to have them taken seriously and later encouraging her to publish her first book, The Tale of Peter Rabbit. They remained close for the rest of Rawnsley's lifetime, and Noel Rawnsley maintained in his later years that Potter had been the real love of his father's life.
Аудандық кеңес
Кейінірек Ұлттық қорды құрған үш адамның ішінде Раунсли ғана бір партиялық саяси қозғалысқа тікелей қатыспады. Роберт Хантер мемлекеттік қызметкер болғандықтан, мұндайға құқығы болмады, ал Октавия Хилл үкіметтер мен партияларға күдікпен қарады. Сол кезде Ұлыбританияда екі басты партия болды: консерваторлар, олар жер иелері аристократиясының мүддесін қорғайтындықтары есебінде болды, ал либералдар, көбінесе қоршаған ортаны қорғау және елге қоғамдық қолжетімділік туралы идеяларды қолдады. 1880 жылдардың соңында Англиядағы жергілікті басқару қайта ұйымдастырылғанда, Раунсли 1889 жылдың қаңтар айында жаңа құрылған Камберленд округі кеңесіне тәуелсіз либерал ретінде кандидат болды. Ол Кесвик округінен сайланды. Раунсли кеңестің жолдар комитетінің төрағасы болды. Ол көлді аймақтардағы жолдар салуға қарсылық көрсетіп, кен өндірісінен туындаған ластануды бақылауға алып, жаяу жолдарға тиісті көрсеткіштер орнатуға ұсыныс жасады. Раскиннің кәсіби дағдыларға берген мәні Раунслиге өмір бойы үлгі болды, және округтік кеңесші ретінде ол жылқымен жүретін сүт гигиеналық құрылмын ұсынды. Бұл құрылым фермалар мен ауылдарды аралап, сары май мен ірімшіктің жоғары сапада қалай өндірілетінін көрсетті. Гриффитс бұл шараның жергілікті шаруалардың тұрмысын жақсартқанын, сонымен қатар Даниядан импортталатын сүт өнімдерімен бәсекелестікті күшейткенін айтады. Бұл бастама 1896 жылы ашылған және (2020 жылға дейін) Ньютон Ригг колледжі ретінде жалғасып келе жатқан Пенрит маңындағы Ньютон Ригг фермалық мектебіне айналды. Раунсли сонымен қатар Бленкатра тауында, теңіз деңгейінен 900 фут (275 м) биіктікте туберкулезбен ауыратын науқастарға арналған санаторий құруға белсенді түрде қатысты, себебі тау ауасының емдік қасиеттеріне сенді. Оның қоғамның денсаулығына деген алаңдаушылығы оны ақ нанға қарсы күреске, тау шаңғысын дамытуға және ең бастысы, жаяу жолдардың ашық болуын қамтамасыз етуге жетеледі. Ол 1895 жылы кеңестегі өкілдігінен айырылды, бұл дауыс, мүмкін, оның қоғамдық орындар мен алкогольге лицензия беруге қатысты қатаң ұстанымына наразылық білдіргендердің әсерінен болды.
Of the three people who later founded the National Trust, Rawnsley was the only one who associated himself even loosely with a party political movement. Robert Hunter, as a civil servant, was not permitted to do so and Octavia Hill was wary of governments and parties in general. There were two main British parties at the time: the Conservatives, seen as defending the interests of the landed aristocracy, and the Liberals, generally more sympathetic to ideas about environmental protection and public access to the countryside. When English local government was reorganised in the late 1880s Rawnsley stood as an independent Liberal for the newly formed Cumberland County Council in January 1889. He was elected as the member for Keswick. Rawnsley became chairman of the council's Highways Committee. He stood out against the construction of roads over lakeland passes, secured controls over mining pollution, and promoted adequate signposting of footpaths. Ruskin's emphasis on practical skills was a lifelong influence on Rawnsley, and as a county councillor he promoted a mobile dairy hygiene unit. Its horse drawn dairies toured the farms and villages, showing how to produce butter and cheese to the highest standards. Griffiths comments that it not only improved life for local farm workers but also led to increased competition against Danish dairy imports. This initiative developed into the Newton Rigg Farm School, near Penrith, which opened in 1896 and (at 2020) continues as Newton Rigg College. Rawnsley was also instrumental in founding a sanatorium for tuberculosis patients on Blencathra, 900 ft (275m) above sea level, where the mountain air was believed to be beneficial. His concern for the health of the community prompted him to campaign against over processed white bread, encourage fell running and above all strive to ensure that footpaths were kept open to allow walking. He lost his seat on the council in 1895, the vote probably tipped by objections to his firm stance on public houses and alcohol licensing.
