Жұрек тамырларына арналған жылжымалы дефибриллятордың авторы Джеймс Фрэнсис Пэнтридж

Кіріспе

Солтүстік Ирландиялық кардиолог және өнертапқыш (1916–2004)

Джеймс Фрэнсис Пэнтридж (3 қазан 1916 – 26 желтоқсан 2004) – Солтүстік Ирландиялық дәрігер, кардиолог және профессор, портативті дефибрилляторды ойлап тапқан арқасында шұғыл медициналық және фельдшерлік қызметтерді жаңартты.

Ерте өмір

Пантридж 1916 жылдың 3 қазанында Ирландияның Даун графтығындағы Хиллсборо қаласында (қазіргі Роял Хиллсборо) дүниеге келді. Ол Лисберндегі Достар мектебінде және Белфаст Королева университетінде оқып, 1939 жылы медицина саласында диплом алды.

Әскери қызмет

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол британдық әскерде қызмет етті. 1940 жылдың 12 сәуірінде ол лейтенант шындығымен Корольдік армияның медициналық корпусына қабылданып, 128673 нөмірі берілді. Сингапурдың түсуі кезінде көрсеткен ерлігі үшін ол Әскери крестпен марапатталды және тұтқынға алынды. Тұтқындық кезеңінің көп бөлігін Бирма теміржолында құл еңбекпен өткізді. Соғыс аяқталғанда босатылған кезде Пентридж өте әлсіреп, жүрек беріберіне шалдықты; ол өмірінің соңына дейін осы ауруға байланысты денсаулығымен күресті.

Медициналық мансап

Пантридж босатылғаннан кейін, ол Куинс университетінің патология кафедрасында лекция оқыды, содан кейін Мичиган университетіне стипендия алып, онда кардиолог және электрокардиография саласындағы сарапшы доктор Франк Норман Уилсонның басшылығымен оқыды. 1950 жылы ол Солтүстік Ирландияға оралып, Белфасттағы Корольдік Виктория ауруханасының кардиологиялық консультанты және Куинс университетінің профессоры болып тағайындалды, ол 1982 жылы зейнетке шыққанға дейін қызмет етті. Ол онда әлемге танымал болған арнайы кардиология бөлімін құрды. 1957 жылы Пантридж және оның әріптесі доктор Джон Геддес жүрек тоқтауының ерте емдеуі үшін жүрек-өкпе реанимациясының (ЖӨР) қазіргі заманғы жүйесін енгізді. Одан әрі зерттеулер Фрэнк Пантриджді көптеген өлімдердің себебінің жүрекшелік фибрилляция екенін, және пациент ауруханаға жатпастан бұрын емдеу қажеттігіне жеткізді. Бұл оның ауруханаға дейінгі көмек көрсету үшін арнайы жабдықтары мен мамандары бар, жылдам жәрдем машинасы – мобильді коронарлық күтім бөлімін (МККБ) енгізуіне әкелді. Полгласс төбелерінде тұрған кезінде ерте емдеудің тиімділігін арттыру мақсатында Пантридж портативті дефибрилляторды жасады және 1965 жылы оның алғашқы үлгісін Белфаст жедел жәрдем машинасына орнатты. Ол 70 кг салмаққа ие болды және автомобиль аккумуляторымен жұмыс істеді, бірақ 1968 жылға қарай ол НАСА үшін жасалған миниатюралық конденсаторды қолдана отырып, салмағы 3 кг құрайтын құралды жасады. Пантриджтің көптеген зерттеулері Белфасттағы Корольдік Виктория ауруханасының биомедициналық инженерия бөлімінің меңгерушісі Джон Андерсонмен бірлесіп жүргізілді, ол кейіннен Heartsine компаниясын құрды. Оның жұмысы клиникалық зерттеулермен және эпидемиологиялық зерттеулермен, соның ішінде 1967 жылғы ықпалды "The Lancet" мақаласымен расталды. Осы жетістіктердің арқасында "Пантридж жоспары" деп белгілі Белфаст емдеу жүйесі жедел медициналық қызметтерде бүкіл әлемде қабылдауға ие болды. Портативті дефибриллятор алғашқы медициналық көмекте маңызды құрал ретінде танылды, ал Пантридждің автоматтандырылған сыртқы дефибрилляторды (АСД) жетілдіруі оны жалпы жұртшылықтың қауіпсіз пайдалануына мүмкіндік берді. Фрэнк Пантридж әлемде "Жедел жәрдем медицинасының әкесі" ретінде танымал болғанымен, өз елінде оның еңбегі жеткілікті бағаланбады, және Ұлыбританиядағы барлық жедел жәрдем машиналарына дефибриллятор орнату үшін 1990 жылға дейін күтілуіне өкінді.

