«Құпия рәсім» (1968) – Джозеф Лоузидің триллері. Элизабет Тейлор, Миа Фарроу, Роберт Митчем жұлдыздықта. Анасы қайтыс болған әйел мен жалғыз қыздың тағдыры.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Secret Ceremony) – Джозеф Лозидің режиссерлік еткен, Элизабет Тейлор, Миа Фарроу және Роберт Митчемнің басты рөлдерде ойнаған 1968 жылғы британдық драмалық триллері.
1968 British film by Joseph Losey
Secret Ceremony is a 1968 British drama thriller film directed by Joseph Losey and starring Elizabeth Taylor, Mia Farrow and Robert Mitchum.
Сюжет
Орта жастағы жезөкше Леонора қызының өліміне қатты күйзеліске ұшырады. Жалғыздыққа ұшыраған жас әйел Леонораны зиратқа ертіп барады да, онымен әңгімелеседі. Леонора Ценци мен оның қайтыс болған қызының ұқсастығына таңғалады. Леонораның марқұм анасына ұқсастығы Леонора портретті байқағаннан кейін айқын болады. 22 жастағы, бірақ жас көрініс пен мінез-құлық танытатын Ценси Леонораның қалуын сұрайды. Оның әпкелері Хилда мен Ханнаға Леонора шын мәнінде Ценцидің марқұм анасының туысы екендігі туралы өтірік айтылады. Бір күні Сенци үстелдің астынан табылды. Оның үшеуі Альберт келіпті. Ал Алберт оны зорлаған деп, Сэнси одан қорқады. Леонораның жанында болуы оның көңілінен шықпайды, ал Альберт оған Сенсидің ақыл-ойы тұрақсыз екенін және оны қайта-қайта азғыруға тырысқанын айтады. Бір күні жағажайда Сенси мен Альберт жыныстық қатынасқа түседі. Көңілі қалмаған Ценци өзін-өзі өлтіреді. Жерлеу кезінде Леонора кімге сену керектігін біледі. Жерлеу кезінде Альбертпен бірге үнсіз тұрғаннан кейін Леонора пышақ шығарып, оны пышақтайды. Фильм Леонораның пәтердегі жатын бөлмеде жатып, шыңырау шамының сымдарын қажырлылық туралы өлең айтып жатқанда, қажырсыз соққылай отырып аяқталады.
Leonora, a middle aged prostitute, is despondent over the death of her daughter. Cenci, a lonely young woman, follows Leonora to the cemetery and strikes up a conversation with her, inviting Leonora to her home. Leonora is struck by the likeness between Cenci and her late daughter. A resemblance of Leonora to Cenci's late mother becomes obvious once Leonora notices a portrait. Cenci, who is 22 but looks and acts much younger, asks Leonora to stay. A lie is told to her aunts, Hilda and Hannah, that Leonora is actually Cenci's late mother's cousin. Cenci is found one day cowering under a table. Albert, her stepfather, has paid a visit. Cenci is terrified of him, claiming that Albert had raped her. Leonora is repelled by the man's presence until Albert tells her that Cenci is mentally unstable and had repeatedly tried to seduce him. On a beach one day, Cenci and Albert have sexual relations. A despondent Cenci commits suicide. At the funeral, Leonora now knows whom she chooses to believe. After standing beside Albert in silence during the burial, Leonora produces a knife and stabs him. The film ends with Leonora lying in the bedroom of her apartment, listlessly hitting the cord of a ceiling lamp while reciting a poem about perseverance.
Өндіріс
Фильмнің негізі болған әңгіме Life en Español өткізген байқауда 5000 долларлық жүлде алды. Ол 1963 жылы Доре Шариге опцияланғанға дейін аргентиналық теледидар үшін түсірілген еді. 1969 жылдың қазан айында Роджер Эбертпен берген сұхбатында Митчем фильмнің түсірілімі ол келген кезде "қиын жағдайда болғанын" және оның қатысуы жағдайды жақсартпағанын айтты.
The short story on which the film is based won a $5,000 prize in a competition run by Life en Español. It had already been filmed for Argentine television when it was optioned in 1963 by Dore Schary. In an October 1969 interview with Roger Ebert, Mitchum claimed that the film's production was "in trouble" when he arrived and that his presence did not help.
Фильм түсіру орындары
Фильмнің негізгі түсірілім орны Лондондағы Дебенхам Хаус болды. Басқа лондондық локациялар Паддингтондағы Сент-Мэри Мэгдалин шіркеуі, Кенсал Грин зиратындағы Молино монументі маңы және Паддингтондағы Чепстоу көшесі мен Сент-Стефен меуінің қиылысы болды. Ал қонақ үй мен жағажай сахналары Нидерландтың Нордвик қаласындағы Гранд Отель Хуис тер Дуин маңында түсірілді.
The main location for the film was Debenham House in London. Other London locations were St Mary Magdalene Church in Paddington, the area around the Molyneux Monument in Kensal Green Cemetery and the junction of Chepstow Road and St Stephen's Mews in Paddington. The hotel and beach scenes were shot around the Grand Hotel Huis ter Duin in Noordwijk, The Netherlands.
