1784 жылғы Ұлыбритания сайлауы: Уильям Питт үлкен көпшілікпен жеңіске жетіп, жаңа үкімет құрды. Фокс-Норт коалициясының құлауы, парламенттегі күрес жайлы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританиядағы сайлау
Election in Great Britain
1784 жылғы британдық жалпы сайлаудың нәтижесінде жас Уильям Питт Ұлыбританияның Өкілдер палатасында шамамен 120 мандатты басымдықпен жеңіп алды, бұрын қарсыластары басым болған палатада қиын жағдайға түсіп, сақталып қалған еді.
The 1784 British general election resulted in William Pitt the Younger securing an overall majority of about 120 in the House of Commons of Great Britain, having previously had to survive in a House which was dominated by his opponents.
Өмірбаян
1783 жылдың желтоқсанында Джордж III өзі жек көретін Фокс-Норт коалициясын таратып, Уильям Питт кішіні премьер-министр етіп тағайындады. Питттың Парламентте жеке қолдауы өте аз болды, ал Чарльз Джеймс Фокс және Лорд Норттың жақтастары елдің конституциясы бұзылған деп есептеді. Үкіметтің Парламентте әрдайым көпшілік дауысқа ие болуы керек деген қағида әлі орнықпаған еді, сондықтан Фокс сақ болуы керектігін білді. 1784 жылдың 2 ақпанында Фокс 223-204 дауыспен «Бұл Палатаның пікірі, қазіргі министрлердің лауазымдарында қалуы осы Палатаның сеніміне ие болатын және елдегі бақытсыз дау-дамай мен алаңдатуларға нүкте қоятын басқаруды құруға кедергі келтіреді» деген сенімсіздік білдірісін қабылдады. Питт лауазымында қалды, ал үкіметті қолдаушылар депутаттарды Питтке қолдау көрсетуге ынталандыру үшін парламентке қалалық корпорациялардың петицияларын және қаулыларын ұсынды, соның салдарынан депутаттар бірте-бірте жақтарын ауыстырды. 1 наурызға қарай Фокс ұсынған, «Ең Көкмайса, Ол қазіргі министрлерін бұрынғы лауазымдарынан кетіру арқылы мықты және тұрақты үкіметтің негізін қалауға құлшынып келісер еді» деген қорытындысы бар ұсыныс 201-189 дауыспен қабылданды. Бір аптадан кейін, қаржыландыруды тоқтату туралы қатаңрақ ұсыныс та қабылданды, бірақ тек 191-190 дауыспен. Содан кейін Фокс өзінің қолдаушыларының азаюына байланысты ұсыныстар енгізуден бас тартты. Ал Питт елге сайлауға баруға шешім қабылдады, 24 наурызда Парламент жұмысын тоқтатты, ал келесі күні 1780 жылы алғаш рет сайланған Парламент таратылды.
In December 1783, George III engineered the dismissal of the Fox–North coalition, which he hated, and appointed William Pitt the Younger as Prime Minister. Pitt had very little personal support in the House of Commons and the supporters of Charles James Fox and Lord North felt that the constitution of the country had been violated. The doctrine that the government must always have a majority in the House of Commons was not yet established and Fox knew he had to be careful. On 2 February 1784 Fox carried a motion of no confidence which declared "That it is the Opinion of this House, That the Continuance of the present Ministers in their Offices is an Obstacle to the Formation of such an Administration as may enjoy the Confidence of this House, and tend to put an End to the unfortunate Divisions and Distractions of the Country" by 223 to 204. Pitt remained in office, and government supporters ensured petitions and resolutions of borough corporations were presented to Parliament to encourage members to back Pitt, and slowly Members changed sides. By 1 March, Fox's motion which concluded by "beseech[ing] His Majesty, that He would be graciously pleased to lay the Foundation of a strong and stable Government, by the previous Removal of His present Ministers" was carried but only by 201 to 189. A week later, a more strongly worded motion threatening the withholding of supply was also passed—but only by 191 to 190. Fox thereafter declined to push motions, as his base continued to crumble. Pitt meanwhile decided to go to the country and on 24 March, Parliament was prorogued and on the following day the Parliament first elected in 1780 was dissolved.