Ұлттық қор
1890 жылы Ронсли жерді қорғаудың ең сенімді жолы – лоббилеу немесе заң шығару емес, меншік құқығында болу екеніне көз жеткізді. Адамдар мүлікті жұртшылыққа беруге немесе мұра қалдыруға ниет білдірген, бірақ оған заңды түрде иелік етуге қабілетті ұлттық орган болмаған жағдайлар болды. 1884 жылы Хантер «елдің ашық кеңістіктеріндегі қоғамдық мүдделерді қорғау мақсатында» мүлікті ұстауға арналған «корпоративтік компания құруды» ұсынды. Хилл бұл идеяны жақтады, бірақ Commons Preservation Society оған қарсы болды, мұндай орган онымен қоғамдық қолдау үшін бәсекелеседі деп қорқып; ұсыныстың күшін жоюға рұқсат етілді. 1893 жылы Көмкер ауданындағы бірнеше маңызды мүлік сатылымға шықты, ал Ронсли Лондонға Хантер мен Хиллмен сайттарды жұртшылық үшін қалай сатып алу керектігін талқылауға барды. Олар ұлттық траст жобасын қайта жандандыруға келісті. 1894 жылдың шілдесінде Лондондағы Гровенор үйінде тұсаукесерлік кездесу өтті; Хантер мен Ронсли тиісінше төраға және хатшы болып сайланды. Тарихи қызығушылық тудыратын немесе табиғи сұлулығы бар жерлердің ұлттық қоры 1895 жылдың қаңтарында құрылды. Ронсли қайтыс болғанға дейін Трасттың құрметті хатшысы болып жұмыс істеді. Ол Брендлхоу Вудс пен Феллді, 105 акрлық жерді сатып алу үшін қажетті £6,500 жинауға арналған науқанға жауапты болды, бұл Ұлттық Трасттың Көмкер ауданындағы алғашқы сатып алуы. Ол Камберленд пен Вестморлендте басқа да мүліктерді сатып алудың табысты күш-жігерінің алдыңғы шебінде болды: Улсвотердегі 750 акрлық Гоубарроу Фелл (1906); Дервентвотердің оңтүстік шетіндегі үлкен учаске 1908, соның ішінде Раунслилер аудандағы 25 жылдығын атап өту үшін берген орманды төбе (1908); Боудер Стоунды (1910) қоса алғанда, Бороудейлдегі кең иеліктер; және Кастлерригг тас шеңберінің (1913) орны. Ол Ұлттық қордың атынан елдегі басқа жерлерде де белсенді болды. 1920 жылы қайтыс болған кезде траст бүкіл Англия мен Уэльсте 994 мүлікке ие болды, соның ішінде Хантердің есімімен сатып алынған Вэггонерс Уэллс, Гэмпшир және Хиллдің есімімен Саридегі Хайдонның добы. Ол өзінің назарын киноға аударды, онда ол жыныстық қатынас пен зорлық-зомбылықты бейнелеуге қатаң қарсы болды. 1898 жылы Ронслиге Мадагаскар епископтығын ұсынды, бірақ ол одан бас тартты, өйткені ол өзін Көмкер ауданындағы және сол кезде Британдық ауылдың басқа көптеген жерлеріндегі қорғаныс жұмысына арналған деп сезінді. Бұл аргумент кеңінен мазақталды және кеңес Раунслидің айла-шарғысынан кейін кері шегінді, ол көршілес мүлік иесімен бірге ескі көпірді нығайту шығындарын төлеуді ұсынды. 1912 жылы Раунсли патшаның капелланы болып тағайындалды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Раунслидің көзқарасы анық болды: «Соңғы 30 жыл бойы бізге қарсы жасырын түрде дамыған неміс қызғанышы мен жеккөрушілігі қазір барлық ашық ақымақтықпен көрінеді. Бұл – тарихта естілген ең қара және ең шайтандық нәрсе». Ол Камберлендтің жас жігіттерін «отан мен империя үшін» күресуге шақырды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол бейбітшілік салтанатын ұйымдастыруда алдыңғы қатарда болды. Оның жоқтығында қызметті Фурнесс қаласындағы Барроу епискобы Кемпбелл Вест Уотсон басқарды. Раунсли Эдиттің көмегінсіз өмір сүре алмайтынын сезінді, 1917 жылы Пасхадан кейінгі аптада ол 34 жылдан кейін Сент-Кентигерннен кетіп, Аллан Банкіне зейнеткерлікке кетті. Ол Ұлттық қорда жұмысын жалғастырып, Карлайлдың белсенді каноны болып қалды. 1918 жылы ол Элеонора «Нелли» Фостер Симпсонға үйленді, ол Эдитпен ұзақ уақыт бойы дос болды, ол бірнеше жыл бойы оның хатшысы болды. Раунсли жүрек соғысынан зардап шекті және қысқа сырқаттан кейін 1920 жылы 28 мамырда Аллан Банкте қайтыс болды. Ол Эдитпен бірге Сент-Кентигерн шіркеуінің бақшасында жерленді. Ол Аллан Банкті Ұлттық Трастқа мұра етті, Элеонораға өмір бойы жалға берді, ол 1959 жылы қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. Элеонора Раунсли күйеуінің өмірбаянын жазды, оны 1923 жылы оның тұрақты баспашысы МакЛехоз жариялады. Раунсли қырықтан астам кітап шығарды, олардың кейбіреулері діни тақырыптарға, көбісі Көмкер ауданы тақырыбына арналған, ал Оксфордтың ұлттық биография сөздігі «кіші көл ақыны ретінде өлеңдердің үлкен өнімі» деп атап көрсетті.