Сыни қабылдау
"Құпия рәсім" фильмі шыққаннан бері сыншылардың пікірін екіге бөліп отыр. "Айлық кино бюллетені" былай деп жазды: "Құпия рәсім" адамның жақсылық пен жамандық арасындағы күресіне арналған дуалистік көзқарасқа негізделген. Фильмнің шизофрениялық тақырыбына орай, екі саны – фильмнің сиқырлы саны: екі ана мен екі қыз, екі әпке, екі әке, екі жерлеу рәсімі, екі крещение (бірі нақты, екіншісі метафоралық – Леонора Ценчини өзінің қызы ретінде қабылдағанда) және ең бастысы, екі қасиетті орын. Көп жағынан, әсіресе, ақымақтыққа деген құштарлықты жасырын жарыққа шығару арқылы, "Құпия рәсім" көрерменге 1964 жылғы "Лилит" фильмін еске түсіреді, бірақ стилі толығымен Лоссейге тән, "Бұм!" фильмінің (1968) әсем толқындарынан кейін "Апаттың" (1967) кристаллды фрагменттеріне оралу, сонымен қатар актерлік құрамның керемет, күтпеген қызық мінездемелері бар". Рената Адлер "Нью-Йорк Таймс" газетінде бұл фильмнің "Апаттан" әлдеқайда жақсы" екенін және оның "әсем фетишизмі мен созылған мәтінінің астында адамдарға жеткілікті көмек көрсетілмейтін қайғылы оқиға жатыр" деп жазды, бірақ фильмде "кейбір көңілсіздіктер бар, бірақ олар шыдай беруге болатын" екенін мойындады. "Film Quarterly" журналының Эрнест Калленбах фильмнің не туралы екенін "білу қиын" екенін жазды, бірақ оның "басты ерекшелігі, егер болса, Лоссейдің әдеттегі жыныстық қатынасқа деген жиреніші және адамдар оны алу үшін бір-бірін қалай пайдаланатыны" екенін ойлады. Ол сондай-ақ Миа Фарроудың "сезімтал, бұзық және адамгершілік" ойынын жоғары бағалады. 30 жыл өткен соң "The Guardian" газетінің журналисі Джон Паттерсон "Құпия рәсімді" "жаңсылған материал" деп атаған Лоссей фильмдерінің қатарына қосты. "Чикаго Ридер" журналының журналисі Дейв Кехр фильмді режиссердің "фильм жасаушы ретіндегі ең жаман қасиеттерін" көрсететін фильм деп сынады: "Фильм суық, бірақ қорқытушы емес, шатастырады, бірақ күшті емес". "The Radio Times Guide to Films" бұл фильмге 5 жұлдыздан 2 жұлдыз берді, былай деп жазды: "Бұл көңілді жаңылысқан мелодрама тез арада нимфоманиямен ауырған Миа Фарроу Лондон автобусында кездескен жезөкше Элизабет Тейлорды өзінің орынбасары анасы ретінде қабылдағаннан кейін, жыныстық психоз бен күдікті психологияның қорқынышты үйлесіміне айналады. Фарроудың әкесі Роберт Митчемнің оралуы "60-шы жылдардың шайқалы готикасына" лайықты, ерекше соңғы сахнаны сыйлайды. Ашулы, бұрмаланған және мақтанғаныш". Лесли Хэлливелл: "Режиссердің жанкүйерлері үшін "Ақыл орнынан қозған" мелодрамасы".
Secret Ceremony has divided critics since its release. The Monthly Film Bulletin wrote: "Secret Ceremony is constructed on the dualist view of man as a battleground for the twin aspirations of Good and Evil. Appropriately, in view of its schizophrenic theme, two is the film's magic number: two mothers and two daughters, two aunts, two fathers, two funerals, two baptisms (one actual, one metaphorical when Leonora accepts Cenci as her daughter), and above all, two temples of communion. In many ways, notably in its insidious illumination of the fascination of madness, Secret Ceremony reminds one of Lilith [1964], but the style is entirely Losey's own, a return to the crystalline ellipses of Accident [1967] after the opulent undulations of Boom! [1968], and with superb, unexpectedly funny characterisations by the entire cast." Renata Adler in the New York Times wrote that it was "incomparably better" than its predecessor, Accident, and that beneath its "elaborate fetishism and dragging prose, there is a touching story of people not helping enough," but she admitted that the film had its "longueurs, but not beyond endurance." Ernest Callenbach of Film Quarterly wrote it was "difficult to guess" what the film was about, but felt that its "dominant note, if there is one, is of Losey's usual creepy, misanthropic disgust with sex and how people misuse each other to get it." He also praised Mia Farrow's "touching and perverse and human" performance. Writing 30 years later after its release, John Patterson of The Guardian listed Secret Ceremony among the Losey films he dismissed as "woefully misguided material." Dave Kehr of the Chicago Reader lambasted the film as embodying the director's "worst tendencies as a filmmaker: the movie is cold without being chilling, confusing without being challenging." The Radio Times Guide to Films gave the film 2/5 stars, writing: "This moody mistaken identity melodrama quickly becomes a macabre muddle of daft sexual psychosis and suspect psychology when nympho Mia Farrow adopts prostitute Elizabeth Taylor as her surrogate mother after a meeting on a London bus. The return of Farrow's stepfather Robert Mitchum provides this meandering morsel of Swinging Sixties gothic with a suitably off the wall climax. Bitter, twisted and pretentious." Leslie Halliwell said: "Nuthouse melodrama for devotees of he director."