After Pantridge's liberation he worked as a lecturer in the pathology department at Queen's University, and then won a scholarship to the University of Michigan, where he studied under Dr. Frank Norman Wilson, a cardiologist and authority on electrocardiography. He returned to Northern Ireland in 1950, and was appointed as cardiac consultant to the Royal Victoria Hospital, Belfast and professor at Queen's University, where he remained until his retirement in 1982. There he established a specialist cardiology unit whose work became known around the world. By 1957 Pantridge and his colleague, Dr John Geddes, had introduced the modern system of cardiopulmonary resuscitation (CPR) for the early treatment of cardiac arrest. Further study led Frank Pantridge to the realization that many deaths resulted from ventricular fibrillation which needed to be treated before the patient was admitted to hospital. This led to his introduction of the mobile coronary care unit (MCCU), an ambulance with specialist equipment and staff to provide pre hospital care. During his time living in the hills beyond Poleglass to extend the usefulness of early treatment, Pantridge went on to develop the portable defibrillator, and in 1965 installed his first version in a Belfast ambulance. It weighed 70 kg and operated from car batteries, but by 1968 he had designed an instrument weighing only 3 kg, incorporating a miniature capacitor manufactured for NASA. Much of Pantridge's research was conducted alongside colleague John Anderson, the head of Biomedical Engineering at Royal Victoria Hospital, Belfast, who went on to co found Heartsine. His work was backed up by clinical investigations and epidemiological studies in scientific papers, including an influential 1967 The Lancet article. With these developments, the Belfast treatment system, often known as the "Pantridge Plan", became adopted throughout the world by emergency medical services. The portable defibrillator became recognised as a key tool in first aid, and Pantridge's refinement of the automated external defibrillator (AED) allowed it to be used safely by members of the public. Although he was known worldwide as the "Father of Emergency Medicine", Frank Pantridge was less acclaimed in his own country, and was saddened that it took until 1990 for all front line ambulances in the UK to be fitted with defibrillators.

Құрмет белгілері мен марапаттар

Пантриджке "1942 жылы Малайядағы батылдығы мен көрнекті қызметтері үшін" Әскери крест тағайындалды. Мақтау қағазында былай делінген:
"Бұл офицер үздіксіз бомбалау мен артиллериялық оққа түсудің ең қиын жағдайларында талмай жұмыс істеді және ол кездескен әрбір адамға шабыт беретін үлгі болды. Ол ең қауіпті атыс кезінде де сабырлы және тыныш болды. 1979 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде ол Британ империясы орденінің командирі (CBE) болып тағайындалды. Лисберн қаласы Пантриджтің мүсінін жасап қойды, ол Лаган аңғары орталығындағы қалалық кеңес кеңсесінің алдында орналасқан. 2021 жылы Белфасттағы Корольдік Виктория ауруханасының кіреберісіне Пантриджке арналған көк тақта орнатылды. Белфасттың Полегласс ауданындағы Пантридж жолы оның құрметіне аталды. Сондай-ақ, Роял Хиллсбородағы Пантридж Линк те оның есімімен аталады.

Жеке өмір

Партридж 1960 және 70-жылдары Полегласс ауданындағы Коллин үйінде өмір сүрді.

Өлім

Пантридж 88 жасында 2004 жылғы 26 желтоқсанда қайтыс болды. Ол үйленбеген.