Кіріспе
Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолы (LMS) 1933 және 1939 жылдар аралығында жолға бірнеше рельсті автобустарды шығарды. Көбінесе олар жеке түгендемелер болды, бірақ біреуі үш вагоннан тұратын біріктірілген пойыз болды.
Leyland Бірлік бірліктер
LMS 1933 жылы Leyland Motors компаниясынан үш төрт дөңгелекті дизельді теміржол вагонын сатып алды. Бұл вагондар LMS D2132 схемасына жатқызылды, бірақ бұл жеткізілгеннен кейін болған болуы мүмкін, сондай-ақ өзгерістер енгізілген кезде қажет болды. Олар LMS вагондарының тізіміндегі бірнеше бірлік бөлімінде 29950–29952 болып нөмірленді. Әр вагонда орталық дәліздің екі жағында 2+2 схемамен орналасқан 40 үшінші класс орындықтар болды және олар дизель қозғалтқышымен жұмыс істеді. Сынақтан өткеннен кейін, олар белгілі бір кезеңде жұмыс істеді, содан кейін Ланаркширде пайдаланылды. LMS ұлттықтандырылғанда олар British Railways (BR) компаниясына өтті. BR оларды 1951 жылы пайдаланудан шығарды, сондықтан олар ешқашан TOPS классификациясын алмады.
Артикуляциялық бірлік
1937 жылы LMS өзі үшін көбірек заманауи дизельді пойыз жасауды шешті. Бұл үш вагонды біріктірілген теміржол вагоны болды, ол LMS D1996 сызбасына сәйкес салынды және 1939 жылы Дерби вагондар зауытынан шығарылды. Вагонтар 80000, 80001 және 80002 нөмірлерімен белгіленді. Ұзындығы үш вагоннан тұратын пойыз бір біртұтас құрылым болды; екі сыртқы вагондардың әрқайсысы 64 фут (20 м) ұзындығында болды және 52 фут (16 м) ұзындығындағы ортаңғы вагонға тіреліп тұрды. Мұндай біріктіру идеясы бұрыннан сэр Уильям Станиердің локомотивпен тасымалданатын вагондар үшін қолданылған еді. Механикалық тұрғыдан алғанда, пойыз 1933 жылдан бері Солтүстік Ирландиядағы LMS Northern Counties Committee (NCC) желілерінде пайдалануға кіріскен теміржол вагондарының жетілдірілген нұсқасы болды, NCC вагондарының 2–4 нөміріндегідей тікелей қуат беру жүйесі қолданылды. Әр вагонның астында екі тік орнатылған Leyland дизель қозғалтқышы орналасқан, олар Lysholm Smith момент түрлендіргіші арқылы әр шассидің ішкі осін қозғады. Үш вагондық жиынтық үшін алты қозғалтқыш болды, олардың жалпы қуаты 73 тоннаны құрады, бұл 10 а.к./тоннадан сәл жоғары қуат/салмақ қатынасын қамтамасыз етті, ол барынша жылдамдығымен негізгі желі стандартын ұсынатын деңгейде болды. Соңғы вагондарда екі залға бөлінген 26 орындық сыртқы зал және дәретхана, сондай-ақ 28 орындық ішкі зал болды, барлық орындықтар кері бұрылатын және үшінші классқа арналған еді. Сыртқы зал мен жүргізуші кабинасының арасында шағын жүк және тежегіш бөлімі орналасқан. Ортаңғы вагон 30 орындық үшінші класс залы мен дәретханасы бар, ал екінші залында 24 бірінші класс орындықтары болды. Барлық орындықтар 2+2 схемасымен орналастырылған. Кабина кеңейтілген, ал жүргізуші орталықта орналасқан. Пойыз 1939 жылы Бедфордта орналасқан кіріс әкелетін қызметке кірді және бастапқыда Varsity Line-де, содан кейін басқа бағыттарда жұмыс істеді. Екінші бірлік жасау жоспарланған болуы мүмкін, өйткені сызбада екі бірлік салу керек деп көрсетілген, бірақ нақты салынған бір ғана бірлікке тапсырыс берілді. 80000–80001–80002 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда қызметтен алынып, сақтауға қойылды және ешқашан жолаушылар тасымалына қайта қосылмады.
