Аннибале Падовано: Венеция мектебінің композиторы және органды тартушысы
Annibale Padovano
Аннибале Падовано (1527-1575) – венециандық композитор, органды орындаушы. Кейіннен тоқката жанрын дамытқан, өнердегі алғашқы тұлғалардың бірі. Тарихы, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы
Italian composer
Аннибале Падовано (1527 – 15 наурыз 1575) – итальян композиторы және органды ойнаушы, кеш Ренессанс кезеңіндегі Венеция мектебінің өкілі. Ол клавишалы токатаның алғашқы дамытушыларының бірі болды.
Annibale Padovano (1527 – March 15, 1575) was an Italian composer and organist of the late Renaissance Venetian School. He was one of the earliest developers of the keyboard toccata.
Өмір
Падовано Падуада дүниеге келді, сол себепті оның аты солай аталады, бірақ оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ. Ол алғаш рет 1552 жылдың 30 қарашасында Венециядағы Сан-Марко шіркеуінде бірінші органшы ретінде пайда болды, оған жылдық 40 дукат жалақы төленді. Ол 1565 жылға дейін осы қызметте болды. Осы кезеңде Сан-Марко екінші органшыны да жұмысқа алды (Падованоның қызметінің соңғы сегіз жылында бұл Клаудио Меруло болды), бұл собордың кеңістігінде екі органның бір уақытта, әртүрлі жерлерден орындалуына мүмкіндік берді: бұл Венеция мектебінің музыкасындағы маңызды қадам болды, ол бұрыннан-ақ кеңістікте бөлінген хорларды пайдаланған. Падовано кеткеннен кейін Меруло бірінші органшы лауазымын иеленді. 1566 жылы Падовано Венецияны қысып, Габсбургтер сарайына Грацқа кетті. Көптеген венециялық музыканттар туған жерлерін тастап, Габсбургтердің иеліктерінде өмірін жақсартуға тырысты, олар көбінесе Венециямен достық қарым-қатынаста болды. Падовано 1570 жылы Грацта музыка директоры болды және бес жылдан кейін сол жерде қайтыс болды.
Padovano was born in Padua — hence his name — but little is known about his early life. He first appears at St. Mark's in Venice on November 30, 1552, when he was hired as first organist at an annual salary of 40 ducats. He stayed at this post until 1565. St. Mark's at this time also began to employ a second organist (it was Claudio Merulo for the last eight years of Padovano's tenure), which allowed two simultaneous, spatially separated organs to perform in the huge space of the cathedral: this was a key development in music of the Venetian school, which was already using spatially separated choirs of voices. Merulo took over the job of first organist when Padovano left. In 1566, Padovano left Venice to go to the Habsburg court in Graz. Many Venetian musicians left their native area to seek their fortunes in Habsburg domains, which generally remained friendly to Venice. Padovano became the director of music at Graz in 1570, and died there five years later.
Музыка және әсер
Падовано мотеттер жинағын, мессалар жинағын және мадригалдар туралы екі кітап жариялағанмен, ол көбінесе аспаптық музыкасымен есте қалады. Ол фуганың алға куәгері болған ричеркарлардың белгілі композиторы болды; ол қолданған көптеген тақырыптар грегориандық әндерден алынған, бірақ мелодиялық желілерге көптеген әшекейлер қосты. Сонымен қатар, ол тақырыпты мотивтік даму үшін таң қалдыратын "қазіргі заманғы" тәсілмен бөліп, дәстүрлі кезеңнің даму техникаларын болжады. Оның ең танымал шығармалары, әдетте, токкаталары болып табылады, олар токкатаның қазіргі мағынасындағы импровизациялық, әшекейленген туындының алғашқы мысалдары еді. Ол көбінесе импровизациялық бөлімдер арасында имитациялық интерполяцияларды, сондай-ақ дуплден триплге метрлік өзгерістерді енгізді, бұл Венеция мектебінің кейінгі музыкасын көре білді. Баварияда ол 24 дауыстық үлкен месса жазды, онда әрқайсысы сегіз дауыстан тұратын үш хор пайдаланылды. Бұл шығарма, әрине, Бавария герцогы Вильгельм V-нің Лотарингиялық Ренатамен үйленуіне орай орындалған. Бұл туындыны Пол Ван Невел басқаратын "Хуэльгас ансамблі" жазды.
Although Padovano published a book of motets, a book of masses, and two books of madrigals, he is mainly remembered for his instrumental music. He was a notable early composer of ricercars, a predecessor of the fugue; many of the themes he used derived from plainchant, but he included considerable ornamentation in the melodic lines. In addition he often broke the theme up for motivic development in a surprisingly "modern" way, anticipating the developmental techniques of the common practice period. Probably his most famous compositions are his toccatas, which were perhaps the earliest examples of the toccata in its more modern sense as an improvisatory, highly ornamented piece. Usually he included imitative interpolations between improvisatory sections, and also meter changes from duple to triple, anticipating later music of the Venetian school. While in Bavaria he wrote an enormous mass for 24 voices, which makes use of three choirs of eight voices each. This composition was likely performed for the wedding of Duke Wilhelm V of Bavaria to Renata of Lorraine. This piece has been recorded by the Huelgas Ensemble, led by Paul Van Nevel.
Анықтамалар және қосымша оқу
Элеонора Селфридж Филд, Венеция аспаптық музыкасы, Габриелиден Вивальдиге дейін. Нью-Йорк, Dover Publications, 1994. "Аннибале Падовано", Стенли Сейди редакторы астындағы "The New Grove Dictionary of Music and Musicians" атты музыкалық энциклопедияда. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Густав Риз, "Ренессанс кезеңіндегі музыка". Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954.
Eleanor Selfridge Field, Venetian Instrumental Music, from Gabrieli to Vivaldi. New York, Dover Publications, 1994. "Annibale Padovano", in The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954.