Кіріспе
Пиеро Манцони ди Киоска е Погжиоло, жақсырақ Пиеро Манцони (13 шілде 1933 – 6 ақпан 1963) – итальяндық суретші, авангардтық өнерге ирониялық көзқарасымен танымал. Ив Кляйннің туындыларымен жиі салыстырылатын оның өзінің жұмысы, 1967 жылы Генуяда өткен алғашқы Arte Povera көрмесінде сыншы Герман Целант біріктірген жас итальяндық суретшілер буынының жұмысына әсер етті және оны болжады. Манцони ең әйгілісі – өнер нысанының мәнін күмән тудыратын, тұжырымдамалық өнерді тікелей көре білуге мүмкіндік беретін туындылар сериясы. Оның жұмысы суретшілердің дәстүрлі материалдарынан бас тартып, "мифологиялық көздерді пайдалану және нақты және әмбебап құндылықтарды іске асыру" үшін қоян терісінен бастап адам қалдықтарына дейін барлық нәрсені қолданады. Манцони сияқты итальяндық суретшілер географиялық, көркемдік және мәдени шекараларды басып өтетін, соғыстан кейінгі Еуропаның жаңа экономикалық және материалдық жүйесімен келіссөздер жүргізу үшін шығармашылық өнер тәсілдерін қолдануға мәжбүр болды. Манцони 1963 жылдың 6 ақпанында Миландағы студиясында миокард инфарктісінен қайтыс болды. Оның замандасы Бен Вотье Манцонидің өлім куәлігіне қол қойып, оны өнер туындысы деп жариялады. Өзіндік біліммен суретші болған Манцони алғаш рет 23 жасында 1956 жылдың тамызында Сончинодағы Сончино сарайында көрме өткізді. Оның ерте туындылары кең ауқымды қимыл-қозғалысқа толы болды және Энрико Бадж сияқты ядролық өнердің миландық жақтастарының ықпалын көрсетті. Оның кейінгі жұмыстары, шамамен 1957 жылдан бастап 1963 жылы қайтыс болғанға дейін, модернизмде қалыптасқан өнер нысанының мәртебесін сұраққа ұшыратып, сатиралады. Оның ықпалына бұрынғы (бірақ әлі де белсенді) суретшілер, мысалы Марсель Дюшан, және замандас Бен Вотье мен Ив Клейн кірді.
Piero Manzoni di Chiosca e Poggiolo, better known as Piero Manzoni (July 13, 1933 – February 6, 1963) was an Italian artist best known for his ironic approach to avant garde art. Often compared to the work of Yves Klein, his own work anticipated, and directly influenced, the work of a generation of younger Italian artists brought together by the critic Germano Celant in the first Arte Povera exhibition held in Genoa, 1967. Manzoni is most famous for a series of artworks that call into question the nature of the art object, directly prefiguring Conceptual Art. His work eschews normal artist's materials, instead using everything from rabbit fur to human excrement in order to "tap mythological sources and to realize authentic and universal values". Italian artists such as Manzoni had to negotiate the new economic and material order of post war Europe through inventive artistic practices which crossed geographic, artistic, and cultural borders. Manzoni died of myocardial infarction in his studio in Milan on February 6, 1963. His contemporary Ben Vautier signed Manzoni's death certificate, declaring it a work of art. Self taught as an artist, Manzoni first exhibited at the Soncino's Castle in Soncino in August 1956, at the age of 23. His early work was broadly gestural, and showed the influence of Milanese proponents of Nuclear Art, such as Enrico Baj. His later works, from approximately 1957 until his death in 1963, questioned and satirized the status of the art object as it had been conceived throughout modernism. Influences include earlier (though still active) artists like Marcel Duchamp and contemporaneous practitioners Ben Vautier and Yves Klein.
Ахромдар
Манцонидің жұмысы 1957 жылдың қаңтар айында Милан қаласындағы Аполлинаар галереясында Ив Кляйннің «Epoca Blu» көрмесін тамашалағаннан кейін түбегейлі өзгерді. Бұл көрмеде 11 бірдей көк түсті монохромдық картиналар қойылған еді. Жыл соңына қарай ол Art Informel бағытының үстемдігінен айырылып, Кляйннің монохромдық картиналарына тікелей жауап беретін туындылар жасауға көшті. «Ахромдар» деп аталған олар сырттан ақ көрінетін, бірақ ішкі мағынада түссіз болатын. Осы картиналарында Манцони әртүрлі пигменттер мен материалдарды сынап көрді. Алғашқыда гипстен жабылған кенептерді ұнатқан (1957–1958), сондай-ақ фарфор өндірісінде жиі қолданылатын каолин – ақ балшықпен де жұмыс істеді. Каолинмен жасалған жұмыстар көбінесе сазбен жабылған, көлденең бүктеліп оралған кенептерден тұрады, кейде сазбен жабылған кенептердің шаршыларын кесіп, кенепке жабыстырады; ол бүктеліп тұрған матаны бейнелейтін тоғыз ірі көлемді рельефтік картина жасады. Бұл туындыларында Ив Кляйннен бөлек, Люсио Фонтана, Альберто Бурри және 1951 жылы бейтарап ақ түсті полотнолар салған американдық суретші Роберт Раушенбергтің де ықпалы байқалды. Кейін ол ақ мақта, шыны талшық, қоян терісі және нан шұжықтарынан Ахромдар жасады. Сонымен қатар, уақыт өте келе түстердің өзгеруін қамтамасыз ететін фосфоресцентті бояу мен кобальт хлоридімен тәжірибелер жүргізді.
Басқа жұмыстар
Magic Bases (Magisk Sockkel, 1961), «Тірі мүсін» статусын алу үшін тұруға болатын ағаш тұғырлар сериясы. Ерекше ұзындығы бар сызықтар (1960–61). Қағазға салынған сызықтар, ең ұзыны 7,2 км, әлемнің ірі қалаларының барлығында қалдыру үшін жасалған, олар біріктірілгенде экватордың ұзындығымен тең болады. Әлемнің негізі (Socle du Monde, 1961). Данияның Хернинг қаласындағы бір далада, «Дүние негізі, Галилейге құрмет» деген жазуы бар үлкен металл тұғыр кері бұрылып орналастырылған. Ол бүкіл әлемді өнер туындысы деп жариялайды, бұл осымен суретшінің қажеттілігін жояды. Пьеро Манцони; Өмір және Туындылар (1963), оны Йес Петерсен автор қайтыс болғаннан кейін жариялады. Суретшінің кітабы, 100 дана мөлдір пластик парақтан және ақ металл жапсырмадан тұрады. Кітапта тек тақырыптық беті ғана бар, қалған беттері бос.
Көрмелер
Манцонидің туындылары жиі «Галерея Азимут» галереясында көрсетілген. Оның туындылары көптеген халықаралық көрмелерге арналды, оның ішінде Париж қаласының Музей-д'Арт Модерне (1991), Риволи сарайының заманауи өнер мұражайы (1992), Лондонның «Серпентин» галереясы (1998), Неаполь қаласының «Доннарегина» заманауи өнер мұражайы (2007, кураторы – Германо Челант) және 2019 жылы «Пьеро Манцони: Оның заманының материалдары» көрмесі Лос-Анджелес және Нью-Йорк қалаларындағы «Хаузер және Вирт» галереяларында өтті.