Сайлау барысы
Сайлау Фокс-Норд үкіметінің құлдырауы және Питтің тағы қызметте қалуы керек пе, жоқ па деген мәселелер төңірегінде ұлттық науқан ретінде жүрді, бұл 18 ғасырдағы британдық сайлауларда көбірек кездесетін жергілікті науқандар сериясынан ерекшеленді. Корольдік қазынашылықтың ықпалы мен параларының нәтижесінде көптеген шағын округтер Питті қолдайтын депутаттарды сайлады, бұл күтілгендей болды. Сонымен қатар, үлкен сайлаушылармен шешілген округтерде Питті қолдаған кандидаттарға зор қолдау көрсетілді. Фокс жақтастарының көптеген өкілдері сайлауда жеңіліске ұшырамас үшін мақұл болуға немесе қарсыластарымен келісім жасауға мәжбүр болды. Округтық сайлау округтерінде тек бір Фокс жақтасы сайыс арқылы сайланды, ал қалғандары жергілікті сайлау келісімдеріне байланысты депутаттыққа қайта оралды. Питті қолдауға өтпеуге және осылайша Парламентке қайта оралмаған оппозицияда қалған депутаттар Джон Фокстың "Шейіттер кітабына" сілтеме жасай отырып, "Фокс шейіттері" деп аталды (дегенмен көпшілігі Солтүстік жақтастары еді). 30 наурыздағы сайлаудың бірінші күнінде 13 үкімет жақтасы және 4 қарсылас сайланды. 3 сәуірдегі бесінші күнінің соңына қарай 150-ден астам үкімет мүшесі сайланды және коалиция жақтастарынан 50 депутатқа басымдықпен озып кетті. Үкімет 15 сәуірде абсолютті көпшілікті қамтамасыз етті, ал сайлау 10 мамырда аяқталды.
The election was fought very much as a national campaign around the questions of the fall of the Fox–North government and whether or not Pitt should continue in office, rather than a series of local campaigns, which was more common for 18th century British elections. Thanks to a combination of patronage and bribes paid by HM Treasury, many small pocket boroughs returned Pitt supporting MPs as widely expected. Additionally, in the constituencies decided by large electorates there was massive support for candidates who backed Pitt. Many of Fox's supporters were forced either to withdraw or to make deals with their opponents to avoid electoral defeat. In the county constituencies only one Fox supporter was elected in a contest, although others returned due to local electoral pacts. Those Members who had remained in opposition, refusing to go over to support Pitt, who failed to return to the House of Commons as a consequence, became known as "Fox's Martyrs" in reference to John Foxe's Book of Martyrs (although the majority were supporters of North). The first day's polling, 30 March, saw thirteen government supporters and four opponents returned. By the conclusion of the fifth day (3 April), there were already more than 150 government Members and a lead of fifty over the supporters of the coalition. The government achieved an overall majority on 15 April and the election ended on 10 May.
Кембридж университеті
Питт пен Фокс қатысқан сайыстар ерекше назар аударды. Питт Кембридж университетінің парламент мүшесі болуды ұзақтан бері қалаған және 1780 жылғы жалпы сайлауда осы орынға түскенде сайланбаған еді. Енді ол дауыс берудің нәтижесінде жеңіске жетіп, өмірінің соңына дейін осы мандатты сақтап қалды.
The contests involving both Pitt and Fox attracted particular attention. Pitt had long wished to be a Member of Parliament for the University of Cambridge and had failed to be elected when he stood for the seat in the 1780 general election. Now he was returned at the top of the poll and would hold the seat for the rest of his life.
