Вернер Форсман: Жүрек катетеризациясын жасаған ғалым

Кіріспе

Неміс дәрігері, Нобель сыйлығының иегері (1904–1979)

Вернер Теодор Отто Форсманн (Forssmann; 29 тамыз 1904 – 1 маусым 1979) – жүрек катетерлеуіне мүмкіндік беретін процедураны жасағаны үшін 1956 жылы медицина саласындағы Нобель сыйлығын (Андре Фредерик Курнанд пен Дикинсон В. Ричардспен бірге) бөліскен неміс зерттеушісі және дәрігер. 1929 жылы ол өзін жергілікті анестезияға ұшыратып, қолының тамырына катетер енгізді. Катетер тамырды жаратынын білмей, өмірін қауіпке тікті. Бірақ Форсман сәттілікке жетті, катетерді жүрегіне қауіпсіз енгізді.

Ерте өмір

Форсманн 1904 жылғы 29 тамызда Берлинде дүниеге келген. Оқуын аяқтағаннан кейін, ол Берлин университетіне медицинаны оқуға түсті және 1929 жылы мемлекеттік емтиханды тапсырды.

Мансап

Ол катеттерді жүрекке тікелей енгізуге болатынын болжады, мысалы, дәрі-дәрмектерді тікелей жеткізу, радиоактивті бояуларды салу немесе қан қысымын өлшеу үшін. Сол кездегі қауіп, мұндай жүрекке жасалатын араласу өлімге алып келуі мүмкін деген болжамда болды. Бұл пікірін дәлелдеу үшін ол экспериментті өзінің үстінде сынап көруге шешті. 1929 жылы Эберсвальдеде жұмыс істегенде, ол алғашқы рет адамның жүрегіне катетер енгізуді жасады. Ол бөлім бастығының ескертуін елемеді және стерильді жабдықтарға жауапты операциялық медбике Герда Дитценді өзіне көмектесуге көндірді. Ол келісті, бірақ тек егер ол оны өзінің орнына оған жасаса деген шартымен. Бірақ Форсман оны операциялық үстелге байлап, жергілікті анестезия жасап, қолын кесіп тастағандай болып көрсетті, ал іс жүзінде өзіне жасады. Ол өзінің сол жақ қолтығына анестезия жасап, несеп катетерін құйрық тамырына енгізіп, Дитценді босатудан бұрын оны ішінара өткізді (сол кезде Дитцен катетер оның қолында емес екенін түсінді) және оған рентген бөлімін шақыруды айтты. Олар төменгі қабаттағы рентген бөліміне дейін біршама жол жүрді, онда флюороскоптың бағынуымен ол катетерді толық 60 см оң қарынша қуысына енгізді. Бұл рентген суретіне түсіріліп, катетер оң жақ жүрекшеде жатқанын көрсетті. Өзін-өзі сынағандығы үшін тәртіптік жазаға ұшырау қаупі болғандықтан, ол бастапқыда Charité-ден кетуге мәжбүр болды, бірақ кейіннен 1932 жылға дейін қайтадан жұмысқа орналасты, бірақ ғылыми талаптарға сай келмегендігі үшін тағы да кетуге мәжбүр болды. Дегенмен, оның хирургиялық шеберлігі жоғары бағаланды және ол басқа ауруханаға ұсынылды, онда ол 1933 жылы доктор Эльсбет Энгельге үйленгенге дейін біраз уақыт жұмыс істеді. Өзінің репутациясының салдарынан жұмыс табу қиын болды, сондықтан ол кардиологияны тастап, урологиямен айналыса бастады. Содан кейін ол Берлиндегі Рудольф Вирхов ауруханасында Карл Хейштен урологияны оқыды. Кейіннен ол Дрездендегі Фридрихштадт қалалық ауруханасының және Берлиндегі Роберт Кох ауруханасының хирургиялық клиникасының меңгерушісі болып тағайындалды. 1932 жылдан 1945 жылға дейін ол нацистік партияның мүшесі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол әскери дәрігер болып жұмыс істеді. Қызмет барысында ол майор шеніне дейін көтерілді, содан кейін тұтқындалып, АҚШ-тың әскери тұтқын лагеріне қамалды. 1945 жылы бостандыққа шыққаннан кейін ол ағаш кесуші болып жұмыс істеді, содан кейін әйелімен бірге Қара Орманда ауылдық дәрігер болып жұмыс істеді. 1950 жылы ол Бад-Кройцнахта уролог ретінде практикалық жұмысын бастады. Түрмеде отырған кезінде оның мақаласын Андре Фредерик Курнанд пен Дикинсон В. Ричардс оқыды. Олар оның әдісін жүрек ауруларын диагностикалау және зерттеу үшін қолдану жолдарын әзірледі. 1954 жылы оған неміс ғылым академиясының Лейбниц медалі табысталды. 1956 жылы физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығы Курнанд, Ричардс және Форсманға берілді. Нобель сыйлығын жеңгеннен кейін ол Майнц университетінің хирургия және урология кафедрасының құрметті профессоры болып тағайындалды. 1961 жылы ол Кордова ұлттық университетінің құрметті профессоры атанды. 1962 жылы ол неміс хирургия қоғамының атқарушы кеңесінің мүшесі болды. Сонымен қатар, ол Американың көкірек дәрігерлері колледжінің мүшесі, шведтік кардиология қоғамының, неміс урология қоғамының және неміс балалар әл-ауқаты қоғамының құрметті мүшесі болды.