Accommodation in the end cars was split into two saloons with 26 seats in the outer saloon plus a lavatory, and 28 seats in the inner saloon, all seats being reversible and third class. Between the outer saloon and the driving cab was a small luggage and brake compartment. The centre car was a composite with a 30 seat third class saloon with a lavatory, and the other saloon having 24 first class seats. All of the seats were arranged as 2+2. The cab was generously proportioned with the driver in a central position. It entered revenue earning service in 1939 based at Bedford, and worked first on the Varsity Line between and , and then on – services. A second unit may have been intended, and the diagram was marked that two units should be constructed although the order was for the one unit that was actually built. 80000–80001–80002 was withdrawn on the outbreak of World War II in 1939, stored, and never re entered passenger service.
Аэрожолдарды жөндеуге арналған қайта құру
1949 жылы Британ темір жолы буыны бар машинаны әуе желісін жөндеу үшін екі вагондық құрамға айналдырды. Ортаңғы вагон алынып тасталды және құрамдағы қозғалтқыштардың саны екіге дейін азайтылды. Жүргізуші кабиналарының алдыңғы бөліктері тегістелді. Инженерлік қызметкерлерге жоғары кернеу кабельдерін жөндеуге мүмкіндік беру үшін екі вагоның шатырлары тегістеліп, 40 метрлік, 2 метрлік жұмыс кеңістігі құрылды. Екі вагонның арасына қолмен басқарылатын лифт орнатылды, ол шатыр деңгейінен 2 метр биікке көтерілуге мүмкіндік берді. Бір вагон барлық жолаушылар орындары алынып тасталып, жұмыс үстелдерімен жабдықталған жұмысханаға айналдырылды. Екінші вагон құлыптар, тамақ дайындау, жуу жабдықтары және дәретханасы бар қызметкерлердің тұруына арналған бөлмеге айналдырылды, сондай-ақ үстелдерімен 12 орындық тамақтану залы да болды. 9 метрлік ескі вагон 610 метрлік жоғары кернеу сымын тасу үшін қайта жабдықталды және құрамға тіркеме ретінде қосылды. Түнде жұмыс істеу үшін екі вагонға және тіркемеге көшпелі шамдар орнатылды. Бұл құрам Манчестер – Альтриншам желісінде жұмыс істеді. 1959 жылы Лонгсайт депосына көшірілді және көп ұзамай пайдаланудан шығарылды. 1967 жылға дейін бұрынғы қалпында сақталды. Бұл жобаны, кем дегенде, қуат жүйесі тұрғысынан, соғыстан кейінгі Британ темір жолының дизельдік көп бірліктерінің (DMU) дамуындағы қадам ретінде қарастыруға болады, мысалы, Дерби жеңіл құрамдары сияқты.
Басқа жеке бірліктер
Армстронг Уитворт дизельді электр вагоны 1933 жылы екі апта бойы Лондон мен Бирмингемге жақын орналасқан Касл-Бромвич арасында, Британдық өнеркәсіп жәрмеңкесімен байланысты LMS желісінде 12 орындық сәнді экспресс қызметін атқарды. Вагон корпусын Cravens жасаған, оның құрамында ас үй де болды. Вагон стандартты Armstrong Saurer 250 а.к. (жылқы күші) қозғалтқышымен жабдықталған. 1936 және 1937 жылдар аралығында LMS француздық үлгіде Armstrong Siddeley компаниясы құрастырған екі эксперименталды теміржол вагонын сынақтан өткізді, олар Michelin пневматикалық доңғалақтарымен жабдықталған. Бұл вагондар Лимингтон мен Нунэтон бағытында сынақтан өтті. Жолаушылар мен экипаж арасында сұранысқа ие болғанына қарамастан, тапсырыс түспеді және олар 1937 жылы пайдаланудан алынды.