Вестминстер
Фокс Вестминстер сайлау округінің екі өкілінің бірі болды, ол елдегі ең ірі сайлаушылар құрамымен және зор беделмен ерекшеленді. Оның осы округтегі орны, оның халықты ұсынуға құқығының маңызды дәлелі болды. Ол округтің екі мандатына екі Питт жақтасына қарсы күресті; екі тарап та көп шығынға барып, ащы науқан жүргізді, қарсыластарын жала жапты, қаралап, түрлі тактика қолданды, соның ішінде Девоншир герцогинясы Джорджиана көшелерде сайлаушыларды сүйіп, оларды Фоксқа дауыс беруге ынталандырды деген қаңқу тарады. Тіпті Уэльс принці Джордж та Фокс үшін науқан жүргізді. 17 мамырдағы дауыс беру қорытындысы бойынша Фокс 6233 дауыспен, Сэр Сесил Рэйдың 5998 дауысына шамалы артықшылықпен жеңіске жетті. Бірақ Питт жақтастары дауыстарды тексеруді талап етті, сондықтан сайлау комиссиясы нәтижені жариялаған жоқ. Вестминстер сияқты ірі округтегі тексеру өте ұзаққа созылатын процесс болды. Фокс мұндай жағдайға дайындықпен, 26 сәуірде оны сайлаған Тейн Бёргс округіне қайта сайлануын ұйымдастырды, осылайша тексеру кезінде парламенттен тыс қалмас үшін шара көрді. Тексеру күтпегендей көп сандағы білікті емес сайлаушыларды анықтамады, және айлар өте келе бұл саяси кешіктіру тактикасы сияқты көрінді. 1785 жылдың 4 наурызында Халық палатасы осы процеске нүкте қойып, сайлау комиссиясына нәтижені жариялауға бұйрық берді. Бұл сайлау тарихта алғашқы рет кандидаттарды сатирикалық немесе жарнамалық тұрғыда бейнелейтін карикатуралардың маңызды рөл атқарған сайлауларының бірі ретінде ерекшеленді. Карикатуралар күнделікті жарияланып, жас суретшілер Томас Роулендсон мен Джеймс Гиллрейдің екеуіне де сатирикалық туындыларының арқасында танымал болуға көмектесті. Сайлаудан кейін Лондонның ірі баспагерлерінің бірі Уильям Хамфри сайлаудың толық суреттемесін жасау үшін сайлау плакаттарын жинады. Ол тез арада екінші басылымға шықты. Сайлау кезінде Лондон констеблі Николас Кассон қаза тапты.
Fox was one of the two sitting members for the constituency of Westminster, which had the largest electorate of any in the country and a great deal of prestige. His position there was central to his claim to be representing the people. He stood against two Pitt supporters for the constituency's two seats; both sides spent heavily, campaigned bitterly, allegedly libelled and slandered their opponents relentlessly and resorted to all kinds of tactics, including Georgiana, Duchess of Devonshire, touring the streets and, according to the opposition, kissing many voters to induce them to vote for Fox. Even George, Prince of Wales, campaigned for Fox. At the conclusion of polling on 17 May, Fox had narrowly succeeded, with 6,233 votes to Sir Cecil Wray's 5,998. However, Pitt's supporters then demanded a scrutiny of the votes and the Returning Officer therefore did not make the return. A scrutiny in a constituency as large as Westminster was an enormously time consuming process; Fox, suspecting this might happen, had already arranged for his return for the Tain Burghs, which had elected him on 26 April, so that he would not be out of the House during such a scrutiny. The process did not show unexpectedly large numbers of unqualified voters and as the months went by it looked more and more like a political delaying tactic; on 4 March 1785 the House of Commons finally put an end to it by ordering the Returning Officer to declare the result. The election was notable for being one of the first in history in which visual propaganda, in the form of caricatures satirising or promoting the candidates, played a significant role. Caricatures appeared almost daily, allowing the young artists Thomas Rowlandson and James Gillray both to make their names on the strength of their satirical output. After the election, one of the leading London print sellers William Humphrey, gathered together a number the election plates to illustrate a detailed blow by blow account of the election. It quickly ran to a second edition. A London constable, Nicholas Casson, was killed during the election.
Ипсвич
Сайлау нәтижесі бастапқыда Уильям Фоул Миддлтонға 490 дауыс, Джон Каторға 297 дауыс (Whig) және Чарльз Криккитке 7 дауыс (Tory) деп тіркелді. Бірақ Криккитт Катордың сайлануына шағымданып, оны парақорлыққа айыптады. Шағымды Крикиттің саяси өкілі және тәрбиешісі болған Бамбер Гаскойн қарады. Джон Струтт бұл айыптаманы тергеген Парламенттің төменгі палатасы комитетінде Крикиттің мүддесін қорғады. Криккитке Камберленд герцогы да қолдау көрсетті. Катордың сайлануы күштен шығарылды және Криккитт 1784 жылдың маусым айында депутаттық орынға отырды.
The election results were originally recorded as being 490 votes for William Fowle Middleton, 297 votes for John Cator (Whig) and 7 votes for Charles Crickitt (Tory). However Crickitt filed a petition against Cator's election, accusing him of bribery. The petition was handled by Bamber Gascoyne, who was both Crickitt's political agent and godfather. John Strutt acted on Crickitt's behalf on the House of Commons committee which investigated the allegation. Crickitt also had the support of the Duke of Cumberland. Cator's election was declared void and Crickett was seated in June 1784.