He hypothesized that a catheter could be inserted directly into the heart, for such applications as directly delivering drugs, injecting radiopaque dyes, or measuring blood pressure. The fear at the time was that such an intrusion into the heart would be fatal. To prove his point, he decided to try the experiment on himself. In 1929, while working in Eberswalde, he performed the first human cardiac catheterization. He ignored his department chief and persuaded the operating room nurse in charge of the sterile supplies, Gerda Ditzen, to assist him. She agreed, but only on the promise that he would do it on her rather than on himself. However, Forssmann tricked her by restraining her to the operating table and pretending to locally anaesthetise and cut her arm whilst actually doing it on himself. He anesthetized his own lower arm in the cubital region and inserted a urinary catheter into his antecubital vein, threading it partly along before releasing Ditzen (who at this point realised the catheter was not in her arm) and telling her to call the X ray department. They walked some distance to the X ray department on the floor below where under the guidance of a fluoroscope he advanced the catheter the full 60 cm into his right ventricular cavity. This was then recorded on X Ray film showing the catheter lying in his right atrium. Facing such disciplinary action for self experimentation, he was initially forced to leave the Charité, but was later re instated until again being forced to leave in 1932 for not meeting scientific expectations. His surgical skills were noted, however, and he was recommended to another hospital where he worked for a while before leaving in 1933 after marrying Dr. Elsbet Engel, a specialist in urology there. Finding it difficult to get a job with his reputation, he quit cardiology and took up urology. He then went on to study urology under Karl Heusch at the Rudolf Virchow Hospital in Berlin. Later, he was appointed Chief of the Surgical Clinic at both the City Hospital at Dresden Friedrichstadt and the Robert Koch Hospital in Berlin. From 1932 to 1945, he was a member of the Nazi Party. At the start of World War II, he became a medical officer. In the course of his service, he rose to the rank of Major, until he was captured and put into a U. S. POW camp. Upon his release in 1945, he worked as a lumberjack and then as a country medic in the Black Forest with his wife. In 1950, he began practice as a urologist in Bad Kreuznach. During the time of his imprisonment, his paper was read by André Frédéric Cournand and Dickinson W. Richards. They developed ways of applying his technique to heart disease diagnosis and research. In 1954, he was given the Leibniz Medal of the German Academy of Sciences. In 1956, the Nobel Prize in Physiology or Medicine was awarded to Cournand, Richards, and Forßmann. After winning the Nobel Prize, he was given the position of Honorary Professor of Surgery and Urology at the University of Mainz. In 1961, he became an honorary professor at the National University of Córdoba. In 1962, he became a member of the Executive Board of the German Society of Surgery. He also became a member of the American College of Chest Physicians, honorary member of the Swedish Society of Cardiology, the German Society of Urology, and the German Child Welfare Association.

Жеке өмір

Ол Эльсбетпен бірге алты бала туды: Клаус Форсман 1934 жылы, Кнут Форсман 1936 жылы, Йорг Форсман 1938 жылы, Вольф Форсман 1939 жылы (алғашқы болып атриалды натрийретик пептидін бөліп шығарған), Бернд Форсман 1940 жылы (алғашқы клиникалық литотрипторды жасауға көмектескен) және Ренате Форсман 1943 жылы. Ол 1979 жылдың 1 маусымында Германияның Шопфхайм қаласында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Әйелі 1993 жылы қайтыс болды.