By 1890 Rawnsley had become convinced that the surest means of protecting land for public enjoyment was not lobbying or legislation but ownership. There had been cases in which people wished to give or bequeath property to the public, but there was no suitable national body that was legally capable of owning it. In 1884 Hunter had proposed "the formation of a corporate company" to hold properties "with a view to the protection of the public interest in the open spaces of the country". Hill was in favour of the idea but the Commons Preservation Society was against it, fearing that such a body would compete with it for public support; the proposal was allowed to lapse. In 1893 several important properties in the Lake District came up for sale, and Rawnsley went to London to discuss with Hunter and Hill how the sites might be acquired for the public. They agreed to revive the proposal of a national trust. An inaugural meeting was convened at Grosvenor House, London, in July 1894; Hunter and Rawnsley were elected chairman and secretary respectively. The National Trust for Places of Historic Interest or Natural Beauty formally came into being in January 1895. Until his death, Rawnsley worked as honorary secretary to the Trust. He was responsible for the campaign to raise the £6,500 needed to buy Brandlehow Woods and Fell, a 105 acre property, the National Trust's first purchase in the Lake District. He was at the forefront of successful efforts to buy other properties in Cumberland and Westmorland: the 750 acre Gowbarrow Fell at Ullswater (1906); a large tract at the southern end of Derwentwater 1908, including a wooded knoll given by the Rawnsleys to mark their 25th year in the district (1908); extensive holdings in Borrowdale including the Bowder Stone (1910); and the site of the Castlerigg stone circle (1913). He was active elsewhere in the country on the National Trust's behalf. By the time of his death in 1920 the trust held 994 estates throughout England and Wales, including Waggoners Wells, Hampshire, acquired in memory of Hunter and Hydon's Ball, Surrey, in memory of Hill. He turned his attention to the cinema, where he was strongly against the depiction of sex and violence. In 1898 Rawnsley was offered the bishopric of Madagascar, but declined it, feeling himself committed to his conservation work in the Lake District and, by then, in many other parts of the British countryside. This argument was widely ridiculed and the council backed down, outmanoeuvred by Rawnsley, who, together with the owner of the adjacent property, offered to underwrite the cost of strengthening the old bridge. In 1912 Rawnsley was appointed to the honorary position of chaplain to the king, When the First World War began in 1914 Rawnsley's views were straightforward: "The German envy and hate, which has been nursed against us secretly for the last 30 years, is now seen in all its open madness. It is the blackest and most devilish thing that has been heard of in history". He urged the young men of Cumberland to fight "for home and Empire". When the war ended he was at the forefront of organising the peace celebrations. In his absence the service was led by the Bishop of Barrow in Furness, Campbell West Watson. Rawnsley felt unable to carry on without Edith's help, and the week after Easter 1917 he resigned from St Kentigern's after 34 years and retired to Allan Bank. He continued his work for the National Trust and remained an active Canon of Carlisle. In 1918 he married Eleanor "Nellie" Foster Simpson, a long standing friend to him and Edith, who had for some years been his secretary. Rawnsley suffered a heart attack and died at Allan Bank on 28 May 1920, after a brief illness. He was buried in the churchyard of St Kentigern's alongside Edith. He bequeathed Allan Bank to the National Trust, with a lifetime lease to Eleanor, who lived there until her death in 1959. Eleanor Rawnsley wrote a biography of her husband, published by his regular publisher, MacLehose, in 1923. Rawnsley published more than forty books, some on religious subjects, many with a Lake District theme, and, as the Oxford Dictionary of National Biography put it, "as a minor lake poet, a vast output of verse."